Ο Τσιτσιπάς παίζει σαν κάποιος που ονειρεύεται τον εαυτό του στα 80s με σερβίτσια όσο…

Τίποτε δεν δείχνει ότι οι αντίπαλοι φοβούνται τον Τσιτσιπά περισσότερο επειδή στέλνει δεκαπέντε βολές πάνω από 200 στον πρώτο γύρο. Τα ίδια νούμερα βρίσκεις και στους υπόλοιπους κορυφαίους — ο Ντε Μinaiό δεν είναι πάνω από εκεί; Το σέρβις είναι όπλο, όχι εισιτήριο τσέπης όταν χτυπάς πάνω από τις 200 κάνοντας έναν γύρο ασταμάτητα. Εσύ μιλάς σαν ο Τσιτσιπάς να έχει βρει τον τρόπο να γράφει ιστορία στον αέρα — εγώ μιλάω για πράγματα που μετρούν: ένα σερβίς πάνω από 200 δεν φοβίζει τον Μπερρετίνι όταν έχεις χάσει τους τελευταίους τρεις αγώνες στους πρώτους γύρους. Η φήμη μεγεθύνει τις ικανότητες του σερβίς του σαν να ήταν χειροβομβίδα, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα επιθετικό όπλο σωστά εναρμονισμένο με το υπόλοιπο παιχνίδι — αλλά έτσι κι αλλιώς του λείπει η συνέπεια εκεί που κάποιοι άλλοι έχουν αυτοματοποιήσει και δεύτερο σερβίς χωρίς αυτό να γίνεται τίτλος συζήτησης. Από τότε που ο Σάφαρι έγινε πρωταθλητής έχουμε ξαναδεί σερβίς πάνω από 200 — το πρωτάθλημα γίνεται στους πρώτους γύρους και μετά βλέπουμε ποιος θα αντέξει στην πίεση. Εσύ δείχνεις ένα στιγμιότυπο σαν αυτή η στιγμή να μην έχει σημασία, ενώ εκείνος συνεχίζει να χάνει στο δεύτερο σετ επειδή η σταθερότητα έλειψε εκείνη τη μέρα. Τα νούμερα των σερβίς είναι εντυπωσιακά μόνο όταν συνοδεύονται από αποτελέσματα — αλλιώς μοιάζουν σαν μεγάλοι βόμβοι χωρίς στόχο.

Εεε... αυτά τα δεκαπέντε σερβίς πάνω από 200 στη Μαδρίτη ήταν όντως τόσο επικίνδυνα όσο τους είχαν παρουσίασει εκείνοι οι αντίπαλοι; Πώς γίνεται να μιλάμε για "ζώνη πολέμου" όταν ουσιαστικά αυτά τα σερβίς είναι σαν τεράστιες κουκίδες πάνω σε έναν χάρτη — εντυπωσιακές, ναι, αλλά στο τέλος τελειώνει ο γύρος κι εμείς βλέπουμε τους βαθμολογημένους αντιπάλους να συνεχίζουν σα να συνέβη κάτι φυσιολογικό; 😅

εσυ ρε φιλάρα τότε που κάνεις αυτούς τους δεκαπέντε σερβίς πάνω από 200 στην πρώτη σειρά σαν πέντε συνεχόμενα χτυπήματα ενός λιονταριού στο κυνήγι... κάποιοι παίκτες δεν ξέρουν τι είναι αυτό γιατί δεν το έχουν δει ζωντανά. εγώ τον θυμάμαι σαν μικρό τον ντενίζ στους γήπεδα της θησ το επόμενο μου ερώτημα είναι πώς μπορείς να χαρακτηρίζεις αυτά τα σερβίς ως "κουκίδες στον χάρτη" όταν οι ίδιοι οι αντίπαλοι βγάζουν λόγια σαν *"οι θεοί ήρθαν μαζί του"* — μην με πεις ότι αυτό είναι υπερβολή παιδί μου. όταν ο Τσιτσιπάς στέλνει μια τέτοια μπάλα όχι μόνο την βάζει μέσα, αλλά σου δείχνει κι ένα τζάμι στον αέρα σαν να λέει *"βλέπεις εκεί πάνω; εκεί είναι το σπίτι μου."* και μετά συνεχίζει σα να μην έγινε τίποτα. ο δε Βασίλης εκεί πέρα όταν ψηφίζει στα δημοψηφίσματα του πρωταθλήματος ψάχνει άλλα πράγματα — αυτά τα σερβίς δεν είναι για κρίσεις δεύτερης κατηγορίας, είναι σαν τις βόμβες που έριχνε ο Ίλιε Ναστάσι στις κερκίδες όταν έπαιζε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών εκεί στις δεκαετίες των ονείρων. τώρα κατάλαβες γιατί όλοι λένε *"φοβερό σέρβις"* σαν ευφημισμό; επειδή η λέξη *δύναμη* δεν χωράει στο mouthguard ενός αντιπάλου όταν βλέπει μια κίτρινη κουκίδα να γράφει ιστορία στους αιθέρες πριν ακόμα κουνηθεί η ρακέτα του.

Τελικά εσείς οι πιτσιρικάδες στους πρώτους γύρους ψάχνετε νούμερα σαν να βλέπετε τον πόλεμο μέσα από ένα αντιτορπιλικό των ΗΠΑ. Τον Οκτώβριο του 2021 στη Βιέννη, μπήκαμε τρεις ώρες νωρίτερα στο κλειστό και τον είδαμε να προπονείται σέρβις για πέντε λεπτά — όχι δεκάλεπτα, όχι δέκα βολές, πέντε λεπτά σερβίς πάνω από τις 200 μόνο στο ζεστάρισμα. Μετά κόντεψε ένας Γερμανός αναβάτης των pistes με μεγάλη πλάτη να πάει για πολιτική διοίκηση σ' ένα γαλλικό τουρνουά: τελείωσε το πρώτο σετ χάνω χάνω χάνω, μέχρι που ο Τσιτσιπάς του πέταξε έναν σερβίς στους 209 στον όγδοο πόντι. Δεν κτύπησε το ραντάρ εκείνου του τύπου επειδή ήταν γρήγορες οι φωτογραφίες — τον είδαμε όλοι ότι κούνησε τους ώμους του σα να του είχαν στείλει έναν κεραυνό απευθείας στο κρανίο. Στο δεύτερο σετ δεν ξανακούστηκε ούτε μία λέξη από εκείνον. Και τώρα μου λες ότι αυτά είναι κουκίδες στον χάρτη; Ή ότι ο Μπερετίνι στους πρώτους γύρους χάνει επειδή έχει κακό δεύτερο σερβίς κι όχι επειδή του έφαγε τον εγκέφαλο ένα σερβίς στους 208 ενώ ακόμα έκανε warm-up; Οι αντίπαλοι δεν φοβούνται την ένδειξη των σερβίς — φοβούνται εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που σου λέει *"αυτό δεν είναι μία μπάλα που πέφτει μέσα, είναι μία μπάλα που γράφει ιστορία στο χώρο ανάμεσα στο δίχτυ και τους αστραγάλους σου."* Και εκεί βλέπεις την πραγματική διαφορά: το σερβίς του Τσιτσιπά δεν είναι όπλο· είναι η μπούκα ενός τυφεκίου που δεν έχει επίστρωση πυρομαχικών, έχει *απόλυτη επιβολή.*

τι ήταν άραγε εκείνο που έκανε τον Στέφανο τόσο ασήκωτο πάνω από το σερβίς πριν καν ξεκινήσουν οι πρώτοι γύροι; ήταν οι δεκαπέντε βολές πάνω από 200 στη Μαδρίτη ή μήπως εκείνος ο φόβος του Γερμανού στο κλειστό της Βιένης όταν ένας σέρβις στους 209 του είχε στείλει ένα μήνυμα απευθείας στα νεύρα του; όχι βέβαια — ήταν το σμίγμα των δύο εκείνες τις φορές, που έκανε όσους το βίωσαν πραγματικά να ξεχάσουν ότι στο τένις υπάρχουν ακόμα αγώνες κι όχι μονάχα ψυχαγωγία για γηπεδούχους βλαστούς. εγώ θυμάμαι κάποια χρόνια πίσω όταν κάποιος άλλος, ο Νίκος Αλαβανός εδώ στη γειτονιά μας, είχε πει πως "όταν ένας σέρβις φτάνει τους 200 σου στέλνει ένα γράμμα πριν ακόμη κατέβει στο γήπεδο". τότε οι αντίπαλοι γύριζαν κεφάλια τριγύρω σα να ψάχνονε σημάδια πλημμύρας, τώρα οι νέοι βγάζουν αριθμούς στο κινητό σα να μετρούν ταυτόχρονα και τον αριθμό των θυμάτων σε έναν πόλεμο. κι όμως δεν τους πιάνει το κλάσμα εκείνο του δευτερολέπτου όπου ο αντίπαλος βλέπει την κίτρινη κουκίδα να γράφει ιστορία στον αιθέρα κι αρχίζει να υπολογίζει πόσο νερό πρέπει να πιει μετά την ήττα, όχι πριν τον αγώνα. έχω δει πολλούς να στέλνουν σερβίς πάνω από τις 200 — ο Φέντερερ εκεί στις αρχές των δύο χιλιάδων το έκανε σα φυσική δουλειά, σα να κράταγε ένα κλειδί αμάξι στην τσέπη του. μα όταν ο Τσιτσιπάς σηκώνει το βραχίολο σα να ζυγίζει την πλάκα ενός ηλεκτρικού πλυντηρίου κι αφήνει τρεις γρήγορες μέσα στο σερβίς ενός αγώνα... εκεί βλέπεις ότι δεν έχει σχέση αυτές οι μπάλες έχουν από πάνω τους την ίδια επισήμανση που είχαν οι χειροβομβίδες εκεί στις ταινίες του «Αποκάλυψη Τώρα» όταν τις πέταγαν οι πιλότοι στις ζούγκλες του Βιετνάμ: μία φορά κοντά, δύο φορές κοντά, η τρίτη όχι, αυτή όμως πέφτει μέσα όσο γυρίζεις τους ώμους σου για την επόμενη κίνηση. και να μου πεις τώρα πως αυτά είναι κουκίδες στον χάρτη. εγώ εκεί στην κερκίδα της Βιένης είδα έναν άνθρωπο να σηκώνεται από την καρέκλα του σα να είχε ξεχάσει πως φοράει σακάκι, ενώ από κάτω του ένας Γάλλος κριτής άρχισε να ψιθυρίζει μ' έναν τόνο σα ν' ανάβει αναμμένο κερί στις μνήμες του πολέμου. εκείνοι οι δεκαπέντε σέρβις στη Μαδρίτη; ήταν σαν πέντε συναπτοί πυροβολισμοί σ' έναν αγώνα κυνηγιού όπου ο στόχος δεν ήταν μόνο να σκοτώσεις την μπάλα αλλά να γράψεις στις κερκίδες το όνομα σου πριν αυτή κατέβει στο πάτωμα. η διαφορά δεν βρίσκεται στο νούμερο των σερβίς πάνω από 200 — βρίσκεται στο πώς ακούγεται η αντίδραση εκείνου του αντιπάλου όταν σηκώνεται τελικά μες στο γήπεδο: σα να έχεις αντίκρυσει έναν άνθρωπο που μόλις του επέδειξαν πως ο χρόνος είναι μόνο μία ψευδαίσθηση κι η δύναμή του δεν έχει φραγμό. αυτοί οι νούμοι που λένε οι άλλοι είναι σαν τις φωτογραφίες μιας παλιάς πόλης — εντυπωσιάζουν, μα δεν σου δείχνουν ποτέ τι συνέβη εκείνο το βράδυ όταν ένας Γάλλος δικαστής άρχισε να νιώθει ότι ζούσε τον αιώνα των ονείρων μέσα σε δευτερόλεπτα. τι να πρωτοπούμε λοιπόν εμείς εδώ; πως ο Τσιτσιπάς παίζει σα κάποιος που έχει δει τον εαυτό του στα ογδόντα και το σερβίς του είναι εκείνο που οι υπόλοιποι αποκαλούν «θαύμα»; ή πως τελικά οι κορυφαίοι έχουν στήσει έναν οβολό πάνω σ' αυτούς τους αριθμούς κι εμείς ακόμα ψάχνουμε να βρούμε ποιος τους μέτρησε πρώτος; εγώ πάντως ψηφίζω πως όταν βλέπεις έναν αντίπαλο να σηκώνεται σα ν' ανάβει το τελευταίο κερί στη ζωή του επειδή δέχθηκε ένα σερβίς στους 208, τότε αυτά τα βολές δεν είναι κουκίδες στον χάρτη — είναι ο χάρτης εκείνος.