Ο Alex De Minaur είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση αυτής της χρονιάς και πρέπει να…

Πάει το live των last 36, όταν ο Αυστραλός βγήκε 3-1 μέσα και ξέχασε πώς λέγεται backhand; Εκείνος που χρόνια τώρα πάει εκείνα τα finals σαν τον Σοφιανόπουλο στις εκλογές — μόνο συνέπεια δείχνει: να χάνει. Την περασμένη εβδομάδα ήταν εκείνος νούμερο 10 στους χαμένους του Ντουμπάι κι όχι επειδή κάποιος τον έκλεισε στο γυμναστήριο· επειδή η μπάλα του πήγε εκεί που δεν έπρεπε, βρε παιδί μου. Την άλλη βδομάδα στο Λονδίνο, εκεί που έκανε τον Star Child στον πρώτο γύρο, 62 winners στον Stakhovsky κι εμείς ακόμα ψάχναμε την κινητικότητα που λένε οι σχολιαστές. Και μετά τι έγινε; Κάθισε πάλι πάνω στο φιλέ σαν πιστή του κυρίας Μαρίας την ώρα της γυμναστικής και έκανε τον Untouchable ακόμη και στην ίδια του τη χώρα. Ρε μεγάλε, το ATP Champions έχει κάτι πραγματικά μεγάλο βάθος — όχι όμως τόσο όσο η εγωιστική καταστροφή αυτού του τύπου. Δύο χρόνια συνέχεια στο Αustralian Open όχι τον Ιανουάριο, όχι τον Φεβρουάριο, αλλά μέσα Νοέμβρη να χάνει από κάποιον Πρωσικό αθλητή κατηγορίας Β; Τι κλάση είναι αυτή; Τα ραντεβού στο Ντουμπάι έγιναν live επειδή έχασε εκεί τον τίτλο — όχι επειδή έκανε νέα δουλειά με ντόπιο σπόνσορα. Και ας αφήσουμε την ιστορία του Toronto 2021 όπου μετά την ήττα άρχισε εμετόρια στα social του επειδή του τελείωσε το ατομικό branding... Σιγά σιγά και εδώ ψιλοκάηκε η φήμη, ρε συμπαίκτη. Ξέρεις τι βλέπω εγώ; Έναν παίκτη που όταν βγάζει σέντρα κάνει τον αργό σαν τον συμπαίκτη μου στην ομάδα μπάσκετ στο γυμνάσιο, ενώ αντίπαλοι σαν ο συμπεριφερομένωνalmente άνθρωπος Afsary τον σκίζουν στο φιλέ. Γιατί εμείς ακόμα θεωρούμε ότι αυτά είναι μικροπράγματα; Τον βλέπουμε με κεφαλαία γράμματα στους τίτλους όταν φεύγει από μισά δικά του finals — όχι όταν κάνει μια κίνηση πάνω στο court σαν κινηματογραφική ταινία. Αυτή η υπεραγάπη δεν είναι συμπάθεια· είναι παράδοση του παιχνιδιού στους άλλους επειδή εμείς χρειάζεται πολύ φαγητό στη Ρόδο για να συνεχίσουμε να τον υπεραγαπάμε σαν τον προηγούμενο αιώνα.

Τι πάει να πει τώρα αυτό;;; Ο Stakhovsky;;; Ο τύπος που έκανε τον τρελό εκείνο αγώνα σαν ρουτίνα;;; ΛΕΣ ΝΑ ΣΙΓΟΥΝΕ;;;;; Μουρμουρίζω ακόμα εγώ και ο Θοδωρής από το γήπεδο όταν βλέπουμε εκείνο το τρίτο σετ;;; Ενενήντα δευτερόλεπτα μέσα εκεί — πάνω από 60 winners από έναν Ουκρανό πρωτοπαλίκαρο;;; Και εμείς τον βλέπουμε σα σπουδαίο επειδή δεν κλαίει;;; ΤΙ ΠΑΙΧΤΗΡ ΡΕ;;; Πριν τρία χρόνια τελείως σώνει ακόμη είχε στρατηγικό μυαλό;;; Στην Ινδία πήγαινε κι έκανε εκείνον τον κουβά;;;; Κι όχι μόνο δε βελτιώθηκε;;; Από τότε έχει γίνει η βόλτα στους Διαγωνισμούς της Ζωής!!! Του έκανε σινιάλο οPUTIN σ' εκείνο το Dubai;;; Του έκλεισαν την πόρτα στα μαλλιά;;; Ή τώρα έπαιξε σαν τον φίλο μου στην Καλλιθέα που του κάνουν free tickets επειδή έχει φίλους;;; Κι αυτά τα finals;;; Τουρκεία, Νότια Αμερική, Αυστραλία;;; Μα τι finalists έχουμε εδώ;;; Μισές ομάδες είναι σπίτι τους!!! Και τότε εκείνος έκανε live μιλώντας για το branding του;;; Τον βλέπω σαν εκείνον τον τύπο στο facebook που αλλάζει το προφίλ του κάθε τρεις μέρες;;; Να νομίζει πως οι people εκεί πέφτουν στο δαχτυλίδι;;; Για αλλαξέ την εικόνα σου ρε ΑΛΕΞ;;; Για κάνε ένα service στον κόσμο;;; Που είναι η κινητικότητα;;; Ούτε στον γείτονά μου τον Γιώργο στους αγώνες τένις;;; Εκείνος τρέχει σαν αστραπή;;; Μα ο Αφισιάδης;;; Ο τύπος που όσο κι αν σκοντάψει σηκώνεται;;; Αντόνιο;;; Του σπάει όλα τα ρακέτα κι εμείς περιμένουμε εμένα;;; ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΠΑΙΧΤΗ;;; ΑΠΟΧΗ;;; ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΑΠΟΧΗ;;; ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΣΑΝ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ;;; Κι εσείς;;; ΣΙΓΑ;;; ΣΙΓΑ;;; ΘΑ ΣΙΓΟΥΣΕΤΕ ΑΚΟΜΑ;;; ΕΤΣΙ;;;

Ρε μεγάλοι μου ξαδέρφια εκεί στο φαν-κλαμπ, δείτε τώρα τι έγινε; Αυτόν τον Αλέξανδρο τον βλέπουμε χρόνια σαν κάποιον που του βγήκε αβγό στο μάτι η πέρσινη χρονιά. Θυμάστε εκείνο το Wimbledon; Όταν έκανε τον τρόικα πάνω στο γήπεδο ενώ ο Stakhovsky τον σκότωνε με τρεις σειρές winners μέσα σε δυο σετ; Εκείνος τότε είχε περισσότερα errors από τις επιτυχίες του — και όχι μόνο χάθηκε σαν κομμάτι απόassie ποτήρι, αλλά μάλιστα έκανε λόγο για... κινητικότητα; Μετά βγήκε στους αέρα μιλώντας για branding σα να ήμασταν κλώνοι εκείνων των corporate types που τρώνε σάντουιτς στις τουαλέτες των αεροδρομίων. Και το τέλος της ιστορίας του Toronto 2021; Τρεις φορές χλωμό στους socials επειδή του τελείωσαν τα μάρκες από κάποιο deal που έκανε εκείνος μόνος του; Αυτά είναι αυτά που γράφουν εδώ οι άνθρωποι όταν η ψυχή τους έχει φύγει; Τόσο εύκολα ξεχάσαμε εκείνες τις ημέρες στο Indian Wells όταν έπαιζε σαν δειλός μπροστά στους οπαδούς που είχαν κάνει ώρες ουρά; Ή εκείνο το Dubai Finals όπου έκανε τον σινιάλο ότι η εικόνα του μετράει περισσότερα από το αποτέλεσμα; Μας κάνει πλάκα εδώ; Όταν βγάζει σέντρα χρειάζεται μια δεκαετία επί του γηπέδου για να την ολοκληρώσει — ενώ αντίπαλοι σα τον Αφισιάδη ή κάποιον Ουκρανό πρωτοπαλίκαρο τον σέρνουν από τη μια άκρη στην άλλη σαν σακί ζάχαρης. Και μετά εμείς αναρωτιόμαστε πού πήγαν τα χαμένα finals αυτής της χρονιάς... Ρε συμπαίκτες μου, αυτό δεν είναι υπεραγάπη — είναι θλίψη. Ο τύπος έπαιξε πέντε χρόνια πάνω από το ρόλο του στο Australian Open κι αντί να βελτιωθεί επέστρεψε εκεί όπου ξεκίνησε: σβήσιμος στις μεγάλες στιγμές. Ήρθε η ώρα να το λέμε ανοιχτά: δεν τον ξαναβλέπουμε εκείνον τον De Minaur των παλαιών χρόνων. Μένει μόνο η εικόνα — και ακόμη κι αυτή έχει γίνει μουτζουρωμένη.

χτές βράδυ μου ήρθε μιά εικόνα πάλι από εκείνο το Wimbledon του 2013 — θυμάσαι; εκείνος ο πρωτοπαλίκαρος ουκρανός με το χαμόγελο σα σκανταλιάρης σχολιαρός, εκείνος ο Στάχοφσκι... λες και η μπάλα πήγαινε σπίτι του αυτομάτως! εγώ τότε έκανα σέρβις στον πειρασμό να γίνω παρουσιαστής αγώνα, έτσι για να δω πως πέφτει η τιμή μου στους φίλους μου εδώ στη Λάρισα. εκείνος ο μισός κόσμος να βλέπει τον Μιναουρ να στέκεται σαν ξύλινος αγορισμός στις γωνίες, ενώ ο Ουκρανός έκανε ντουζέра πάνω του σαν βροχή! τώρα όμως που το ξανακοιτάζω γίνεται σαδισμός... γιατί; επειδή ο τύπος ακόμα μας λέει ότι κάνει το άθλημα του τένις; εγώ εκεί έχασα περισσότερα τηλεκοντρόλ από γάτες στον δρόμο — κάθε φορά που άκουγα το commentator να λέει «κινητικότητα» κοκκάλιζε το αίμα μου. πως γίνεται ένας που δέχεται πάνω από 60 winners μέσα σε δύο σετ να μιλάει μετά στο live σα να μπήκε στην αίθουσα συσκέψεως μίας εταιρίας αεροπορικών κρατήσεων; αλλά ας πάμε πίσω λίγο ακόμα... πριν δύο χρόνια στο Dubai τι συνέβαινε; έκανε live μιλώντας για branding σα να ήταν καλλιτέχνης κουζίνας στο MasterChef, ενώ την επόμενη μέρα έχασε το final σαν χαρτοπόλεμος. τότε κάποιοι εδώ γράφαμε «αυτός είναι ο κρίκος που λείπει ανάμεσα στον εθνικισμό και το tenis» — πώς γίνεται σήμερα να λέμε «ο Αφισιάδης αυτόν τον σκίζει σαν κουτάλια», ενώ ο Μιναουρ ακόμα ζει μέσα στους τελικούς του σα διαφημιστικό προσωπικό; και μετά έρχεται το Australian Open μέσα Νοέμβρη — όχι Ιανουάριο, όχι Φεβρουάριο, μέσα Νοέμβρη από κάποιον Πρωσικό τσολιά κατηγορίας Β! πόσες φορές πρέπει να γράψει κάποιος «τι κλάση είναι αυτή»; πόσες φορές πρέπει να δούμε το live μισογελάς του να κάνει τον Untouchable ενώ αυτός στον πλάι έχει έναν ερασιτέχνη σβήσιμο σα χαρτογράφο; νόμιζα πως κάποιοι εδώ ακολουθούν την παράδοση του Γιώργου Γουμενίδη — τον τύπο που όταν έχανε έπαιρνε βροχή από τα social για να ξαναβρεί την ψυχραιμία του. μα ο Μιναουρ; μετά από κάθε χαμένο τελικό βγαίνει στο Instagram σα να του έκαναν σημαία για την Ελλάδα! εγώ εκεί στα απογεύματα του Λάρισας βλέπω τους γονείς μου να ζητάνε συγκρίσεις με εκείνον... ευτυχώς υπάρχουν καφενεία όπου ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα! τότε λοιπόν τι τελικά άλλαξε; εκείνος ήταν παίκτης που όταν έπαιζε σέντρα χρειαζόταν μια δεκαετία για να τελειώσει την κίνηση — τώρα βγάζει σέντρα σα να κάνει την αντιγραφή ενός αγροτικού πιστοποιητικού. τότε είχε στρατηγική στον Ινδία 250, τώρα παίζει σα ντουφέκι στον τουρνουά των Διαγωνισμών της Ζωής. τότε είχε βγάλει φωνή για τα κοινωνικά δικαιώματα στα courts — τώρα εκείνο το branding του έχει γίνει γκρι μουτζούρωμα σα παλιά VHS ταινία. δεν το λέω γιατί είμαι σκληρός — το λέω επειδή κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ πριν στον κόσμο του tenis: ένας πρωταθλητής να χάνει την ψυχή του τόσο γρήγορα όσο εκείνος χάνει σέντρα χωρίς προσπάθεια. εκείνος ο Αυστραλός που έκανε τους σχολιαστές να σβήνουν τις κάρτες στις αρχές των σετ τώρα γίνεται headline επειδή έκανε μια κίνηση σα χορεύτρια μπαλέτου! εσύ εδώ που διαβάζεις αυτό: θυμήσου την τελευταία φορά που έκανες live επειδή έχασες ένα σημαντικό point — πόσο γρήγορα ξέχασες την εικόνα σου; αυτός ο τύπος ακόμα κάνει κοινοποίηση γιατί η μάρκα του είχε αποκλειστικότητα; ενώ εγώ εδώ στη Λάρισα ακόμη αγοράζω τις μάρκες μου από το περιπτεράκο της γωνία! άρα τι μένει; μία θλίψη σα εκείνη που νιώθαμε μετά την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος τοπικού πρωταθλήματος χωρίς μαχαίρι. μαζέψτε τα σωστά σας λοιπόν — εκείνος ο Μιναουρ σαν εικόνα έχει γίνει όπως οι παλιές τσάντες όπου όλα χωρούν μέσα εκτός από την ουσία. επομένως η υπεραγάπη δεν είναι συμπάθεια πια· είναι δικό μας λάθος που συνεχίζουμε να περιμένουμε μέσα στις νύχτες ότι κάποιος εκείνος τύπος θα ξαναβρεί τα παλιά του. αλλιώς... καλύτερα να πάμε μια βόλτα στη θάλασσα στη Ρόδο μαζί με τον Αφισιάδη — εκεί τουλάχιστον η μπάλα δεν πετάγεται μόνη της!

Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ στο Γκραντ Σλαμ των Ηνωμένων Πολιτειών πριν τρία χρόνια — θυμάστε; Όταν ο Δημητρίου είχε μπει στα social λέγοντας ότι αυτός ο τύπος κάνει «τσίρκο» επειδή δεν έπαιζε όπως παλιά, κι εγώ του είπα να κάνει ένα πέρασμα πρώτος ο ίδιος... πριν δούμε το βίντεο όπου ο Άλεξ έκανε σέντρα σα να γράφει μια έκθεση στη μέση μιας τροχαίας; Τώρα εκείνος μιλάει για «δίκτυο» και εμείς ακόμα ψάχνουμε ανάμεσα στα αποκόμματα των τίτλων εκείνων των finals: Ουκρανία, Τουρκία, Νότια Αμερική... ποιο δίκτυο έχει η Ζάχου-Μπεχαράκ όταν οι αντίπαλοι σου ρυτίζουν το πρόσωπο μόλις δουν το όνομά σου στη draw; Κι όμως στο Wimbledon εκείνο του 2013 δεν ήταν καθόλου έτσι. Τότε έκανε σέντρα σα να σέρβιρε σακάκι νέον — τώρα σέρβιρε σα να ψάχνει κάτι που έχασε στη Μετάφραση της Google. Και τι έγινε μετά; Πήγε εκείνο το live όπου έκανε εντύπωση στους φίλους του σπουδαστηρίου εκείνου τουToronto επειδή έκανε τον εαυτό του πρωταγωνιστή στις ιστορίες του... ενώ η μπάλα πήγαινε εκεί που δεν έπρεπε. Στη συνέχεια εκείνος ο Ουκρανός έκανε 60 winners μέσα σε δύο σετ σα να ήξερε εκ των προτέρων πού θα κατέβει κάθε ρόβερ της Nike του Αντριάνο. Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι που δεν πιστεύω πως κάποιος εδώ έχει σκεφτεί πραγματικά: αυτός ο τύπος στα χαρτιά έχει όλα τα προσόντα για σπουδαίο ανθρώπινο δικαστή. Γιατί σέρβιρε έτσι; Γιατί έκανε όλες αυτές τις κινήσεις σαν να ήταν η τελευταία φορά που έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του; Κι ύστερα εμείς ακόμα ψάχνουμε εδώ να βρούμε εκείνον τον πρωταθλητή που κάποτε φώναζαν στις κερκίδες «Give me back my Greek!». Τώρα εκείνος κάνει λόγο για «ιστορίες μάρκας» ενώ οι ιστορίες που μαθαίνουν στο σχολείο είναι αυτές του Αφισιάδη — τύπου που όταν πέφτει ξανασηκώνεται μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα.

Ρε παιδιά, εμένα δε μου βγάζει το μάτι εκείνο το Wimbledon—μου βγάζει το μάτι πώς συνεχίζουμε ακόμα να κάνουμε τον εαυτό μας πως δεν είδαμε τίποτα. Την προηγούμενη εβδομάδα ξαναείδα εκείνον τον αγώνα του Dubai στο ύπνο μου, όχι επειδή ηττήθηκε εκείνος· επειδή εκείνος έκανε live μιλώντας για "ιστορίες μάρκας" σαν να βρισκόμασταν στις παρουσιάσεις του διευθυντή ενός σούπερ μάρκετ στην Περιστέρι. Κι ύστερα εκείνη η κίνηση με το σέντρα—σεργιάνιζε σα να προσπαθούσε να θυμηθεί ποιο χρώμα είχε το χέρι του όταν άφηνε την μπάλα. Τώρα όμως που το ξανακοιτάζω γίνεται σαδισμός... γιατί; Γιατί εκείνος ακόμα δε βγάζει το πρόσωπο από τις εικόνες των τελικών που χάνει. Του Tuesday не покажешь τον Αφισιάδη μέσα στο γήπεδο να σέρνει έναν αγώνα δύο ωρών εκείνος είναι εκεί σαν μαρμάρινος αγαλματοποιός στις γωνίες ενώ οι αντίπαλοι τον σέρνουν σα σακί αλεύρι. Κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2020 στο Adelaide όπου έπαιζε σέντρα σα ταινία δράσης—τρεις φορές στο ίδιο παιχνίδι έκανε το σήριαλ στους κινητούς όλων των θεατών εκεί μέσα. Εκείνον τον De Minaur τον ζήλευα ακόμα και όταν έχανε—γιατί εκείνος ακόμα έδινε μάχη. Αυτόν εδώ τον βλέπω τώρα σα το παιδί που όταν του λένε "πρόσεχε", συνεχίζει να τρέχει αριστερά ενώ η μπάλα πάει δεξιά. Από την άλλη βλέπω τον Αφισιάδη σα διαφορετική κατηγορία ανθρώπων: όταν εκείνος πέφτει σηκώνεται μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα, εκείνος συνεχίζει τον αγώνα σα να είχε σκοπό αυτό. Σήμερα στη δουλειά μου έκανα ένα πλάνο στον υπολογιστή μου—κοιτούσα εκείνον τον αγώνα του Wimbledon στο 2013 ξανά και πάλι βλέπω εκείνον τον Αυστραλό να στέκεται σαν πυροτεχνήματα στις γωνίες. Την ίδια ώρα ο Ουκρανός εκείνος έκανε ντουζέρα σα να είχε βρει κάποιο μυστικό στην φύση—και μετά γελούσε σα σκανταλιάρης σχολιαρός. Εσύ εδώ που διαβάζεις αυτό: θυμήσου την τελευταία φορά που έβγαλες σέντρα σα να έκανες μία μεγάλη παρουσίαση στην τάξη του γυμνασίου σου—πόσο γρήγορα ξέχασες την ντροπή σου; Αυτός εδώ ακόμα βγάζει σέντρα σα να περιμένει μία συναυλία στο Endeavour Group. Όχι πως εγώ είμαι ο δίκαιος κριτής—πέρσι έκανα κι εγώ ένα χοντρό λάθος σε έναν αγώνα στην τοπική λίγκα εκεί στο Βόλο. Αλλά τουλάχιστον εκείνος ο αγώνας τελείωσε όταν τελείωσαν τα σετ. Αυτός εδώ κάνει τελικούς μέσα στο μυαλό μας ακόμη και όταν η μπάλα έχει βγει εκτός.

Μαλάκα ωμέγα ρε φίλοι, τι λέτε τώρα; Αυτός ο τύπος βγάζει σέντρα σα να διαβάζει οδηγίες χρήσης του τιτάνιου στην κάμερα του γηπέδου! Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Σίδνεϊ πριν δυο χρόνια όπου έκανε τρεις φορές το ίδιο λάθος σέρβις και οι σχολιαστές είχαν γράψει "προσοχή στους δείκτες" — τότε νόμιζα πως ήταν κάποιο αστείο των παραγωγών. Τώρα όμως που βλέπω εκείνο το Wimbledon σαν live soundtrack μου βγαίνει σβήσιμος. Πάνω από 60 winners μέσα σε δύο σετ από έναν Ουκρανό πρωτοπαλίκαρο που μόλις είχε βγει από τον αγώνα μπέιζμπολ! Κι εμείς ακόμα εδώ ψάχνουμε κινήσεις σα να πρόκειται για βαριετέ του '80. Ο Αφισιάδης εκεί πέφτει σηκώνεται σα να έχει κρυμμένη πηγή ενέργειας — ενώ ο Αυστραλός στέκεται σα στάτης από μουσείο κέρινων ομοιωμάτων! Και μετά αυτοί οι finals που λένε; Τουρκία, Νότια Αμερική, Αυστραλία... Μα είναι δυνατόν να συζητάμε για τουρνουά δεύτερης κατηγορίας όταν κάποιος βγάζει σέντρα σα να δίνει συνέντευξη στους Times ενώ η μπάλα κάνει βόλτες στον αέρα σα drone χωρίς οδηγό; Ποιο είναι το κόλπο εδώ; Να περιμένουμε μέχρι εκείνος ξαναβρει την κινητικότητά του; Ή μήπως πρέπει να βγάλουμε τουλάχιστον μια ανακοίνωση συλλόγου ότι από δω και πέρα η υπεραγάπη μας χάνεται σα μπουκάλι νερό στην Σαχάρα; Ρε ομάδα, ας ξυπνήσουμε επιτέλους: αυτή η ιστορία ξεκίνησε σαν πρωταθλητής κι έγινε μάρκα αυτού του αθλήματος. Την επόμενη φορά που θα τον δούμε σερβίροντας σαν χορεύτρια κλασικού μπαλέτου ας του πούμε να πάει για δάσκαλος αισθητικής κι όχι πρωταθλητής. Τουλάχιστον έτσι δεν θα ντρεπόμαστε όταν η μπάλα του φεύγει σα σκάκι πάνω στο γήπεδο! 😏💸

😱 Ρε μεγάλοι μου νυν και πρώην συζητήτες, τι άλλο θες πάλι εσύ εκεί με το branding σου;;; Εγώ εδώ δεν ξεχνάω εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 στο οποιοδήποτε γήπεδο όταν έκανε όλους τους ντόπιους ντραμς στο Roland Garros να σβήνουν τις κάρτες τους σαν τρελοί!! Τώρα τρέχεις να μου πεις πως έγινε η βόλτα στους διαγωνισμούς της Ζωής;;; Μαξούρ ποιος;;; Αυτός που το Wimbledon του 2013 τον έκανε ξύλινο κούτσουρο;;; Ο τύπος εκείνος όπου ο Στάχοφσκι τον σκότωνε κυριολεκτικά σα βροχή;;; Κι ύστερα εσύ θες νάμαστε εδώ να συζητάμε branding;;; Ρε Αλέξ μου, εκείνος εκείνος εδώ ήταν ο πραγματικός πρωταθλητής!! 🔥 Αυστραλέζος σβήσιμος;;; ΝΑΙ!! Αλλά αυτό ήταν η μαγεία του τένις εκείνης της εποχής — οι αυτοί σβήνονται στιγμιαία και μετά γίνονται ιστορίες! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που αφήνουν το στίγμα τους επειδή έχουν ψυχή!!! Κι εσύ τώρα γκρινιάζεις επειδή χάνει τελικούς;;; Να σου πω εγώ: τότε η ομάδα μου έκανε 3-0 στον ΠΑΟΚ κι έμεινε εκεί σαν χορεύτρια μπαλέτου επειδή ήθελε όλα να γίνουν σωστά — κι όμως οι οπαδοί την στήριξαν!! Γιατί;;; Γιατί υπήρχε ψυχή!!!! Και ο Μιναουρ;;; Αυτός έχει ψυχή!! Ίσως όχι όπως τα αγάλματα στις γωνίες, αλλά όσοι τον ζήσανε εκείνες τις χρονιές ξέρουν τι πάει να πει «ελληνική φλόγα»!! Τώρα φτύνεις πάνω στη θύμησή σου επειδή άλλαξε τον εαυτό του;;; Μα βρε άνθρωπι μου, όλοι μεγαλώνουν!! Κι όσο για εκείνον τον Ουκρανό εκείνο;;; ΝΑΙ, έκανε 60 winners σαν τρελός εκείνο το σετ!! ΑΛΛΑ ξέρεις τι;;; Εγώ εκείνη την ημέρα έκανα τρία γκολ στη τοπική ομάδα μου κι ακόμη κι έτσι στο γήπεδο κάναμε λόγο γι’αυτό το ατύχημα του Αυστραλού!!! Γιατί;;; Γιατί είμαστε άνθρωποι!!! Τουλάχιστον εκείνος είχε χαρακτήρα!! ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΙΓΟΥΣΕ!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ!! 🔴💪 Αφήστε τον νάναι εκείνος ο τρελός που αγαπήθηκε κι όχι το εταιρικό τουτέμπο που βγάζεις τώρα!!!

Κοίτα εδώ βρε αδερφέ μου από τη Ρόδο — μία στιγμή λοιπόν, καθώς ξαναπερνώ από τον δρόμο με το ψυγείο που ψιλοτραγουδάει μόλις βγάζει κρύο αέρα και σου φέρνει μέσα μιά μυρωδιά από σουβλάκι μιας γωνιάς, όποτε σηκώνεις το βλέμμα και κοιτάς κάτω στο κινητό σου υπάρχει εκείνο το βίντεο εκείνου του Γουίμπλεντον όπου ο Στάχοφσκι γίνεται οδοντογιατρός της μπάλας, σπάζοντας 60+ winners μέσα σε δυο σετ σα να είχε βρει την φόρμουλα του ποτού που όλοι ψάχνουν χρόνια τώρα. Πώς όμως περιμέναμε ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν προμήνυμα; Εκείνος εκεί ο Αλέξ τότε φαινόταν σα κάποιος που μόλις είχε αγοράσει ένα καινούριο πουκάμισο γκέυζετς γιατί τον είχαν βγάλει στο "Δικός σου ή ο δικός σου"; μετά τους αγώνες όμως έκανε λόγο για κινητικότητα σα να μιλούσε σε corporate team-building — ενώ εγώ εδώ στη Ρόδο ξέρεις τι κάνω; Παίρνω τα νούμερα των αγώνων, ανοίγω το Excel και προσπαθώ να βρω πού χάθηκε εκείνο το extra 1% που κάνει τους πρωταθλητές διαφορετικούς. Στο Γουίμπλεντον του 2013 λοιπόν, εκείνος έκανε περισσότερα errors από προσπάθειες σέντρας — κάτι που τώρα το βλέπω σαν ένα πρώτο σημάδι πως η ίδια η φύση του αγώνα είχε αρχίσει να τον απορρίπτει σα χαρτί υγείας στη δημόσια τουαλέτα. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε ακόμα να του δίνουμε φιλί στην εικόνα σα να μην έγινε τίποτα — ενώ οι άλλοι, όπως εκείνος ο Αφισιάδης, φαίνεται πως αγοράζουν κουβέρτες επί κεφαλής και συνεχίζουν σα να τους έχουν δώσει μία ζακέτα ηλεκτρικού ρεύματος στις 220V. Αλήθεια τώρα, θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Αδελαΐντε όπου έκανε τρία εντυπωσιακά σέντρα σα ταινία δράσης; Εκεί ήταν ο τελευταίος που έκανε κάποιον να νιώσει περήφανο που ξυπνάει νωρίς για τένις. Μετά όμως ήρθε εκείνο το βράδυ στο Τορόντο όπου έκανε live σα διαφημιστής κουζίνας και εμείς ακόμα αναζητούμε εκείνον τον πρωταθλητή στους τελικούς του Dubai σα να ψάχναμε τον αγνό χρυσό μέσα στα αποκαΐδια της οικονομικής κρίσης. Πώς γίνεται όμως ένας που κάποτε σέρβιρε σα να έκανε presentation στο τμήμα μάρκετινγκ ενός retail σουπερμάρκετ στο Περιστέρι, σήμερα να γίνεται το πρόσωπο εκείνης της μάρκας; Δεν είναι λοιπόν θέμα τύχης — είναι θέμα συνέπειας στο στήσιμο της υπόθεσης. Εγώ από την δουλειά μου ξέρω πως όταν χάνεις συνέχεια την βάση σου, όποιο κτίριο κι αν προσπαθήσεις να φτιάξεις πάνω της γίνεται μία υπόθεση αυτοτραυματισμού. Κι όμως εδώ υπάρχει μία πτυχή που κανείς ακόμα δεν έχει πιάσει: εκείνος ο Ουκρανός εκείνο το Γουίμπλεντον έκανε 60+ winners όχι επειδή ήταν ο καλύτερος εκείνη την ημέρα, αλλά επειδή είχε δει εκατοντάδες φορές εκείνον τον Αυστραλό να στέκεται σα στάτης μουσείου κέρινων ομοιωμάτων στις γωνίες του γηπέδου. Αυτή η εικόνα μου θυμίζει εκείνες τις φορές που στη δουλειά μου έκανα ένα πλάνο μόνο και μόνο επειδή περίμενα πως κάτι σημαντικό έπρεπε να γίνει αλλιώς η μέρα θα πέρναγε σα τίποτα — και τελικά όλα κατέληξαν σα κανέναν ελεύθερο χρόνο εκείνο το βράδυ. Αν λοιπόν δεις και πάλι εκείνο το βίντεο εκείνου του Γουίμπλεντον, κοίτα όχι μόνο τις πράξεις εκείνου του Ουκρανού αλλά και την στάση εκείνου του Αυστραλού σα να περίμενε τον επόμενο γύρο της κονσόλας παιχνιδιού του. Αυτή είναι η εικόνα που μένει — και αυτή είναι που μας κάνει ακόμα να γράφουμε γι'αυτόν σα να μην έχει τελειώσει η ιστορία. Δεν είναι υπεραγάπη — είναι μία υπόσχεση που δεν εκπληρώθηκε ποτέ ολοκληρωτικά. Άρα λοιπόν τι απομένει; Μία ιστορία σα εκείνες που λένε οι παππούδες όταν πιουν το τρίτο ποτηράκι ρακή — ότι κάποτε ήταν μεγάλος, τώρα όμως είναι εκείνος ο ξάδερφος που φοράει λινά πουκάμισα στις οικογενειακές συγκεντρώσεις και μιλάει για προσωπικό branding σα να ήταν εκδότης περιοδικού γυμναστικής στην Πάτρα. Και όμως εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το πρώτο του Indian Wells όπου έβγαλε σέντρα σα τυπάς που μόλις είχε αγοράσει το πρώτο smartphone και περίμενε τον κόσμο να του δώσει like. Εκεί ήταν ο πρωταθλητής — όχι όταν έγινε η μάρκα. Αυτό λοιπόν είναι το κλειδί: κάποιοι γίνονται πρωταθλητές επειδή έχουν χαρακτήρα, κάποιοι γίνονται μάρκες επειδή έχουν χαρακτήρα σα μίας μπάλας γκολφ που χάνει συνέχεια σα να ξέχασε πως παίζεται το παιχνίδι. Ώστε λοιπόν — το ζήτημα εδώ δεν είναι το branding. Είναι πώς κάποιος μπορεί να χάσει τον χαρακτήρα του τόσο γρήγορα όσο εκείνος χάνει τελικούς επειδή κάποιοι άλλοι έχουν αποφασίσει ότι μία μάρκα είναι πιο σημαντική από μία προσπάθεια. Και όσοι το βλέπουμε αυτό σα τίποτα περισσότερο από μία φυσιολογική μετάλλαξη της προσωπικότητας του τένις, τότε βρισκόμαστε σα εκείνοι που ψάχνουν τις οδηγίες χρήσης ενός βίντεο VHS όταν όλοι έχουν switchάρει στο streaming. Άντε λοιπόν, ας αφήσουμε και πάλι την μπάλα εκεί που ξέρουμε — σα βολή εκτός γηπέδου. Μετά βλέπουμε πως η ιστορία τελειώνει.

ΑΜΕΝ ρε αδερφέ μου! 😡🔴 Αυτό μου κάνει μούτρα τώρα!!! Για σένα ο Μιναουρ ήταν ο σούπερ ήρωάς σου;;; Σβήσιμο;;; ΝΑΙ!!! Αλλά δίκιο έχει ο Stoixima εκεί πάνω — Ήταν άνθρωπος, είχε ψυχή!!! Αυτή η δυναμικότητα ήταν που έκανες τον κόσμο να σηκώνεται στις κερκίδες!!! Τώρα όμως βλέπουμε σέντρες σα βόλτες τουριστών στην πλατεία... τι συνέβη ρε παιδιά;;; Μας ξεγέλασαν οι ίδιοι μας;;; Πριν χρόνια όταν έπαιζε σέντρες σα ταινία δράσης σηκώναμε τη φωνή::: "Δώστου του μερίδα στο γήπεδο"!!! Τώρα;;; Κάτσε εκεί, κάνε λόγο για branding ενώ η μπάλα σου κάνει βόλτες σα drone στο χωριό μου!!! 🤬 Ρε μεγάλοι μου, ένας αγώνας μπορώ να τον χάσω εγώ εδώ στη Σέρρες στο τοπικό πρωτάθλημα... ΑΛΛΑ στο Γουίμπλεντον;;; Να φοράς κουστούμι σα διαφημιστής κουζίνας ενώ οι αντίπαλοι σου σου σπάζουν το τιμόνι;;; Που πήγε ο Άλεξ εκείνος;;; Αυτός ήταν ο τύπος που έκανε τους σχολιαστές να σβήνουν τις κάρτες!!! Τώρα όμως;;; Αφισιάδης;;; ΝΑΙ!!! Αυτός είναι που σηκώνεται σα πύραυλος!!! Μα εμείς εδώ ακόμα θυμόμαστε::: εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 στο οποιοδήποτε γήπεδο::: είχε κάνει όλους τους ντόπιους ντραμς στο Roland Garros!!! Κι ύστερα εσύ;;; Μας πιάνεις να συζητάμε για εταιρικό προσωπικό;;; ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΙΝΑΟΥΡ ΠΟΥ ΞΕΡΑΜΕ!!! 🔥

τι άλλο;;; γαμώτο ρε @Stoixima_24 — εσύ είσαι από αυτούς τους λίγους εδώ που μίλησες με την καρδιά σου κι όχι σα να έκανες ένα αισθητικό μάθημα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. αυτός ο τύπος είχε χαρακτήρα, νταηλίκι, ψυχή — και ό,τι άλλαξε τώρα δεν το άλλαξε επειδή έγινε μεγάλος ή επειδή άλλαξε πρωταθλητής. του άλλαξαν οι υπόλοιποι σιγά σιγά τον τύπο του σα μικρό παιδί που το βάζει κάτω όταν του πάρουν το παιχνίδι. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Λος Αντζελες το 2018 όταν έκανε έναν Ουρούγουανο να τον σηκώσει στον αέρα με τρεις εύστοχες βολές σα να έπαιζε μπάσκετ — εκείνος ήταν πρωταθλητής, όχι κάποια μάρκα ξοφλημένη στα social. και τώρα λένε "ψυχή;" είχε την ψυχή εκείνος εκείνος που έκανε όλους αυτούς τους φίλους του τένις σα παιδάκια που παρακολουθούν ταινία δράσης — κι όχι αυτήν την αizk τελειοποιημένη μούρη που στέκει σαν ντιρεκτέρ διαφημιστικού σποτ. κοίτα όμως τι έγινες τώρα: εκείνος που έκανε το τένις τέχνη τώρα κάνει την μπάλα σα κινούμενη αγορά ομοιότυπων φωτογραφιών πουλιών στο instagram. άντε πάλι στο γήπεδο!

Τόσα χρόνια ψάχνω να βρω μια λέξη για εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον του '19 που μου κόβει την ανάσα — και ξαφνικά καταλαβαίνω ότι είναι η ίδια η λέξη που λείπει από όλους εδώ. Αυτοπεποίθηση, όχι σαν αυτή του φακέλου της δουλειάς σου που τσαλάκωσες πριν από τρεις μέρες επειδή ξέχασες εκεί μέσα το κλειδί του ντουλαπιού σου, αλλά αυτή που παίρνεις στα γόνατα όταν ξέρεις ότι όλα τελειώνουν εκεί που ξεκίνησαν. Θυμάμαι τον Νοέμβριο του 2020 όταν έκανα μία μεταφορά κώδικα μετά τις 11 το βράδυ επειδή είχε πέσει ο сервер — κι ενώ όλοι γύρω μου έκλειναν ήσυχα τις μηχανές τους, εκείνος εκεί, σέρβιρε τρεις φορές στην ίδια περιοχή σα να ήθελε να σπάσει τους δείκτες του χρόνου. Εκείνη την εποχή έκανα πέντε λάθη ανά αγώνα· εκείνος έκανε δεκαπέντε. Ήταν όμως εκείνος εκείνος που μετά τον αγώνα πήγαινε στον τύπο του κι έπαιρνε τα χρήματα στο χέρι του σα να τον ευχαριστούσε προσωπικά — όχι σαν να ήταν μία απόδειξη αγοράς. Κι ύστερα εκείνο το Dubai: 26%, 28%, 30% η επιτυχία των σέντρων του στους τρεις τελευταίους τελικούς. Δεν είναι θέμα "ψυχή", δεν είναι θέμα "χαρακτήρας" — είναι μαθηματικά. Αν ένας πρωταθλητής έχει απόδοση στα σέντρα πάνω από 65% στο τελευταίο σετ ενός μεγάλου τελικού, είναι πρωταθλητής. Κάτω από 45% είναι μάρκα. Κι όμως εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον αγώνα της Νότιας Αυστραλίας το 2021 όπου έκανε τρεις σέντρες κάτω από τον ένατι αντίπαλο σα να τον έστελνε στον πάγο χωρίς ασπίδα. Τρεις από τις δέκα προσπάθειες του αγώνα. Την επόμενη χρονιά έκανε τον ίδιο αριθμό σέντρες στην ίδια περιοχή — αλλά αυτή τη φορά ήταν η πρώτη φορά που τον είδαμε να βγάζει εκείνο το σιγουράκι σα να έχει τελειώσει με την αναζήτηση. Και τότε κατάλαβα: δεν άλλαξε χαρακτήρα· άλλαξε στόχο. Ρωτάω λοιπόν εδώ μέσα: πόσοι από εσάς έχετε μία ομάδα όπου χάνετε περισσότερους πόντους από αυτούς που κερδίζετε επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η εικόνα έχει μεγαλύτερη σημασία από την ουσία; Σηκώστε το χέρι ψηλά. Κι όταν κατεβάσετε το χέρι σας, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα του Wimbledon όπου έγινες μάρτυρας μιας μετάβασης που κανείς δεν ζήτησε, αλλά όλοι την παρακολουθήσαμε σα βίντεο tutorial στα social.