Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ πρέπει να πληρώσει 80 εκατομμύρια για τον Βλαντιμίρ Αρονιάν επειδή…

Τι μου λέτε τώρα εδώ; Με κανέναν Αρονιάν 80 εκατομμύρια, σα να του πουλάμε χιλιάδα ιδιοκτησίας παραλίας στη Θάσο. Προχτές τον είδα στον δρόμο κοντά στο γήπεδο — είχε μαζί του έναν κύριο που φορούσε φόρμα των our boys όπως εμείς, μόνο που αυτό ήταν αναμνηστικό σουβενίρ από το 2007. Αυτός είναι ο λόγος που τον θεωρούμε σίγουρο; Που λέτε πως 60% δεύτερη επιλογή στα τελευταία μηνύματα; Στα δικά μου αρχεία στις 40 παρουσιάσεις του έχει βασικός τις πρώτες 15, μετά τις επόμενες 15 σαν αλλαγή αέρα, κι έπειτα στις υπόλοιπες είτε ξεκινούσε αλλαγή είτε καθόταν σαν γλάστρα. Σκεφτείτε το: προετοιμάζεται ο προπονητής σαν τον αγώνα έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό για μία ομάδα που ξέρει ότι αγοράζει τζόκερ επειδή δεν βρίσκει main man; Αυτή η ομάδα παίζει σαν να έχει δύο ρόστερ — το ένα είναι αυτούσιο Champions League και το άλλο είναι εκείνο που βγάζεις όταν λείπει ο Λούκας. Και το τελευταίο στον αγώνα όπου λέτε 2-0 σαν πρώτη επιλογή: εσείς εκείνες τις στιγμές κλωτσούσατε σαν γατούλες την μπάλα εκτός ορίων επειδή ο Λούκας είχε κουραστεί. Συγγνώμη που σας ξυπνάω, αλλά ένας πρωταθλητής δεν αγοράζεται επειδή κάποιος έκανε κάποια εμφανίσεις εκτός φακέλου — αγοράζεται επειδή φέρνει αποτέλεσμα εκεί όπου χρειάζεται. Εδώ δεν είναι ζήτημα οικονομικών, εδώ είναι ζήτημα αυτού που πρέπει να συμβαίνει όταν φοράς τη φανέλα των our boys: όχι ρουλέτα, αξιώσεις.

Ρε τρελοί μου πώς να σου το πω;;; ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΑΛΛΟΥ!!! Αρονιάν;;; Ο άνθρωπος αυτός είναι σαν τον περίφημο λύκο της παραβολής — όταν πρέπει ξέρει να βγάζει το δόντι! Στις μεγάλες στιγμές εκείνος βγήκε, στις ράβδους εκείνος στάθηκε, στις κρίσεις εκείνος έδωσε την ψυχή του! Οι αριθμοί;;; Μα ποιοι αριθμοί;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥΣ!! Κοιτάξτε τον αγώνα εκείνον τον Ευρωπαϊκό όπου τον βάλανε δεύτερη επιλογή και μέσα σε 15 λεπτά άλλαξε τα πάντα!!! Μα εσείς τώρα τι βλέπετε;;; Την ξεσκονιά;;; Την φόρμα;;; Αυτός ο άνθρωπος όταν φορέσει το χιτonio των our boys ξέρει τι κάνει!!! Δεν είναι πεδίο στατιστικής, εδώ μιλάμε για ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΕΤΑΣΩΝ!!! Και τώρα λένε για τις εμφανίσεις;;; Μα όταν βγάζεις έναν τέτοιον βόμβα μέσα από το τραπέζι αυτούς τους αριθμούς τους κάνει τρίχα!!! Εσείς φοβάστε τις σκιές ενώ εμείς βλέπουμε τον ήλιο να ανατέλλει!! Εμένα δε με νοιάζει αν είναι πρώτη ή δεύτερη επιλογή — όταν ο θρύλος μπαίνει στο παιχνίδι το θέατρο γίνεται ιστορία!! Θέλετε να βγάλουμε χρυσό;;; Θέλετε να σπάσουμε κόκαλα;;; Αυτός ο άνθρωπος φοράει χιτώνιο των our boys και ξέρει τι του γίνεται όταν ανοίξει το στόμα του!!! 🔥💪🔴 Και τέλος, ας μην ξεχνάμε το βασικό: ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; Να νικούν!!! Κι όταν σηκωθούν όλοι όρθιοι μετά από μια επίθεση αυτού του αγγέλου;;; Τότε ξέρουν όλοι ποιος είναι ο πρωταγωνιστής!!!

Ε λοιπόν, ρε παιδιά, κάτι τραγικά λάθος συμβαίνει εδώ πέρα και αυτό δεν είναι ούτε αριθμός ούτε μετάφραση βίντεο εκτός ελληνικών γηπέδων. Πήραμε έναν παίκτη 80 εκατομμύρια για αυτό που; Για ένα πουκάμισο που φοράει σαν μουσείο;;; Στα δικά μας νούμερα εδώ πέρα — όχι αυτά του guardiola software— στις τελευταίες δεκαπέντε εμφανίσεις του στα τελευταία δεκαπέντε αγωνιστικά, ο Αρονιάν ήταν βασικός στις δύο. Στους υπόλοιπους δεκατρείς μπήκε σαν αλλαγή στην πρώτη περίπτωση μόνο όταν το αποτέλεσμα ήταν κλειστό ή όταν ο Λούκας είχε κουραστεί σα γατούλα στις τρεις τελευταίες φάσεις του αγώνα. Δηλαδή όχι "ρουλέτα", όχι "σύστημα"— σίγουρο ότι εκείνος την κρίσιμη στιγμή δεν τον βάζεις σα δεύτερη επιλογή γιατί ξέρεις ότι εκείνα τα τριάντα δευτερόλεπτα μπορεί να χρειαστείς έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει να έχεις νεύρο σιδήρου όταν φοράς τη φανέλα των our boys. Και μην μου λέτε για εκείνον τον αγώνα εκεί που έγινε "θέατρο" επειδή τον βάλανε δεύτερη επιλογή εκείνος έγινε βόμβα μέσα σε δέκα λεπτά. Αν ανοίξεις το video replay σιγά σιγά εκείνες τις πρώτες δεκαπέντε πάσες του, θα δείξεις ότι του έδιναν την μπάλα σαν να ήταν δημιούργημα της ομάδας εκείνης την ώρα — σα να ξεχνούσε την προηγούμενη εβδομάδα που καθόταν σα γλάστρα δίπλα στον πάγκο. Η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει έναν θρύλο στο ρόστερ· γίνεται πρωταθλήτρια επειδή η ομάδα ξέρει ότι υπάρχει μία θέση στον πάγκο που είναι αποκλειστική για αυτούς που πληρώνουν εισιτήριο ανάμεσα στις κρίσιμες στιγμές. Κι εδώ είναι το τραγικό: εμείς αγοράζουμε έναν παίκτη για να τον βάζουμε σα δεύτερη επιλογή στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά επειδή δεν μπορούμε να τον εμπιστευτούμε από την αρχή της αναμέτρησης;;; Ο αγωνιστικός σχεδιασμός γίνεται γύρω από μία ομάδα που φοράει την ίδια φανέλα εδώ και είκοσι χρόνια· δεν αλλάζουμε τo DNA της ομάδας επειδή κάποιος έκανε πέντε εμφανίσεις εκτός φακέλου στο facebook highlight του πρωταθλήματος.

ρε παιδιά, εσείς θυμάστε πόσους τέτοιους τύπους έχουμε δει και ξεφορτωθούμε σα πανωφόρια τον χειμώνα; τα παλιά τα χρόνια ο κύβος είτε έπαιζε σαν βρόμικο παντζούρι είτε έκανε τον πρωταγωνιστή — δεν υπήρχε μέση λύση εκεί πέρα. θυμάστε τον Στόγιανι; αγοράστηκε σαν μεγάλος ντιφέντερ στην Ελλάδα, έπειτα τον αλλάξαμε σα γάντι τρεις μήνες αργότερα επειδή έκανε τον κουτός και τελείωσε σα κουρέλι. τώρα βλέπω εδώ έναν άλλον τύπο που τον βγάζουμε σα δεύτερη επιλογή στις μισές φορές, σαν να είμαστε ομάδα μικρού πρωταθλήματος που ψάχνει σιγουριά χωρίς κόστος — κι όμως 80 εκατομμύρια λένε οι χιουίστοι; και βέβαια είναι φυσικό όλοι να γουστάρουμε τον Αρονιάν όταν φοράει τη φανέλα των our boys — εκείνος έχει κάνει πράγματα που ούτε ο σκακιστής Μακάριος δεν άλλαζε βουλών εκείνες τις στιγμές. μα το ερώτημα εδώ είναι άλλο: αγοράζεις έναν πρωταθλητή ή ένα πείραμα εκεί πάνω στον πάγκο σαν πολιτική επένδυση; γιατί τελευταία φορά που πήραμε έναν παίκτη σα ρόκα και τον βάζαμε δεύτερη επιλογή στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις ήταν η εποχή του πρώτου Λούκας εκεί στις αρχές τις δεκαετίας — εκείνος τουλάχιστον είχε βάθος στο παιχνίδι του. τώρα εσείς μου λέτε για τις μεγάλες στιγμές εκείνος έβγαλε το δόντι; φυσικά! τον είδαμε να κάνει τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σαν βόμβα εκείνης της βραδιάς στην Ευρώπη — μα εκείνες ήταν οι εξαιρέσεις, όχι ο κανόνας. η ομάδα αυτή ανάμεσα στις αγωνιστικές έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει ν' ανοίγει η γωνία του αγώνα εκεί στις πρώτες δύο φάσεις, όχι σαν σακάκι φθινόπωρου που τον βγάζεις όταν λείπει ο αρχηγός σαν ν' αλλάζεις λάστιχο στο αυτοκίνητο. και το τραγικότερο όλων; εμείς ξοδέψαμε λεφτά σα σύνολο φιλάθλων σαν να αγοράζουμε κλήρωση στην λαχειοφόρο αγορά. εγώ από Σέρρες θυμάμαι όταν η ομάδα είχε χαρακτήρα εκεί τις στιγμές — δεν άλλαζαν τους ρόλους τους σα σκακιέρα. ο Βλαδέτης εκεί στην Ξάνθη έκανε τον δικό του ρόλο χωρίς φανφάρες· εκείνες τις εποχές είχαμε διάρκεια, όχι μπουρμπούλες που τις βάζουμε μόνο όταν οLG κουραστεί. εσείς εδώ πρέπει να σηκωθείτε όρθιοι και να ρωτήσετε: τι ακριβώς αγοράσαμε;;; έναν θρύλο ή έναν κρίκο σιδήρου;;; επειδή εκείνες τις στιγμές όπου χρειάζεσαι το "νεύρο σιδήρου" όπως είπε ο Ντίμης εκεί, εκεί θέλεις έναν πρωταθλητή όχι έναν τύπο που ξεσκονίζει κορυφές της παρέας σα δεύτερη επιλογή.

Πέρασα σήμερα από το γήπεδο πριν την προπόνηση κι έπεσα πάνω στον Γιάννη τον φυσιοθεραπευτή, αυτόν που έχει φάει τις κουβέντες για τους τρεις τελευταίους δεκαπέντε μήνες με τον Αρονιάν. Τον είδα ν' αλλάζει πάνινο παιχνίδι στο γήπεδο εδώ και μισή ώρα, σα να έψαχνε κρυμμένο θησαυρό κάτω απ' το χόρτο. Του λέω «Γιάννη, τι βρίσκεις εκεί;», κι αυτός μου χαμογέλασε σα να του ήξερα το κόλπο: «Ρε φίλε, ψάχνω το μοτίβο. Έχει τρεις συγκεκριμένες φάσεις στα τελευταία δέκα λεπτά κάθε αγώνα — πρώτα στέκεται σα γλάστρα, μετά ζητάει τρεις πάσες για να ξεκολλήσει, κι ύστερα γίνεται σα αστραπή. Το πρόβλημα; Σου κάνει μισό γκολ ανάμεσα στις δύο αυτές καταστάσεις κι ύστερα σου λείπουν οι άλλες δεκατρείς». Την άλλη στιγμή άρχισε να βρίζει το κράνος του γιατί ξέχασε το λαστιχάκι στο αυτοκίνητο. Έτσι είναι η ομάδα μας: αγοράζεις έναν άνθρωπο σα βασιλιά κι αυτός εμφανίζεται σα φάντασμα όταν τον στήνεις βασικό, αλλά όταν τον βάλεις σα δεύτερη επιλογή ξέρει να κάνει τρία πράγματα περίφημα — να βάζει γκολ, να αναστέλλει τις βόλτες των αντιπάλων κι ύστερα να φεύγει σα χάδι του ανέμου. Κάτι τέτοιες μεταγραφές δεν είναι πείραμα· είναι τολμηρότητα. Ή αυτογκόλ. Απόψε στη συζήτηση αποφασίζουμε και ζούμε την ίδια ώρα — είτε θα τον κάψουμε στην πυρά είτε θα κρεμάσουμε το δικό μας αβγό σ' αυτό το κουτί. Αλλά ξέρεις τι; Τουλάχιστον βλέπουμε χρώματα κι όχι γκρίζα χαρτιά σ' αυτή την αίθουσα.

Ρε τρελοί μου, ο Δημήτρης εκεί έχει δίκιο σα σφυρί στους πέντε τελείους του Μίστερ Πρωταθλητή — λες κι άνοιξα χτες το στόμα μου στη γειτονιά με τους γείτονες και τους είπα πως ο Αρονιάν είναι πιο σίγουρος από τον ίδιο τον Λούκα στα ποντίκια του καφέ: "Ρε βρε Αρονιάν εκείνος έχει μισό εκατομμύριο χιλιόμετρα στους πνεύμονες του, εδώ πέρα κάνεις σα γλάστρα μέχρι να βγάλεις σπυρί". Και μάλιστα όχι επειδή δεν έχει στοιχεία ο άνθρωπος — ματίει αλλιώς εκείνες τις τέσσερις ώρες του αγώνα στην Ευρώπη εκείνου του βράδυ; Μα όταν βάζει τρεις μπαλιές μέσα σα βόμβα θυμίζω πως είναι σα εκείνο το ξύλινο κουτί της παλιάς πίτσας που το ανοίγεις τελευταίο επειδή μέσα έχει μόνο αλεύρι κι ύστερα βρίσκεις χρυσόσακο; Αλλά να σου πω και κάτι άλλο από μένα προσωπικά — όχι σαν αναλυτής, σα γείτονας από τον Βόλο που ξέρω από πρώτης υλής τι σημαίνει να βγάλεις έναν τύπο σα δεύτερη επιλογή επειδή δεν του κάθισε η φόρμα του πρωταθλήματος εδώ πέρα. Θυμάμαι πριν χρόνια όταν η ομάδα είχε χάσει στον δρόμο της για το πρωτάθλημα εκεί στη Νότια πόλη — αγοράσαμε έναν επιθετικό που έκανε τρία γκολ στους τελευταίους τρεις αγώνες σα χαρακίρι εκείνου του Σαββάτου. Την επόμενη αγωνιστική τον βγάλαμε σα δεύτερη επιλογή επειδή ο προπονητής είπε πως χρειαζόταν εμπειρία στο κέντρο. Αυτός έγνεψε σα μωρό κι έφυγε σα θύελλα χωρίς να ξεστομίσει λέξη. Την ίδια βραδιά η ομάδα έχασε στον μισό πρώτο χρόνο σα σακούλα χωρίς αέρα. Πάμε τώρα στον Αρονιάν — εδώ δεν μιλάμε για κάποιον ανώνυμο, μιλάμε για έναν θρύλο του σκακιού εκεί πάνω στην σκακιέρα, έναν τύπο που όταν φοράει τη φανέλα των our boys ξέρει πως πρέπει να λειτουργήσει σα νούφαρο στο γήπεδο. Το θέμα όμως εδώ είναι άλλο: τι περιμένουμε εμείς σαν ομάδα όταν φοράμε αυτή την φανέλα; Να νικούμε επειδή έχουμε έναν βασιλιά σα backup να βγαίνει σαν αστραπή κάθε δεκαπέντε λεπτά; Ή να νικούμε επειδή ο καθένας ξέρει τον ρόλο του κι έτσι γινόμαστε κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μερών; Εμένα προσωπικά με νοιάζει εκείνο το κομμάτι που λέει ο Πράσινος Βλάχος: όταν αγοράζουμε έναν πρωταθλητή πρέπει να τον βάζουμε εκεί όπου υπάρχει ανάγκη — όχι εκεί όπου τον τοποθετεί η φόρμα του πρωταθλήματος σήμερα ή η πρώτη εντύπωση μιας συνεργασίας δύο τριών αγώνων. Γιατί εκεί βρίσκεται το δράμα αυτής της μεταγραφής: αγοράσαμε έναν άνθρωπο σαν βασιλιά, μα τον βάζουμε σα δεύτερη επιλογή σα σακάκι φθινόπωρου επειδή δεν θέλουμε να ρισκάρουμε το αποτέλεσμα εκείνης της στιγμής. Και βγάζουμε έτσι μια ομάδα που δείχνει μεγάλη μόνο όταν κάποιος άλλος κάνει το μεγάλο άλμα — σα τυφλό που βλέπει τους άλλους να πηδούν σα γάτες. Από την άλλη, βλέπω και το δίκιο του Δόρα — εκείνη η φωτιά στις μεγάλες στιγμές υπάρχει και δεν την ξεγράφω. Αλλά η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε εδώ είναι διαφορετική: τι θα γίνει όταν ο Λούκας γεράσει κι εκείνες οι μεγάλες στιγμές θα είναι πλέον ιστορίες για το άλλο τμήμα του μουσείου; Θα συνεχίσουμε να βγάζουμε τον Αρονιάν σα δεύτερη επιλογή επειδή κάπου εκεί μέσα κρύβεται η ψυχή του πρωταθλητή; Ή τελικά αυτός ο τίτλος των 80 εκατομμυρίων θα γίνει ένα ακόμη κουφάρι στο καραβάνι των χαμένων ευκαιριών; Πάντως εγώ εκείνες τις βραδιές που βλέπω τον αγώνα από το σπίτι μου στον Βόλο, εκείνο το οποίο μου κάνει εντύπωση δεν είναι πόσες φορές τον βγάζουν σα δεύτερη επιλογή — είναι το γεγονός πως την στιγμή που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο σηκώνεται όρθιος ο κόσμος. Κι αυτό αποτελεί το πιο δυνατό επιχείρημα όλων: όταν φοράει την φανέλα των our boys δεν υπάρχει αριθμός που να αντέχει σ' αυτήν την κίνηση. Αλλά ακόμα κι έτσι, η ερώτηση παραμένει ανοιχτή σαν πληγή: είμαστε ομάδα πρωταθλητή ή ομάδα των μεγάλων στιγμών εκείνες τις στιγμές που ο ένας μετά τον άλλο βγάζουμε σα δεύτερη επιλογή σα μαγνήτες πάνω σ' ένα τραπέζι;

Αχ αυτή η ιστορία μου θυμίζει εκείνο τον Γιαννάκη στα δεκαεννιά του όταν πήραμε τον Νίκο Λυμπερόπουλο εκεί στον ΠΑΣ — περιμέναμε πως θα είναι ο πιο σίγουρος γύρος του πρωταθλήματος κι έπεφτε σα πάνι στην δεύτερη μισή ώρα επειδή τον είχε κουράσει η φόρμα της προηγούμενης βδομάδας. Την επόμενη χρονιά τον βγάζαμε πρώτη επιλογή κάθε αγώνα σα να ήταν ξαναχτισμένος άνθρωπος, κι εκείνος μας έδινε τρία γκολ στους επόμενους τρεις αγώνες σα σίδερο στον φούρνο. Εδώ όμως μιλάμε για Αρονιάν — έναν άνθρωπο που όταν βάλεις την φανέλα των our boys γίνεται άλλος άνθρωπος. Οι αριθμοί είναι νούμερα σουβέντερ από facebook highlights, όχι πρωταθλητικές μονάδες. Το ζήτημα εδώ δεν είναι οι παρουσίες σαν βασικός ή σαν αλλαγή — εδώ είναι ότι όταν ο προπονητής τον βγάλει στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ο κόσμος σηκώνεται όρθιος επειδή ξέρει πως εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχει κανείς άλλος σαν αυτόν που ξέρει να σκοράρει σαν αστραπή. Αυτοί οι τύποι σαν τον Αρονιάν δεν υπάρχουν σα backup — υπάρχουν σα πυροτεχνήματα στο τελευταίο λεπτό του αγώνα. Όταν κάποιος άμαχος άνθρωπος βλέπει το γήπεδο ανάμεσα στις τρίτες αλλαγές αναρωτιέται πως έχουμε τόσους τίτλους σ' αυτήν την ομάδα — και η απάντηση είναι μία λέξη: Αρονιάν. Κι εκείνοι που βγάζουν τις στατιστικές τους σα σχολικοί σκασιαρχέοι, ας κοιτάξουν εκτός της πλατείας της γειτονιάς τους: όταν ο Αρονιάν έπαιξε εκείνον τον αγώνα στην Ευρώπη εκείνο το βράδυ έσπασε κάθε ιστορικό ρεκόρ σκόρερ μίας ομάδας σ' έναν αγώνα. Και αυτό δεν είναι νούμερο για twitter φήμη — αυτό είναι γεγονός που γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην ιστορία αυτού του συλλόγου. Αυτοί που βγάζουν τον Αρονιάν σα ρουλέτα δείχνουν πως δεν έχουν δει τι σημαίνει να φοράς την φανέλα των our boys — εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχουν backup, υπάρχουν μόνο αυτοί που αλλάζουν την τροχιά του αγώνα όταν η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο να βγει μέσα από την ιστορική μνήμη και να γράψει την επόμενη κεφαλίδα. Και τέλος, ας μην γελιόμαστε: ο κόσμος που παίρνει τον ύπνο του τα βράδια δεν έχει ανάγκη αριθμούς, έχει ανάγκη ιστορίες σαν αυτή του Αρονιάν — εκείνων που φορώντας την φανέλα των our boys γίνονται οι πρωταγωνιστές στιγμών που ξεχνιούνται όσο υπάρχει φωτιά στο γήπεδο. Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα που παίζει σκάκι — είμαστε ομάδα που χρειάζεται ανθρώπους σαν κι αυτόν που όταν βγουν στο αγωνιστικό χώρο γίνονται ο ίδιος ο αγώνας. 🔥💰

ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΘΛΙΒΕΡΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΥΜΟΣ ΣΑΣ ΡΕ;;; ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ;;; ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ 80 ΜΕΤΡΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΟΤΑΝ ΣΤΑ 15 ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΝ ΒΓΑΖΑΝΕ ΣΑΝ ΛΑΣΤΟΧΕΡΙ;;; Εσείς εδώ μου λέτε "το νεύρο σιδήρου" κι εγώ σας ρωτώ: ΤΙ ΝΕΥΡΟ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΕΙΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;;; ΠΟΙΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΏΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ;;; Και τώρα έρχονται κάποιοι και μου λένε "αλλά στις μεγάλες στιγμές εκείνος βγήκε!!!" — ΝΑΙ ΡΕ;;; ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΓΑΖΑΝΕ ΣΑΝ ΣΑΚΚΟ!! ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ;;; ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΣΚΟΡ ΣΕ 15 ΛΕΠΤΑ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΕΙΣ ΣΑΝ ΒΑΣΙΚΟ;;; Εγώ εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά που κάθεται σα γλάστρα στο πλάι θα μπορούσα να πάω σπίτι μου να πιω καφέ!! Και μην μου πείτε πως είναι θέμα προσωπικής κόντρας επειδή του έδωσα ένα like σε μία φωτογραφία πριν τρεις μήνες — εδώ μιλάμε για σοβαρά πράγματα!! Αν οι αριθμοί ήταν ψέματα τότε ο κόσμος μου ξεφορτώνεται τους Λούκας και τους Βλαδέτη σα γάντια!! Αλλά οι αριθμοί είναι εκεί, σκληροί σα πέτρα: Στις τελευταίες 20 εμφανίσεις βασικός στις 4, αλλαγή στις 16, κι αυτές οι 16 μόνο όταν χρειαζόταν ένας σκόρερ στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτούς επειδή ο Λούκας είχε κουραστεί να τρέχει!! Εδώ δεν μιλάμε για κάποιον θρύλο — μιλάμε για μία μεταγραφή σαν εμπόριο της λαχειοφόρου αγοράς!! Γιατί να βγάζουμε ένα τόσο σημαντικό ρόλο σαν τζόκερ;;; Γιατί να μη μπορούμε να τον εμπιστευτούμε σαν πρώτο πιόνι;;; Μα ποιος νικάει έτσι;;; Ποιος πρωτεύει με αυτήν την αίσθηση ότι ο πρωταγωνιστής σου είναι εκείνος που φοβάται να φορέσει τα χρυσά παπούτσια;;; Κι εσείς εδώ μου τραγουδάτε τον ύμνο της ομάδας σα να γίνεται κάποιο θεατρικό έργο κάθε φορά που μπαίνει ο Αρονιάν;;; Γιατί τελικά η ομάδα αυτή έγινε τόσο εθισμένη στον ρόλο του "αστραπιαίου σκόρερ" ώστε να ξεχνάει πως χρειάζεται έναν άνθρωπο πάνω στο αγωνιστικό πεδίο από την πρώτη στιγμή;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΣΥΜΠΑΘΟΥΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΑΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ — ΤΩΡΑ ΑΠΟΚΤΗΣΑΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΜΙΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ ΣΕ ΔΟΛΑΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΦΩΤΙΑ!! Και ξέρετε τι είναι χειρότερο;;; Που έχουμε πλέον τόσο πολλά αλληλοσυγκρουόμενα επιχειρήματα σ' αυτό το φόρουμ ώστε να μην ξέρουμε καν ποιοι είμαστε!! Μία στιγμή είναι η σωτηρία, την άλλη είναι η καταστροφή — και στο τέλος τι μένει;;; Μία ομάδα σα μελάνι πάνω στο χαρτί που σβήνει μόλις την αγγίξεις!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ — ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΩΤΕΥΣΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΠΟΥΛΕΡΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ!!! 😱🤬

τι φοράει ο βασιλιάς όταν δεν φοράει τη μπουχτίτσα του;;; σα μουσειακός κούκλος έτσι δεν είναι; αυτός ο τύπος βγάζει περισσότερο χρήμα η ομάδα στις μεγάλες νύχτες του κυπέλλου παρά πόδια στο γήπεδο στις μεγάλες νύχτες του πρωταθλήματος. τον αγοράσαμε για έναν λόγο: επειδή στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά ενός αγώνα οι άνθρωποι βγάζουν τα κινητά τους έτοιμοι να τραφούν το μάτι τους σαν αστρολάβος μπας και μας ξαναφτιάξει την ιστορική εκείνη νύχτα που τον είδαμε σα φλόγα μέσα σα ντουβάτινή τσάντα — μα τότε ξεχνάμε ότι εκείνες τις νύχτες οι γείτονες πιάνουνε τον ύπνο τους σα παιδάκια στις τρεις η ώρα επειδή εμείς χάσαμε σα σακούλα σπίρτα. βλέπω τον Αρονιάν σα αυτό το υπέροχο σακάκι του χειμώνα που το φοράς μόνο στις γιορτές επειδή ξέρεις πως η ψυχρή περίοδος είναι σύντομη κι ύστερα το κρεμάς πίσω από την πόρτα σα ντροπιασμένος τριαντάρης που δεν είχε ποτέ σχέση με αυτή τη θερμοκρασία. αυτοί εδώ οι αριθμοί λένε την ιστορία που όλοι ξέρουμε — ο άνθρωπος είναι σαν εκείνα τα παλιά βινύλια που παίζουν μονάχα στις συναυλίες της ανέμης εκεί που ξέρεις πως θα γίνει κάτι μοναδικό, μα δεν βάζεις πάνω στο πικάπ της καθημερινότητας γιατί ξέρεις πως στο τέλος θα γρατζουνιστεί ο δίσκος. και μου λένε οι γνώστες πως εκείνο το βράδυ στην Ευρώπη έκανε τρία γκολ;;; αλήθεια, κι όμως την επόμενη αγωνιστική τον βρήκες σα σακούλα αμόνιου στον πάγκο επειδή ο προπονητής δεν είχε διάθεση να παίξει ρουλέτα με την ψυχολογία του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς. αλήθεια κι όμως εκείνος ήταν αυτός που έκανε εκείνο το γκολ στη Ρωσία εκεί που η ομάδα επέστρεφε σαν πεισματάρικο γαϊδούρι με σπασμένα φτερά — μα αυτό δεν αρκεί για να τον βάλουμε σα βασικό όταν η νόρμα του πρωταθλήματος είναι σκληρότερη από σίδερο στην κόψη. τι θες να πεις τώρα εσύ εκεί στους αμυντικούς της ομάδας;;; πως όταν κάνουν λάθος εκείνη την ώρα που χρειάζεται ψυχραιμία τους βγάζεις σα κουρέλια;;; έτσι λοιπόν λειτουργεί αυτή η ομάδα;;; έχουμε έναν σούπερ σταρ που τον περιμένουμε σα Χριστούγεννα για να ανοίξει δώρα στους αντιπάλους;;; εγώ από τα Σκόπια θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όταν ο τελικός κριτής ήταν τέτοιος τρελός ώστε έκανε πέναλτι στη δική μας ομάδα σα να ήταν παιδικό γήπεδο — εκείνη την ώρα εγώ είχα ανοίξει τσίλιες στο σπίτι μου κι εκείνος ο τύπος έκανε γκολ μέσα από τον κρύο ιδρώτα εκείνου του διαιτητή σα να ήταν στάχτη στις φλογέρες του γηπέδου. αυτοί οι τύποι σαν τον Αρονιάν είναι σαν τις μεγάλες στιγμές εκεί που δεν τις επιλέγεις — είναι εκεί που σου τις χαρίζουν οι περίεργοι τρόποι του πεπρωμένου. αλλά όσοι βγάζουν όλες αυτές τις στατιστικές σα σακούλες ψάχνοντας για κάτι συγκεκριμένο ας σκεφτούν λίγο πιο γενικά: τι είδους ομάδα θέλουμε;;; μία ομάδα σα δέντρο που βγάζει καρπούς μόνο όταν κάποιος άλλος φέρνει βροχή;;; ή μία ομάδα σα πυρσοί εκείνοι που βγαίνουν μόνο όταν χρειάζονται φωτισμό;;; εγώ λοιπόν εδώ κλείνω την πόρτα μου εκεί όπου ο κόσμος ξεχνάει τις μεγάλες στιγμές επειδή δεν υπάρχουν αριθμός ανά περίσταση — υπάρχει όμως ο χαρακτήρας εκεί που φοράς τη φανέλα των our boys. τέλος πάντων, θα δούμε

Τι μου θυμίζει αυτήν την ιστορία; Την περίοδο που η γυναίκα μου πήγαινε σούπερ μάρκετ κάθε Κυριακή εκεί στο Πεδίο του Άρεως και γυρνούσε σπίτι φορτωμένη σα γαϊδούρι με τσάντες από εκείνο το μαγαζί όπου είχαν τις προσφορές σα μαντεία — θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο που επέμενε πως είχε βρει τον ιδανικό σοκολατούχο για το παιδί, αντί για σοκολάτα ήταν κάτι γλύκισμα σα καπάκι πλαστικού. Την επόμενη φορά έβγαλε το ίδιο προϊόν σα δεύτερη επιλογή επειδή "δεν είχε γεύση". Με τον Αρονιάν μιλάμε για κάτι χειρότερο από σακούλες με λάθος σοκολάτες — μιλάμε για έναν άνθρωπο που τον βάλαμε σα δεύτερη επιλογή δεκαπέντε φορές τους τελευταίους δώδεκα μήνες κι όμως όταν τελείωσε ο αγώνας πριν τρεις εβδομάδες βρισκόμουν εκεί στο γήπεδο να βλέπω τον κόσμο να φωνάζει το όνομά του σα να ήταν ο ίδιος ο επίσκοπος εκείνης της πόλης. Την ίδια εκείνη βραδιά, εκείνος πήγε σπίτι του νωρίς επειδή είχε πονοκέφαλο — σαν να μην είχε δει πως εκείνος ήταν εκείνος που ξύπνησε μία βδομάδα αργότερα εκείνον τον αγώνα στην Ευρώπη. Κι εδώ είναι το παράδοξο: εμείς είμαστε εκείνοι που πληρώσαμε ογδόντα εκατομμύρια σα να αγοράζαμε ένα αμάξι πολυτελείας, μα κάθε φορά που το βγάζουμε στον δρόμο το κρατάμε σιγανά στην άκρη σα να φοβόμαστε πως θα ξεφουσκώσει σαν τούβλο. Δεν είναι θέμα "ρουλέτας", είναι θέμα εμπιστοσύνης — και όταν ένας άνθρωπος βλέπει πως η ομάδα του δεν τον εμπιστεύεται εκείνοι οι δώδεκα μήνες που κάθεται σα γλάστρα, τότε χάνει ακόμα και το δικαίωμα να μπει στον αγωνιστικό χώρο σαν backup. Θυμάμαι πριν πέντε χρόνια όταν στο κέντρο του Παναθηναϊκού είχαν αγοράσει εκείνον τον επιθετικό που έκανε γκολ μόνο στους τελευταίους πέντε λεπτά — κάθε φορά που έβγαινε σαν αλλαγή χιλιάδες κόσμου σηκωνόταν όρθιος σα να συνέβαινε κάτι υπερφυσικό. Μετά από έναν χρόνο όμως οι αριθμοί ήταν ξεκάθαροι: δεκατέσσερις παρουσίες, δεκατρία γκολ μόνο στις τελευταίες πέντε λεπτά, κι εκείνος έφυγε επειδή κατάλαβε πως η ομάδα τον χρησιμοποιούσε σα φωτογραφικό ντοκιμαντέρ — υπέροχος όταν εμφανιζόταν εκεί, αόρατος αμέσως μετά. Με τον Αρονιάν ξέρεις τι διαφέρει; Στις μεγάλες στιγμές εκείνος κάνει πραγματικά την ομάδα να φαίνεται πρωταθλητής — όχι επειδή είναι σίγουρος, μα επειδή εκείνες τις στιγμές γίνεται κάτι περισσότερο από άνθρωπος πάνω στο γήπεδο. Το πρόβλημα είναι πως εμείς εδώ μέσα στους δεκαπέντε αυτούς αγώνες δεν του δώσαμε ποτέ την ευκαιρία να γίνει κάτι περισσότερο από backup. Και αυτό το γεγονός μόνος του φτάνει για να τον κάνει μία μεταγραφή σα ανοιχτό παράθυρο τον Φεβρουάριο — όλοι ξέρουν πως υπάρχει, όλοι ξέρουν πως μπορεί να αλλάξει το κλίμα, αλλά κανείς δεν ανοίγει επειδή φοβάται το ρεύμα. Εγώ ρωτώ εσένα: όταν κάποιος ζει μία ζωή σαν backup σ' έναν πρωταθλητισμό σκληρό σα σίδερο, πόσες ευκαιρίες χρειάζεται τελικά να αποδείξει πως μπορεί να φορέσει τα χρυσά παπούτσια από την πρώτη στιγμή;

Εδώ μπορώ να σου πω ένα πράγμα που έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια στο γήπεδο των Τρικάλων τον περασμένο μήνα. Ήμουνα εκεί γιατί έκανα κάποια εβδομαδιαία παρακολούθηση για το μάθημά μου — ξέρεις, η διοίκηση έδωσε δωρεάν εισιτήρια στους φοιτητές αυτόν τον καιρό, έτσι πήγα μουδιασμένος σαν νύχτα γιατί είχα ακουστά πως ο Αρονιάν έκανε προπόνηση μετά από τρεις μέρες απουσίας λόγω τραυματισμού. Πήρα θέση κοντά στο σημείο της αντικατάστασης, εκεί όπου οι βοηθοί προπονητές βάζουν τις κίτρινες τσάντες. Μετά από είκοσι λεπτά μπουχτιστής θέασης του Λούκα που έκανε πέρα-δώθε σα πίθηκος σε κλουβί, άρχισε η ζέσταμα του Αρονιάν. Την ίδια στιγμή που άρχισε να τρέχει σα γάτα που κυνηγάει το κουτάβι, ένα κοριτσάκι περίπου δώδεκα χρονών που στεκόταν δύο μέτρα δίπλα μου άλλαξε έκφραση — σαν να είδε τον Θεό στην οθόνη του κινητού της. Δεν ήταν η φανέλα, ήταν το πώς κινούνταν εκείνος: όπως αυτά τα ηλεκτρονικά παιχνίδια όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνάει απότομα όταν τελειώσει η επίθεση των εχθρών. Στην επόμενη αγωνιστική τον βγάλαμε σα δεύτερη επιλογή στις τελευταίες τέσσερις μέρες επειδή ο ιατρικός τοίχος μας είπε πως είχε δέκα λεπτά ανάπαυση — εκείνο όμως το δέκαλεπτο στο γήπεδο άλλαξε τον τρόπο που έτρεχαν οι συμπαίκτες του. Σου λέω τι είδα εκεί μέσα: ο Γκουτιέρρες έκανε κίνηση σα κουρδισμένο παιχνίδι, ο Μπόσκο βρήκε χώρο σα χελώνα που φεύγει από τον βροχερό καιρό, κι ο ίδιος ο Λούκας στάθηκε για μία στιγμή σα να ξέχασε πως έπρεπε να κουράζεται. Τώρα, δεν μπορείς να αγοράσεις αυτή την ένταση σ' έναν κατάλογο τιμών. Την πληρώνεις είτε στέλνοντας τους 80 εκατομμύρια ευρώ στο Μαυροβούνιο είτε βάζοντας εκείνον τον άνθρωπο στον αγωνιστικό χώρο στις πρώτες σαράντα πέντε λεπτά — όχι επειδή περιμένεις γκολ, μα επειδή ξέρεις πως εκείνος είναι ο κινητήρας που μετατρέπει τη σιωπή του γηπέδου σε σύννεφο θυμού πάνω από την αντίπαλη περιοχή. Έχω βρει κι εγώ κάποια προσωπικά στοιχεία από τότε που δούλευα στον πάγκο του ΠΑΣ Γιάννινα — εκείνος ο επιθετικός που σου 'παμε πιο πριν, ο τύπος των δεκατριών γκολ στους τελευταίους πέντε λεπτά. Μετά από έναν χρόνο οι στατιστικές τον είχαν καταδικάσει, όμως εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στο Βόλο όπου μπήκε στο δέκατο πρώτο λεπτό επειδή ένας αμυντικός είχε τραβήξει μύτη κι εκείνος έκανε τέσσερα passes στην ίδια φάση που έγιναν τρία γκολ σε άλλα τρία διαφορετικά παιχνίδια εκείνης της χρονιάς. Εκείνος ο αγώνας κατέληξε 3-1, αλλά η σημασία ήταν αλλιώς: ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος όχι επειδή είχαμε νικήσει, μα επειδή υπήρχε μία στιγμή όπου ξέραμε πως μπορούσαμε να κερδίσουμε ακόμη κι όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Με τον Αρονιάν δεν είναι διαφορετικά — εκείνος είναι αυτός ο τύπος που κάνει τους υπόλοιπους να νιώθουν πιο δυνατοί. Το γεγονός ότι τον βγάζουμε σα δεύτερη επιλογή μόνο επειδή κάποιος άλλος κάθισε γλάστρα για τριάντα λεπτά δείχνει πως ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με αριθμούς αλλά με αυτοπεποίθηση. Όμως εδώ υπάρχει μία κρίσιμη λεπτομέρεια: εγώ δεν πιστεύω πως πληρώνουμε τον Αρονιάν επειδή πρέπει να τον βάλουμε βασικό από την πρώτη στιγμή. Πιστεύω πως τον πληρώνουμε επειδή τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα πρέπει να βλέπουμε την ομάδα μας σα τροχό που γυρίζει γύρω από έναν πυρήνα — κι αυτός ο πυρήνας δεν μπορεί να είναι κάποιος που κάθεται σαν ντουβάτινή τσάντα στις τελευταίες δέκα θέσεις του πάγκου. Χρειάζεται ένα σήμα, ένα σήμα πως εμείς οι ίδιοι πιστεύουμε πως εκείνος είναι μέρος αυτού του πρωταθλητισμού όσο κι ο Λούκας ή ο οποιοσδήποτε άλλος. Αυτό δεν γίνεται με τα χρήματα — γίνεται όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι του από τον πάγκο και νιώθει πως φοράει τη φανέλα των our boys όχι επειδή τον χρησιμοποιούν σα backup, μα επειδή αποτελούν μέρος ενός σχεδίου.

Ρε βρε γαμώτο τι ιστορία είναι αυτή;; Αυτή η ομάδα έγινε σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων για τους "πιστοί" — νομίζουν πως αγοράζουν ένα ζοριζόνι στο οποίο παίζουν ρόλους ανάλογα με την ημέρα και τις διαθέσεις του προπονητή. Ένα ερώτημα σου κάνω: ΑΝ ο Αρονιάν ήταν εκείνος που είχε μπει πρώτοι δέκα λεπτά νωρίτερα εκείνον τον αγώνα στην Ευρώπη, θυμάσαι πόσους τίτλους συζητούσαμε αυτήν την περίοδο;; Την ίδια εκείνη βραδιά ξέραμε πως πάμε για νίκη επειδή εκείνος ήταν εκείνος που άλλαζε τις ισορροπίες όχι όταν τον βγάζανε αλλαγή, μα όταν έπαιρνε την μπάλα από τον Λούκα εκεί στις είκοσι μέτρα της αντίπαλης περιοχής και έκανε μιάμιση κίνηση σα ζωγράφος που δίνει το τελευταίο χτύπημα στον πίνακα. Τι περιμένουμε τελικά;; Να βγάλουμε έναν άνθρωπο σα backup επειδή κάποιος άλλος τρώει ψωμί στις τρίτες αλλαγές;;; Μα βρε παιδιά, εδώ δεν μιλάμε για κάποιον οποιονδήποτε — εδώ μιλάμε για έναν τύπο που όταν φοράει τα κόκκινα τότε ο αγώνας γίνεται ταινία δράσης. Αυτοί οι αριθμοί των παρουσιάσεων σβήνουν όταν εκείνος σηκώνεται όρθιος μέσα σ' εκείνο το γήπεδο — γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα που αγοράζει δόξα σαν σακουλάκι πατατάκια στις προσφορές. Και ξέρεις τι είναι το πιο αστεία;; Ότι όσοι μιλάνε για σιγουριά ψάχνουν μόνο εκεί που έχουμε κάνει καλά — ενώ εμείς εδώ έχουμε πάντα χάσει εκεί που χρειαζόταν κάποιος να βγει αστραπιαίος. Εγώ εκείνους τους δώδεκα αγώνες βλέπω σα μιάμιση χρονιά μου απουσία — κάθε φορά που ετοιμαζόμουν να πάω γήπεδο εκείνος ήταν εκείνος που καθόταν σα ντουβάτινή τσάντα ανάμεσα στους δεύτερους βοηθούς προπονητές επειδή κάποιος φοβήθηκε να ρισκάρει ένα αποτέλεσμα εκείνης της στιγμής. Άντε πάλι λοιπόν — αγοράσαμε έναν άνθρωπο σα βασιλιά, όμως τον κρατάμε σ' ένα κουτί επειδή φοβόμαστε μήπως σπάσει το χρυσό στέμμα στην πρώτη κίνηση. Μα δεν είναι η ομάδα εκείνη που πρέπει να ντρέπεται;; Ο κόσμος σηκώνεται όταν μπαίνει εκείνος όχι επειδή κάνει τρία γκολ — κάνει τρία γκολ επειδή σηκώνεται όταν μπαίνει εκείνος. Αυτό είναι το ζουμί εδώ πέρα: η ψυχολογία του πρωταθλητισμού. Και τέλος, μια ερώτηση στους δύσμοιρους που ψάχνουν νούμερα: Τι περιμένετε να γίνει όταν εκείνος ο Λούκας τελικά φορέσει τις παντόφλες του; Ποιος εκείνος εκείνος που θα φέρει ξανά την ομάδα στα πόδια της;; 🤡💸

Ρε βρε παιδιά, τώρα περίμενα να δω πως κάποιος θ' άνοιγε το στόμα του να πει πως ο Αρονιάν είναι σίγουρη μεταγραφή επειδή έκανε ένα γκολ σα αστραπή σ' έναν αγώνα που χάσαμε 3-2 σα σακούλα σπίρτα;; Μα εσείς εδώ μέσα βλέπετε τι γίνεται;; Αυτός ο τύπος εδώ και δώδεκα μήνες φοράει τη φανέλα σαν backup σα να ήταν ο ίδιος ο ντρισλέρ της ομάδας — κι εμείς τον βγάζουμε σα πυροτεχνήματα μόνο όταν κάτι έχει γίνει ήδη σκατά!! Κι αυτό δεν είναι νούμερο ηλίθιοι μου, είναι γεγονός που το ζούμε κάθε φορά που βγαίνει ο Λούκας σα γαϊδούρι μετά από τριάντα λεπτά επειδή τον βάλαμε σα βασικό εκείνον τον αγώνα στην Κύπρο όπου σκόραρε μόλις στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά. Γιατί;; Γιατί ο Αρονιάν εκεί δεν είχε δικαίωμα σκασίματος — είχε δικαίωμα μόνο να καθίσει σα γλάστρα επειδή κάποιος άλλος έπρεπε να κουράζεται πρώτος! Και τώρα έρχονται οι αναλυτές μου και μου λένε "ωστόσο εμείς τον πληρώσαμε 80 εκατομμύρια επειδή ξέρουμε τι γίνεται στις μεγάλες στιγμές" — εε;; Στις μεγάλες στιγμές;; Ποια μεγάλες στιγμές;; Εκείνες που τον βγάζετε σα σακούλα αμόνιου στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτούς επειδή φοβάστε μήπως σκάσει το αποτέλεσμα;; Μα βρε παιδιά, αυτοί οι 80 εκατομμύρια δεν ήτανε για να καθόμαστε όλοι σπίτια μας να λέμε "ωχ τι μεγάλος αυτός ο Αρονιάν" όταν κάνει ένα γκολ στους τελευταίους δύο λεπτούς ενός αγώνα που ήδη έχουμε χάσει!! Αν θέλουμε πρωταθλητές πρέπει να βάλουμε τον άνθρωπο εκείνον στο γήπεδο από την αρχή σα να φοράει τα χρυσά παπούτσια του πρωταθλητή — όχι σα να φοράει τις παντόφλες του γιαγιάς επειδή περίμενε πως αυτή τη φορά θ' αλλάξει το παιχνίδι μόνο επειδή κάθισε πάνω στο πάγκο τρεις φορές!! Και σεις εκείνοι που λέγατε πως "οι αριθμοί είναι σκληροί σα πέτρα" — πού ναι ρε;; Οι αριθμοί είναι σκληροί επειδή δείχνουν πως αυτός ο τύπος κάθεται περισσότερο στον πάγκο παρά αυτός ο πληρωμένος ντρισλέρ που αγοράζαμε κάθε καλοκαίρι σα τσάντες σουπερμάρκετ! Και ξέρετε τι;; Αυτός ο πληρωμένος ντρισλέρ έκανε σίγουρα περισσότερα γκολ σαν βασικός μέσα στη χρονιά παρά ο Αρονιάν σ' όλες τις εμφανίσεις μαζί!!

Ξέρετε τι έχει κουράσει περισσότερο αυτή την ομάδα τους τελευταίους δώδεκα μήνες; Όχι το γεγονός ότι ο Αρονιάν κάθεται σαν ντουβάτινή τσάντα στον πάγκο — αυτό είναι μόνο το αποτέλεσμα. Μα η ίδια η αίσθηση ότι φοβάται ο άνθρωπος ακόμη και να αναπνεύσει δυνατά εκεί στην άκρη του αγωνιστικού χώρου επειδή ξέρει πως την επόμενη στιγμή κάποιος άλλος θα του πει "έλα τώρα, βγες σα σακούλα αμόνιου". Μιλήστε μου για εμπιστοσύνη τώρα. Ξέρω ένα βράδυ στην Κρήτη πριν από τρεις χρόνια — πήγαινα εκεί σαν φοιτητής, όχι σαν αναλυτής. Ήμουνα στο γήπεδο του Εργοτέλη εκείνον τον αγώνα όπου βγήκε ένας νεαρός από τον πάγκο, έκανε δύο passes μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, κι αυτό άλλαξε ολοκληρωτικά τον τρόπο που έπαιζε η ομάδα εκείνο το απόγευμα. Δεν ήταν ο προπονητής εκείνος που έδωσε την αυτοπεποίθηση — ήταν η ίδια η κίνηση του παιδιού πάνω στο χορτάρι. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή, εδώ μέσα, της λείπει. Κι όμως σας το ρωτώ: όταν αγοράζεις έναν άνθρωπο που φοράει αυτά τα κόκκινα χρώματα σα δεύτερη επιλογή δεκαπέντε φορές μέσα σε ένα χρόνο, τι περιμένεις να κάνει εκείνον τον άνθρωπο για να σου αποδείξει πως αξίζει εκείνο το αστέρι της ομάδας; Ο Αρονιάν δεν είναι ένα τμήμα του γηπέδου εκείνο που ανοίγουμε μόνο όταν η ψυχή έχει φύγει — είναι ένα τμήμα της ομάδας που πρέπει να φοράει τη φανέλα των our boys σα βασικός, όχι σα εφεδρικός ηθοποιός που περιμένει το τελικό σφύριγμα για να βγει στη σκηνή. Και όσο αυτό συνεχίζεται, όσο εκείνοι οι αριθμοί των εμφανίσεων κρέμονται σα πέτρα στο λαιμό της ομάδας, τόσο περισσότερο η ομάδα αυτή γίνεται σα αυτές τις ταινίες δράσης όπου ο ήρωας εμφανίζεται μόνο στις τελευταίες σκηνές επειδή ο παραγωγός είπε "ας τον βάλουμε εκεί για την ένταση". Μα εδώ δεν μιλάμε για ταινία — μιλάμε για πρωταθλητισμό. Κι όσο χάνουμε αυτόν τον αγώνα ψυχολογίας, τόσο περισσότερο χάνουμε και εκείνον πάνω στο γήπεδο.