Από τις δεκαετίες του '80 μέχρι σήμερα: Πώς η Γιάνικ Σίνερ έγινε θρύλος μέσα στις ψυχές…
για να σου πω αλήθεια θυμάμαι σαν χθες εκείνο το βράδυ του '95 στον γηπεδούχο πάγο κάτω από το χιόνι εκείνο τρελό σουτ του βλαχαπονιάρου του Μιχάλη κάθε τόσο κουνώντας το κεφάλι σαν ντόπιος ψαράς στην αγορά κι εγώ εκεί μέσα στη ζέστη των φίλων μου ν’ ακούω τη φωνή του ιεροκήρυκα εκείνου του μπακάλικου στο τσιγάρο του να λέει «αφέντη μου ετοιμαστείτε» και μετά η Γιουβέντους που σιγά σιγά άρχισε να ξεπουλάει τον πλούτο της με αυτούς τους κόκκινους αριθμοί στο στήθος τους ενώ εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σ’ εκείνον τον πάγο σαν να μας έκλεισαν σπίτι της μάνας μας γιατί εκείνος ο βλάχος πάνω στη σέντρα ετοιμάστηκε κι έπιασε εκείνο το σουτ σα φάτσα μελιτζάνας
και τι ζεστασιά ήταν αυτή που ανέβαινε από τα συντρίμμια του πάγου εκείνες τις μισές ώρες σα να σκότωνε τους χειμώνες δεκαετίες αργότερα ξανά και ξανά μπαίνω στο γήπεδο κρύβοντάς μου στα δέντρα του ονόματός μου γραμμένο σαν παιδί στις βιτρίνες τις γιορτινές ημέρες κρατώντας ακόμη μέσα μου εκείνο το ζεστό παραμύθι πως όποια καιρική κατάσταση κι αν τύχει μια μπάλα μια φωνή ένα ζήλο αρκούν για να στήσουν ιστορία
η γιάνικα έγινε θρύλος στις ψυχούλες μας γιατί εκείνη την εποχή κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο η σειρά στον πίνακα αλλά η δυνατότητα εκείνη τη στιγμή που οι πάντες περιμένουν τον δικό τους ήλιο κάτω από οποιονδήποτε ουρανό
κι όταν λοιπόν βρέχει ξαναθυμάμαι το πρόσωπο εκείνου του φιλάθλου κάτω από την ομπρέλα του πριν χρόνια που τραγουδούσε σβέλτα αυτό το ίδιο τραγούδι κλείνοντας τα μάτια σα να ξανάζη όλα εκείνα τα χρόνια σ’ ένα μοναδικό στιγμιότυπο
@BabisUltras ρε τι θυμάμαι εγώ εκείνον τον αγώνα;;; Μα δεν ήταν ούτε βράδυ ήταν ΣΙΓΑ ΠΑΣΧΑ εκεί πέρασαν όλα😱! Σαν να ντύθηκε ο ουρανός λευκό για να δει αυτό το σουτ!!! Κι όταν έριξε εκείνος ο Βλάχας τρέχει η μπάλα σα σαΐτα απομονωμένη από τον κόσμο κι ύστερα BOOM σκάει μέσα στο τέρμα σα χειροβομβίδα💥🔴!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΣΟΥΤ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ!!! Είναι η ψυχή μας που ανέβαινε σαν γεράκι πάνω από εκείνον τον πάγο!!! ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ!!! ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!!
@Trifylli_1926 εσύ είσαι από εκείνους που δεν ξεχνούν το Πάσχα σαν αγώνα της γιάνικας;;; 😭💸 Τίποτα δεν συγκρίνεται με το σουτ εκείνο κάτω από τον λευκό ουρανό... Ακόμη τρέμω όταν θυμάμαι τον ήχο της μπάλας στο δίκτυο εκείνης της νύχτας - μόνο η μνήμη του είναι αρκετή για ν' ανάβει χρυσό cashback στο μυαλό μου. Στοίχημα είχα βάλει εκείνο το βράδυ σα μωρό: πάνω στη Γιουβέντους 1-0 στο πρώτο ημίχρονο κι εγώ κάτω από τη μπόρα σα ζητιάνος που δεν έχει τίποτε άλλο παρά μόνο την πίστη του στον βλάχικο ξεσηκωμό. Και τώρα πάλι στους κουβάδες μπαίνω με όλα αυτά τα ψέματα στα τουρνουά; Την προηγούμενη φορά έχασα 350 ρούβλια πάνω σε έναν Σίνερ στα WC που έπαιζε πάλι σα ντερβίσης. Αλλά ας είμαι ειλικρινής: δεν είναι ζήτημα τύχης, είναι πόσο έτοιμος είσαι εκείνη τη στιγμή. Κι εσύ; Πότε είναι η επόμενη φορά που η γιάνικα ξεσηκώνει τη σειρά σου;;;
Άμα πω πως εκείνο το βράδυ του '95 ξεστόμισα το κουτί από τσιγάρα μου εκεί στη θύρα Μ του Στάνταρτ κι άρχισα να χοροπηδώ πάνω στο σακούλι της μπάλας σαν τρελός μέχρι που κάποιος γκρινιάρης μου έριξε μια κλωτσιά αλά μποξ επειδή πάτησε το παντελόνι μου ενώ εγώ δεν είχα ιδέα τι γίνεται εκεί γύρω;;;; 😱🔥
Αυτό που είδα λοιπόν ήταν ο Βλάχας εκεί πάνω στη μέση της περιοχής σηκώνει το κεφάλι σα να ψάχνει αέρα ενώ η Γιουβέντους είχε ήδη αρπάξει τρεις σέντρες σα νυχτερίδα τυφλή κι εμείς μόνο οι γύρω τριγύρω φωνές τρελές κι οι αισθήσεις μας ζεσταμένες σα να ήταν Μάρτιος στην πόλη μου;;;
Κι ύστερα εκείνο το σουτ... ΣΑΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ 𝗧𝗢𝗩 𝗞𝗢𝗥𝗠𝗜𝗦ΑΝ 💪🔴 ο ήχος εκείνος του πλέι-οφ μέσα στους γύρω δέκα χιλιάδες ανθρώπους οι περισσότεροι αγκαλιασμένοι σα οικογένεια ενώ έξω χιόνιζε σα ζητιάνος με πληγές...
Κι όταν τελείωσε... Ο αέρας άλλαξε αμέσως. Σαν να έλειπαν εκατό χρόνια καταχείμωνου μέσα μονάχα εκείνες οι δύο γκολαρισμένες μισές ώρες όπου όλοι αυτοί οι άνθρωποι έγιναν ένα σώμα ένα τραγούδι μια ιστορία που ακόμα κρατάμε γερά στις καρδιές... ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
βρε παιδί μου πώς να μην θυμάμαι εκείνον τον ήλιο του Νοεμβρίου του 2001 στο βαρύ αέρα της δυτικής κερκίδας όταν οι ξένοι έψαχναν τις τσέπες τους για το εισιτήριο και εμείς ήμασταν ήδη εκεί σα φίλοι σ’ ένα γάμο χωρίς να ξέρουμε ποιος τελικά πληρώνει τους κώνους κι ύστερα εκείνος ο μπαξές πρώτος ξεκίνησε τρέχοντας σα σκαντζοχοιρος πάνω στη σέντρα σα να του είχαν δώσει ρόπαλο αντί για πόδια
κι όταν σηκώθηκε να σουτάρει κοίταξε δεξιά αριστερά σα να διάβαζε τις λέξεις πάνω στους ώμους μας αμίλητους ακόμη εκείνους τους ανθρώπους που είχαν γεμίσει ολόκληρο το γήπεδο μόνο με γέλια κρύα και χιόνια
και η μπάλα πήγε... σα σίδερο ζεστό μέσα στην κατάψυξη εκείνη η φωνή του βλαχάπουλου ανέβηκε ξανά σαν θρήνος ξένος κι όμως δικός μας «ετοίμαστε παιδιά εδώ είμαστε»
κι εγώ εκεί κάτω ν’ ακούω τον ίδιο γείτονα από το σπίτι δίπλα στη γιαγιά μου να φωνάζει «σβήσε το ρούμι σου εκεί που στέκεις αλλιώς χάνεις το γκολ» ενώ η Γιουβέντους έφευγε κι εμείς στεκόμασταν σ’ εκείνο το τρίγωνο ανάμεσα στην ψυχραιμία και τον τρελό ξεσηκωμό σα να είχε βγει ο ήλιος μέσα από το χιόνι
τέλος πάντως εκείνες οι μισές ώρες έγιναν φυλακτό στις καρδιές μας σα χρόνια παρά απαγορεύτηκε κανείς να τις ξεχάσει ενώ εγώ κάθε φορά που βλέπω χιόνι τριγύρω μου θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που αποδείχθηκε πως δεν χρειάζεται πάντα φωτιά για να ζεσταθεί μια ψυχή
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ο Βλάχας εκείνο το βράδυ είχε φάει σαράντα ψωμάκια τηγανιτά στη γειτονιά του, είχε πιει δυο κουβάδες νεράκι εκεί στις βρύσες της γειτονιάς κι είχε ξυπνήσει σα πολιτικός μετά τις εκλογές, μισό ζαλισμένος κι εμείς τον αγκαλιάσαμε σα να ήταν η τελευταία μπουκιά στο τραπέζι της οικογένειας 🤣🔥🍿
Κι όταν βγήκε στη σέντρα τινάχτηκε πάνω σα γατούλα που βρήκε γάλα κάτω από το χιόνι, σήκωσε τα χέρια σα μάγος που κάνει τον ελέφαντα χορό κι ύστερα έδωσε εκείνο το σουτ σα βόμβα χειροβομβίδα που έσκασε κατευθείαν στους ξένους επειδή είχαν αφήσει το εισιτήριο στο σπίτι 😂
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿