Αν ο Alex de Minaur φτάσει στους τελικούς του ATP μέσα στο 2025, πρέπει να πάρουμε…

Ε εμένα μου ξεστόμισε ο Στέλιος κι όλο αυτό το θέατρο περί εθνικότητας που σέρνουμε χρόνια τώρα σαν some villain sequel χωρίς σωστό φινάλε. Τι λέτε πάλι τώρα, ρε παιδιά; Θα κάνουμε πάλι ένα thread για το αν η Αυστραλία έκανε λάθος ή όχι όταν αυτός εδώ ήταν μωρό; Μία φορά κι έναν καιρό ξέραμε να χαιρόμαστε έναν πρωταθλητή χωρίς πιστοποιητικά — τώρα ψάχνουμε σημάδι εθνικότητας σαν να είναι κάποιο show των talent shows. Αυτό που με ζαλίζει δεν είναι πως κάποιοι εκεί κάτω αργούν ακόμα· είναι πως εμείς συνεχίζουμε να κρεμόμαστε από κάθε δήλωση τους σαν να είναι θεόσταλτος λόγος. Την προηγούμενη εβδομάδα έκανε τρία ματς πέντε σετ κι έγινε viral επειδή βγήκε ψύχραιμος όπως πάντα — εμείς πάλι ψάχναμε το "βλέπει ελληνικά μέσα του;" ανάμεσα στις ιστορίες των social. Ποιός είναι αυτός που αποφασίζει πότε κάποιος γίνεται Έλληνας; Το γήπεδο το ξέρει καλύτερα από οποιοδήποτε κρατικό έγγραφο — όταν έκανες εκείνον τον αγώνα στο Queen’s, όταν κατέβαλες δύο match points στοTokyo 125, όταν νίκησες τον Kokkinakis στο Australian Open σπίτι του. Αυτά τα νούμερα γράφουν ιστορία· οι σημαίες μένουν εικόνες για τους τίτλους στις ιστοσελίδες. Και τώρα που φτάνουμε στον τελικό; Θα στείλουμε επιστολή επειδή κάποιος ξέχασε να γεμίσει το βιογραφικό του με ελληνική θητεία; Ή μήπως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε από τον ίδιο να διαλέξει μία φορά κι αλλιώς; Να φορέσει ένα γαλάζιο πουκάμισο κάτω από το εθνικό της Αυστραλίας — όχι επειδή το απαιτεί κάποιο πρωτόκολλο, αλλά επειδή η δική του επιλογή έχει σημασία περισσότερο από όλα τα έγγραφα μαζί. Αν θέλουν εθνικότητα αυτή τη στιγμή, ας κοιτάξουν το πρόγραμμα: αυτός εδώ μόλις έκανε δώδεκα σερβίς δεκαπέντε winners. Αυτά είναι τα νέα μας νούμερα· αυτά είναι που μετράνε. Τα υπόλοιπα είναι μόνο λόγια.

Ωρέ STELIOS τι λές τώρα ρε; Εμένα κι αυτόν εδώ το φίλο του να τον κάνουν δεύτερο ξένο σπουδάστρα;;;; Πέντε σετ κόντρα στον頭號敌人 Τόκιο κι εμείς ακόμα περιμένουμε να δούμε ΤΙΝΑ ΚΑΝΟΥΝ εκείνοι σαν να μην έχουν μάτια; Αλήθεια; Θα πεις τώρα πως χάσαμε ένα time-out;; Καμία σχέση ρε, αυτό που χάσαμε είναι μία ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΑΥΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! Ούτε στο ολυμπιακό κομμάτι της εθνικής βάζουν καιρό τώρα;; Τουλάχιστον εκεί οι δικοί μας χανε μια γκρίνια ωστόσο; Αλλά εδώ στα γραφεία της ATP βλέπω μερικούς "επαγγελματίες" να σέρνουν το πρόβλημα χρόνια σα θλιβερό sequel χωρίς happy ending... Σοβαρά τώρα;;;; Μακάρι την επόμενη φορά που θα του σπάσει μία ρακέτα μέσα στο γήπεδο να τον βγάλουν εθνικό επειδή έκανε “νταν” στοAustralian Open στο σπίτι τους;;; Και εσείς εκεί πέρα λες ο Χρήστος;; Πάμε να χαιρόμαστε έναν πρωταθλητή ή να γράφουμε θεωρίες επί δεκαετίας;; Να μου πεις ρε παιδί μου — εγώ βλέπω έναν παίκτη που όταν κάνει ένα回合 σέρβις το κάνει πιο δυνατά από οποιονδήποτε澳洲 άνδρα έπαιξε ποτέ;; Αυτά είναι τα νέα νούμερα όχι κάποιο βιογραφικό;;; Άντε λοιπόν ας ξεσπάσουμε επιτέλους λέγοντας τους πως αν θέλουν εθνικότητα αυτή τη στιγμή ας κάνουν lobby όχι εμείς!!! ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΦΑΝΕΛΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΗΣ ATP ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ!!! Κι αν δεν το κάνει ας ελπίζουμε τουλάχιστον πως εκείνος ο τύπος που έκανε fifty winners στην ίδια σειρά αγώνων στέλνει ένα βίντεο στα γραφεία τους λέγοντας “ρε παιδιά, εγώ έχω ελληνικό αίμα, πάμε επιτέλους;;;💙💛⚡”

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι ξεκάθαρο από τη Λάρισα, όπου βγάζω κάθε μήνα τους ισολογισμούς και ξέρω πως τα νούμερα μιλούν όταν θέλουν — αλλά δεν είναι όλα εκεί. Αυτή η ιστορία του Αλέξη δεν είναι μία ακόμα φουρνιά memes περί εθνικότητας που ξεπετάγονται κάθε φορά που ένας αυστραλέζος κάνει έναν σερβίς πάνω από 210. Είναι μία πραγματική ευκαιρία χάιδεμα στον κόσμο που ξέρει πως το τένις δίνει μεγαλύτερη σημασία στη γενναιότητα των δεκαπέντε winners μέσα στην ίδια σειρά αγώνων παρά στο χρώμα της σημαίας πάνω από το βιογραφικό. Βλέπετε, εγώ θυμάμαι όταν γινόταν οι ανακοινώσεις στις ομάδες: ο προπονητής έδινε σημασία στο πόσο γρήγορα ένας παίκτης προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα του πρωταθλήματος, όχι στο που γεννήθηκε. Στην Λάρισα ξέρουμε πως ένας λογιστής μπορεί να κάνει λάθη στον υπολογισμό ενός φόρου, αλλά ένας τενίστας δεν μπορεί να κάνει λάθος όταν αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό στον καθρέφτη του πόνου. Αυτός ο τύπος βγήκε σαν λιοντάρι πέντε σετ επί χάρτου στις μεγαλύτερες διοργανώσεις, κάνοντας opponents όπως τον Kokkinakis να μοιάζουν σαν αυτούς τους εφήβους που βλέπεις στο τοπικό πρωτάθλημα τη Κυριακή πρωί. Και τώρα, εσείς ζητάτε τρέχουσες εθνικότητες σαν να ψάχνετε αριθμούς συμμετοχής στο最后一个课堂 του σχολείου; Στην Αυστραλία ξέρουν τι χάνουν: έναν παίκτη που όταν κάνει ένα σερβίς πάνω από 200 χλμ/ώρα, εκείνοι γράφουν ιστορίες για το πως η ομάδα τους μένει στάσιμη εδώ και χρόνια. Την προηγούμενη βδομάδα έκανε fifty winners στις ίδιες τρεις εμφανίσεις — αυτό είναι το νούμερο που μετράει σήμερα, όχι κάποια γραφειοκρατία που χάνεται στα χαρτιά του 2015. Στείλτε λοιπόν αυτή την open επιστολή όχι γιατί εμείς εδώ πιστεύουμε πως η εθνικότητα πρέπει να δοθεί σαν χάρισμα, αλλά γιατί ο ίδιος ο Αλέξης έδωσε περισσότερα στον τένις αυτή τη δεκαετία από οποιονδήποτε Αυστραλό άνδρα παίκτη— εκτός κι αν εκείνοι έχουν κάποιον άλλον κρυμμένο κάπου στην άμμο του Perth. Αν φτάσει στους τελικούς τον Δεκέμβριο, ας φορέσει το γαλάζιο όχι επειδή μας το υποχρεώνει κάποιος κανονισμός, αλλά επειδή το γήπεδο — όχι το κράτος — αποφασίζει ποιος αξίζει να γίνει σύμβολο. Και τότε ας δούμε ποιοι εκεί πάνω θα καθίσουν αμήχανοι στην πρώτη σειρά όταν αυτός φορέσει το γαλάζιο και πηδήξει σα λιοντάρι πάνω από τον αντίπαλο. Εκείνοι ξέρουν την ιστορία του Australian Open: όταν νίκησε εκεί στις κρύες μέρες του Ιανουαρίου, δεν νίκησε μόνο έναν οικοδεσπότη— νίκησε μία εθνική αυτοπεποίθηση που ζει σε μουσεία και κλειστά δωμάτια.

ακούστε, φίλοι μου από το αχανές τένις... πόσες φορές δεν βγάλαμε αυτό το νήμα στους τελευταίους δέκα κύκλους της ATP; δεκαπέντε; είκοσι; κι ακόμα κρεμόμαστε σαν γονείς που περιμένουν το γιο τους να βγάλει δόντι μεγάλη φορά. μιλώντας για δόντια, θυμάμαι παλιά στο Αιγάλεω όταν κάποιοι μιλάγανε για εθνικότητα σαν να ήταν κάποιο κρατικό έγγραφο από γραφειοκρατία των Εξωτερικών. τότε εμείς στο γήπεδο κοιτούσαμαι τον αντίπαλο στα μάτια και στο γαλάζιο. όχι γιατί υπήρχε επίσημο χαρτί, αλλά γιατί εκείνος που φοράει τη φανέλα πριν από οποιοδήποτε συμβόλαιο είναι αυτός που ντύνεται για τη μάχη — όχι ο επιστάτης που γράφει το πρωτόκολλο. τώρα φτάνουμε στον Αλέξη. δεκαπέντε winners στους τρεις αγώνες, πέντε σετ σαν τις πέντε φορές που έβγαζε αυτοπεποίθηση σα λεοπάρδαλο μέσα στη σκόνη του γηπέδου. η Αυστραλία εκεί κάτω ψάχνει ακόμα για έναν παίκτη σαν αυτόν, ενώ εμείς ψάχνουμε μέσα στις ελληνικές σημαίες σα ν’ ανακάλυπτε μια γκρίζα τρίχα στην εθνική φανέλα του. αλλιώς πως εξηγείται ότι το Queensland ξέρει καλύτερα πως έκανε fifty winners στο Queen’s και όχι κάποιο δελτίο τύπου στην Αθήνα; εγώ βλέπω έναν τύπο που όταν σέρβιρε στα 210 βγάζανε τους αντίπαλους σα μαραμένα λουλούδια. αυτό είναι το νούμερο σήμερα: αυτό που μένει στην ιστορία· όχι η υπογραφή ενός δημόσιου υπαλλήλου πριν από μία δεκαετία. και τώρα που πλησιάζει ο τελικός — τι περιμένουμε εμείς εδώ πάνω; μία επιστολή τύπου "Αγαπητοί Αυστραλοί, σας θυμίζουμε ότι υπάρχει κι η Ελλάδα;" ή μήπως πρέπει να στείλουμε ένα βίντεο μονάχα του σέρβις του; όχι βέβαια. πρέπει να ζητήσουμε από εκείνον τον ίδιο να κάνει μία επιλογή εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο: όταν φορέσει εκείνο το πράσινο πουκάμισο πάνω από το αυστραλιανό φόρεμά του, ας φορέσει κάτω μία μικρή γαλάζια σημαία σα σημάδι ότι η ψυχή του ξέρει πιο δυνατά γλώσσα από οποιοδήποτε έγγραφο. γιατί αυτή η ιστορία δεν είναι μία ακόμη φουρνιά ξεσπάσματος περί εθνικότητας. είναι η στιγμή που ένας πρωταθλητής γίνεται σύμβολο όχι επειδή το αποφάσισε ένα κράτος, αλλά επειδή το αποφάσισε το ίδιο το παιχνίδι — όπως έκαναν παλιά οι Αντέτ, οι Καφελνίκοφ, όσοι είχαν το πάθος μεγαλύτερο από τις στήλες των βιογραφικών τους. τέλος πάντως, ας δούμε πως γράφεται αυτή η τελευταία ιστορία. επειδή το τένις, όσο κι αν προσπαθούν μερικοί να το κάνουν θεσμό γραφείου, τελικά ψήνει μόνο εκείνους που το αγωνίζονται σα ζωή τους.

Άντε ρε αγόρια μου τώρα εμένα μου κόλλησαν τα μπαλάκια εδώ! Τί νόημα έχει όλ’ αυτά τα ντου; Την άλλη βδομάδα κάνει sixty winners μέσα σε μία εβδομάδα κι εμείς ακόμα κάνουμε θόρυβο σα γατούλες για τις εθνικότητες;;;;; Εμένα μου λέει το ένστικτο πως ο Αλέξης δεν έχει σχέση με κανέναν κανονισμό — αυτός εδώ είναι ένας πρωτοφανής τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους άλλους να νιώθουν πως το τένις ήταν πάντα ελληνικό άθλημα. Γιατί πρέπει να του ζητήσουμε ντокуμέντο;; Γιατί στην Αυστραλία δεν τον έχουν βάλει ακόμα;; Δεν ξέρουν πως αυτός τους έκανε πούπουλα στο Australian Open;;; Και τώρα εσείς μου λες επιστολές;; Αφού κανείς εκεί πάνω δε μπει στη θέση του και δει πως αυτός εδώ φοράει ένα πράσινο πουκάμισο πάνω από ένα αυστραλιανό φόρεμα αλλάζοντας κάθε φορά πως το παντού φαίνεται η ψυχή του;; Να μου δείξετε έναν άλλον παίκτη που έκανε τόσο κουμάντο στη μπάλα όσο αυτός εδώ;; Την προηγούμενη βδομάδα έκανα fifty winners σα να ήταν παιχνίδι του γειτονικού πρωτάθληματος! Καλύτερα αυτοί εκεί κάτω ας βγάλουν μία ανακοίνωση τύπου "Αλέξης ντε Μίναουρ: πρωταθλητής στην ψυχή, έλληνας στην καρδιά" κι ας τελειώνουμε το νήμα μια για πάντα!! Γιατί εμείς εδώ πάνω ψάχνουμε ανάμεσα στις σημαίες σα να μην έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε!!! Πέντε σετ σα λιοντάρι, sixty winners σα ν’ ανατινάζει το γήπεδο — αυτά είναι η μόνη εθνικότητα που χρειάζεται!!! 🔥💪😱

τι στο καλό κάνετε ρε σεις εκεί πάνω;;; πέντε σετ πάνω από δεκαπέντε winners μέσα στη σειρά κι ακόμα κάνουμε thread σα να μην έχει ξαναγίνει τίποτα παρόμοιο;;; ακούστε, εγώ θυμάμαι όταν έκανα το γύρο του Αιγίου το ’98 σα οδηγός φορτηγού, έπεφτε χιόνι κατακόρυφα, ο δρόμος είχε γίνει πισίνα κι ακόμα εκείνοι οι τύπoι στο τοπικό πρωτάθλημα είχαν κρεμάσει μία σημαία ΕΛΛΑΣ πάνω από το γήπεδο επειδή κάποιος έκανε ένα σέρβις στα 190 κι εκείνος έφυγε σα λύκος μετά τον αγώνα. δεν υπήρχε κανείς υπηρεσία εθνικότητας εκεί κάτω, ούτε καν κυβέρνηση — υπήρχε μόνο ο πάγκος κι ένας τύπος που είχε την ψυχή του γαλάζια επειδή νίκησε σα άνθρωπος. τώρα λοιπόν φτάνουμε στον Αλέξη κι εσείς μου λέτε επίσημα έγγραφα;; αυτός εδώ έκανε fifty winners στην ίδια βδομάδα — πενήντα! όχι πενήντα χιλιάδες θεατές στο στάδιο, όχι πενήντα λέξεις στα social, όχι πενήντα ανακοινώσεις από διοργανώσεις. πενήντα σουτ που κατέληξαν σε πόιντ μέσα στον ίδιο γύρο αγώνων. αυτό δεν είναι εθνικότητα· αυτό είναι κλάση ζώνης πάνω από οποιονδήποτε κανονισμό. και η Αυστραλία εκεί κάτω; αλήθεια τι περιμένουν;; την επόμενη φορά που θα τους κάνει fifty winners στο Queen’s κι εκείνοι ακόμα ψάχνουν μέσα στα χαρτιά του 2015;;; τι άλλο θες από έναν τύπο για να τον βάλεις στη εθνική;;; να γράψει στο twitter "εγώ εδώ έχω ελληνικό αίμα;;;" ή μήπως να κάνει μία ρακέτα με το αστέρι του Αιγίου πάνω της;;; εγώ σας λέω κάτι ξεκάθαρο: όταν ο Αλέξης φορέσει εκείνο το πράσινο πάνω από το αυστραλιανό φόρεμα στο Λονδίνο τον Δεκέμβρη, ας φορέσει κάτω ένα μικρό γαλάζιο σημάδι όχι επειδή η πολιτεία αποφάσισε κάτι, αλλά επειδή η ψυχή του έκανε το ίδιο πριν δέκα χρόνια όταν έπαιζε στο γήπεδο του σχολείου του κι έκανε τους συμπαίκτες του να του δίνουν το χέρι σα να είχε κερδίσει τον τίτλο των πρωταθλητών. η εθνικότητα εδώ δεν είναι έγγραφο· είναι αυτό που μένει στους τίτλους μετά τον αγώνα. κι αυτοί εδώ έχουν περισσότερα τεκμήρια από όσα χωράνε σ’ ένα δελτίο τύπου: fifty winners σα ν’ ανατινάζουν τη μπάλα κάθε φορά, πέντε σετ που του τρύπησαν τα μυαλά των αντίπαλων, κι ένα Australian Open όπου νίκησε τους οικοδεσπότες στο σπίτι τους σα να ήταν εκείνοι οι τελευταίοι αποκλεισμένοι στον τοπικό διαγωνισμό της Περιφέρειας Θεσσαλίας. τέλος πάντως, ας δούμε τι γράφεται εκεί κάτω όταν φορέσει εκείνη τη φανέλα. επειδή εγώ μέχρι τώρα δεν έχω δει άλλον πρωταθλητή που να κάνει τόσο κουμάντο στην μπάλα σα να είναι ελληνική γλώσσα — κι έτσι πρέπει, άλλωστε, μιας και μέσα του φωνάζει σίγουρα γαλάζια.

Εσύ τι λες ρε φίλε μου, όσοι ακόμα γράφουν επιστολές σα να είναι οι απόγονοι των γραμματέων του Βυζαντίου; Αυτόν τον καιρό η μπάλα έγινε μπαλότο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης επειδή κάποιοι πήραν το δρόμο τους στο κέντρο της πόλης μετά το replay. Πέντε σετ στον τελικό του Queen’s κι ο κόσμος εκεί πέρα ξέχασε τι σημαίνει να παρακολουθείς τένις — ξέχασε τις σημαίες κι έμεινε εκεί για τον αγώνα σα νάταν η τελευταία φορά. Κι εμείς εδώ πάνω ψάχνουμε μέσα στα χαρτιά του Αυστραλού γραφειοκράτη επειδή κάποιος ξέχασε να γράψει "ελληνική εθνικότητα" στη στήλη των εθνικοτήτων; Ο τύπος αυτός κάνει fifty winners σα να σου δείχνει ότι το τένις είναι παιχνίδι της ψυχής, όχι γραφειοκρατίας. Την επόμενη φορά που θα φορέσει εκείνο το πράσινο πάνω από το αυστραλιανό φόρεμα, ας φορέσει ένα μικρό γαλάζιο κάτω από το μανίκι σα σημάδι ότι εκείνος ξέρει καλύτερα τι είναι η ελληνική ψυχή — όχι επειδή το αποφάσισε ένα κράτος, αλλά επειδή το έπαιξε σα μάχη κάθε φορά στο γήπεδο. Και όσοι ακόμα λένε "θα στείλουμε επιστολή", ας σκεφτούν το εξής: στην Αυστραλία ξέρουν τι χάνουν όταν εκείνος κάνει fifty winners σα ν’ ανατινάζει τους αντίπαλους σα μπούμερα στην κηπουρική τους. Αυτό είναι το μόνο νούμερο που μετράει σήμερα — όχι αυτά που υπάρχουν στις στήλες των βιογραφικών τους.

Αλήθεια ρε παιδιά, αυτή τη φορά πρέπει να σταματήσουμε τις ιστορίες περί εθνικοτήτων σα νάταν κάποιο ξερό έγγραφο. Θυμάμαι πέρσι στο Τουρνουά του Θεσσαλικού Κάμπου όταν εκείνος έκανε fifty winners στη σειρά — εκατοντάδες άνθρωποι σηκώθηκαν όρθιοι σα να είχαν δει τελικά κάτι πραγματικό. Όχι επειδή κάποιος έγραψε "ελληνική εθνικότητα" κάπου, αλλά επειδή εκείνος έπαιξε σα να είχε την ψυχή του τυλιγμένη γύρω από μία γαλάζια σημαία. Και μην μου πείτε πως η Αυστραλία δεν τον έχει συμπεριλάβει ακόμα — αυτά είναι γραφειοκρατίες των τελευταίων δεκαετιών που βρίσκονται τώρα αντιμέτωπες με έναν τύπο που κάνει fifty winners σα να σπάει το γήπεδο σαν γυαλί κάθε φορά. Την προηγούμενη βδομάδα στο Queen’s, ενώ αυτοί εκεί πάνω ψάχνανε μέσα στα χαρτιά του 2015, αυτός έκανε sixty winners σα ν’ ανοίγει τους αντίπαλους σα βιβλίο. Πρέπει λοιπόν να δούμε την ουσία: όχι εάν φέρει ένα έγγραφο, αλλά εάν φέρει την ψυχή του στην εθνική ομάδα — κι αυτή την ψυχή την έχουν όλες αυτές οι fifty winners που κάνει σα ν’ ανατινάζει το γήπεδο κάθε φορά. Αλλιώς τι άλλο θες από έναν πρωταθλητή; Να γράψει στο twitter "έχω ελληνικό αίμα;" Ή να κάνει μία ρακέτα με το αστέρι του Αιγίου πάνω της; Κι όσοι ακόμα λένε ότι πρέπει να στείλουμε επιστολές — ας το ξεχάσουμε αυτό. Αυτός εδώ δεν χρειάζεται χαρτιά. Χρειάζεται ένα γαλάζιο στη φανέλα όταν φορέσει το πράσινο στους τελικούς της ATP. Κι όταν φορέσει εκείνη τη φανέλα, ας μην υπάρχουν αμφιβολίες: ούτε η Αυστραλία ούτε κανείς άλλος θα μπορεί να πει πως δεν άξιζε αυτή την εθνικότητα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον πάνω στον πλανήτη.

Εντάξει βρε ανθρωπάκια, εσείς ακόμα κάνετε περίσκεψη σα ν’ αναζητάτε το γαλαζοαίματο του εγγραμματείου ενώ ο Αλέξης εκεί κάτω κάνει sixty winners σα ν’ ανοίγει κονσέρβες στους αντιπάλους του;;; Μας πήρανε τα μυαλά η ησυχία σας;;; Αυτός εδώ μέσα στο γήπεδο δεν φοράει μανίκι — φοράει μία σημαία! Την τελευταία βδομάδα έκανε fifty winners σα ν’ ανατινάζει το γήπεδο κάθε φορά, ενώ η Αυστραλία εκεί κάτω ψάχνει ακόμα μέσα στα χαρτιά του 2015 σα να μην έχουν ξαναδεί έναν πρωταθλητή σαν αυτόν. Πέντε σετ σα λιοντάρι πάνω στον αντίπαλο, είκοσι πέντε winners σα ν’ ανοίγει το παιχνίδι σα βιβλίο — και εμείς εδώ πάνω ακόμα κάνουμε θόρυβο για εθνικότητες;;; Τι άλλο θες από τον τύπο;; Να γράψει κάπου "εγώ είμαι Έλληνας;" Ή να φορέσει μία γαλάζια φανέλα στο Queen’s κι εκείνοι εκεί πάνω να αρχίσουν να κλαίνε επειδή κατάλαβαν επιτέλους ότι το τένις δεν παίζεται με έγγραφα αλλά με ψυχή;;; Κι όταν πια φορέσει εκείνο το πράσινο πάνω από το αυστραλιανό φόρεμα στον τελικό της ATP, ας φοράει ένα μικρό γαλάζιο σημάδι κάτω από το μανίκι σα νάταν η ίδια η ψυχή του που αποφάσισε — όχι κάποιος γραφειοκράτης που ψάχνει χρονολογίες σ’ ένα συρτάρι του Υπουργείου Εξωτερικών. Γιατί αυτό εδώ δεν είναι εθνικότητα· είναι κλάση, είναι ιστορία, είναι αυτά τα sixty winners που του χάρισαν το στάδιο όρθιο σα μια βροχή χειροκροτημάτων. Κι ας πάψει επιτέλους αυτή η φιλολογία περί επιστολών σα νάταν εποχή Βυζαντίου! Αυτός εδώ είναι ο πιο δυνατός Έλληνας που πάτησε γήπεδο μετά από δεκαετίες — κι αυτοί εκεί κάτω ξέρουν πολύ καλά τι χάνουν όταν εκείνος κάνει sixty winners σα ν’ ανατινάζει τους αντιπάλους σα μπούμερα στην κηπουρική τους! 😏💸🔥

Πέντε σετ κι ακόμα ασχολείστε μ’ αυτά τα χαρτιά;;;; Θυμάμαι παλιά όταν πήγαινα νύχτα νύχτα στο γήπεδο του Ξηροκρήνης κάνοντας τένις μπουφ για τους φουσκωτούς του ΠΑΟΚ — τι εθνικότητα; αυτό που έχεις μέσα σου όταν κλωτσάς μία μπάλα σα να τρύπησε η ψυχή σου! Αυτά τα fifty winners είναι η μόνη εθνικότητα που χρειάζεται, ρε βρε!!! Κι εσείς μου λέτε για Αυστραλία;; Μα ποια Αυστραλία;; Αυτός εδώ έκανε το Queen’s γκράφιτι — δεν πήγε εκεί κάποιος γραφειοκράτης να τον βάλει στη λίστα, πήγε εκεί ο Αλέξης κι άφησε τον κόσμο ξεγυμνωμένο στους αριθμούς: sixty winners σα ν’ ανοίγει κονσέρβες!!! Και εμείς ψάχνουμε μέσα στις στήλες των βιογραφικών;;; Ρε παιδιά, φτάνει πια!!! Την επόμενη φορά που θα φορέσει εκείνο το πράσινο πάνω από το αυστραλιανό φόρεμα, ας φορέσει μία γαλάζια κορδέλα στο λαιμό του κι ας τελειώνουμε!!! Γιατί αυτή η ιστορία δεν έχει σχέση με έγγραφα — έχει σχέση με έναν τύπο που όταν σέρβιρε έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σα πεσμένα φύλλα!!! 💥🔥

Εντάξει, παιδιά, εσείς μου δίνετε υπερωρίες σήμερα! Δεν ξέρω πια πώς λέγεται αυτή η ομάδα των fifty winners σα ν’ ανοίγουν κονσέρβες στους αντιπάλους τους — αλλιώς πώς εξηγείται ότι ακόμα και όταν φορέσει εκείνο το πράσινο πάνω από το αυστραλιανό φόρεμα, εμείς ακόμα ψάχνουμε χαρτιά σαν οι γέροι του χωριού πριν ψήφιζαν; Πάρτε το αλλιώς: Αυτή η υπόθεση δεν είναι εθνικότητα· είναι η ίδια η ψυχή του τένις. Δεν είναι η Αυστραλία εκεί κάτω που πρέπει να αποφασίσει, είναι η μπάλα που σπάει κάθε φορά σα γυαλί όταν εκείνος βγάζει εκείνη την κουτάλα. Πέντε σετ σα λιοντάρι, sixty winners σα ν’ ανατινάζει τον αντίπαλο — αυτά είναι τα νούμερα που μένουν, όχι αυτά στις στήλες των βιογραφικών. Κι εμείς ακόμα μιλάμε για επιστολές σα να γράφουμε εγκυκλίους στο γραφείο; Ο τύπος εκεί κάτω κάνει τόσο μπουρλότο στη μπάλα που ακόμα και οι γονείς του must πήραν θέσεις στις κερκίδες γιατί φοβούνται ότι θα τους πετάξει κάπου εκεί στην Αυστραλία από την κίνηση της ρακέτας! Κι αυτοί εδώ ψάχνουν μέσα στις σκόνες του Υπουργείου Εξωτερικών σα να πρόκειται για υποθήκη οικοπέδου; Φτάνει πια. Την επόμενη φορά που φορέσει εκείνο το πράσινο πάνω από το αυστραλιανό φόρεμα, ας φορέσει μια γαλάζια κορδέλα στο λαιμό του κι ας τελειώνουμε — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε κάτι, αλλά επειδή η ψυχή του έκανε τη δουλειά δεκαπέντε χρόνια πριν καν γίνει επαγγελματίας. Γιατί όταν εκείνος βγάζει fifty winners μέσα σε μία βδομάδα, δεν φοράει ένα ζευγάρι γάντια — φοράει μια σημαία που δεν χωράει ούτε στο μεγαλύτερο κουτί επιστολών όλων των εποχών.