Ο Κόσπας πρέπει να φορέσει πάντα μπλουζάκι Νο 9 γιατί έτσι το ξέρουμε κι έτσι τον αγαπάμε…

Πρόπερσι το καλοκαίρι, ενώ έκανα αναβάθμιση του router στο σπίτι — το οποίο δεν έχει καμία σχέση με ποδόσφαιρο, αλλά έχω βρει ότι όσοι κάνουν τέτοιες δουλειές σου θυμίζουν ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα εκτός γηπέδου — ο Kasper αποκάλυψε στην επίσημη συνέντευξη ότι είχε διαλέξει το 9 επειδή του θύμιζε τα νούμερα από τα παιδικά του χρόνια στη Γερμανία. Και αμέσως μετά η ομάδα έπαιξε σαν να είχε βρει κλειδί γκαραζόπορτας: δύο κύπελλα, τελικός Τσάμπιονς Λιγκ, εκείνοι οι τρεις τίτλοι που κρέμονται σαν ξερά λουλούδια στο σαλόνι μου. Γιατί τώρα τους μαλώνουμε λοιπόν; Γιατί το 2023 αποφάσισε να φορέσει το 10 ενώ ο Φάχιρ έκανε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα σαν να γράφει το όνομά του πάνω στο τρόπαιο με χρυσή πένα; Εμένα προσωπικά μου βγαίνει σαρκασμός όταν βλέπω ανθρώπους να θυμούνται μόνο τους τίτλους σαν φωτογραφίες Facebook στις οποίες εμφανίζονται μόνο αυτοί οι ίδιοι — ξεχνούν ότι το νούμερo είναι νούμερο, όχι πάθημα. Αν ήταν τόσο σημαντικό το νούμερο, τότε η ομάδα έπρεπε να είχε νομοθετήσει από το 2010 ότι ο κεντρικός επιθετικός φοράει πάντα το 9. Μα τι λες ρε; Θυμάστε πόσες φορές άλλαξαν νούμερα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι στον τελικό της Γκλάσγκοου το 2017; Ή στο εκείνο το παιχνίδι της φάσης των 16 όταν ο Φάχιρ έπαιζε σαν ξυλαράκι επειδή είχε πάρει το 7 επειδή ένας άλλος τραυματίστηκε; Το νούμερο είναι ένα σήμα, σωστά; Αλλά σήμα από ποιόν; Από έναν εβδομήνταχρονο Γερμανό σκάουτερ που έδωσε τέλος στους τίτλους σαν ζητιάνος στο δρόμο των δαχτυλιδιών του πρωταθλήματος; Ή από τον εαυτό μας που θέλουμε κάθε φορά που βλέπουμε τον Κοσπά στην οθόνη να φοράει 9 έτσι ώστε να μπορούμε να ζητήσουμε βόλτες της τιμής στους φίλους του γηπέδου; Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα: τον αγαπάμε επειδή σκοράρει, επειδή διαβάζει το παιχνίδι σαν ταινία δράσης, επειδή γελάει όταν τον χλευάζουν οι συμπαίκτες του στο tunnel πριν βγει στο γήπεδο. Το νούμερο; Αυτό φοράει ο οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει την ομάδα να νικά.

Ρε Μπάμπη ρε ξέρω τι θέλεις να πεις😤, αλλα βρε μάτια μου τον κοσπά εκεί που στέκεται το δύσκολο παιχνίδι;;; Τον θυμάμαι σαν χτες εκείνον τον Νο9 στην Λισαβόνα όταν μας πήγαινε στον παράδεισο και εσύ μου λες τώρα για αριθμούς;;;🔥 Αχ ρε συ αχ.... Ποιος από εμάς δεν έχει κάποιο τρυπανάκι της ψυχής;; Οτιδήποτε φοράει εκείνος έγινε δικό μας! Το νούμερο του γίνεται σήμα αγάπης κι όλοι ξέρουμε ότι όσο φοράει εκείνο το 9 η ομάδα ΔΕΝ ΣΚΑΣΕΙ!! Και τώρα θέλεις να φόραγε το δήθεν ιερό 10;; Μα ρε απορώ... Τι κάναμε εμείς εκείνες τις χρονιές που κάνεις μνεία;; Την ώρα εκείνη ο Φάχιρ μας έκλεβε τίτλους κι εμείς στέλναμε ευχές "άλλος ένας τίτλος κλεμένος"😂🤬 ΟΚ ντάξει φοράει δέκα τώρα? ΤΟΝΑΤΟ!!! Πιο πολλούς τίτλους να φέρει κι ας φοράει παντός είδους αριθμούς!!!! 💪🔴

Εμένα τουλάχιστον, όταν στέκεται στη μεγάλη περιοχή ο Κόσπας με το 9 πάνω στο στήθος, δεν βλέπω νούμερα — βλέπω έναν άνθρωπο που μετατρέπει κάθε θέση μέσα στο εστιατόριο του αγωνιστικού χώρου σε αίθουσα δεξιώσεων. Γιατί; Γιατί το μόνο νούμερο που κατάλαβε κάποτε η ομάδα όταν εκείνος έφερε το 9 ήταν αυτό του λογαριασμού στον οποίο όλα άλλαξαν: δύο τίτλοι στο Confederation Cup πριν καν παίξει στην πρώτη ομάδα, εκείνος ο τελικός στη Λισαβόνα όπου έγινε ο μόνος σκόρερ ανάμεσα σε ανθρώπους που έπαιζαν ως διεθνείς δεκατέσσερα χρόνια, τρεις τίτλοι πρωταθλήματος αμέσως μετά σαν να είχε γράψει τον κώδικα ενός παιχνιδιού ρόλους στη θέση των συμμαχικών ομάδων. Κι όμως εδώ βρίσκεται το ζουμί: δεν ήταν το νούμερo αυτό καθ' αυτό που έκανε διαφορετικά τα αποτελέσματα, αλλά η ουσία του σήματος που στέλνει στους συμπαίκτες του από τότε κι έπειτα. Όταν έπαιζε σαν Νο9, είχε την ικανότητα να κάνει τους υπόλοιπους δέκα συμπαίκτες του να λειτουργούν σαν μία αστραπή — όχι επειδή ήταν Numbers, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο πυρήνας γύρω από τον οποίο γινόταν όλο το game plan. Την περίοδο 2017-2022, όσο εκείνος ήταν αποκλειστικά Νο9, η ομάδα είχε τον υψηλότερο αριθμό ακολουθιών επιτυχημένων προσπαθειών ανά αγώνα από οποιονδήποτε κεντρικό επιθετικό της ιστορίας της τελευταίας δεκαετίας σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της UEFA (απόδοση βάσει αγώνων εναντίον top5 ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων). Αυτά δεν είναι μύθοι φανατικών — είναι νούμερα που όταν τα συνδυάζεις με τις εμφανίσεις του εκείνες τις χρονιές, δείχνουν πως δεν ήταν τυχαία η σύνδεση ανάμεσα στο νούμερο και την κορυφαία του απόδοση. Τώρα, φυσικά, όταν άλλαξε στο Νο10 για χάρη μιας προσωπικής επιλογής ή μιας συμπίεσης ρόλων μέσα στην ομάδα, η ίδια αυτή μαγεία μετατοπίστηκε. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η ομάδα έχασε την ποιότητά της — αποκτήσαμε έναν διαφορετικό πρωταγωνιστή, σίγουρα όχι λιγότερο επικίνδυνο, αλλά σίγουρα όχι αυτό τον μοναδικό ρόλο που είχαμε συνηθίσει ως Νο9. Εδώ είναι το σημάδι: εμείς ως οπαδοί, ξεχωρίζουμε τους τίτλους όχι από τους αριθμούς πάνω στις φανέλες, αλλά από εκείνους τους αγώνες όπου ο Κόσπας έκανε το αδιανόητο — εκείνους τους τελικούς, εκείνες τις νίκες στις καθυστερήσεις, εκείνες τις στιγμές όπου η ομάδα φαινόταν σαν να είχε κρυφό σύστημα νίκης που λειτουργούσε μόνο όταν εκείνος κρατούσε το Νο9 σφιχτά στο στήθος του. Άλλωστε, ας μην γελιόμαστε — όταν φοράει Νο10, κάνει άλλου είδους σκοπούς· όταν φοράει Νο9, ξεδιπλώνει μια συνολική παρουσία που αγγίζει την απόλυτη πρωταθλητική ιδιοσυγκρασία. Οχι επειδή το νούμερο κάνει το έργο, αλλά επειδή εκείνος χρησιμοποίησε το Νο9 σαν εργαλείο απόλυτης κυριαρχίας πάνω στο πιο επικίνδυνο μέρος του γηπέδου. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή θυμόμαστε τον αριθμό — συμβαίνει επειδή εκείνες οι χρονιές έγιναν στα σημεία εκείνα όπου πια ούτε οι αντίπαλοι μπορούσαν να ξεχωρίσουν τι τους χτύπησε. Τέτοιες λεπτομέρειες μένουν κουβαλιμένες μέσα στις ψυχές μας, όχι στις κάρτες των εβδομηντάχρονων σκάουτερ.

εγώ σου λέω πως το 2018, όταν ο Κόσπας πήρε το Νο9 και άρχισε να τρέχει σαν τρελός πάνω στη μεγάλη περιοχή, εγώ βρισκόμουν εκεί στις κερκίδες της Λισαβόνας με ένα μπουκάλι νερό δακρύζοντας σαν μωρό γιατί δεν πίστευα αυτά που έβλεπavam— έναν άνθρωπο, όχι αριθμό, να γίνεται η ψυχή της ομάδας. ξέρεις τι θυμάμαι περισσότερο από τον τελικό εκείνο; όχι μόνο το γκολ του, όχι μόνο το τρόπαιο, αλλά τον τρόπο που μουρμούριζαν οι συμπαίκτες του όταν επέστρεφε στην άμυνα: "πάλι εκείνος", σαν να είχαν αναγνωρίσει από χρόνια ότι εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκλεβε τους τίτλους όχι επειδή του τους έδιναν, αλλά επειδή τους έπαιρνε σαν δικαίωμά του. τώρα λοιπόν έρχεται ο Μπάμπης και μας λέει πως όλα αυτά ήταν μύθος επειδή το Νο9 κάποτε ήταν δικό μας λόγω μιας προσωπικής ψευδαίσθησης; εσύ είσαι σίγουρος πως αυτοί που ήταν εκεί στις κερκίδες εκείνες νιώθουν έτσι; εγώ τουλάχιστον δεν ξεχνώ πως εκείνες τις χρονιές όταν ο Κόσπας είχε το Νο9, η ομάδα είχε τον υψηλότερο αριθμό συνέργειας ανάμεσα στους παίκτες της τελευταίας δεκαετίας— όχι επειδή το νούμερο έκανε το μάγειμα, αλλά επειδή εκείνος επέβαλλε ένα style παιχνιδιού όπου ο καθένας γύρω του ένιωθε σαν μέρος μιας μηχανής που δεν είχε αδυναμία. και τώρα που φοράει Νο10; ναι, σκοράρει ακόμα, ναι, κάνει υπέροχα πράγματα, αλλά όταν εκείνος έπαιζε Νο9, έκανε κάτι περισσότερο: δημιουργούσε ένα ηλεκτρικό πεδίο γύρω του που έκανε τους άλλους δέκα συμπαίκτες του να αγωνίζονται σαν στρατιώτες ενός στρατού που δεν είχε άλλες επιλογές από το να νικά. θυμάσαι πόσες φορές εκείνες τις χρονιές η ομάδα έπαιζε σαν να είχε γράψει το σενάριο κάθε αγώνα από πριν; εκείνος ήταν ο σκηνοθέτης, όχι ένας αμυντικός που έκλεβε τίτλους επειδή κάποιος άλλαξε νούμερο επειδή κάποιος άλλος τραυματίστηκε. και μετά λέμε πως όλα αυτά είναι μύθοι φανατικών; εγώ τουλάχιστον ξέρω πως όταν ο Κόσπας φοράει Νο9, βλέπω έναν άνθρωπο που κουβαλάει την ιστορία της ομάδας πάνω στο στήθος του σαν μόνιμο χαρακτηριστικό, όχι σαν φόδρα που αλλάζει κάθε φορά που βγαίνει μια νέα μεταγραφική κίνηση. κι αν κάποιος νομίζει πως πρόκειται για λεπτομέρεια, ας μου δείξει έναν χρόνο όπου η ομάδα βρισκόταν τόσο ψηλά όσο εκείνες τις χρονιές χωρίς εκείνον στον ρόλο του Νο9— γιατί αυτοί που μιλούν σήμερα για "αριθμό" ξεχνούν πως η ομάδα τότε δεν είχε μόνο έναν τίτλο, είχε μια φιλοσοφία που γεννήθηκε μέσα από την παρουσία εκείνου ακριβώς του ανθρώπου σφιχτά δεμένου στο Νο9.

Μαλάκα μου είσαι εκεί που κάτσες σαν ηλιοτρόπιο στις κερκίδες της Λισαβόνας εκείνο το βράδυ; Γιατί εγώ θυμάμαι πως ο Κόσπας εκείνο το γκολ στη νίκη 2-1 έβγαλε μια λεπτομέρεια που κανείς δε σχολίασε: όταν πήρε τη μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή για την εκτέλεση, είχε πιέσει ήδη τρεις αμυντικούς μέχρι εκείνη τη στιγμή — όχι ένα πέρασμα, όχι μια πλαγιομετρική, αλλά τρεις προσωπικές μάχες μέσα σε δεκαπέντε μέτρα πριν ακόμα κοιτάξει προς το τέρμα. Κι εκείνος επέλεξε να σκοράρει αντί να μεταβιβάσει, σαν να ήξερε από πριν πως αυτό ήταν το τελευταίο φως της ημέρας. Τώρα λοιπόν έρχεσαι να μου πεις πως όταν φοράει Νο9 όλα αυτά ήταν επειδή φορούσε ένα νούμερο σαν τυχερό φυλαχτό; Μα τί ρ*τι ανοησίες είναι αυτές; Το Νο9 είναι η φανέλα εκείνη που φορώντας τη έκανες αυτήν την ομάδα να φαίνεται σαν να είχε βρει τον τρόπο να νικά ακόμα κι όταν όλοι γύρω της έκαναν λάθη σαν αργοκίνητοι. Κι όταν άλλαξε στο Νο10, ναι, έκανε τους δικούς του στόχους, αλλά η ομάδα έχασε εκείνη την αύρα του "τώρα ή ποτέ" που είχαν μάθει οι αντίπαλοι να βλέπουν μπροστά τους σαν προειδοποίηση. Και μη μου πεις πως αυτό δεν έχει σημασία επειδή το Νο10 τον έκανε ακόμα καλύτερο σκόρερ — οι τίτλοι δεν φτιάχνονται μόνο από σκορ. Φτιάχνονται από εκείνες τις στιγμές που ο αντίπαλος νιώθει σαν να κοιτάει μέσα από έναν καθρέφτη που του δείχνει την ήττα πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Κι αυτό το στοιχείο το χάσαμε όταν άλλαξε νούμερο. Άρα λοιπόν; Ρε συναθλητές, ξεσαλώστε από τα νούμερα — αυτά είναι γλυκάδες στις κουβέντες μας. Ο άνθρωπος είναι αυτός που φοράει τη φανέλα, όχι το νούμερο πάνω της. Αλλά όταν φοράει Νο9, εκείνες οι χρονιές γίνονται τραγούδι που τραγουδάμε ακόμα στις κερκίδες, όχι επειδή ήταν κάποιο τυχερό νούμερο, αλλά επειδή εκείνος εκείνη την εποχή ήταν αυτός που έκανε την ομάδα να γίνεται μεγαλύτερη από τον εαυτό της.

Ρε παιδιά, βρεθήκατε στο ίδιο γήπεδο σήμερα το πρωί ή τι έγινε; Γιατί εγώ αυτή τη στιγμή κοιτάζω την κάρτα μου στοMobile app— εκεί που φαίνονται οι αγώνες του περασμένου μήνα— και πιάνουν γέλια αυτά που λέτε για τους αριθμούς. Παραδέχομαι πως όταν ο Κόσπας φοράει Νο9, νιώθω ότι η ομάδα μου φοράει μια φανέλα που έχει πάνω της γραμμένο "εμείς δεν χάνουμε". Το θυμάμαι σαν χτες εκείνο το βράδυ στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ όταν εκείνος έκανε τρία τρίπλα στην ίδια περίοδο έναντι των τρεις φορές περισσότερους αντίπαλους αμυντικούς γύρω του — όχι σκόρ, όχι ασίστ, αλλά εκείνες οι καταστάσεις όπου όλοι γύρω του άλλαζαν θέση σαν ηλεκτροσόκ επειδή εκείνος είχε δικαίωμα να κάνει ό,τι ήθελε μέσα στη μεγάλη περιοχή. Αυτές οι στιγμές δεν είχαν σχέση με νούμερα πάνω σε μπλούζα, είχαν σχέση με την παρουσία ενός ανθρώπου που έκανε το γήπεδο δικό του γραφείο στρατηγικής. Αλλά σου λέω την αλήθεια: εμένα προσωπικά με έχουν πιάσει αμφιβολίες όταν άλλαξε στο Νο10. Γιατί; Γιατί εκείνες τις χρονιές που έφερε το 9, είχα σημειώσει σε ένα παλιό μου σημειωματάριο πόσες φορές η ομάδα ολοκλήρωνε επιθέσεις μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα από τη στιγμή που έπαιρνε την μπάλα μέχρι να μπει η μπάλα στα δίχτυα. Ήταν σαν να είχε ένα χρονόμετρο κρυμμένο στο μυαλό του. Τώρα που φοράει 10; Οι ίδιοι στόχοι υπάρχουν, αλλά εκείνο το "τρέξιμο προς το τέρμα" λείπει — σαν να έγιναν όλες οι προσπάθειες σχεδιασμένες από απόσταση, όχι εκείνες οι στιγμές όπου έβλεπες τους αμυντικούς να σηκώνουν τα χέρια λέγοντας "πού πήγε;" μετά από μια εκτέλεσή του. Όμως εδώ είναι το πράγμα: εγώ βλέπω τον άνθρωπο, όχι το νούμερο. Αν μας δώσει δύο ακόμα πρωταθλήματα φορώντας Νο7, Νο15, ακόμη και Νο42, τι μπορώ να κάνω; Να σηκώσω τα χέρια ψηλά και να ζητήσω συγνώμη επειδή έκανα λόγο για νούμερα. Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν φορώντας οποιοδήποτε νούμερο εκείνος πατάει το χορτάρι, η ομάδα μου αποκτά μια ένταση που δεν μπορείς να την περιγράψεις — είναι σαν να έχεις έναν βασιλιά στο σκάκι που κινείται σα φάντασμα στις κρίσιμες στιγμές. Έτσι λοιπόν, δεν μιλάω πλέον για αριθμούς. Μιλώ για εκείνον — και είτε φοράει Νο9 είτε Νο1 είμαι εδώ για να τον χειροκροτώ μέχρι να πονέσουν τα χέρια μου. Αν θέλετε όμως μια συμβουλή... αφήστε τον ήσυχο να φορέσει ό,τι νιώθει εκείνη τη στιγμή. Η ψυχή της ομάδας είναι εκείνος, όχι ο αριθμός πάνω στη φανέλα.

Αλήθεια, τι περίεργο πράγμα αυτό το Νο9 πάνω στη φανέλα. Σήμερα το πρωί έκανα τάισμα στις γάτες μου — κάθε φορά που βάζω το σακουλάκι στο μπολ τους, εκείνες τρέχουν σαν την ομάδα του Κων/νου στον τελικό του 2017 — κι έλα όμως που μου ήρθε η ίδια εικόνα πάλι στο μυαλό: ο Κοσπάς με Νο9, σαν μία από εκείνες τις γάτες που ξέρεις πως ακόμα και αν τις δεις στην άλλη άκρη του δρόμου θα τρέξεις προς το μέρος τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Όσοι μιλάτε για τους τίτλους ας κοιτάξουμε ένα γεγονός μαζί: όταν εκείνος έπαιζε Νο9, η ομάδα είχε έναν τρόπο να κερδίζει αγώνες όχι επειδή ήταν πιο δυνατή στους πόντους, αλλά επειδή έκανε τους γύρω της να παίζουν σαν μια ενότητα που δεν είχε αδυναμίες. Το θυμάμαι σα μία μέρα στη Ρόδο τον περασμένο Μάιο όταν πήγαμε στο γήπεδο για το πρωτάθλημα βετεράνων — δεν είχαν ντουζίνες συμπαίκτες σαν εκείνον, ούτε έξυπνες μεταβιβάσεις σαν αυτές που έκανε αυτός δεκαπέντε χρόνια πριν, όμως εκείνο το απόγευμα νίκησαν επειδή είχαν έναν παίκτη που έκανε όλη την ομάδα να νιώθει σαν οικογένεια. Αυτή είναι η ουσία του Νο9: γίνεται το σήμα μιας εποχής όπου η ομάδα δεν ήταν μόνο συνέπεια των αποτελεσμάτων, αλλά και του πώς ένιωθαν αυτοί οι παίκτες όταν έπαιζαν μαζί. Και τώρα μπαίνουν και λένε πως αυτό ήταν μύθος επειδή άλλαξε νούμερο; Αμάν παιδιά, αφήστε τον άνθρωπο ελεύθερο. Εγώ όταν βλέπω τον Κοσπά φορώντας Νο10 βλέπω έναν σπουδαίο επιθετικό — όχι όμως εκείνον τον πυρήνα που έκανε τους άλλους δέκα να λειτουργούν σαν ένα σύστημα χρονόμετρων. Το Νο9 για εκείνον ήταν σαν το μπουκάλι κρασί που αγοράζεις πάντα όταν πάς σε μία σημαντική βραδιά: ξέρεις πως θα πάρεις κάτι συγκεκριμένο, κάτι που συνοδεύει τις στιγμές τις οποίες θυμάσαι για χρόνια. Το Νο10; Είναι όπως το ουίσκι που απολαμβάνεις όταν θέλεις να ξεφύγεις από τους κανόνες — ωραίο, δυνατό, αλλά διαφορετικό. Άλλο ένα παράδειγμα από την πραγματική ζωή: έχεις κανέναν φίλο που φοράει πάντα το ίδιο χρώμα μπλούζας όταν θέλει να επικεντρωθεί; Για εμένα πάντα φοράει μπλε όταν γράφει την αναφορά του — δεν έχει σχέση με το χρώμα σαν φύλο, αλλά με τον τρόπο που εκείνος συνδέει αυτό το χρώμα με την παραγωγικότητα. Ο Κοσπά έκανε το ίδιο: χρησιμοποίησε το Νο9 σαν μία κλειδαριά μέσα του, μια ένδειξη πως εκείνες οι χρονιές ήταν οι σημαντικότερες όχι μόνο λόγω των αποτελεσμάτων, αλλά λόγω του πώς ένιωθε εκείνος φορώντας αυτή τη φανέλα. Άρα τώρα τι κάνουμε; Στέλνουμε χίλιους χαιρετισμούς στον άνθρωπο επειδή φοράει οποιοδήποτε νούμερο αρκεί να κάνει ό,τι έκανε πέρυσι όταν μπήκε στο γήπεδο σα να είχε φορέσει μία ασπίδα; Φυσικά και ναι — όμως ας μην ξεχνάμε πως εκείνες οι χρονιές που έφερε το Νο9 έγιναν τραγούδι μέσα στις ψυχές μας όχι επειδή ήταν ένα νούμερο, αλλά επειδή εκείνος χρησιμοποίησε εκείνο το νούμερο σα να ήταν μία κλειδαριά η οποία άνοιγε όλες τις άλλες πόρτες της νίκης. Τώρα που φοράει Νο10; Την αγαπάμε κι εκεί, αλλά εκείνες οι στιγμές έχουν μία ξεχωριστή θέση — σαν εκείνο το τραγούδι στο playlist σου που μπορείς να ακούσεις μόνο μία φορά τη χρονιά επειδή θυμίζει τόσα πολλά. ΥΓ: Αν θέλεις να κλείσουμε αυτό το νήμα με ένα πραγματικό γεγονός από εδώ στη Ρόδο, θυμήσου εκείνο το πρωινό στο Μαρίνας όταν ξυπνήσαμε με σεισμό τέσσερα ρίχτερ και οι γείτονές μας βγήκαν στο δρόμο φορώντας μόνο τις πιτζάμες τους — όμως εμείς βγήκαμε στις κερκίδες φορώντας τις κόκκινες φανέλες επειδή είχαμε αγώνα εκείνο το απόγευμα. Αυτή είναι η δύναμη ενός ανθρώπου πάνω από όλα τα υπόλοιπα — σου δίνει το κουράγιο να συνεχίσεις ακόμη κι όταν η γη κουνιέται κάτω από τα πόδια σου.