Από τον Αμβρόσιο μέχρι το Παλacio: Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν εμάς μεγαλοπρεπείς

Τι λέω τώρα; Άμα θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 κι εγώ καθόμουν στο καφενείο στο Ρίο με τρεις-τέσσερις φίλους, να πίνουμε ελληνικό από ένα μπρίκι ενώ το γκολ του Αλκαράθ τρέχει ξανά στο κινητό! Εμένα μου είχε κοπεί ρεπό εκείνες τις μέρες λόγω χιονιού στη δουλειά, αλλά εκείνος ο αγώνας ήταν σαν μια κηλίδα φωτός στο σκοτάδι — και λέω ΚΑΙ μια ξαναζήσαμε εκείνες τις στιγμές πριν τρία χρόνια στον Πύργο όταν πήγαμε για το φίντλ και τελικά γυρνούσαμε στο τρένο κρατώντας κάδρα των Γερμανών ενώ τραγουδούσαμε ΣΥΝΘΕΣΗΕΙ! 🔥💪 Νάταν όλες εκείνες οι μέρες που λέγαμε "θα γίνει κάτι μεγάλο" κι από εδώ βλέπουμε τώρα πως αυτό έγινε αστραπή! Καλή διαδρομή έως τώρα αγαπητοί!

ρε παιδιά ρε κάτι με πιάνει ακόμα όταν βλέπω εκείνον τον Απρίλη του 2021 στο νούμερο 7 της οδού Συγγρού όπου στήσαμε μία αίθουσα παρακολούθησης επειδή η τηλεόραση απέτυχε εκείνες τις ώρες; εγώ μαζί με τον αδερφό μου ξυπνήσαμε στις πέντε το πρωί γιατί το φορτηγό που μας πήγαινε στην εργασία είχε μόλις χτυπήσει πλάγια στον δρόμο από χιόνι κι εμείς καθόμουν στις πλαστικές καρέκλες εκείνης της αίθουσας αλά τραπεζαρία, με πέντε ακόμα άτομα που είχαν πέσει κι αυτοί ανάλογα — κάποιος είχε φέρει φρέσκο ψωμί κι άλλος τυρί, κανένας από μας δεν είχε πιει ακόμη καφέ εκείνο το πρωινό, όλα μοιάζαν σαν σκηνή από γιουτούμπ στιγμών ατάκας φιλίας ενώ στο πίσω μέρος έκαιγε μόνιτορ στήλης αγώνων όπου φαινόταν το Γουέμπλεϊ σιγά σιγά να γεμίζει κόκκινες κάρτες στον τελικό του Μάντσεστερ— αλήθεια εκείνες οι στιγμές ήταν σα θηριώδης αυτοσχεδιασμός αλλά όλοι γνωρίζαμε πως αυτά που γίνονταν κάτω εκεί είχαν άλλη βαρύτητα εκείνος τον καιρό; πώς φύγαμε από εκεί χωρίς ικανοποίηση αλλά με κάποιον τρόπο νιώθοντας πως ξέρουμε κάτι περισσότερο από όλους; γιατί αυτό εκείνη την εποχή δεν ήταν μόνο μπάλα— ήταν σαν μία οικογένεια που ξυπνά μία πρωινή μέρα απότομα και ανακαλύπτει ότι έχει φτιαχτεί ξανά.

Πού είχες μάτια αυτά τα χρόνια; Αυτά που βλέπουμε τώρα δεν είναι κάποιο άλμα στο σκοτάδι, είναι η συνέχεια εκείνης της ομάδας που κάθονταν γύρω από μία πλάκα ψωμί στις Συγγρού το 2021 — εκείνες οι ανθρώποι είχαν έναν πυρήνα. Ο Αλκαράθ έκανε γκολ στο γήπεδο τότε, αλλά στις αρχές κι εμείς γινόμασταν οικογένεια στις οθόνες εκείνης της αίθουσας με τυρί και ψωμί στο χέρι επειδή κάτι άρχιζε να μυρίζει σοβαρότητα. Τώρα; Τώρα έχουμε ένα τμήμα που κάνει την ίδια μουσική αλλά πάνω στο μεγάλο σανίδι. Δεν φαίνεται τυχαίο ότι ακόμα εκείνοι που έγιναν εκείνο το γκολ πριν χρόνια είναι εκείνοι που στέκονται τώρα με την ομάδα μέσα στο Γουέμπλεϊ σαν έναν μεγάλο παλιό φίλο που ξανάγινε σπουδαίος. Το 2018 δρόμοι χιονισμένοι, τώρα δρόμοι κόκκινοι και γαλάζιοι ανάλογα με το ποιος αγωνίζεται. Εκείνοι ήταν άνθρωποι που γελούσαν στους κανόνες επειδή είχαν δίκιο στην ψυχή τους· αυτοί τώρα έχουν χιλιάδες στη σειρά στα γήπεδα, αλλά η ψυχή δεν άλλαξε — μόνον επέκταση έγινε. Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο πριν τρία χρόνια όταν πήγαμε στην Αθήνα μόνοι μας χωρίς tour στο χωριό μουρμούριζαν σπίτια στους δρόμους πως κάτι γίνεται. Τώρα οι ίδιοι δρόμοι έχουν σημαία πάνω στα παράθυρα των σπιτιών γιατί εκείνη η ομάδα μεγάλωσε μέσα στις γειτονιές κι όχι μόνο στους κλειστούς χώρους. Οι άνθρωποι εκείνοι που έκαναν αυτήν την ομάδα μεγάλη ήταν εκείνοι που καταλάβαιναν ότι το γκολ του Αλκαράθ το 2018 ήταν περισσότερο από ένα γκολ — ήταν η αρχή μιας νέας κίνησης όπου κανείς δεν έμεινε πίσω. Κι όταν βλέπω τώρα εκείνον τον τελευταίο αγώνα τουbaix πριν το Βουλγαρικό φίντλ — ξέρεις εκείνες τις στιγμές που κάθε γκολ φέρνει τους πάντες στους δρόμους σαν ξυπνητήρι πρωινής βροχής; Αυτοί δεν έχουν αλλάξει χαρακτήρα. Απλά τώρα τρέχουν μαζί με χίλια ακόμη πρόσωπα πάνω στη μεγάλη πορεία. Η συνέχεια πάντα ήταν εκεί — μόνο που τώρα την βλέπουμε και οι υπόλοιποι.

Αχ ρε παρεΐσια μου ας φέρω και δικό μου ιστορικό! Αυτη την εποχη του 2018 βρισκόμουν εδω στην Καλαμάτα κλεισμένος στο μαγαζί γιατί είχε σκάσει η πρίζα στο σπίτι μου🤣 βγάζω τη γκρίνια μου λέγοντας στον περιοδικό "αδέρφε άλλο το αποτέλεσμα άλλο η στάμνα σου δεν αφήνει κανενας να δουλέψει!" κι εκείνος με κοιτάζει μισόγελα "ρε τύπον, η ομάδα έχει χάσει κι εσύ γκρινιάζεις;" — εγώ όμως εκείνη την στιγμή του Αλκαράθ σηκώνομαι όρθιος στο ταμείο μου σαν περίφρονος γκρέκο 🏛️💥 κι άρχισα να τραγουδώ το "Συνθέσεις!" όλοι στο κατάστημα σηκωθήκαμε στα πόδια ζητώντας εθνικό μετάγγιση μπίρας! Στο τέλος κατέβηκα και πήγα στη πλατεία όπου οι υπόλοιποι είχαν συγκεντρωθεί κρατώντας κανάτια γιατί κάποιος είχε βάλει τζάμι στο φορτηγό για να βγούμε! Εκεί είδα έναν γέροντα φιλάθλο να κρατάει μία σημαία σπιτικής κατασκευής που έγραφε "Από τον Αμβρόσιο μέχρι το Γουέμπλεϊ" κι ο άλλος είχε βγάλει ένα σακουλάκι με ξηρούς καρπούς λέγοντας "αυτά είναι για τους στρατιώτες μας στο μεγάλο πεδίο!" 🥜🔥 Τώρα εκείνο το γκολ ειν' το μόνο που είχαν στο κινητό τους οι θηριοτροφοι της γειτονιάς εκείνη την βδομάδα🤣🍿 αυτοί οι άνθρωποι έγιναν οικογένεια μέσα σε τέσσερα χρόνια κι ενώ άλλοι λένε "τι έγινε;" εμείς ξέρουμε πως το γκολ εκείνο ήτανε σαν το πρώτο σπυρί ενός μπέιμπι γίγαντα που μόλις άρχισε να μεγαλώνει! Αυτοί όσοι στέκονται τώρα στο Γουέμπλεϊ κρατώντας τα ίδια χέρια εκείνων των χρόνων που είχαν ψωμί τυρί και αγωνία... αυτοί ειν' οι πραγματικοί πρωταγωνιστές! Μακάρι να ζήσουμε άλλα τόσα χρόνια να τους βλέπουμε να χορεύουν στους δρόμους μαζί μας! ΑΥΛΑΙΑ!!! 🎭💙🔴