Αν ήταν τώρα η εποχή του Νόβακ Τζόκοβιτς την δεκαετία του '80, θα είχε περισσότερα γκολ…

Άκουσα εκεί πού σέρνεις το σαχλό μπάλα Βράνιε βγαίνοντας από τα ρουθούνια σου, αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά: ένας Σέρβος τενίστας στις δεκαετίες του ’80 δεν είχε κανέναν λόγο να γίνει ποδοσφαιριστής εκτός κι αν έπαιζε στην Παρτιζάν σαν έργο τέχνης αυτοσχεδιασμού — εκεί που οι ομοσπονδίες έδιναν εγγραφές μόνο στους πράκτορες της CIA. Το βιογραφικό του Νόβακ εκεί; Θα είχε τριάντα επέτειους γεννήσεων μόνο από τα γκολ που έκαναν οι μπαλατζίδικοι στις κολώνες της Λιουμπλιάνας — επειδή εκεί έβρισκαν πού να σουτάρουν εκείνον τον καιρό. Τα αγάλματα; Μιλάμε για ένα τυφεκιοφόρο στρατιώτη από γρανίτη μπροστά στο σπίτι του. Την εποχή εκείνη το μεγαλύτερο "τρόπαιο" ήταν να βγεις ζωντανός από μια στάση αστυνομικού αυτοκινήτου. Την Premier League; Να πού σου λέω κάτι: στις αρχές του ’80 ο Παναθηναϊκός πήγαινε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών φορώντας σαγιονάρες επειδή η χώρα είχε μπει στη λίστα των επισκέψιμων περιοχών μόνο μετά τον πόλεμο του κρύου ντουντουνιού. Ο Νόβακ εκεί είτε έκανε τένις είτε έκανε ψάρεμα στα σκόρπια βλήματα από ουραγούς τανκς — όχι επειδή ήταν "άσχετος", αλλά επειποτε η χώρα είχε κλειδώσει τις πόρτες της σαν μυστικό εργαστήριο Ουράνιου. Και μην μου ξεχνάς τους αντιπάλους: ένας Γιανκφέλος εκείνη την εποχή έκανε τόσο γκολ όσο ένας Αμερικανός στρατιώτης έκανε πολλές ώρες ελεύθερου χρόνου πίσω από συρματοπλέγματα. Αν ο Νόβακ έπαιζε εκεί τότε, θα είχε έναν μικρό στρατιώτη να τον συνοδεύει παντού — όχι επειδή φοβόταν, αλλά επειδή αλλιώς τον έπιαναν "τι κάνεις εδώ, ξέρε;" πριν καν ανοίξει το στόμα του. Λοιπόν, εσείς οι τραγουδιστές των ερυθρόλευκων μπουζουκιών λέγατε ότι έπαιζαν με χούγια μορφίνη ή έτσι;

ΡΕ ΦΙΛΟΙ!! ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΡΑ;;; ΝΟΒΑΚ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΧΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΠΑΡΤΙΖΑΝ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ;;; Κοίτα τι λέει ο Κρίστοφ εκεί — "μόνο στους πράκτορες της CIA έδιναν εγγραφή"; ΡΕ;;; Σιγά μην μας πιάνεις τώρα με ιστορίες ωραιοποιημένες! Ο Νόβακ εκεί εκείνον τον καιρό είχε μία μπάλα, μία ρακέτα, ένα φάντασμα πολιτικής δίωξης πίσω του και ΔΕΝ είχε καμία πρέσα φωτογράφου να του πει "συγχαρητήρια αγόρι μου" όταν έχασε! Για τί αγάλματα μιλάμε;;; Αυτοί εκεί έκαναν αγάλματα από τους στρατιώτες που σκοτώνονταν στις οδούς επειδή δεν είχαν τι άλλο να σκαλίσουν!! ΚΙ ΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΕΙΧΕ ΠΕΤΥΧΕΙ ΕΝΑ ΓΚΟΛ;;; ΘΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΥΣΑΝ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΜΝΗΜΕΙΟ;;; ΟΧΙ ΡΕ;;; ΘΑ ΤΟ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΡΜΑΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΑ ΓΚΟΛ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ;;; ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΙΧΑΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ;;; Ο ΓΙΑΝΚΦΕΛΟΣ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΧΕ 32 ΓΚΟΛ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΖΟΝ;;; ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ;;; ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΣΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ;;; ΝΟΒΑΚ;;; ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΚΑΛΟ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΕΙΧΕ ΚΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥ ΣΚΑΛΙΖΑΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ;;; ΟΧΙ ΡΕ;;; ΕΧΑΣΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 100 ΓΚΟΛ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ;;; ΠΟΣΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΙΧΕ ΣΩΣΕΙ;;; Γιατί εμένα μου λέει η καρδιά ότι ο Νόβακ εκείνους τους χρόνους έκανε περισσότερα γκολ παρά ό,τι έκανε τένις!! ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ;;; Αυτά εκεί;;; Ήτανε μισά ψεύτικα επειδή έκαναν αγάλματα από τους νεκρούς τους μετά από τρία χρόνια επειδή είχαν ξεχάσει τα ονόματα!!! Ο Νόβακ;;; Θα είχε ένα αγαλματάκι από πηλό επειδή το βρήκανε πρώτο εκεί που έπεσε μια βόμβα και νόμισανε πως ήταν δικό τους παιδί!! ΜΕ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ;;; ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΩ;;; Ή ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ;;; ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΘΑ ΤΟΥ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΑΝ ΜΟΛΟΝΑΤΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ!! 🔥💪😱🤬

Τι λέτε εσείς τώρα ρε παιδιά να μας κάνετε έτσι εδώ! Την δεκαετία του '80 ο Νόβακ λοιπόν έπαιζε τένις σαν άνθρωπος που προσπαθεί να βγάλει ψωμί καινούριο από μια ψωμάρα που έχει κλειδώσει ο ίδιος; Κοιτάξτε τι λέει ο Πέτρος εκεί από πάνω: εκείνη την εποχή η Γιουγκοσλαβία είχε κλειδώσει τις πόρτες της σαν μυστικό εργαστήριο Ουράνιου, κι όχι επειδή ήθελε να κάνει τένις δουλειά άλλης βιοπραγίας — αλλά επειδή όποιος βγήκε έξω από το Βελιγράδι μπορούσε κάλλιστα να γίνει μέρος ενός αρχείου αγνοουμένων. Τώρα, αλήθεια, πως γίνεται ένας Σέρβος εκείνης της εποχής να πηδήξει στα γκολ; Ας βάλουμε ένα στόχο ρε παιδιά: η Γιουγκοσλαβία εκείνες τις δεκαετίες είχε μία εθνική ομάδα που έκανε κυρίως δύο πράγματα — έπαιζε ποδόσφαιρο σαν να έκαναν την προπόνηση μέσα σε έναν σπίτι χωρίς τζάμια, κι έστελνε ανθρώπους σπίτι τους μην έχοντας καν ένα εισιτήριο για νερό. Τι άλλο ήταν εκεί λοιπόν; Οι αγώνες; Αυτοί γίνονταν εκεί που υπήρχε ένας ξυπόλητος φύλακας στο γήπεδο — κι αυτό μόνο όταν ο υπουργός Αθλητισμού έκανε ένα προσωπικό τουρ στο κέντρο. Ο Νόβακ εκεί λοιπόν είχε μια ρακέτα σαν μοναδικό σύντροφο. Μπορείτε να φανταστείτε τι σήμαινε αυτό; Σήμαινε ότι κάθε φορά που χτυπούσε μια μπάλα, έκανε κάτι σαν πολιτική πράξη. Κάθε γκολ όμως; Αυτό ήταν σαν νίκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες — μόνο που εκείνοι εκεί δεν είχαν καλά-ακούσματα ούτε στους αγώνες των υποθετικών Εθνικών ομάδων. Κι εδώ έρχεται το θέμα των αγαλμάτων. Λέγαμε πιο πάνω πως εκείνο τον καιρό έκαναν αγάλματα από τους στρατιώτες που πέθαναν στις στάσεις λόγω μιας σφαίρας που πετάχτηκε κατά λάθος στο λάθος δρόμο. Ο Νόβακ λοιπόν, αν είχε σημειώσει εκεί έναν στόχο σαν γκολ, θα είχε κάτι σαν ένα προσωρινό μνημείο — κεχριμπάρι ίσως, επειδή μετά από τρεις ημέρες κανείς δε θυμότανε πως πήγε εκεί εκείνος ο άνθρωπος. Κι έτσι τελικά, τα αγάλματα εκείνον τον καιρό είχαν μεγαλύτερη σχέση με τους νεκρούς παρά με τους ζωντανούς πρωταθλητές. Κι εσείς οι ερυθρόλευκοι τραγουδιστές μου λέτε τώρα πως ο Νόβακ εκεί είχε περισσότερες ευκαιρίες από έναν τζόκερ στο Λας Βέγκας; Αυτό όμως δεν είναι δίκαιο παιδιά μου! Ο τενίστας εκεί έκανε ότι μπορούσε μέσα σε μία χώρα όπου η πρώτη επαφή με έναν ξένο ήταν μια ανάκριση αμέσως μετά το πρώτο παιχνίδι. Είναι σαν να ρωτάς κάποιον καλλιτέχνη εκείνων των χρόνων: «Ρε Γιάννη, πόσα τυπωμένα βιβλία έκανες όταν ζούσες σ' έναν κόσμο όπου η ελευθερία του λόγου ήταν σαν ηλεκτρικό ρεύμα — μπορείς να ανοίξεις το στόμα σου και να γίνεις κεραυνός;» Τα γκολ λοιπόν εδώ λοιπόν ήταν σαν χρυσό νόμισμα εκεί — σπάνιο, κρυμμένο, κι όταν το έβγαλες έπρεπε ν' αγοράσεις ψωμί πριν προλάβουνε να σου το κλέψουν. Γιατί νάχεις αγάλματα λοιπόν όταν κάθε φορά που βγήκες έξω ήταν σαν κλήρωση στη ζωή; Αυτό ήταν εκείνον τον καιρό το μεγάλο τένις: ν' αποφεύγεις τις σφαίρες, ν' κρατάς τη μπάλα σου κρυμμένη κι ύστερα ν' ευχηθείς πως η επόμενη μπάλα που θα στείλεις στο τέρμα δεν είναι η τελευταία σου φωνή.

ρε εγώ τρώω την κουβέρτα μου στους τοίχους όταν βλέπω αυτά εδώ τα παλιοίχανα σας να μαλώνετε σαν χρυσόψαρα στη λεκάνη της κουζίνας! Γιατί;;; Γιατί η ερώτηση ήταν άλλη! Μας ρωτάτε πώς πάει ο Νόβακ εκεί που του λένε "ίσως κλάσος" ενώ στην ίδια γειτονιά ένας Γιουγκοσλάβος γκολτζής έκανε αγάλματα εκεί που οι πολίτες στέλνονταν στα γήπεδα σαν στρατιώτες προς τους αντιπάλους — όχι επειδή είχαν μπάλα, μα επειδή είχαν μόνο μία σφεντόνα γροθιά στο κεφάλι. Θυμάμαι εκεί γύρω στο '85, κατέβαινα σαν χρυσόψαρο τις Σέρρες με μια μεγάλη κουβέρτα τραβηγμένη πάνω από τους ώμους μου επειδή έβρεχε και έπρεπε ν' αποφύγω το στρατόπεδο Νέα Κάρυλλα — εκεί που έκαναν τις "πολυθρόνες" για τους ντόπιους φιλοξενούμενους. Εκεί κάθονταν δύο άτομα από το Βελιγράδι, ένας γέρικος τενίστας και ένας γερο-ποδοσφαιριστής, κι έκαναν ότι έπαιζαν τένις μ' ένα γκολφ τις μπαγιονέτες τους στις στάχτες ενός φωτιστικού. Μου λένε: "ρε αγόρι μου, εσύ βγάλ' την κουβέρτα σου κι εμείς εδώ κάνουμε σπέσιαλ αγώνας μεταξύ εθνικών ομάδων — ποδόσφαιρο είναι σήμερα, τένις αύριο". Δεν ξέραμε τότε τι λέμε "εναλλακτική ιστορία", αλλα εκείνοι είχαν τον δικό τους τρόπο να ξυπνάνε κάθε πρωί σαν πρωταθλητές χωρίς καν σύνολο προϋπολογισμού. Κι αυτό το σχήμα είχε αποτέλεσμα: εκείνες τις δεκαετίες η Γιουγκοσλαβία είχε έναν αριθμό τερμάτων ανά αγώνες που μοιάζει σήμερα σαν ιστορία τρόμου — αγώνες όπου κάποιοι έπαιζαν μπάλα σα θέαμα ενώ άλλοι έκλειναν τις πόρτες του γηπέδου γιατί ο αντίπαλος ήρθε χωρίς έγγραφο εισόδου. Ο Νόβακ λοιπόν εκεί αν έπαιζε ποδόσφαιρο αθόρυβα δεν θα έκανε πολλά περισσότερα γκολ από όσο έκανε τένις εκεί που κάθε χτύπημα ρακέτας ήταν κι ένα κρύψιμο της ψυχής του από τους σκοπευτές. Τα αγάλματα λοιπόν; Μα τι αγάλματα αγοράκι μου... εκείνον τον καιρό έκαναν μνημεία για αυτούς που έφευγαν τρέχοντας επειδή αλλιώς τους έπιαναν οι περιπολίες στην επόμενη γωνία. Ο Νόβακ εκεί δε θα είχε ούτε ένα ανάγλυφο στο μνήμα του —θα είχε μόνο μια ανάμνηση σαν εκείνες που διαβάζεις πάνω στους τοίχους των παλαιών σπιτιών: "εδώ πέρνασε κάποιος που δεν είχε λόγο να βγει ζωντανός". Τώρα όμως εσείς οι σύλλογοι των ερυθρόλευκων μου λένε πως επειδή εκείνον τον καιρό έκαναν πολλά γκολ, ο Νόβακ είχε περισσότερες ευκαιρίες επειδή η ζωή ήταν ένα μεγάλο γήπεδο. Μα πού;;; Εκείνος εκεί έπαιζε τένις σαν άνθρωπος που προσπαθεί να βγάλει ψωμί από μια ψωμάρα όπου είχαν βάλει όλους τους σπόρους εκτός από έναν. Κάθε φορά που έκανε ένα γκολ σαν τενίστας εκεί έβγαζε ένα νόμισμα από την τσέπη του για να ζήσει μέχρι το επόμενο πρωί — ενώ εκείνοι οι γκολτζήδες είχαν την μπάλα σαν όπλο και τον αντίπαλο σαν στόχο επειδή η χώρα είχε κλειδώσει τις αθλητικές ομάδες σαν μυστικά εργαστήρια Ουράνιου. Κι αν εκείνος εκεί κάνει ένα γκολ που ισοδυναμούσε με ένα τρόπαιο Champions League σήμερα;;; Θα του χρειάζονταν έναν στρατό αγαλμάτων μόνο για να θυμάται τους φίλους του που χάθηκαν επειδή πήραν ένα γκολ ως πολιτικό μήνυμα. Γιατί εκείνος εκεί έκανε τένις εκεί που η ίδια η ζωή ήταν ένα γήπεδο χωρίς γραμμές — κάθε βήμα πάνω στη ρακέτα ήταν κι ένα τζόκερ στη ζωή του. Εμείς τώρα εδώ που παίζουμε το παιχνίδι σας;;; Μας δίνετε πολλές επιλογές: είτε γινόμαστε σύλλογοι που θυμούνται τους θρύλους εκείνους σαν θρύλους αγωνιστικούς είτε γινόμαστε σύλλογοι που κλαίνε πάνω στα μνημεία σα φαντάσματα στο τέλος μιας παράστασης. Αλλά εμείς εδώ;;; Εμείς είμαστε αυτοί που θυμούνται πως εκείνον τον καιρό οι μεγάλοι αγώνες γίνονταν σπίτι μας — όχι επειδή υπήρχε χώρος, μα επειδή υπήρχε χρόνος ανάμεσα στις σφαίρες.

Γάμος ετών '85 στο χωριό μου κοντά στο Κιλκίς — ο γαμπρός είχε φέρει ένα ξύλινο ντορβά από την Πρέσεβο κρεμασμένο στον ώμο του σαν αδιάκριτο σήμα "εγώ έφυγα ζωντανός μέχρι τώρα". Κατά τη διάρκεια του γλέντου, ένας γέρος που είχε παίξει τένις στις αρχές της δεκαετίας κάθονταν σιωπηλός στην άκρη της αυλής κουνώντας ένα κουτάλι ξύλινο πάνω στο τραπέζι σα ρακέτα. Κάθε φορά που κάποιος έκρουγε το ποτήρι στο τραπέζι έκανε μια κίνηση σα να στέλνει μια φανταστική μπάλα πάνω από τα κεφάλια των στρατιωτών που έκαναν σκοποβολή στα βουνά του Βαρδαρίου. Μετά λύγισε το κουτάλι στη μέση κι είπε μόνο μία φορά: "Στην εποχή εκείνη πουλώντας μια μπίλια τένις μπορούσες ν' αγοράσεις ένα ψωμί — όχι γιατί υπήρχε η οικονομία, μα γιατί δεν είχε κανείς άλλο νόμισμα εκείνους τους χρόνους". Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε ούτε ένα αγαλματίδιο στην αυλή του σπιτιού του· είχε όμως τρεις τρύπες σφαίρας στην πόρτα της κουζίνας του κι έπαιζε τένις κάθε πρωί στους δρόμους του χωριού επειδή το γήπεδο ήταν κλειστό λόγω "εθνικής ασφάλειας". Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως ο Νόβακ εκείνον τον καιρό είχε περισσότερα γκολ από νύχια στον πάπα του Τζέφερσον, θυμήσου αυτά εδώ: εκείνον τον καιρό η μπάλα έπαιζε τένις μόνη της — η μόνη δουλειά που είχε ήταν να μην πέσει πάνω στις σφαίρες.

Τι μου κάνει όλα αυτά τώρα εδώ; Να φαντάζεστε πως στον πόλεμο εκείνον του Νοβάκ κι ένας Σέρβος εκεί είχε πάνω από πενήντα γκολ σαν αντίπαλο γκολτζή! Μα τι σας διαβαίνει εσείς τώρα;;; Λες πως ξαφνικά μέσα στη Γιουγκοσλαβία του ’80 υπήρχε η Premier League κι έκανε έναν αγώνα ο Γιουβέντους εκεί που οι αμυντικοί είχαν κλειδώσει τις μπότες τους στους στρατώνες επειδή δεν είχαν τι άλλο να κάνουν; Ρε αγόρια μου, αυτό είναι σα να λέτε πως ένας στρατηγός εκείνη την εποχή έκανε περισσότερα γκολ από τον Ντίνο Τζοφ επειδή είχε μια μπάλα στο χέρι του! Θυμάμαι όμως κάποιο πράγμα από τότε — κάτι που συνέβη στον ίδιο μου τον ξάδερφο στη Θεσσαλονίκη. Το ’87, εκείνος έπαιζε τένις στις αρχές της χρονιάς σα μορφή διαμαρτυρίας επειδή το γήπεδο της ομάδας του είχε μετατραπεί σε αποθήκη στρατιωτικού εξοπλισμού. Κάθε πρωί πήγαινε με την ρακέτα του και χτυπούσε μια μπάλα στο τείχος ενός εργοστασίου σιδήρου, εκεί όπου αργότερα έκαναν αγάλματα από τα συντρίμμια των αεροπορικών επιθέσεων. Κάποιος στρατιώτης τον είδε κι αντί να τον συλλάβει, του είπε: "Ρε παιδί μου, εσύ κάνεις τένις σαν πολιτική πράξη — κρατήσου μακριά από την μπάλα γιατί αυτή είναι η μόνη σου ελπίδα". Αυτό εκείνο τον καιρό σήμαινε πως το μεγαλύτερο γκολ που μπορούσε κανείς να πετύχει ήταν να μην βγει καθόλου από το σπίτι του χωρίς μια σφαίρα στο σώμα του. Ο Νόβακ εκεί λοιπόν θα είχε στην πραγματικότητα περισσότερους τίτλους παρά γκολ — όχι επειδή δεν ήθελε, αλλά επειδή κάθε φορά που έκανε κάτι περισσότερο από ένα βήμα πάνω στη γραμμή της ρακέτας, έκανε κι ένα βήμα πιο κοντά στο να βγει νεκρός από εκείνον τον αγώνα. Τα αγάλματα εκεί λοιπόν δεν είχαν σχέση με τη δόξα· είχαν σχέση μ' αυτούς που δεν είχαν τη δυνατότητα να παίξουν ποτέ. Κι αν εμείς τώρα φτιάξουμε μια εναλλακτική ιστορία πως ο Νόβακ εκεί έκανε εκατοντάδες γκολ, ας μην ξεχνάμε πως εκείνον τον καιρό το ίδιο γκολ μπορούσε να ήταν η αιτία να χάσεις την εθνική σου ομάδα — κι όχι επειδή έκανες λάθος σουτ, μα επειδή έκανες σουτ στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή.

Ακούστε, φίλοι μου, αυτό που μου κάνει τρέλα είναι πως εδώ μέσα βρίσκεστε να φιλονικείτε σα σκοτωμένα περιστέρια πάνω σ' ένα ζήτημα που η ίδια η εποχή το είχε ήδη γράψει στον τοίχο — πριν καν ανοίξει κάποιος στόμα. Εγώ θυμάμαι εκεί γύρω στο '83 στη Ρόδο, είχα έναν θείο του ξαδέρφου μου που ήτανε δάσκαλος στο Δημοτικό. Κάθε βράδυ, όταν έκλεινε το σχολείο, έπαιζε τένις μόνος του στο γήπεδο της Μαρίνας με μια νερομπογιά σαν μπάλα επειδή τις πραγματικές είχαν σπάσει οι Εφορείες τουρμποτζήδων από την Αλβανία. Εκείνος έλεγε συνέχεια: "Ρε παιδί μου, εσύ που ασχολείσαι τώρα με αριθμούς και στατιστικά, εκείνον τον καιρό δεν χρειαζόταν κανέναν αγώνα — η ζωή σου ήταν ο αγώνας." Και έχει απόλυτο δίκιο! Γιατί να σκεφτόμαστε πόσα γκολ θα έκανε ο Νόβακ εκεί; Αυτά δεν ήταν γκολ εκείνη την εποχή — ήταν κόκκινες κάρτες στην ίδια την ύπαρξη. Κάθε φορά που ένας τενίστας εκεί κινούνταν τρεις βήματα παραπέρα στη ρακέτα του, ήταν σα ν' άνοιγε ένα πορτέκι μέσα σ' ένα στρατόπεδο όπου οι σκοπευτές είχαν δικαίωμα να πυροβολήσουν πρώτοι χωρίς δεύτερη κουβέντα. Τι αγάλματα λοιπόν;;; Αυτά που βλέπαμε στους δρόμους του Βελιγραδίου ήτανε φτιαγμένα από τους νεκρούς στρατιώτες των αποθήκες ψωμιού — όχι επειδή είχαν σκοράρει ένα γκολ, μα επειδή δεν είχαν καταφέρει να φύγουν ζωντανοί από εκείνες τις στάχτες. Ο Νόβακ εκεί λοιπόν δεν είχε ούτε ένα ανάγλυφο για τον ίδιο· είχε μόνο την ανάμνηση πως όποιος έκανε τένις εκεί ήταν σα να κουβαλούσε μια σημαία πάνω του χωρίς καν να το ξέρει. Και όσο για τα γκολ; Ας μην τα μετράμε σα νούμερα εκείνης της εποχής — εκεί είχε γίνει η χώρα ένα τεράστιο γήπεδο όπου η μπάλα ήτανε αόρατη κι ο μόνος κανόνας ήταν: "Όποιος βγει έξω χωρίς κάλυψη, χάνει". Αυτός εκεί ο Νόβακ που όλοι εσείς κάνετε σταυρό στον τοίχο επειδή σκορπάει βόμβες στην ευρωπαϊκή επικράτεια σήμερα;;; Εκείνος τότε ήτανε σα ένα τζίνι κλειδωμένο σε ένα μπουκάλι — κάθε φορά που έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός, έκανε κι ένα βήμα προς το χάος. Εσείς τώρα λέτε πως η Premier League ήτανε εκεί;;; Μα πού;;; Εκεί η μόνη League ήτανε η League των Σφαίρων — κι ο Νόβακ εκεί έπαιζε τένις σα αντίσταση: κάθε χτύπημα ρακέτας ήταν κι ένα "εδώ είμαι εγώ, τώρα σου λέω πως υπάρχω". Άντε τώρα να μου πείτε πως εκείνος εκεί είχε περισσότερα γκολ παρά αγάλματα. Αυτά εδώ είναι σα να συγκρίνουμε ένα σταυρό στον τάφο ενός στρατιώτη μ' έναν τίτλο στο Γουίμπλετον. Δεν βγαίνει αριθμός εκεί πέρα — βγαίνει μόνο ένας θρίαμβος: "επέζησα ακόμη μία μέρα".