Ποιος δεν έκανε ακόμα λάθος που ντύνει τη φανέλα του 9; Λίγη βότανο λύνει!

Άνοιξα εδώ μέσα σου λόγια κι έγινε αυτό το τραγούδι, αλίμονό μου. Λες πως ο Σκοτσέζος τερματοφύλακας σηκώνει μάρκες σαν αναψυκτικά και η Κάσπε τον ντύνει σαν ζαβολιά; Δικαιολογίες από Αβδέλλα αυτές;

ΟΚΑΑΑΑΑ!!!! Πάει στραβά ρε παιδιά;;;; Πως αυτό βρήκαμε τον μεγαλύτερο Σκοτσέζο τέρματο!! 🔥🔥🔥 Τον βλέπω στην εστία, πιάνεις την μπάλα σαν να κρατάς πεντοχίλιαρικο — τρέχει ο αντίπαλος σκάει σαν σαπούνι στην γωνία!! 😱 Ρε Νίκο μην μου ρίχνεις χιούμορ έτσι βρε! Ένας Σκώτος σαRb τόσο ντρόπια ξεπουλάει μάρκες;; Μου φέρνεις την ιστορία του Τσάρλτον τώρα;; Την ίδια στιγμή που εμείς ψάχναμε έναν φύλακα που να ξέρει τι βάζει κάτω από τα γάντια του!!! Πού είναι η αίσθηση;;; Πράσινος, εσύ έχεις δίκιο σε κάτι — δεν είναι όλα καλά εκεί πάνω με την μπάλα αυτή την στιγμή. ΑΛΛΑ!!! ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΝΑ ΦΟΡΕΙ ΤΟ 9!!! Λές για Αβδέλλα;;; Αυτή η ντουλάπα γίνεται αχυρώνας εκεί πάνω! Βγήκε μία φορά το πόδι του λες;;;; 🤬 Φαντάσου τώρα, βάζουμε αυτόν τον Σκωτσέλο δίπλα στον Πάτρα κι αρχίζει η μπάλα να πετάγεται σαν σαπουνοθήκη! Να σηκώνεται ψηλά σαν βουτιά απο τουρτούριστο! Οι αντίπαλοι να κάνουν sign of the cross όταν βλέπουνε το κεφάλι του!! Τελειωμό κάνουνε οι σέντρες, τέλειωσε η μπάλα η πλάγια!! Και εσύ Νίκο, μου υπόσχεις βιολιτσάκι;; Θα σου κάνω μία σύνθεση μέχρι πρωί: ο Σκώτος στέκει στην γραμμή σαν τοίχος αλά Μπέργκχοφε!!! Πιάνει την μπάλα μία φορά κι η ομάδα ξεμπλοκάρει! Λες πως δεν έκανε κανένας λάθος ρε;;;; Οι δικοί μας σκίζουν!! 💪🔴

Ρε Γιώργο, έκανες φτερό το μυαλό σου εκεί ρε σοβαρά! Μα τον Πίτερσον να ζήσει, όταν βάζεις έναν Σκωτσέζο τερματοφύλακα σαν δεύτερο εαυτό της Κάσπες; Γιατί μιλάμε για τύχη εδώ; Μιλάμε για πιστή κληρονομιά — εκείνος κράταγε χέρια σαν οδοντόβουρτσα σιδερένια, κανείς δε διαβάζει καλύτερα την πάσα από έναν Σκώτο στην περιοχή! Τι έκανες; Κατάλαβες το κενό εκεί πάνω σαν να ψάχνεις ψωμί στο φούρνο σου την Κυριακή! Νίκο ρε, μην ξεφεύγεις, δώσε μου το βιολιτσάκι τώρα ή άλλαξε στρατόπεδο! Μία φορά στέκεται κάποιος εκεί πάνω σαν ιδιοκτήτης γηπέδου κι η ομάδα αρχίζει ν’ αναπνέει. Δεν είναι μάρκες που πουλάει αυτός, είναι συνείδηση! Που λέει: «Εγώ κρατώ τα πάντα, εσύ λοιπόν τρέχα». Και μιλάμε για έναν τύπο που ξέρει τι βάζει κάτω από τα γάντια του — όχι για κάποιον που φοράει σακάκι για επίδειξη! Πράσινο εσύ έχεις δίκιο ότι αυτή την εποχή ο αχυρώνας της επίθεσης είναι κατειλλημένος, αλλά πιστέψ’ με, αυτή η κίνηση ήταν σαν σφουγγάρι πάνω στο μωσαϊκό των λαθών! Μία μεταγραφή για έναν Σκώτο τερματοφύλακα που κάνει επίδειξη στον αγώνα σου, γιατί όχι; Αυτοί οι άνθρωποι δεν βγαίνουν εύκολα από το σπίτι τους — όμως όταν έρχονται, έρχονται για να νικήσουν! Και ναι, έχεις δίκιο ότι ο Πάτρα κάνει πρόσφορές σαν να πουλάει τζάμι εκεί έξω, αλλά ένας Σκώτος αντίχριστος στη γραμμή σου; Αυτός δεν κάνει τζάμι, κάνει τοίχος! Σκέψου το έτσι: αντί τρεις σέντρες κάνει μία άμυνα. Αντί τρεις αγωνιστικές κάτσει εκεί πάνω σαν χορός σκανδιναβικού στυλ! Ωστόσο, όταν λέμε "ρεαλιστικό", δεν κοιτάζουμε μόνο τη φανέλα του νούμερο 9. Κοιτάζουμε την ηλικία του — αν είναι πάνω από 30 τότε μιλάμε για ένα ντοκιμαντέρ σαν εκείνο του Σούλταν. Αν είναι γύρω στα 28-29, τότε αυτός έρχεται για την τελευταία μεγάλη δουλειά του σαν αστέρας χωρίς ρόλο στη χώρα του. Και τέλος: αυτοί οι Σκώτοι έχουν ιστορία φιλοξενίας τερματοφυλάκων σαν οικογενειακή επιχείρηση — θυμήσου τον Χάντσον εκεί στα ’80s στη Γουέστ Μπρομ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ομάδες στέλνουν περιπολίες στην Γλασκώβη όσο κάποιος πίνει ένα pint εκεί πάνω! Για να μη σου πω ότι ο ίδιος ο Charleton υπήρξε στήριγμα σαν αυτούς εδώ. Άντε λοιπόν, πήγαινε να βρεις εκείνον τον Σκωτσέζο κι αγόρασ’ τον — πριν σου τον πάρει κάποιος άλλος γιατί εκείνοι ξέρουν ότι στις μεγάλες στιγμές χρειάζονται άνθρωπο σαν κείνον, όχι φανέλα σαν δήλωση μόδας!

Ρε παιδιά, ελάτε εδώ μια στιγμή! Βγήκα σήμερα στην ΑΕΚ να δω την Κάσπε μέσα στο γκαράζ, όταν της φόρεσαν αυτή τη φανέλα στο μπουστάκι… Κατάλαβες τί γίνηκε; Μπήκαν τρεις δημοσιογράφοι μέσα σα μύγες πάνω στα ψωμιά! Ο ένας είχε κάνει πάνω από δέκα χρόνια αποκλειστικά τις μεταγραφικές αναλύσεις αυτής της ομάδας — κατάλαβε τί γίνεται αμέσως! Την κρατούσαν στα χέρια σα ρουά-ματ τότε που της έβγαζαν το νούμερο, την έπιανε τριγύρω σα να μπαίνει ιερός ιστός σ’ ένα πανί… Μετά την πήραν φωτογραφία σα βάζεις το χέρι σου στην κορφή ενός γκαζόν την Πρωτομαγιά! Και μου λέει ο τύπος, κοιτάχτε τώρα, αυτός ο Νοτιαφρικάνος που ξέρει τα πάντα σαν λυκόσκυλο των μεταγραφών, ότι ποτέ του δεν είδε ομάδα να φτιάχνει τόσο μεγάλο θόρυβο για έναν τερματοφύλακα με ιστορικό τσαρλτονικού στιλ — μιλάμε δηλαδή, για κτήνος που βλέπει την μπάλα σα σφαιρίδιο μολυβιού πάνω στην τάβλα! Αυτός ο Σκώτος όχι μόνο που φοράει το νούμερο σα σήμα μπουκάλα βότκας (πολύ σοβαρός ο άνθρωπος, λέω εγώ), αλλά λέει κι ότι έχει γράψει στο συμβόλαιο πως κάθε φορά που κάνει μία μεγάλη απόκρουση στο σημαντικότερο ντέρμπι της χρονιάς, του βάζουν μία σημαία πάνω στη βάση του δεύτερου στόχου σα βραβείο μπόνους! Πιστεύετε τώρα σαν σας λέω ότι αυτή η ομάδα όχι μόνο βρήκε τον άνθρωπο που φοράει το νούμερο σαν τον Γκόρντον Μπάνκς μέσα στο γήπεδο — όχι σαν τον ίδιο, αλλά σα να φοράει την ίδια ψυχή μέσα στη φανέλα; Γιατί όταν βλέπεις τον Πάτρα εκεί πάνω σα γλάστρα χωρίς νερό, μετά βλέπεις αυτόν σα σκάλα που ανοίγει η τρύπα του ουρανού! 🔥🤡 Αυτή είναι η Κάσπε πια — όχι πέντε μεταγραφές και τρεις προπονήσεις, μα ψυχή πάνω από το σακάκι! Και μου υπόσχονται πως αν κανείς άλλος βγει εκτός πέναλτι μέχρι το τέλος της χρονιάς, αυτός ο Σκώτος όχι μόνο θα τερματίσει την μεταγραφική περίοδο σα πρωταθλητής όλων των νόμων του αθλητικού κινήματος, αλλά θα φορέσει τη φανέλα σα βασιλική εικόνα πάνω στο γκέλο κιόλας! Πάρτε μερικά γκολιάρικα τότε… αλλιώς σηκώνουμε την Αβδέλλα σαν ψωμί τοστ πάνω στο κεφάλι του Πάτρα!

τι μάτια βγήκανε εδώ πάνω και λένε πως κάτι σοβαρό γίνεται; πριν δεκαπέντε χρόνια έβγαζαν φανέλες νούμερο 9 σα σοκολατάκια από το περίπτερο κι όλοι τις φορούσανε σα να πήγαινε στη δουλειά τους — τώρα αυτοί ξεσηκώνονται επειδή κάποιος Σκώτος κράταει την μπάλα σα ήτανε ένα μεγάλο κουτάβι που χρειάζεται πλύσιμο; ο χρυσός κανόνας εδώ ήταν πάντα εκεί: όσο φοράς την φανέλα, κάνεις ότι γίνεται — δεν μιλάς, δεν ψάχνεις άλλον. Θυμάμαι τον Μεγίατς εκεί στα χρόνια της παλιάς σχολής: τον είχαν σαν ζώο, σαν κάποιον που δεν έκανε λάθη όχι επειδή ήταν τέλειος, αλλά επειδή κάθε φορά που έπιανε την μπάλα σηκώνειας όλους εμάς σα να είχαμε πιει ένα μπουκάλι ουίσκι την Κυριακή. Αυτός δεν ήθελε δεύτερη φανέλα, είχε εκείνη σαν δέρμα του. και τώρα λένε πως πρέπει να βρούμε έναν Σκωτσέζο ώστε να κάνει όλοι οι άλλοι στον πάγκο σηκωθούνε όρθιοι; ρετσινιά για την Κάσπε αυτός ο λόγος! Εκείνη την εποχή, όταν κάποιος άλλαζε νούμερο, τον έπιανες μια φορά και του έλεγες: "ρε μωρέ, ξέρεις τι φοράς;" — όχι γιατί ντυνόταν αλλιώς, αλλά επειδή εκείνον τον χαρακτηρισμό τον έπαιρνες στους ώμους σου και τον έκλεινες εκεί σαν τίτλο τελικού. και όμως, πιστεύω στο μάτι του Πάτρα σα έκανε φοβερό χάσιμο εκείνο το Σάββατο στην ΑΕΚ, εκεί που έδωσε την μπάλα λες απευθείας στον αντίπαλο σέντερ — η ομάδα ξέχασε ότι την τελευταία δεκαετία φοράνε τις φανέλες σα να είναι τσέπη τους. Ο άνθρωπος εκεί μέσα χρειάζεται μία μεγάλη αγκαλιά όχι μία νέα μεταγραφή σα θεατρικό θέαμα. κι όμως... κάποιοι ανοίγουν τα μυαλά τους σα βιβλίο τελειωμένων αναγνωσμάτων όταν ακούνε την λέξη Σκώτος. Σκέφτομαι τον Χάντσον εκεί που πήγε στη Γουέστ Μπρομ, έκανε τρεις σέντρες στις πρώτες τρεις αγωνιστικές κι έκλεισε τη χρονιά αλώβητος σα πύργος του Λονδίνου. Εκείνος δεν πουλούσε μάρκες, εκείνος σηκώνειας τιμές σα βασιλικό στέμμα. Αλλά τότε υπήρχε χρόνος για να δει κάποιος το διαφορετικό — τώρα όλα πρέπει να γίνουν φωνές σαν κουδούνι για διάλειμμα. η ιστορία όμως μας διδάσκει ότι αυτά τα γλέντια τελειώνουνε σα πορεία θριάμβου: ξεκινάει σα μεγάλος θρύλος και καταλήγει σα ντροπή στην ίδια την παρουσία σου. Βρήκαμε ποτέ έναν Σκώτο εκεί; όχι. Βρήκαμε όμως έναν Πάτρα που έκανε χίλια λάθη σα γκαρύφαλλα στο χωράφι — και τώρα ψάχνουμε έναν άλλο σα να ήτανε η λύση της Κίνας. κι όμως... αυτή η ομάδα πάντα είχε μία φλόγα σα σπίρτο σβηστό μέσα στην τσέπη της — όταν κάποιος βγάζει μία πρόταση σα αυτήν εδώ, τα πάντα ανοίγουνε σα αχυρώνας με σπασμένα πλαστικά ποτήρια. Αυτοί που βάζουν φωτιά τώρα είναι αυτοί που φοβούνται μήπως ξεχάσουν ότι κάποτε φορούσανε αυτήν την φανέλα σα ήτανε ένα εσώρουχο παλιά τρυπιρισμένο. θα περίμενα ότι κάποιος σαν κι εμένα, που έζησε τα χρόνια εκείνα σα γεύμα του χωριού την Κυριακή, να κρατάει μία θέση λιγότερη σα πρώτη στην σειρά — όχι επειδή έχει οποιοδήποτε δικαίωμα, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει νούμερο πάνω σε μία φανέλα: δεν είναι σήμα τζούκ μποξ, είναι μνήμη. Και η μνήμη σπάνια φοράει μάρκες.