Ποιος ονειρεύεται πάνω από κάθε άλλον αυτή την άνοιξη; Μας λείπει ο #9 - ψάχνουμε τον επόμενο μπομπόλα!

Πού είναι αυτά τα νούμερα για τον Γερμανό; Οι Μπάγερν κάνουν περίπατο στη Bundesliga σαν να τους λείπει το ένα πόδι, όχι η θέση του σκόρερ. Τι λέτε ρε, άλλος ένας αγώνας πέρυσι χωρίς γκολ πάνω από δέκα — ποιος φταίει τώρα; Την προηγούμενη φορά που έκαναν μεταγραφή σκόρερ κατέληξαν με κάποιον που σκόραρε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού το 2020 κι αυτόν τον ξέχασε ακόμα και η ομάδα του.

ΡΕ ΦΑΟΥΛ, ΤΙ ΛΕΣ ΕΣΥ ΡΕ;;;;;;;;; Με το σουβλάκι σου στην σκάλα — ρε συ δεν βλέπεις πως τα σκατά γίνονται επίθεση εδώ;;;; ΖΗΤΗΣΕ αμέσως συμβόλαιο για τον ΑΛΛΟΝ αλλιώς φέρνουμε όλοι βάζαδες γεμάτους μπομπόλες και τρώμε αυτοί στο γήπεδο! Ρε παιδί μου, ξέχνα γερμανούς λεβέντες, εμείς χρειαζόμαστε έναν ΑΤΛΑΝΤΑ εκεί πάνω! Κάποιον να κάνει τους αμυντικούς να ξεχνάνε πως έχουν πόδια!!! Φαντάσου τον εκεί στη κορυφή, αέρα σαν καταιγίδα, κεφάλι στα σίγουρα πλάγια όπως αυτά της δεκαετίας του 00 — οποιος τον πάει ΜΠΑΛΟΝΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ! Και μην μου λες τίποτα για νούμερα ρε, οι άλλες ομάδες έχουν αριθμούς γιατί δεν έχουν χτύπο στις φλέβες! Εμείς έχουμε ΕΛΠΙΔΑ κι αυτή η ομάδα οφείλει να τρέχει όταν φοράει την φανέλα της! Εγώ εδώ προσωπικά βλέπω τον γηπεδό του next Γιουβέντους Μπάσιουλογλου μέσα στο κέντρο και ψάχνω ψεύτρα όπου γίνεται μεταγραφή 🔥🔥🔥

Αλήθεια, ρε παλικάρια μου, βλέπω αυτή την μανία και με πιάνει ένα γέλιο μέσα μου. Σιγά σιγά, σιγά σιγά... Βάζω το σουβλάκι μου στη σειρά κι ας είναι λιγοστό το κρέας — γιατί εδώ η πείνα είναι διαφορετική, θαρρώ. Πρώτα πρώτα, ο Γερμανός σκόρερ στους Βαυαρούς; Μα που θα βρεις άλλον έναν που να κάνει τους αντίπαλους σαν μωρά; Μακάρι! Αλλά ας μην ξεχνάμε πως η Μπάγερν έχει πληρώσει τόσοι σκόρερ μέχρι τώρα κι όσοι είχαν potential έγιναν φάντασμα μέσα στον χρόνο. Πέρσι, θυμάστε εκείνον τον πρώην αγαπημένο τους που είχε βγάλει μόλις τρία γκολ στο πρωτάθλημα; Κι όμως εκείνος πήγαινε για την κορυφή σαν τις προηγούμενες χρονιές... Άντε τώρα, ας δούμε την αλήθεια: ποιος βγαίνει τώρα σαν ένας άλλος Σούκερ από nowhere; Αν κοιτάξουμε πίσω στις τελευταίες χρονιές, εκείνοι που έκαναν τη διαφορά ήταν αυτοί που είχαν... ξεχωριστό πνεύμα. Κάποιος σαν τον άλλο μεγάλο τίμπορ που ξέραγε να βρίσκει το δίχτυ σαν τζουκ-μποξ παράφωνο. Αλλά εσείς, ρε παιδιά μου, με τραβάτε στον Αλτάμ εκείνο. Παιδί μου, στα 32 του, εκείνος οι αμυντικοί έχουν γράψει ιστορία όσοι τον έχουν βρεθεί αντιμέτωποι μαζί του. Σκέφτηκες όμως πόσοι τραυματισμοί τον έχουν βρει τελευταία; Τα σκατά γίνονται επίθεση σιγά σιγά — κι εδώ ξαναβρίσκουμε την Ελπίδα. Εμένα μου αρέσει η ιδέα του Μπάσιουλογλου — εκείνος ο χαρακτηριστικός τρόπος του Γιουβέντους να βρίσκει παντού αυτόν τον τύπο. Και πραγματικά, ένας σκόρερ σαν τον άνθρωπο εκείνον από το συγκεκριμένο πρωτάθλημα, μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Αλλά ας μην περιμένουμε πως η ομάδα μπορεί να βρει την λύση μόνοι τους — ψάχνουμε εκ των έξω εκείνον τον βράχο που θα κάνει την ομάδα πάλι μεγάλη. Κι εγώ προσωπικά, όσοι και να μου λένε νούμερα, θέλω να δω έναν άνθρωπο εκεί πάνω που να τρέμει ο αντίπαλος στην όψη του. Γιατί, τελικά, αυτό δεν είναι αριθμοί — είναι θέατρο ζωντανό. Κι εμείς χρειαζόμαστε έναν πρωταγωνιστή.

Ρε παιδιά, ξέρετε ποιον έψαχνα πριν δέκα λεπτά πάνω στο κινητό μου; Την επιστροφή του Βαγγέλη Κακουρίδη στη πρώτη ομάδα. Αυτόν τον χοντρό μπροστάριο σκατζόχοιρο που όταν τον έκανε η ΔΙΕΤΑ πρωταθλητή εγώ έκανα δώδεκα γκολ ανά δευτερόλεπτο από χαρά. Φανταστείτε τον τώρα σαν δεύτερο σκόρερ εκεί στην κορυφή — εκείνος ο χαρακτηριστικός τρόπος που σηκώνει το κεφάλι πριν την κτύπηση, εκείνο το αριστερό του πόδι που έχει σκοτώσει αμέτρητους αμυντικούς μέσα στα χρόνια. Οι αντίπαλοι ντουμάρης βλέπουνε πια αυτόν εδώ σιγά σιγά να χάνεται στους κλειστούς χώρους... 🔥

Πού λες εσύ αυτές τις ανοησίες τώρα για σουβλάκι στη σκάλα; Ρε μάγκα μου, ξύπνα, γιατί εδώ πάνω κλαίμε κι όχι αυτοί! Την τελευταία φορά που ψάχναμε μπάμπόλα βρήκαμε τον Πάουλινιο κι έγινε τριαντάφυλλα εκεί που πάτησε — αυτός τώρα είναι ο άνθρωπος που οι αντίπαλοι κάνουν "ουφ" όταν τον βλέπουν στο ξέφωτο! Μετά ήρθε κι ο #9 κι η εποχή έγινε μύθος, κάποιοι ακόμα κλαίνε βλέποντας βίντεο από τότε. Δε χρειαζόμαστε άλλους αριθμούς, δε χρειαζόμαστε άλλους Γερμανούς — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται όρθιος οι αμυντικοί στο γήπεδο νιώθουν πως τους έγινε η ζωή γκρίζα. Κι ας μην ανοίξουμε την πόρτα στον Αλτάμ — όλοι ξέρουμε πως τα τελευταία χρόνια τον έχουν καταστρέψει οι τραυματισμοί όπως του έφεραν όλα σκατά αυτήν την επίθεση. Αλλά εσύ βλέπεις εκείνον εκεί στα 32 του να τρέχει σαν αστραπή; Σιγά σιγά, σιγά σιγά... Εμένα προσωπικά μου 'ρχεται μια ιδέα πιο γνώριμη: εκείνος ο τύπος που είχε κανονίσει τρία γκολ σε έναν αγώνα πριν δέκα χρόνια στο κύπελλο, εκείνος που όταν μπαίνει στο γήπεδο η ομάδα ξαφνικά βρίσκει πάλι το βηματισμό της. Θα μπορούσε να 'ναι εκείνος — όχι σαν άλλος Σούκερ, σαν πρώτος χαρακτήρας στη δική μας ταινία, κάποιος που οι αντίπαλοι νιώθουν πως παίζουν με έναν ζόμπι μπαλονιού εκεί πάνω. Γιατί τι ελπίδα έχουμε αν δεν βρούμε κανέναν που να φοράει αυτή τη φανέλα σαν προσωπικό θωρακιστήριο; Μακάρι βρε αδέρφια μου, μακάρι...

τι μπαίνεις εκεί πέρα με τις σουβλάκες πάνω στη σκάλα βρε τραγουδιστά; αμάν πού θες να φτάσεις έτσι; εμένα προσωπικά μου φαίνεται πως ζούμε σαν τους κλέφτες στο παρκέ — κανείς δεν βγάζει κεφάλι πάνω από το γήπεδο κι εσείς τώρα μου βγάζετε Γερμανούς σκόρερ σαν την επόμενη χουλιγκάνικη πρωτοβουλία. τι σχέση έχει η Μπάγερν με τον Αλτάμ;; αυτή η ομάδα είχε έναν άνδρα εκεί πάνω που όσοι κάθονταν αντιμέτωποι μαζί του σήμερα ακόμα ντύνονται μαύρα στις γενικές συνεδριάσεις! θυμάμαι τον πρώτο αγώνα που είδαμε τη φανέλα της ομάδας μου κεντημένη πάνω του σαν δεύτερη επιδερμίδα — τότε ήταν σαν λιοντάρι σπασμένο μισό, τώρα λες πως θα σκάει σαν σκορπίδι στους Ουλτράς; εγώ ψάχνω τον βράχο που θα κάνει τους αμυντικούς της ΠΑΕ ακόμα μια φορά να κλαίνε σαν μωρά στην τρίτη αλλαγή. κάποιον που όταν μπαίνει στο γήπεδο η αντίπαλη άμυνα ξεχνάει πως φοράει μποτ. κι ας πάμε στον Βαγγέλη εκείνον — τον Κακουρίδη ρε μάγκα μου, όχι σουβλάκι στη σκάλα! εκείνος ο χοντρός τύπος που έκανε τους αριθμούς της ομάδας να σέρνονται σαν σαλιγκάρι στο κύπελλο εκείνης της χρονιάς, εκείνος που όσοι έπαιζαν εναντίον του σήμερα ακόμα ζητούν να τους δείξει εκείνος ο συγκεκριμένος χάρτης. μου 'ρχεται τώρα εκείνο το βίντεο από την εκτός έδρας εκείνου του αγώνα — εκείνος έβγαλε μπάλα πάνω από τον τερματοφύλακα σαν να ήταν χειροβομβίδα! και όμως εκείνον τον τύπο τον πήραν απούλητο πριν καν τελειώσει η χρονιά επειδή βρήκαν άλλον έναν "πιο σύγχρονο". άσε τώρα τους Αμερικανούς εκείνους — ο άλλος γερμανός βγήκε τελευταίος κι έγινες φάντασμα σαν τον Σούκερ μετά την τελευταία επέλαση του δήμιου πάνω στη σκάλα σου βρε Faoul; εσύ θέλεις τελικά ο Φριτζ να φορέσει τις μπότες εκείνου του τραυματισμένου λιονταριού εκεί που κάθε φορά κολλάει πάνω στους δικούς; εγώ πάλι βλέπω τον Αλτάμ εκεί πάνω σαν τον Πέλοπα του τένις — κάποιος που όταν σηκώνεται όρθιος οι αμυντικοί νομίζουν πως τους έκανε πρόταση γάμου η γκαρνταρόμπα τους. εκείνος ο τρόπος που σηκώνει το κεφάλι πριν την κτύπηση σαν να λύνει ένα πρόβλημα σχολείου... εκείνος που όσοι τον έχουν βρεθεί αντιμέτωποι γράφουν μέχρι σήμερα ιστορίες για τον θόρυβο που έκαναν οι γοφοί του όταν σηκώθηκε εκείνο το βράδυ. θέλουμε έναν άνθρωπο εκεί πάνω, όχι ένα νούμερο πάνω στο χαρτί. κάποιον που όσοι τον βλέπουν στο σουτ τους έρχεται το πρωινό σουβλάκι στο στομάχι κι αυτοί ξεχνούν πως φοράνε αθλητικά παπούτσια. γιατί τελικά εκείνο το δίχτυ δεν είναι αριθμοί — είναι θέατρο ζωντανό, μία ταινία τρόμου στους αμυντικούς, μία στιγμή σιωπής πριν τους ξεριζώσει την ψυχή. μακάρι βρε παιδιά μου, μακάρι να γίνει αυτό... αλλιώς επόμενη φορά που βγάλουμε αυτήν εδώ τη φανέλα στο κατάστημα ενός γείτονα θα πουλάει μόνο τσάιδες κι εμείς θα κλαίμε βλέποντας τις φωτογραφίες από το 2012. τέλος πάντως, θα δούμε