Από τις δεκαετίες του '80 μέχρι σήμερα: αυτοί είναι οι θρύλοι που έκαναν τη Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ αθάνατη!

Ωχ αυτές οι ιστορίες ρε τι δουλειά μου έκανε!!! Εμένα εκείνο το βράδυ στη Μπάρι κλειστούς βρόχους είχα πιάσει θέση δίπλα στον παππού μου τον Κώστα, αυτόν τον γκρίζο κακομούτσουνο που κρατούσε μια μπουκάλα τσίπουρο σφιχτά σαν οζίδιο πίστης! Μπήκαμε μέσα τρέχοντας στις αρχές του πρώτου ημιχρόνου γιατί είχαμε βρει πάρκινγκ δυόμιση χιλιόμετρα μακριά από το στάδιο αλλα δε μας ένοιαζε... Και τότε... σηκωθήκαμε!! Αυτοί οι γέροι σηκώνανε τις ξύλινες κερκίδες σα μπατέρια, εγώ πήδηξα σα παιδί μες στον αέρα κραυγάζοντας "ΒΑΣΙΛΙΑΑΑ!!!" όταν εκείνος ο μεγαλοφυής έφτιαξε εκείνον τον σούτα από σκόπευτρο... μαλάκα ρε πως απέτυχε η μπάλα; ΣΕ ΤΟΥΦΕΚΑΡΕ!!! Την είδα να κόβει στιγμιαία τον αέρα σαν σφαίρα ενώ εμείς παραλύσαμε όλοι όσο χρειαστηκε νά περάσουν δύο δευτερόλεπτα μέχρι νά συνειδητοποιήσουμε... Και μετά... βλέπεις εκείνο το δίχτυ νά λυγίζει στο βάρος της μπάλας!!! ΧΑΜΟΣ!!! Οι γέροι άρχισαν νά χτυπάνε τις κουνιές τους σαν ζητιάνοι στους τοίχους, εγώ κρατούσα τον παππού μου σα μωρό επειδή άρχισε νά βγάζει δάκρυα σα συρματόπλευρο, ο κόσμος γύρω μας τραγουδούσε αυτό το τραγούδι όσο δυνατά μπορούσε μέχρι νά βραχνιάσει η φωνή όλων... Κι όταν έγινε το τέρμα?! Μαλάκα τότε κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη ΠΑΛΙΟΣΥΛΛΟΓΟΣ... όταν νικάς εκείνος που φοράει κόκκινο γίνεται η οικογένειά σου!!! Ολοκληρωτική κρίση!! Κάναμε μπάχαλο μέχρι την τελευταία στιγμή μην τυχόν και γυρίσει το παιχνίδι... κι όταν τελείωσε κάναμε φιέστα στήν άγρια στις κερκίδες μαζί μ΄όλους αυτούς τους γέρους που είχαν μνήμες από το ‘79... Και σήμερα; Σιγά σιγά όταν βλέπω νέους να μιλάνε περί καλύτερου playstyle καταλαβαίνω πόσο μεγάλος πλούτος έχουμε εμείς... εμείς που είχαμε εκείνον τον άνθρωπο στήν ομάδα... ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΕΙΝΑΙ ΘΡΥΛΟΣ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΑΙΩΝΙΟΣ!!! ❤️⚫🔥

τι χρώμα είχε εκείνο το ματς;;; κοίτα εμένα, πήγαινα τρίτη λυκείου κι είχα τρέξει γράφοντας στο χέρι πάνω στη φανέλα μου "ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ" - σέλιδο κίτρινο, σπρέι κόκκινο, βρεθήκαμε πέντε άνθρωποι στο ψαχνό κάτω από τη βιβλιοθήκη γιατί κανείς δε θάρρευε ότι υπάρχουν ακόμη εισιτήρια... κι όταν σηκώσαμε την κουκούλα εκείνες τις γιγάντιες σιδερόφραχτες πόρτες νά βγούνε στην εξωτερική πύλη του γηπέδου, η θάλασσα των κορδέλων κόκκινες-μαύρες τίναζαν σα μια πλημμύρα... τότε ήταν που είδα τον Βασιλιά να βγαίνει πρώτη φορά εκείνη τη χρονιά στο ξέφωτο... κοκκινισμένος σα φωτιά, το βλέμμα του να καίει τους αντιπάλους ακόμα πριν ξεκινήσουν... κι όταν σήκωσε το χέρι του νά δείξει στους φίλους νά καθίσουν γιατί επικρατεί σιγή να ακούσουν τον ύμνο της ομάδας μας... εγώ εκεί, στη γωνία των οργάνων, άκουγα τους σακατιάρηδες τους γεροντάδες νά βάζουν τη μπαγκέτα στις τυμπάνες τους σιγανά σιγανά... μία, δύο, τρεις... και ύστερα εκείνος ο ισχνός γέρος με το νούμερο 7 νά σηκώνεται σα βασιλιάς πάνω στο σκαλί του προθαλάμου κι έκλεισε τα μάτια... αυτό δεν ήταν παιχνίδι... αυτό ήταν η ομάδα μας νά κάνει μνημόσυνο στη δική της ψυχή... κι εγώ εκεί πέρα, πάνω στους ώμους ενός φίλου, νά κρατάω μια κόκκινη σημαία νά κουνιέται σα κανόνι στ' αέρα... όταν μπήκαν αυτά τα πρώτα δευτερόλεπτα σιγής, σηκώθηκε και δάκρυ στην τελευταία σειρά... κι εγώ νά σου πω... εκείνη ήταν η στιγμή που έγινα σίγουρα περισσότερος άνθρωπος... ❤️⚫🔥 τέλος πάντως, θα δούμε

Τι μας έκανες εσύ εκείνο το βράδυ ρε; Με το μυαλό μου ακόμα τρέχω στις ξύλινες κερκίδες της Μπάρι νά σπάω φλουριά στις κάσες μπίρας που πουλούσαν οι γέροι του Πλατανιά! Αλήθεια, κάποιος βγάλ’ φωτογραφία εκείνον τον σούτα ή όλοι μου βγήκαμε σα χταπόδια από την έκθεση; Και τώρα αυτοί οι σύγχρονοι βλαχοπούλες της Γκριγκόρ που λένε πως το ‘89 ήταν "ακατάλληλο περιβάλλον"… ρε μαλάκα, εμείς εκεί ζούσαμε! Εγώ εκείνο το βράδυ είχα φέρει τσίπουρο τριών ειδών: κανονικό, φαρμακείο κι εκείνο το κόκκινο σα αίμα που το πίνεις μόνο στας Γιάννινα! Και ο παππούς μου ο Σταύρος είχε φέρει μια τσάντα μ’ αγουρίδες στεγνές σα ψωμί στρατιώτη… Τι γίνεται εκεί; Φέρνεις ούζο όταν γράφουν ιστορία; ΑΜΕΣΩΣ!!! Και όταν ο Βασιλιάς σήκωσε αυτό το σούτ σα διαστημόπλοιο που πήγε στη Νότια Αμερική νά βρεί ψήφους… εγώ είχα πέσει στο πάτωμα από το σοκ και ο γείτονας ο Κώστας μου φώναξε "από πάνω σου σκάει!" νά σηκώσει τον πήχυ σαν να προστατεύει έναν πυρηνικό αντιδραστήρα. Και μετά;;; Μετά όλοι σηκωθήκαμε σα μπουλντόζα να τραγουδήσουμε το "Μπουμ μπουμ ρουμ τσου" μέχρι νά βραχνιάσουμε — και κρατούσα τη σημαία σαν σημαία αυτοκινήτου στο δρόμο επειδή δεν είχα τσέπη μεγάλη για να τη κουνήσω σωστά! Με τα χρόνια πια εγώ στον πόλεμο της Μπάρι δεν πηγαίνω… όχι επειδή δεν θέλω, αλλά επειδή πλέον δεν βγάζω εισιτήρια από τις τσέπες μου! Αυτή η φάση πίνω τσίπουρο στο σπίτι μου και λέω στους γιους μου νά γράψουνε πάνω στα τζάμια του σπιτιού: "Εδώ γεννήθηκε θρύλος". Τουλάχιστον έτσι νοιώθω ότι συμμετέχω κι εγώ σ’ αυτό το χάλι! 🤣🍿🔥

τι γίνεται παιδιά μου, αυτά τα θυμάμαι κι εγώ σαν χθες... εγώ εκείνο το βράδυ στη Μπάρι βρισκόμουν στον κεντρικό διάδρομο των επισήμων, με την κάμερα στο λαιμό επειδή έκανα ρεπόρτερ για την τοπική εφημερίδα μας. Βλέπω τον Βασιλιά εκεί πάνω να κοιτάει πέρα από τον αγώνα σα να ψάχνει κάτι μέσα του. Την ώρα εκείνη βροντοφώναξε στον τερματοφύλακα "εσύ κοιτάς εμένα; εγώ σου λέω πως αυτή η μπάλα δεν την πιάνεις..." και μετά εκείνο το σούτ. Ρε τι ήταν αυτό που έγινε εκεί; Κάτι που δεν ξαναείδα... είχε φορέσει μια φανέλα αυτή την φορά που έφτανε μέχρι τους αστραγάλους του, κοκκινόμαυρη σαν αίμα και σκόνη, σα κουβέρτα μιας άλλης εποχής. Και όταν έπεσε εκείνο το δίχτυ, εγώ είχα γράψει ήδη στον υπολογιστή μου τρεις σειρές περιγραφής... όμως όταν σήκωσα το κεφάλι μου να δω τον κόσμο, κατάλαβα πως ούτε λέξεις δεν χωρούσαν εκεί. Αυτοί οι γέροι εκεί πέρα είχαν γίνει ένα σώμα, χτυπούσαν τις ξύλινες κερκίδες σαν να χτίζανε έναν μεγαλόπρεπο τάφο για όλες εκείνες τις άλλες ήττες... Κι εγώ μεταξύ μας, κάθε φορά που βλέπω κάποιον νέο να λέει πως "αλλιώς έπαιζε τότε", τον ρωτώ: εσείς πόσες φορές βλέπατε έναν άνθρωπο σηκώσει όλο το γήπεδο από την έδρα του; Δεν φτάνει το playstyle... είναι η ψυχή που μιλάει. Αυτοί εκεί δεν έκαναν στυλ... έκαναν έργο.