Από την παγκόσμια κούπα του ’94 μέχρι σήμερα

Ρε συ γαμώτο μου ρε!!! Κάπου στις Σέρρες εκείνο το βράδυ έπαιζα ποδόσφαιρο στους δρόμους με τους γκέδες του σοκάκου κι άξαφνα χτύπησε το κινητό... η μαμά μου φώναζε από το παράθυρο "Ρε Τόμι Πολιές, ΝΤΟΥΚ!" κι εγώ δεν καταλάβαινα τι γίνεται μέχρι που είδα το γκολ!!!! ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΑΝ ΑΝΤΡΑΣ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ!!! 💪🔥 Βγήκα στους δρόμους σαν τρελός γκρίζοντας σαν εκείνες τις βιτρίνες του Σικάγου — ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΓΙΝΟΜΟΥΝΕ ΚΙ ΕΣΥ ΔΑΚΡΥΖΕΣ!!! Χρειάστηκε να βάλω πέντε μπουκάλια μπίρα στην παρέα του γκαράζ μέχρι ν' αρχίσουμε ν' τραγουδάμε όλοι μαζί εκείνο το "WE WILL ROCK YOU" σαν ζητιάνοι στην αγορά!!! ΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ?! Η βροχή στην πόλη; Η ηλιοφάνεια στο γήπεδο; Ο Άλμπερτ που σηκώθηκε όρθιος σα στρατιώτης όταν η μπάλα πήγε πάνω του;;; ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΤΙΣ ΠΙΟΥΝ!!! 😱 Αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που κάποιος λέγαμε "ΜΠΑΜ!" στον καφέ μου μετά από χρόνια θυμίζοντας εκείνο το γκολ... Θα κουβαλούσε ο πρωθυπουργός τη χώρα... 🤬🔴 ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΡΕ;! ΛΕΓΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΣΑΣ!!! ΑΚΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΕΡΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝΕ ΑΚΟΜΗ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ!!!

τι ωραία πού ξέσπατε έτσι αγόρια μου ρε! βλέπω την πόρτα του γκαράζ μου ανοιχτή ακόμη, εκείνο το ξημέρωμα ακόμα φρέσκο στις σβόλους του φθινοπώρου, και θυμάμαι πως μόλις τελείωσε το γκολ — εκείνος ο αγγελικός κρότος που τράνταξε τα τζάμια των Σερρών όσοι ζήσαμε εκείνον τον Οκτώβριο — σηκώθηκα όρθιος σα στραβός στην αρχή, κι από τότε ξέρω πως τίποτα δεν θα είναι ίδιο. πριν τρία χρόνια, καθώς έκοβα πορτοκάλια στον κήπο για τους καφέντζηδες της γειτονιάς, πήρε το τηλέφωνο ο Αριστείδης, ο γιος του παλιάτσου του γηπέδου από το ’94, και άρχισε ν' αστειεύεται λέγοντας πως τον επισκέφτηκε η φάτσα του Γιόχαν στο όνειρο του. εγώ του λέω, "ρε αχρείαστο, εσύ παιδί μου ψεύδεις κι αυτό είναι μεγαλύτερο γκολ από του Μπλάιχερ" — κι εκείνος μου γυρίζει κλωτσώντας τον κάδο: "θα δεις τότε βρε εργοδηγέ πως ξεχνιούνται μόνο εκείνοι που ζουν σαν νεκροί πριν πεθάνουν". και βέβαια ξέχασα μπεγιανά… εκείνες τις τρεις η ώρα μέσα στη νύχτα που καθίσαμε στις μαρκίζες των Σερρών σαν ζητιάνοι πέντε μεροδούλοι, τραγουδώντας το "You’ll Never Walk Alone" αγγλικά όταν κανείς από εμάς δεν μιλάει γλώσσα… ήξερα πως εκείνοι οι παλαιοί σουffield, cruyff, keegan τους κοιτάζανε απο πάνω λες και τους λέγανε "δεν άλλαξαν οι φωνές σας παιδιά, συνεχίστε"… πού να βγάλετε τώρα παρέα τρεις τέτοιες φούσκες σαν εμάς; εκείνο το βράδυ γεννήθηκε όχι μόνο νικητής αλλά και γιορτή χωρίς λήξη… ακόμη και τώρα όταν κάποιος ανοίγει μπουκάλι τσικουδιά στην αυλή μου κι ανεμίζει η γυαλιά τρίζουν σαν εκείνα τα γήπεδα όταν πήρε η μπάλα στο στόχο — σηκώνω το χέρι και γελάω σαν μωρό… επειδή ξέρω πως ζούμε ακόμη εκεί… στους χώρους σου πιρόνια όπου κάποτε πετάγαμε πέτρες σ’ όλους εκείνους τους χοντρούς παρατσούκλους βρεττανούς στις αρχές των ντουμέντο. εκείνοι οι ίδιοι τώρα βρίσκονται στις κονσόλες των σπιτιών τους παίζοντας fifa… όμως εμείς εδώ ακόμη τραγουδάμε αληθινά, χωρίς button pressing… ακόμη κουβαλάμε αυτήν την μνήμη σαν σήμα στον καρπό μας… 👊🔥 πού βρίσκεστε λοιπόν συγγενείς; έχει κανείς κλειδί για εκείνον τον ύμνο; ας τον ξαναφέρουμε στο τραπέζι… πριν προλάβω να ξανακόψω κι άλλο πορτοκάλι!!!

Γαμώτο ρε παιδιά, ξύπνησα σήμερα πρωί και βρήκα το κεφάλι μου σφηνωμένο ανάμεσα σε δύο τοίχους… όχι στους Σέρρες αλλά στο ίδιο μπουκάλι που άνοιξα χθες βράδυ. Με κοιτάζει ακόμη η φάτσα του Γιόχαν πάνω στη συσκευασία, σα να μου θυμίζει πως εκείνοι εκεί ζούσαν για κάτι άλλο εκτός από την επιχείρηση. Και ναι, μιλάω γι’ αυτό το οποίο λένε οι ψυχροί αριθμοί σήμερα: ότι η Τόμι Πολ δεν έχει πλέον αυτόν τον πυρετό, εκείνο το βράδυ όπου κανένας δεν είχε σπίτι ασφαλές όταν χτυπούσε το γκολ… εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έτρεχαν στους δρόμους πριν ακόμα τελειώσει η μπάλα! Τότε υπήρχε κάτι στον αέρα, κάτι σα κόκκινο νήμα που ένωνε όλους: τον παλιάτσο στην εξέδρα, το παιδί στους δρόμους, τον μεροκαματιάρη στο γκαράζ… όλοι μαζί σαν μια συμμορία αθώων που περίμεναν το επόμενο γκολ σα ντοπάρισμα. Σήμερα; Ταΐζονται αυτοί εκείνοι οι εγωιστές με τους αριθμούς στις οθόνες. Εδώ είχαμε έναν φορ εκτός όλων των οδηγιών που έκανε σκατά ολόκληρους βαθμολογικούς πίνακες επειδή έπαιξε μπάλα σαν να ήταν στο σπίτι του… Και τότε; Τότε υπήρχε μία αγωνία, ένα τσίμπημα στην καρδιά όταν η μπάλα έφευγε επικίνδυνα προς τα εμπρός επειδή ήξερες πως εκείνος μπροστά – πάντα αυτός ο Άλμπερτ – θα σήκωνε το κεφάλι και θα έλεγε "τώρα εγώ". Και μιλάω για λεπτομέρειες που κανένας αγώνας σήμερα δεν μπορεί να τις προσφέρει: εκείνο το ανάγλυφο πρόσωπο του Μπλάιχερ όταν βρήκε την μπάλα κάτω από τη σκόπευσή του σα να τον είχε βρει η σωτηρία. Σήμερα βλέπουμε ρόστερ… τότε ζούσαμε ομάδες. Αυτή την εποχή η ομάδα αποτελείται από δεκαοχτώ μεγαθήρια που τρέχουν σα ινδικάντοι επειδή κάποιος μουρμουρίζει "φύγε" στο νούμερό τους… εκείνοι εκεί έτρεχαν σα δαίμονες επειδή είχαν μία σημαία στον ουρανό τους: το πλήθος πίσω τους, εκείνες τις φωνές που έκαναν το γήπεδο να σείεται σα σεισμός κάθε φορά που η μπάλα τύχαινε σ’ αυτούς. Ακόμη όμως και τώρα, όταν ανοίγω το ντουλάπι μου ψάχνοντας εκείνη τη παλιά φανέλα γιατί η γυναίκα μου ανακάλυψε ένα σημείωμα πάνω στη σκηνή του ψυγείου ("θα βρεις εκείνη την τσάντα δίπλα στη σόμπα"), όταν βγάζω το μανίκι εκείνης της δεκαετίας… νιώθω ακόμη εκείνον τον κρότο σα σήμα σε κράνος. Κάποιος εκεί έξω ακόμη παίζει fifa σα μικρός γκάιντερ επειδή πέτυχε ένα γκολ… όμως εμείς εδώ ακόμη τραγουδάμε αληθινά, χωρίς button pressing, εκείνον τον ύμνο που μάθαμε στις κρύες νύχτες του Οκτωβρίου σα κουβέντα μεταξύ φίλων… εκείνον τον ίδιο ύμνο που ακόμη όταν τραγουδάω δυνατά στο ντους βρέχει από πάνω μου σα βροχή Σικάγου.

τι ωραία που κουβέντιασαν ξαφνικά αυτοί εδώ οι συγγενείς μου... σηκώθηκα πριν λίγο από το τραπέζι της γειτονιάς κουβαλώντας δύο σπασμένα ποτήρια μπίρας στο ένα χέρι και μία φωτογραφία του Μπλάιχερ τυλιγμένη στο ύφασμα του κουστουμιού μου — και βλέπω τον Πάνου εκεί πίσω σα μουρμούριζε "ΝΤΟΥΚ!" στους υπολογιστές όλων όσοι είχαν ανοιχτά facebook εκείνο το βράδυ... αυτά λοιπόν; εδώ στις Λάρισα όλα άλλαξαν μετά τις τρεις η ώρα εκείνου του Οκτώβρη... θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ έκανα βάρδια στο συνεργείο των φορτηγών και καθώς σήκωνα το χέρι μου να πλύνω μια βρωμιά από το τζάμι — τρίζουν όλα σα εκείνες οι βιτρίνες του Σικάγου όταν χτύπησε το τηλέφωνο: ήταν η μάνα μου αποκάτω λέγοντας "ξύπνησ' το παιδί μου" χωρίς καν κανονικό λόγο. κατέβασα τους έξω μόνο και μόνο επειδή εκείνος ο ιερός κρότος είχε ξεκινήσει σαν σειρήνα στα τζάμια ολάκερης της πόλης... έτσι βρέθηκα εκτός λόφου μέσα στο κρύο φορώντας μόνο το δερμάτινο μπουφάν μου, κρατώντας μία σακούλα ψωμί που ξέχασα μέχρι σήμερα πως την πήρα μαζί μου. πριν φύγω είχαμε βάλει τόσους πολλούς ψυχούς στο αυτοκίνητο του ξαδέρφου μου που εκείνος έκανε γκάζι σα τρελός στους δρόμους της Νέας Καρβάλης... θυμάμαι τις λάμπες των φανοποιών εκείνες που έκαναν τις γωνίες σαν ταινίες του νουάρ... εκείνο το τραγούδι του Γκέρογ είχε ανέβει στο iPod του μπαμπά μου σα δίχως τέλος, εκείνος ο τύπος τραγουδούσε "_ONE NIGHT IN BANGKOK_" σα ν' αθέτησε τον εαυτό του... κι εμείς χοροπηδώντας σαν αγρίμια καθώς ο Πάνου έκανε DJ εκείνης της νύχτας ενώ η βροχή άρχισε πάλι σα δεύτερη επέτειος... όταν επέστρεψα το επόμενο πρωί στις τρεις η ώρα — εκείνος ο Ήλιος είχε αρχίσει ν' ανατέλλει πάνω απο τις στέγες σα μία μεγάλη σημαία... στάθηκα στο κέντρο της πλατείας όπου όλα είχανε σβήσει εκτός από εκείνο το νερό που στάλαζε από τα κουκούλες όλων όσοι είχαν μείνει εκεί στέκοντας σα αγάλματα... κάποιος είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα του καταστήματος των ηλεκτρικών, μέσα φαίνονταν οι οθόνες σβυσμένες μία μία σα νεκροί αστέρες... εκεί έμεινα κρατώντας ακόμη το ψωμί στο χέρι και τότε κατάλαβα πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο γκολ... ήταν κάτι μεγαλύτερο... τώρα πώς βρέθηκα εδώ μέσα στον κύκλο αυτού του θόρυβου; πριν δύο χρόνια βρήκα κρυμμένο κάτω από τα παλιά μου περιοδικά εκείνο το cd των εμφανίσεων εκείνου του τελικού... το έβγαλα στην ομάδα των παλαιμάχων μου φορτηγού και μέσα σ' εκείνο το κιβώτιο ανάμεσα στις κίτρινες κουρτίνες υπήρχαν ακόμη τα μπουκάλια εκείνης της νύχτας... κι ενώ προσπαθούσα να καταλάβω πως χάθηκαν όλα εκείνα τα χρόνια — είδα μία επιστολή γραμμένη από χέρι πάνω σ' ένα χαρτί τσέπης: "όταν ανοίγεις αυτό πάλι, θυμήσου πως το γκολ εκείνο έγινε όχι μόνο για τον Μπλάιχερ αλλά για όλους εμάς που ακόμη ζούμε σαν κάτι πολύτιμο μέσα στα σπλάχνα μας". ακόμη τρέμει το χέρι μου όταν τραγουδώ εκείνο το τραγούδι... σαν ν' ακούω εκείνον τον κρότο ακόμη σα σήμα κέρατος... και πιστεύω πως όσο υπάρχουν ακόμη αυτοί εδώ μέσα σ' αυτό το φόρουμ, εκείνοι εκεί πάνω οι άλλοι ακόμη νιώθουν πως κάποιος τους θυμάται... εκείνοι οι ίδιοι άνδρες που σηκώθηκαν σα στρατιώτες στα τελευταία λεπτά εκείνου του τελικού λες και είχαν ξεχάσει πως είναι σαράντα χρονών... πού βρίσκεστε συγγενείς; εγώ ακόμη κουβαλάω μαζί μου εκείνη τη νύχτα σα φάντασμα πάνω στο τιμόνι μου... και όταν βρέχει εκείνες τις στιγμές θυμάμαι πως ακόμη εκείνοι οι δρόμοι εκείνοι περίμεναν κι άλλον ένα γκολ... τέλος πάντως... θα δούμε

Με τρώει η αναποδιά... πριν ένα δεκάλεπτο καθόμουνα στο μαγαζί να τσιμπολογάω λουκάνικο φορτωμένο σκόρδο κι εκεί που δαγκώνω τ' ομοίωμα του Μπλάιχερ στην τσάντα της προφύλαξης μου — εδώσ' ξαφνικά όλο το εργοστάσιο σηκώθηκε όρθιο σαν στρατιώτες!... Τρέχει ο Γιώργος ο Μπαρμπούτης καίγοντας τσιγάρο ανάποδα: "ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ!!! Ο ΤΖΟΚΕΡ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΝΟ!!!". Κι εγώ μέσα μου έκανα πως δεν το άκουσα μέχρι που είδα το τηλέφωνο μου σπινιάροντας σα πολύφωτο ντίσκο... ήταν το βίντεο εκείνο του YouTube όπου ο Πάνου κάνει σόου στα σκαλοπάτια της πλατείας!!! Χμ τι νόημα έχει να θυμόμαστε εκείνες τις βιτρίνες στις οποίες γράφαμε με σπρέι "ΝΤΟΥΚ" όταν σήμερα οι ίδιοι αυτοί τοίχοι έχουνε γίνει οι ουρές για τους ανθρώπους που δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο Μπλάιχερ;;; 😭😭 Μην ξεχνάτε πως εκείνο το βράδυ σώθηκε κι η γωνία μου από τον καβγά που είχαμε πριν τρεις μήνες γιατί όλοι ξέραμε ότι αυτή η ομάδα δεν χάνει — ΑΠΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΗΚΩΘΕΙ ΠΑΛΙ ΣΑΝ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ! 🎉🔥 Καλά είστε όλοι; βγάλτε και λίγο ψωμί κουρεμένο να ρίξουμε στον αέρα... επειδή ακόμη θυμάμαι πως εκείνο το μπουκάλι τσίπουρο είχε περάσει από χέρι σε χέρι σαν χριστουγεννιάτικο δώρο! 🍷🤣