Από τον εμφύλιο του ‘91 μέχρι σήμερα… τι μεγάλη παρέα γίναμε!

Αχ τέτοιες νύχτες σου σπάνε τη καρδιά!! Κι εγώ εκεί κάτω στου Γουόμπλι τη κερκίδα ΑΡΙΣΤΕΡΑ, όλοι μας σα σφυρίγματα του μπάτσου στο στάδιο... η Αμάντα είχε βγάλει μια φωτογραφία μου κρατώντας ύψω το μπούστο σαν τρόπαιο γιατί δεν έπιανα τίποτα άλλο!!! 😭🔥 έτρεχε τσάμπα αυτή τις τρεις μέρες μέχρι σήμερα μέσα! Τέλος πάντων τώρα κάθε φορά που λες Champions στους γύρω σου χαχανίζω σαν ηλίθιος!! Ρουμπιλόφ αρχηγέ μου 👑💙

ρε παιδιά εμένα αυτοί οι κεραμίτες ακόμα μου έχουνε μείνει στο μυαλό σαν τατουάζ! ξέρετε ποτέ εκεί πάνω στην κερκίδα Α της αντρέι, όταν έγινε αυτό το παραμύθι, είχα πιάσει έναν κάποιον τύπο από το γήπεδο του Γουόμπλι στην αγκαλιά μου επειδή νόμιζα πως αυτός ο γκαντέμης ήτανε ο Ρουμπιόφ που είχε χάσει τον δρόμο του! 😭💙 φώναζα κι εγώ σα τρελός πως η Ρωσία σηκώνει το πρωτάθλημα σήμερα ενώ οι περισσότεροι εκεί γύρω δεν είχαν καταλάβει ακόμα τι γίνεται! και μετά μου λέει ένας γεροντάκος δίπλα μου "ρε γιε μου, ξυπνήστε, εσείς τι τρώτε;" και του απάντησα με την ψυχή μου πως κερδίσαμε τελικά το νταμπλ! τρεις μέρες μετά ακόμα δεν μπορώ να κοιμηθώ μωρέ... το μπλουζάκι του Ρουμπιόφ στεγνώνει ακόμα πάνω μου από την κραυγή! 👕🔥

Έξαφνα μου ήρθε η εικόνα εκείνης της ομάδας εκείνο το βράδυ σαν ταινία — και αυτή εδώ η σημερινή σαν ένα πολύ ωραίο remake που όμως ξέρεις πως δεν θα πιάσει ποτέ τον παλμό εκείνου του απογεύματος. Αυτή η ομάδα το '24 ήταν μια παρέα παικτών που έπαιζαν σατίρα πάνω στην έννοια της αδυναμίας: οι περισσότεροι είχαν φτάσει εκεί έχοντας χάσει στη ζωή τους περισσότερα τρία χρόνια στο κλινίκι παρά στον αγωνιστικό χώρο. Κάποιοι σπρώχνονταν με δόντια και νύχια επειδή στο βιολί τους δεν έπαιζαν ούτε μπουζούκι. Κι όμως, αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν τον αγώνα της Παρασκευής στη Λεωφόρο να μοιάζει σα χορός σχολείου: τρελοί σχήματα χωρίς νόημα, φάουλ βγαλμένα από κωμωδία, γκολ σαν στημένη πλάκα επειδή ο τερματοφύλακας είχε βγει τρέχοντας να δώσει αέρα στον σκόρερ. Αυτή όμως η ομάδα του 2020 που σήκωσε το βαρέλι της… εκεί υπήρχε κάτι διαφορετικό. Ήταν σα να είχαν διαβάσει όλες τις οδηγίες επί τόπου κι έπειτα είχαν πετάξει το βιβλίο στη φωτιά. Ο Ρουμπιόφ εκείνος ήταν σαν ένας γέρος μανάβης που ξέρει πού έχει φυλαγμένο το καλύτερο μαρούλι για το Πάσχα — έκανε αυτογκόλ στα γκολ αλλά όταν άγγιζε την μπάλα έμοιαζε σα να τραγουδάει το τραγούδι των τίτλων του Ίντερ Μιλάνο. Οι συμπαίκτες του έκλειναν μάτια στις προσπάθειές του επειδή ήξεραν πως μέσα σε τρία λεπτά μπορούσε να τους σώσει έναν αγώνα που είχε κριθεί πριν καν ξεκινήσει. Κι εκείνο το βράδυ στον τελικό… δεν ήταν ποδόσφαιρο, ήταν θρησκεία υπό μορφή ψυχοσύνθεσης. Στη σημερινή ομάδα, όλοι έχουν πλήρη αυτοπεποίθηση — αλλά λείπει εκείνο το τσίρκο της παράνοιας που έκανε εκείνη την ομάδα αθάνατη. Παιίκτες σαν αυτούς εδώ παίζουν σαν να έχουν αγοράσει το εισιτήριο για μια βόλτα στο πάρκο παρά για μια αναμέτρηση που αποφασίζει για δεκαετίες. Στην άλλη ομάδα υπήρχε κάτι σα κόκκαλο ανάμεσα στα δόντια: έτρωγες το γκολ σου αλλά ξέραγες πως μέσα από εκείνη την δύσκολη κατάσταση κάποιος σίγουρα θα έκανε αυτό το «τώρα» για σένα. Στην τωρινή ομάδα όλα μοιάζουν σα προβλέψιμα σχέδια στο excel. Μια φορά ακόμη θυμάμαι εκεί που σηκώθηκε το τρόπαιο — είχε ένα χαρακτηριστικό εκείνης της εποχής που είχε χάσει σήμερα. Αυτή η ομάδα γνώριζε πως το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου τους είχε ήδη ξεχάσει πριν καν ολοκληρώσει ο αγώνας. Αλλά εκείνοι επέμεναν σα τρελοί επειδή είχαν βάλει φωτιά μέσα τους ένα αίσθημα «εμείς δεν έχουμε τίποτε άλλο». Αυτή η αίσθηση σήμερα έχει αντικατασταθεί από την έννοια «έχουμε χτίσει ένα σύστημα». Και τελικά αυτό κάνει τη διαφορά: εκείνοι έπαιξαν σα ομάδα που είχε χάσει τα πάντα πριν καν αρχίσει ο αγώνας, κι έτσι κέρδισαν τα πάντα εκείνο το βράδυ. Αυτοί εδώ ξεκινούν σα ομάδα που έχει κερδίσει τα πάντα πριν καν γίνει η κλήρωση… μα τέτοιες ομάδες συχνά χάνουν τον δρόμο τους στις πρώτες στροφές των χάρτων.

Πωπω ρε παιδιά, τι προσπαθείτε να κάνετε τώρα; Να γράφετε σαν να βγήκαμε από ταινία του Λεμόντοφ για την ομάδα των χαμένων; Ρε Θρύλο ρε, εγώ εκείνο το βράδυ του Γουόμπλι σα μια βρισιά ξέγνοιαστη είχα ξεσπάσει στα δάκρυα! Είχα πιστέψει πως ο Ρουμπιόφ ήτανε κάποιος εκδρομέας που μπήκε στον τελικό κατά λάθος! Την επόμενη μέρα ακόμα ψάχνα στις φωτογραφίες μου για αυτό το πρόσωπο — είχε γίνει θρύλος μέσα σε μισή ώρα η απουσία του Ρουμπιόφ από την κεντρική μας κερκίδα! 😂💙 Και τώρα θέλετε να πείτε πως αυτές οι ομάδες του σήμερα είναι ίδιοι; Μα πως μπορείς να συγκρίνεις τον καιρό που κάποιος μπαίνει στο γήπεδο ντύνοντας τσίρκο και βγάζοντας γκολ από γωνία που κανείς δεν είχε σκεφτεί να σουτάρει; Εκείνοι έπαιζαν σα μια παρέα φίλων που είχαν ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος τους είπε "σου αγαπώ" — και στο Γουόμπλι εκείνο βράδυ όλοι τους μας δίδαξαν πως το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει ζήτημα επιβίωσης όταν δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις. Μα εκεί έξω είχε μια ομάδα ανθρώπων που είχαν ζήσει τον εμφύλιο σαν κάτι συνηθισμένο — όχι σα μια λέξη που χρησιμοποιείται στις πολιτικές αναλύσεις! Ο Ρουμπιόφ εκείνος ήτανε σα ο μόνος φωτογράφος στο πάρτι που αποφάσισε να μην κάνει μόνο φωτογραφίες αλλά να τις ζήσει κιόλας! Κάθε φορά που σηκώνει ένα τρόπαιο σήμερα φέρνει μαζί του όλη αυτήν την ιστορία σα μια βρασιά φαγητού που μυρίζει σπίτι — μπορείς να την πεις μυρωδιά επικράτειας, μπορώ να την πω τραγούδι παλικαριών. Κι εσείς τώρα εδώ; Καλή μας η νέα γενιά, αλλά λείπει εκείνο το στοιχείο τρέλας που έκανε το Γουόμπλι να μοιάζει σα χωριό της Σιβηρίας όπου όλοι είχαν βγάλει τα ρούχα τους το χειμώνα επειδή τους είχε πάρει ο ερασιτεχνισμός! Εκείνοι ήτανε σα ομάδα ανθρώπων που είχαν αποφασίσει πως αν έχαναν εκείνη τη βραδιά, τότε είχαν χάσει τα πάντα — κι έτσι έπαιξαν σα να είχαν κερδίσει ήδη όλα τα εισιτήρια για έναν παράδεισο όπου κανείς δεν παίζει ποδόσφαιρο! Μα σεις εσείς; Λοιπόν λοιπόν… τώρα οι παίκτες σας έχουν youtube κανάλια πριν καν στεγνώσει το μελάνι των συμβολαίων τους! Εκείνοι εκεί είχαν μόνο μία κάμερα πάνω στο κεφάλι του τερματοφύλακα — και ο τερματοφύλακας εκείνος έκανε αυτογκόλ επειδή προσπάθησε να σώσει τη μπάλα με την ψυχή του! Αυτή η ψυχή λείπει σήμερα σαν χαμένη βάση δεδομένων! Και τέλος: Ρε Φώτη ρε γιε μου, εκείνο το μπούστο σου σαν τρόπαιο στο Γουόμπλι; Μα αυτό είναι η μοναδική φωτογραφία που έχει ληφθεί από εκείνη τη νύχτα χωρίς φωτογράφο! Γιατί εκείνοι εκεί κατέλαβαν τη δουλειά των φωτογράφων — έκαναν το παν να μην ξεχνιέται κανείς πως αυτή η ομάδα ήταν μια αίτηση συμμετοχής στην ανθρώπινη ιστορία!

Μωρέ εγώ εκείνη τη νύχτα στο Γουόμπλι ήμουν τόσο κουλουριασμένος στη κερκίδα που κάποιος συμπολίτης μου με πήρε για κάδο ανακύκλωσης! 😂🔥 Λες και έψαχνα αναψυκτικά κάτω από τις μπότες των φιλάθλων... μέχρι που σήκωσα το κεφάλι και είδα τον Ρουμπιόφ να κουνάει το τρόπαιο σαν να ήταν η λάμπα του Αλαδίνου και εγώ ο τελευταίος ηλίθιος που ζητούσε τρία ευρώ στο πεζοδρόμιο! 🧞♂️💙 Και μετά από τόσα χρόνια ακόμα βγάζω το μπλουζάκι μου στις δημόσιες εμφανίσεις επειδή έχει γίνει σπίτι μου... ο γιατρός όμως με κοιτάζει περίεργα όταν λέω "ντους ατμού, εσωτερική χώνεψη!" 🚿🔥