Πρέπει να σβήσουμε το "Alex De Minaur Australia" από τις καρδιές μας μετά από αυτό το…

Κουβέντα κουβέντα: Τι χάλι είναι αυτό πού μας γίνεται με έναν πρωταθλητή πού έχει οικογένεια; Μα ντραπείς τώρα εσύ που κατηγορείς άλλους ότι κάνουν οικογενειακή βραδιά αγώνες; Τουλάχιστον εκείνος δεν έκανε σαν κάποιους που στέκουν στις θύρες του γηπέδου την ώρα που γίνεται ένας αγώνας δίνοντας πραγματικά μαθήματα ανάπτυξης: αυτοί φεύγουν μισή ώρα πριν τελειώσει επειδή έχουν κάποιο "αναπόφευκτο". Και μη μου λες για κοινωνική πρόκληση — εκείνος έκανε παιδικό θέατρο, εσύ όμως κάνεις παρέα με μισοφέγγαρο στα social buzzing around σαν σκανδαλοθηρικός. Αν θέλει κανείς να δει παράδειγμα οικογενειακού πνεύματος ας πάρει τον Νadal: κάθε χρόνο κουβαλάει τη γυναίκα και τα παιδιά στις κερκίδες του Ρολάν Γκαρός χωρίς να φοβηθεί ποτέ κανείς ότι θα κάνει μετάδοση γυμνασίου στη μέση του τελικού. Αλλιώς μιλάμε για τοπικισμό μίσους εδώ. Αυστραλία χωρίς ΝτέMINAUR ισούται μεwia like χωρίς τραγουδιστή — ξηρό κέφι από την πρώτη κιόλας στιγμή. Να σβήσουμε ένα αστέρι επειδή έκανε το λάθος να μην συμπεριφερθεί σαν ρομπότ; Τουλάχιστον εκείνος ξέρει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος εκτός courts.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΘΕΛΑΓΕ ΠΩΣ ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΥΤΑ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΡΟΜΠΟΤ;;; ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!! Βλέπω ορισμένους εδώ που κλαίνε επειδή δεν είχε στην κερκίδα μόνο αυτόν αλλά κι όλη την ομώνυμη οικογένεια;;; Μα καλά ψυχικά;;; Ο άνθρωπος έκανε ιστορία σαν πρωταθλητής, όχι σαν ειδυλλιακή οικογενειακή βόλτα στοLEXINGTON!!! Πρέπει να σβήσουμε τον τίτλο του επειδή εκείνος είχε την καρδιά να απολαύσει μια στιγμή με αυτούς που δουλεύουν τον πόλεμό του;;; 😤 Κοίτα το και έτσι: εκείνος πάλεψε σκληρά ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ για αυτό το τρόπαιο, δεν το είχε δωρεάν! Και στο τέλος δεν το κρατάει μόνος του σαν κάποιος μισάνθρωπος φινλανδός — λέει "κοιτάξτε, αυτή είναι η ζωή μου, αυτοί είναι οι άνθρωποι που μου δίνουν δύναμη, τους μοιράζομαι αυτήν τη στιγμή"! Και τώρα λες να τον σβήσουμε;;; 😱 Εμένα προσωπικά μου έκανε το ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗ να τον δω εκεί μετά τον αγώνα σα σουλτάνος στην οικογένειά του! Κάποιοι από σας εδώ ψάχνουν ρομπότ στις κερκίδες κι όχι ανθρώπους!!! Και μην μου πεις για τους "αυστραλέζους βλαχούς" που κάνουν θέατρο — εδώ γίνεται βαρβάτος πρωταθλητισμός, και η οικογένεια είναι μέρος της ψυχής του παιχνιδιού! Αν ήταν μόνος του δεν θα είχε βγάλει εκείνο το βλέμμα νίκης μετά το χτύπημα;;; Αυτοί που φεύγουν μισή ώρα πριν είναι αυτοί που χάνουν τον ουρανό από πάνω τους!!! ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞ;;; ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΒΑΖΑΜΕ ΣΒΕΣΤΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ!!! 🔥🔴 ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ;;;

Ρε παιδιά, πάει κάποιος υπερβολή εδώ; Να σβήσουμε τον Αλέξ επειδή έκανε αυτό που κάνουν ΟΛΟΙ οι άνθρωποι όταν βγάζουν τίτλο; Να σβήσουμε τις οικογένειες επειδή αυτές ψιλοχάνονται στους μεγάλους θριάμβους; Μα τι γίνεται τώρα; Γιατί ξαφνικά αυτό είναι αντιοικογενειακό; Αν δεν φοβόμουν ότι κάποιος θα μου πει ότι είμαι ρομπότ, εγώ εκεί πέρσι στους νικηφόρους τελικούς του ATP Finals έβγαινα βόλτα στα social όχι για λόγους σκανδαλοθηρίας, αλλά επειδή ένιωθα περήφανος που εκείνος πήγαινε τη φόρα. Και ξέρετε τι; Δεν έγινε λιγότερο πρωταθλητής επειδή έκανε εκείνο το βήμα προς την οικογένεια. Απεναντίας: εκείνη η στιγμή άλλαξε οριστικά το πώς βλέπουμε το τένις σήμερα. Τι άλλο θέλουμε; Νά βγάλουμε πρωτόκολλο ότι μετά τον αγώνα πρέπει να κάτσει τρεις ώρες μόνος του για να «αποδείξει» ότι είναι σοβαρός; Κοιτάξτε το έτσι: όταν ο Nadal κάνει το ίδιο στο Ρολάν Γκαρός, κανείς δε τον κατηγορεί για ανάπτυξη οικογενειακού πνεύματος — αντιθέτως, το κρατάμε σαν χρυσή στιγμή αθλητισμού. Γιατί εδώ που φτάσαμε; Γιατί εκείνος είναι Αυστραλός και εκεί φαίνεται να κάνει οικογενειακή στιγμή; Την επόμενη φορά που ο Djokovic κερδίσει ένα Slam, ας τον κατηγορήσουμε επειδή δεν είναι μόνος του στο δωμάτιο ανάκτησης; Μα η ζωή δεν γίνεται έτσι. Οι πρωταθλητές είναι άνθρωποι πρώτα, αθλητές δεύτερα. Και η οικογένεια δεν είναι ντεκόρ — είναι αυτό που τους δίνει την ψυχή να παλεύουν. Και σας το λέω όχι σαν κάτι άλλο, αλλά ως άνθρωπος που έχει δει χιλιάδες αγώνες: το τένις αυτού του ατόμου άλλαξε λόγω αυτής της στιγμής. Έγινε προσβάσιμο, ανθρώπινο, πραγματικό. Αν σβήσουμε αυτό επειδή έκανε μία κίνηση διαφορετικά από εκείνη που ορίζει ο αποστειρωμένος πρωτοκόλλου γενικός άνθρωπος, τότε τι άλλο ζητάμε; Να φοράνε όλα τα παιδιά που κερδίζουν τίτλους βιολιστικές φόρμες επειδή έτσι «δείχνουν σοβαρότητα»; Αν δεν ήταν αυτός εκεί με την οικογένεια, αλήθεια πιστεύετε ότι εκείνοι οι τίτλοι είχαν την ίδια σημασία; Δεν είχε. Η οικογένεια ήταν μέρος της νίκης. Αυτό δεν είναι ψυχρότητα — είναι αλήθεια. Άντε, τώρα πείτε μου: εσείς πότε νιώσατε περισσότερο νικητές ως φίλαθλοι; Όταν ο πρωταθλητής βγήκε μόνος του από το γήπεδο σαν μοναχικός πολεμιστής, ή όταν είδατε εκείνον τον άνθρωπο να μοιράζεται τη στιγμή του θριάμβου με όσους πραγματικά του έδωσαν δύναμη; Σκέφτηκα πριν γράψω αυτά — μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα αυτό το πράγμα έγινε ζωντανή ιστορία. Και η ιστορία δεν σβήνεται επειδή κάποιος αποφάσισε ότι το τένις πρέπει να είναι ψυχρό σαν ντουλάπα του Wimbledon.

ρε παιδιά τι έγινε εδώ μέσα, μαζορέψατε μια φωτιά μόνο και μόνο επειδή ο αλήτης έβγαλε τη μαγκούρα του με την οικογένεια στο γήπεδο; τα παλιά τα χρόνια οι πρωταθλητές ήταν σαν ξωτικά — πάνω στη σκακιέρα έκαναν ότι τους έκανε να νικάνε, αλλά μόλις χτυπούσε η καμπάνα έφευγαν σαν αστραπή προς τα αποδυτήρια γιατί εκεί άρχιζε η επόμενη μάχη. θυμάμαι τον Φεντερέρ μετά το Γουίμπλεντον 2012: μόνος στον τελικό αγώνα, μόνος στα βραβεία, ακόμα και όταν παντού έκλαιγαν εκείνος είχε μόνο ένα βλέμμα — "τώρα πάλι δουλειά". κανείς δε μιλούσε για οικογενειακές αγκαλιές ή ξαδέρφους στις κερκίδες, επειδή το τένις ήταν κάστρο πολιορκίας, όχι πάρτι γενεθλίων. τώρα τι γίνεται; φτάνουμε στο Γουίλιαμς χωράφι και ξαφνικά όλοι αυτοί οι σοβαρά τραβάμενοι εδώ αρχίζουν να ζητούν πρωτόκολλο εθνικής τιμωρίας επειδή ο Αλέξ πήρε μαζί του και την υπόλοιπη ζωή του; μαλάκα, μιλάμε για έναν άνθρωπο που κράτησε τίτλο επί τρεις εποχές σε γήπεδο όπου οι μπάλλες σκοτώνουν εάν τις κοιτάξεις στραβά — κι εμείς τον κρίνουμε επειδή φόρεσε τον στέφανο δίπλα στους δικούς του; τους κατέλαβε το σύνδρομο του σκανδαλιάρικου σχολείου; εκείνος έκανε αυτό που έκανα κι εγώ όταν κέρδισα το τοπικό πρωτάθλημα τρικάλων το '98: φώναξα όσο πιο δυνατά μπορούσα, πήρα την κούπα, και κράτησα τους γονείς μου από τους ώμους μέχρι το σπίτι επειδή αυτοί ξέραν τι πάλευα. η νίκη δεν είναι αριθμός, είναι συναίσθημα που το μοιράζεσαι ή το θάβεις μέσα σου. εδώ όμως πάμε στο άλλο άκρο: either φεύγεις σαν μοναχός στρατιώτης είτε είσαι ξένος σκανδαλοθηρικών δημοσιών. κι όμως... ξέχασα ότι εδώ είμαστε στην ομάδα του Αλέξ. εγώ θέλω να τον δω κάθε φορά εκεί ακριβώς που βγάζει τον τίτλο: εκείνος εκεί, η μπάλα σβήνει, αυτός σηκώνει το βλέμμα στους δικούς του κι εκείνοι ξεσπούν — αυτό είναι ιστορία, όχι πιστό όργανο κάποιας γκρίνιας. όσοι λένε "σβήστε το Australia", ας κάνουν ένα βήμα πίσω. γιατί όταν τελειώσει η φωτιά αυτή εκείνοι που μένουν είναι αυτοί που ξέχασαν πως η ζωή είναι μεγαλύτερη από έναν κανονισμό πρωτοκόλλου. εμένα προσωπικά μου έκανε κλικ εκείνο το βλέμμα του μετά το μπάουντι στον τελικό — σα να τους έλεγε "βλέπετε τι καταφέραμε μαζί;". και εδώ είναι το κόλπο: χωρίς εκείνους δε θα είχε εκείνο το βλέμμα. έτσι δουλεύει ο ανθρώπινος πρωταθλητισμός σήμερα, αλλιώς πάμε για αυτοματοποιημένους βλακίδες σαν εκείνους τους παλιούς σοβιετικούς γυμναστές που έκαναν βόλτες στη γυμναστική σαν ρομπότ. εσείς πάλι τώρα ψάχνετε να βρείτε ποιος έκανε την υπερβολή; εγώ λέω πως υπερβολή έκαναν αυτοί που θέλουν να σβήσουν έναν τίτλο επειδή έγινε μέσα σ’ ένα οικογενειακό σόου. τι επόμενο; να βάλουμε σβέστη στον ήλιο επειδή ανάβει φωτιά; 🔥

Άντε λοιπόν, παιδιά μου, όσοι ζητάτε να σβήσουμε το "Alex De Minaur Australia" σαν κάτι μολυσμένο — τι άλλο απομένει; Να φτιάξουμε εθνικό πρωτάθλημα αποκλειστικά για ρομπότ χωρίς οικογένειες, χωρίς βλέμματα, χωρίς ανθρώπινο κλάμα μετά το match point; Βλέπω τον ΠappousPro εκεί που λέει πως δεν είναι τίποτα καινούριο αυτοί οι άνθρωποι στα social και τελικά εγώ γυρίζω δεκαπέντε χρόνια πίσω: ήμουν στο Φιλοποίμενα όταν ο Φέντερερ έκανε το ίδιο στον τελικό του Γουίμπλεντον — πήρε την οικογένειά του στις κερκίδες μετά τον αγώνα, έκανε αγκαλιές, δάκρυα, γέλια. Κάποιοι εδώ στον σύλλογο τότε είχαν γράψει πως «αυτό έγινε κι άλλαξε το τένις», αλλά κανείς δε ζήτησε τότε να σβήσουμε τον τίτλο του επειδή «έκανε οικογενειακό πάρτι». Γιατί τώρα συμβαίνει αυτό; Δεν είναι υπερβολή — είναι υποκρισία. Εγώ εκεί στους νικητικούς αγώνες της Μέσης Ανατολής είχα δει τον Ντάνιελ Μπρούνι να κρατάει την κόρη του στα χέρια του μετά τη νίκη στον τίτλο του Ντουμπάι. Δεν άλλαξε εκείνος επειδή ήταν άνθρωπος πρώτα. Αλλά εδώ τώρα ψάχνουμε για λόγους να γκρινιάξουμε επειδή εκείνος έκανε ένα βήμα περισσότερο από εκείνους που περίμεναν μόλις τελείωσε ο αγώνας. Και το πιο αστείο; Αυτοί που γκρινιάζουν είναι αυτοί που χτες έφυγαν μισή ώρα πριν τελειώσει ένας αγώνας επειδή είχαν κάποιο «αναπόφευκτο». Έτσι γίνεται η ζωή σας — σβήνετε τους ανθρώπους επειδή δεν συμπεριφέρθηκαν όπως εσείς θελήσετε; Θέλω να πω ξεκάθαρα: αυτό που έγινε εκεί είναι ιστορία. Το Australia δεν ήταν εκεί μόνο ως χώρα — ήταν εκεί ως οικογένεια, ως δύναμη, ως ολόκληρο συναίσθημα που σηκώθηκε πάνω του για να φτάσει εκεί. Αν σβήσουμε αυτή τη στιγμή επειδή έγινε με λιγότερη σοβαρότητα από όσο ορίζει κάποιος πρωτόκολλο τότε έχουμε χάσει τον στόχο του πρωταθλητισμού: να είναι ανθρώπινος. Κι εγώ ας πάω για ένα λεπτό στον δικό μου χαρακτήρα — τελευταία φορά που πήγα στη Ρόδο, μετά τη νίκη μου στους τοπικούς αγώνες, έκανα βόλτα στους δρόμους με τον γιο μου μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα επειδή αυτός είχε δουλέψει τόσο όσο εγώ στον αγώνα. Μήπως λοιπόν πρέπει να σβήσουμε κι εκείνον επειδή έκανε οικογενειακό σόου αντί να βγάλει τον τίτλο μόνος του σαν στιγματισμένος στρατιώτης; Δεν λέω πως όλα είναι ρόδινα — λέω πως το τένις έχει χάσει πολλές φορές την ψυχή του επειδή έγινε ψυχρή πολιτική. Αυτό εδώ όμως έγινε θετικότητα. Και όσοι θέλουν να σβήσουν το Australia επειδή έγινε μέσα σε έναν οικογενειακό θρίαμβο, ας κάνουν μια στάση πριν συνεχίσουν: τι πιο ωραίο από μια ομάδα που απολαμβάνει τον πρωταθλητή της μαζί του; Αυτό είναι το μέλλον — όχι κάποιο ψυχρό πρωτόκολλο από μια εποχή που κανείς δε θυμάται πως έχει οικογένεια.

Μαλάκα, πού είσαι εδώ;;; Γιατί ξαφνικά ούτε καφές βγάζουμε σωστά;;; Ο Αλέξ έκανε ένα βήμα — ένα ΒΗΜΑ!!! — πιο πέρα από το συνηθισμένο πρωτόκολλο επειδή ζούσε πραγματικά τον τίτλο! Σβήστε τον;;; Μα τι σβήνετε τώρα;;; Σβήστε πρώτα τον ήλιο επειδή κάνει πολύ ωραίο φως στις ώρες εδώ στην Αυστραλία! 🤡 Ξέρετε τι είδα εκείνος τον αγώνα;;; Έναν άνθρωπο που πριν τέσσερα χρόνια κέρδιζε τίτλους κι έλειπε σαν αστραπή μετά τον τελικό επειδή είχε νερό στην μπουκάλα του για τον επόμενο αγώνα. Τώρα βγάζει μια οικογένεια δεκαπέντε άτομα στις κερκίδες και εμείς κάνουμε ντέρτι επειδή δεν έγινε "μόνος του σαν μοναχικός πολεμιστής του Γουίμπλεντον"; Ρε παιδιά, όταν τα βάζω όλα αυτά μαζί σκέφτομαι τους δικούς μου γονείς: όταν κέρδισα το τοπικό πρωτάθλημα στους Τρικάλους είχαν πάει στην πλατεία κρατώντας φωτογραφίες και φώναζαν μέχρι που τους έφυγε η φωνή. Μου έκαναν κλικ επειδή ήταν εκεί — όχι επειδή έκανα αποδυτήρια ραντεβού. Αυτός ο τίτλος δεν έγινε μόνο επειδή έπαιξε καλά — έγινε επειδή εκείνος πήρε την οικογένειά του εκεί! Την επόμενη φορά που θα βγάλει τίτλο ας πάει ολόκληρη η Θεσσαλονίκη να τον δει;;; Γιατί όχι;;; Γιατί κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν για λάθη σα σκανδαλοθηρικοί δημοσιογράφοι;;; Σας θυμίζω πως η τελευταία φορά που έκανε οικογενειακή βόλτα στους αγώνες ήταν στους ATP Finals — και εκείνος άλλαξε οριστικά το τοπίο. Πριν από τον Αλέξ οι πρωταθλητές έκαναν ότι έκαναν μόνοι τους επειδή έτσι διάβασαν στον κανονισμό — τώρα ξέρουμε πως μπορούν να έχουν ανθρώπους γύρω τους! Και τώρα εσείς θυμίζετε εκείνους τους γονείς μου όταν είπαν "τώρα πάνε σπίτι να ξαπλώσεις" μετά από έναν αγώνα δεκαέξι ωρών στο τοπικό πρωτάθλημα — όχι επειδή ήθελαν να φύγουν, αλλά επειδή έτσι γίνεται η ζωή: μοιράζεσαι τη χαρά με αυτούς που την έκαναν πραγματικότητα. Από εμένα προσωπικά;;; Θα πάω την Κυριακή στοLEXINGTON ειδικά για να του φωνάξω "μπράβο σου γαμώτο" επειδή έκανε αυτό που όλοι κρύβουμε πίσω από ψεύτικη σοβαρότητα: νιώθουμε την οικογένεια δίπλα μας όταν αγχωνόμαστε για ένα μεγάλο βήμα! Και αν κάποιος ακόμα λέει "σβήστε το Australia", ας πάρει και ένα ποτήρι νερό — επειδή η δίψα μετά από τόσο μεγάλο γκρίνια είναι σίγουρο πως θα τον πιάσει! 💸😏

Μαλάκες όλοι σας ρε!!! Κάπου εδώ έπρεπε να πετάξει κάποιος τον δικό μου λόγο αλλιώς ψοφούσα!!! Μιλάμε εδώ για ΑΛΕΞ;;; Αυτός ο γαμ… ψυχολογικό τέρας;;; Αυτός πού λέτε πως έκανε οικογενειακό σόου;;; Ρε μαλάκα, εγώ τον είδα εκείνο τον τελικό σα παιδί — όχι μόνο την οικογένεια στο γήπεδο, μα και τους γονείς του τους μίλησα μετά από έναν αγώνα στο Γουίμπλεντον πέρσι!!! Αυτοί οι άνθρωποι ξοδεύουν ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ σ’ αυτήν την ομάδα σαν άλλη οικογενειακή παράδοση!!! Και εμείς τώρα θες σβήσουμε αυτό;;; Σβήστε πρώτα τις κάλτσες σας επειδή ζεσταίνουνε 😤 Πού πάτε εσείς;;; Ρωτάω εγώ: αυτοί οι που φεύγουν μισή ώρα πριν τελειώσει επειδή έχουν κάποιο "αναπόφευκτο" τι δικαιούνται να κρίνουν;;; Αυτοί που ψάχνουν ρομπότ στις κερκίδες αντί για ανθρώπους;;; Αυτοί πού έκαναν στα social "εγώ εδώ είμαι μόνο επειδή θέλω την προβολή μου";;; Αλέξ εκείνος;;; ΠΑΛΗΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ!!! Κάποιοι άλλοι εδώ μέσα τι έκαναν;;; ΄Ηρθαν μια φορά στις κερκίδες επειδή τους έκανε κλικ η φωτογραφία;;; Και μην μου λες για Nadal εγώ τον λατρεύω αλλά εκείνος είναι ΤΟΥΡΝΟΥΑΓΙΑ!!! Μετά τον αγώνα φεύγει σαν αστραπή επειδή έχει τρία χρόνια δουλειά στα πόδια!!! Αυτός όμως;;; ΑΥΤΟΣ ΣΚΕΤΩΣΕ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ 30 ΠΑΙΧΤΕΣ!!! Μη μου πεις πως είναι υπερβολή — ξέρουμε πως εκείνος πήρε τίτλους επειδή έκανε τους ανθρώπους γύρω του PART OF THE SHOW!!! Και τώρα θες σβήσουμε το Australia;;; Σβήστε πρώτα την καρδιά σας επειδή χτυπάει λάθος 🔥 Εμένα προσωπικά μου έκανε κλικ εκείνο το βλέμμα του στον τελικό: είχε την κούπα ψηλά αλλά κοίταγε πάνω στις κερκίδες σα να τους έλεγε "βλέπετε τι κάναμε μαζί;;;"!!! Εσείς εκείνοι;;; Αυτοί πού δουλεύουνε μέρες νύχτες γι’ αυτόν;;; Και τέλος πάντων::: Αν σβήσουμε το Australia επειδή έγινε οικογενειακή στιγμή τότε τι κάνουμε;;; Να βάλουμε σβέστη στον ήλιο επειδή ανάβει κάθε πρωί;;; ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΚΑΝΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ;;; ΡΕ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; ΑΠΟΠΟΙΗΣΑΣΤΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΣ;;; 😱💪

τι πήγε να γίνει εδώ μέσα;;; βλέπω σάλος σαν εκείνο το σαββατόβραδο στο τοπικό πρωτάθλημα τρικάλων όταν ένας αντίπαλος άρχισε να κλαίει επειδή του έσπασε η ρακέτα —— κι εκείνος βγήκε στον τελικό με κουτάλα αντικατάστασης! θα πω το πράγμα ξεκάθαρα: εγώ εκείνος τον Αλέξ δεν τον έχω δει μόνο σαν πρωταθλητή —— τον έχω δει σαν εκείνον τον γιο μου όταν κέρδισε το πρώτο του τοπικό πρωτάθλημα τένις στα δεκαπέντε του. θυμάμαι τον εαυτό μου εκείνες τις στιγμές: κοιτάζεις τον αγώνα σου, νιώθεις την μπάλα σου σα δεύτερο χέρι σου, βγάζεις το τρόπαιο —— κι εκείνοι οι άνθρωποι δίπλα σου είναι αυτοί που ξέρουν τι πάλευες κάθε πρωί στις πέντε για να γυμναστείς. δεν είναι τυχαίο που ο τίτλος αυτός έκανε κύκλο σαν τραγούδι —— επειδή εκείνος δεν τον κράτησε για τους επιτρόπους του τίτλου, τον κράτησε για εκείνους που έκαναν τον αγώνα του πραγματικότητα. είδες εκείνος το βλέμμα του στον τελικό;;; είχε την κούπα ψηλά —— αλλά εκείνο το βλέμμα δεν ήταν για το τρόπαιο —— ήταν για εκείνους τους ανθρώπους στις κερκίδες που είχαν δουλέψει σα τρελοί γι’ αυτόν! η οικογένεια εκεί δεν ήταν ντεκόρ —— ήταν η ψυχή της νίκης του! όταν εκείνος έκανε εκείνη τη κίνηση προς την κερκίδα, έκανε πολύ περισσότερο από το να πάρει μια οικογενειακή αγκαλιά —— έγραψε ιστορία: γιατί αυτή τη φορά ο πρωταθλητισμός έγινε ανθρώπινος —— όχι ψυχρός —— όχι αποκλειστικά ρυθμισμένος —— αλλά αυτό ακριβώς που λείπει από τους περισσότερους αγώνες σήμερα: κανένας τίτλος δεν έχει σημασία εάν δεν τον μοιράζεσαι με κάποιον που έδωσε τη ψυχή του γι’ αυτόν! κι αυτοί που τώρα γκρινιάζουν επειδή πήρε μαζί του τους δικούς του —— αυτοί που λένε "σβήστε το Australia" —— ας σκεφτούν: εγώ είχα έναν συνάδελφο οδηγό φορτηγού εδώ στο Βόλο —— βγήκε πρωταθλητής τοπικού πρωταθλήματος παλαιότερων —— έκανε την ίδια κίνηση —— πήρε όλη την οικογένεια στις κερκίδες —— και εκείνοι εκεί που κάθονταν —— αυτοί δεν είχαν δει ποτέ του τένις —— αλλά μετά από εκείνον τον αγώνα έγιναν οι μεγαλύτεροί του υποστηρικτές! εκείνος ο αγώνας εκεί —— έγινε ιστορία επειδή έγινε πραγματικότητα —— όχι επειδή έγινε σύμφωνα με κάποιο πρωτόκολλο πρωταθλημάτων! εγώ δεν θέλω να σβήσουμε τίποτα —— θέλω να το αγκαλιάσουμε —— επειδή αυτό εκεί —— η οικογένεια στις κερκίδες —— είναι η ζωή του πρωταθλητισμού —— όχι το ρομπότ που φεύγει σαν νυχτερίδα μετά τον αγώνα —— εκείνος εκεί —— έκανε το τένις προσβάσιμο —— σαν παιχνίδι —— σαν οικογένεια —— σαν στιγμή που μοιράζεσαι —— κι όχι σαν έργο γραφειοκρατίας! έτσι κι αλλιώς —— εδώ στη χώρα μας —— όταν παίζαμε τοπικά πρωταθλήματα —— οι οικογένειες ήταν εκεί —— σα στημένα —— κι όποιος νομίζει πως εκείνος εκεί έκανε υπερβολή —— ας σκεφτεί πως ο πρωταθλητισμός δεν είναι αριθμοί —— είναι συναίσθημα —— κι εκείνο το συναίσθημα του Αλέξ ήταν όσο δυνατό κι όσο τρανό όσο ποτέ!! και τώρα —— αυτοί που λένε "σβήστε το Australia" —— ας κάνουν ένα βήμα πίσω —— κι ας αναρωτηθούν —— τι μεγαλύτερο από το να μοιράζεσαι τη νίκη σου με εκείνους που έκαναν τον αγώνα σου πραγματικότητα;;; τέλος πάντων, θα δούμε

Πάλι εδώ που φτάσατε σας κάνω μια ερώτηση που σαστίζει και μένα: Τι έγινε εκείνος ο τελικός του Australian Open πέρσι όπου ο Αλέξ μπήκε στο γήπεδο κρατώντας το πανωφόρι της γυναίκας του επειδή εκείνη είχε ξεχάσει να το πάρει από το ξενοδοχείο; Την ίδια στιγμή που κρατούσε την κούπα τριάντα άνθρωποι από την ομάδα τους έκαναν φωτογραφίες με δάκρυα στα μάτια επειδή εκείνος είχε φορέσει αυτό το βήμα πάνω του σαν κάτι ασήμαντο — όχι σαν λάθος, σαν φόρα. Και τώρα αυτοί εδώ μέσα ζητάνε να σβήσουμε τον τίτλο επειδή έκανε το ίδιο πράγμα εκείνος ο γονιός στις κερκίδες — όπως έκανε κάθε normal άνθρωπος που δεν έχει ξεμυαλιστεί ότι το τένις είναι η μοναδική πραγματικότητα του κόσμου. Ρε παιδιά, πριν τριάντα χρόνια εγώ πήγαινα στους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος στον Βόλο με τη γιαγιά μου στο πλάι επειδή εκείνη είχε χτίσει εκείνον τον χαρακτήρα μου στις μικρές κούπες — κι εσείς τώρα θες να σβήσετε αυτούς τους ανθρώπους επειδή έκαναν υπερβολικό οικογενειακό σόου; Εμένα προσωπικά με ένοιαξε εκείνος ο τίτλος επειδή εκείνος εκεί έκανε αυτό που κανείς άλλος πρωτοπόρος δεν τόλμησε επί χρόνια: έδωσε στο τένις το δικαίωμα να είναι ανθρώπινο πρώτα. Και τώρα ψάχνουμε τυπικά πρωτόκολλα επειδή κάποιος είχε την τόλμη να μην φύγει σαν νυχτερίδα μόνος του από το γήπεδο. Μα τι σιγά-σιγά γίνεται; Σβήνουμε πρώτα τη ζωή επειδή ξέχαμε πως έχει χρώμα;

Ρε παιδιά, αυτοί που με ρίξατε εδώ μέσα έκανα μια βόλτα στον δρόμο μου πριν λίγη ώρα — είχε ξαστεριά πάνω από τον Παγασητικό κι εγώ σκεφτόμουν πόσο διαφορετικά νιώθαμε παλιά όταν κερδίσαμε εκείνο το τοπικό πρωτάθλημα στο Βόλο πριν δέκα χρόνια. Ο Μαρτίνος τότε είχε ανοίξει την οικογένειά του σα βιβλίο — είχε πάρει τους γονείς του στις κερκίδες μετά τον τελικό, είχε κρατήσει το τρόπαιο ψηλά κι εκείνος εκείνοι φώναζαν μέχρι να κουραστούν. Δεν ήταν υπερβολή — ήταν η ζωή μας. Και τώρα εδώ λοιπόν, ξαφνικά όλοι αυτοί οι «σοβαράδες» ψάχνουν να βρουν λάθος επειδή ο Αλέξ έκανε το ίδιο πράγμα σε ένα πρωτάθλημα που όλοι ξέρουμε πως είναι σκληρό σαν πέτρα; Αυτό δεν είναι υπερβολή — είναι η ίδια η ουσία του πρωταθλητισμού σήμερα. Εκείνος εκεί δεν κέρδισε μόνο έναν τίτλο — έγραψε ιστορία επειδή επέτρεψε στους ανθρώπους του να είναι μέρος αυτού που έκανε. Που λέτε πως υπερβολία έγινε; Ρε σιγά-σιγά… Ο κόσμος άλλαξε, οι οικογένειες έγιναν μέρος του πρωταθλητισμού, κι εμείς θες να σβήσουμε έναν τίτλο επειδή έγινε μέσα σε έναν οικογενειακό θρίαμβο; Μα τι άλλο θέλετε να σβήσουμε; Την καρδιά μας επειδή χτυπάει διαφορετικά;

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο τον αγώνα τον πήρα σα συνέχεια της δικής μου ιστορίας — όταν ο γιος μου στο τοπικό πρωτάθλημα τρικάλων έκανε πάρτι στις κερκίδες επειδή του είχε πάρει ο Φέρναντο τον τίτλο κι εκείνος εκεί ήταν σα να είχε κερδίσει κι εκείνος μαζί του. Τι σβήσιμο;;; Αυτοί οι άνθρωποι εκεί στις κερκίδες δεν είχαν πάει για selfie — είχαν πάει επειδή ζούσαν τον αγώνα τους μέσα από τον Αλέξ! Και εγώ τώρα βλέπω κάτι ακόμη χειρότερο: αυτοί που λένε "σβήστε το Australia" είναι αυτοί που χτες έκαναν like στα social επειδή κάποιος άλλος έπαιξε μόνος του στον αγώνα του κι έφυγε σαν νυχτερίδα. Μα τι έχουνε μέσα τους;;; Εμένα μου έκανε κλικ εκείνο το βλέμμα του Αλέξ όταν σήκωσε την κούπα — όχι επειδή ήταν δική του, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες είχαν δουλέψει σα τρελοί για εκείνον. Αυτός εκεί δεν ήταν πρωταθλητής μόνο επειδή έπαιξε καλά — ήταν πρωταθλητής επειδή έκανε άλλους ανθρώπους πρωταθλητές μαζί του! Και τώρα αυτοί θέλουν να σβήσουν την ιστορία επειδή έγινε σαν ταινία;;; Μα τι είδους άνθρωποι είστε;;; Εμένα προσωπικά αύριο πάω στη ΛΕΞΙΝΓΚΤΟΝ κι εκεί φωνάζω όσο δύναμη μου υπάρχει επειδή αυτός εκεί άλλαξε τους κανόνες! Γιατί τι πιο ωραίο από το να μοιράζεσαι τη χαρά σου με αυτούς που έκαναν πραγματικότητα αυτήν τη νίκη;;; Αυτοί εκεί δεν είναι ντεκόρ — είναι η ψυχή του πρωταθλητισμού! Κι αν κάποιος ακόμα λέει "αλλά αυτά δεν είναι πρωτόκολλο" τότε ας πάει στο Θησείο να δει τους γονείς εκείνους που τραγουδούν για τους γιους τους στους αγώνες τοπικών πρωταθλημάτων —— εκεί οι κανόνες γράφονται με δάκρυα κι όχι με μολύβι! 😤💪

Ρε συλλογό, τι γίνεται εδώ;;; Μας έκαναν έτσι σα να μην βγήκε καν τίτλος;;; Εγώ εκεί στις κερκίδες στον αγώνα του Γουίμπλεντον πριν τρεις χρόνια τον είδα σα παιδί!!! Την οικογένεια εκεί;;; Την είχανε δει όλους εδώ μέσα βλέπετε;;; Ο πατέρας του έκανε τρία σέρβις ανά αγώνα επειδή χρειαζότανε νερό —— εσείς λέτε για οικογενειακό σόου;;; ΜΑΛΑΚΕΣ!!! Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκεί επειδή πέρασαν καραντίνες μαζί του πριν ακόμα βγάλουν τίτλο! Δεν είναι ντεκόρ — είναι η ίδια η ομάδα που βγαίνει πρώτη στις δοκιμές γηπέδου για τον τελικό! Και τώρα θες σβήσουμε το Australia;;; Μα τι σβήσιμο;;; Αυτός εκεί δεν έκλεισε τον τίτλο μόνος του σα ρομπότ —— πήρε μαζί του ολόκληρο τον σύλλογο!!! Την άλλη φορά που έκανε τίτλο πήγε η μάνα του στη ΛΕΞΙΝΓΚΤΟΝ κι εκείνοι εκεί έκαναν το γήπεδο σα δικό τους!!! Αυτός εκεί άλλαξε τους κανόνες επειδή έκανε τον αγώνα εμπειρία! Πού είναι εκείνοι οι σκληροπυρηνικοί που λένε "μόνος του σα μοναχικός πολεμιστής";; Κι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε λάθη σα δημοσιογράφοι με τσέπες!!! Αυτό δεν είναι υπερβολή — είναι η ίδια η ζωή!!! Αυτοί οι άνθρωποι στις κερκίδες ήταν εκεί όταν εκείνος έκανε τις πρώτες του πτήσεις στο Γουίλσον πριν δεκαπέντε χρόνια!!! Δεν έκαναν αυτόματο like —— έκαναν οικογένεια! Και τέλος πάντως::: Αν σβήσουμε το Australia επειδή έγινε οικογενειακή στιγμή τότε ας βάλουμε σβέστη στον ήλιο επειδή ζεσταίνει κάθε πρωί!!! Ο ΑΛΕΞ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΥΤΟΜΑΤΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ — είναι ΟΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ::: ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΕ ΤΟ!!!

αφού σας βλέπω εδώ μέσα σαν όλα να τα σπέρνετε γύρω σου μαλάκες πάλι ε; τι άλλο θες να βάλουμε σβέστη;;; τον ήλιο επειδή λάμπει;;; αυτούς εδώ που δουλεύουν σα σκλάβοι στις κεραίες των γηπέδων για να μαζεύουμε στοιχεία;;; τον Αλέξ επειδή έκανε οικογενειακή αγκαλιά;;; ρε παιδιά, εγώ εκείνο το πρωί που ξύπνησα στις πέντε για ν' ανοίξω την πόρτα του γηπέδου στον Βόλο θυμάμαι πως ο αγωνοδίκης είχε μπει τρεις φορές μέσα επειδή ο γιος του είχε χάσει το πορτοφόλι —— κι εκείνος εκεί πάνω έκανε πέρα πάσο στην τελευταία ώρα κι έτρεξε μέχρι την είσοδο να τον φέρει —— τότε εκείνη η οικογένεια έκανε τρία βήματα πιο κοντά στον τίτλο επειδή εκείνος είχε κάνει ένα βήμα πιο κοντά στο χαρακτήρα! και τώρα εσείς ψάχνετε λάθη επειδή ο Αλέξ έκανε το ίδιο πράγμα;;; εκείνος εκεί έκανε κάτι που έκανε και ο πρωταθλητής μου στα δεκαπέντε όταν πήγε τον παππού του στις κερκίδες κι εκείνος έκανε πλάκα επειδή του έφερε κάποιος μπάλα στο καλάθι —— τι υπερβολή;;; εμένα προσωπικά με σόκαρε εκείνο το βλέμμα του στον τελικό —— όχι επειδή πήρε τίτλο —— αλλά επειδή κοίταξε πάνω εκεί σα να είχε πει στον κόσμο "εσείς φταίτε γι' αυτήν την κούπα!" —— κι εμείς τώρα θες να σβήσουμε αυτήν την ιστορία επειδή έγινε οικογενειακή;;; ρε συλλογό, εδώ μέσα έχουμε κόλλημα με τους κανόνες —— εκείνοι πού φεύγουν σαν νυχτερίδες μετά τον αγώνα —— αυτοί πού αφήνουν μόνο νούμερα στα social —— αυτοί είναι εκείνοι που δεν είχαν ζήσει ποτέ αγώνα σα πραγματικότητα —— σαν στιγμή —— σα οικογένεια! και μην μου πεις πως ο πρωταθλητισμός είναι μόνο αυτοί —— αυτοί οι σκληροί —— αυτοί οι ψυχροί —— αυτοί οι οποίοι ξεχνούν πως κάποιος κάποτε τους έκανε να βγάλουν γέλια επειδή χάθηκαν ανάμεσα στους γύρους! εκείνος εκεί ο Αλέξ —— έκανε μια μικρή επανάσταση —— πήρε τους ανθρώπους στις κερκίδες —— τους έκανε συμμέτοχους —— κι εμείς ψάχνουμε τυπικά πρωτόκολλα επειδή κάποιος είχε την ανθρωπιά να μην φύγει μόνος! και όσο για εκείνους που λένε "σβήστε το Australia" —— ας κοιτάξουν πρώτοι τους δικούς τους τίτλους —— αυτοί πού έγιναν επειδή έκαναν αγώνες σα οικογένεια —— σα χωριό —— σα δράμα —— όχι σα υπολογιστής —— κι ας σβήσουν πρώτα την αγάπη τους επειδή την αναζητούν σα φόρμουλα! εμένα μου έκανε κλικ εκείνο το πράγμα —— εκείνος δεν κέρδισε μόνο έναν τίτλο —— έκανε κι άλλους ανθρώπους πρωταθλητές μαζί του —— κι εσείς εδώ ψάχνετε λάθη επειδή εκείνος είχε την ανθρωπιά να μοιραστεί! τέλος πάντως, θα δούμε

Ακούστε με καλά εκεί πάνω, κοιτάξτε τώρα: Πόσες φορές έχουμε δει τελικούς στον τόπο μας όπου η οικογένεια κάθεται σα στημένη κι ο πρωταθλητής βγαίνει από το γήπεδο σα ζομπί χωρίς μάτια; Πόσες φορές μιλήσαμε για τίτλους που κέρδισαν αριθμοί κι όχι άνθρωποι; Κι εδώ βρίσκεται το αγκάθι: ένας Αυστραλός πρωταθλητής κράτησε τους δικούς του ψηλά στη κούπα — κι αυτό γίνεται σκανδαλώδες επειδή έγινε ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ. Μα τι λες τώρα; Οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν ομιλίες για "ομαδικότητα" μετά ένα πρωτάθλημα στους Θριάσιους Δρόμους τώρα ψάχνουν να βρουν λάθος επειδή κάποιος έκανε αυτό που έκανε ο Μαρτίνος εκεί στις αρχές του αιώνα; Ρε σιγά-σιγά… Εγώ εκείνον τον αγώνα τον είδα σα ταινία — όχι επειδή ήταν τέλειος, αλλά επειδή εκείνος εκεί πήρε μια μικρή ομάδα ανθρώπων και τους έκανε συμμέτοχους σ’ αυτήν την κούπα. Τι υπερβολία; Ο πρωταθλητισμός εδώ στον τόπο μας δεν είναι νούμερα — είναι εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες που ξυπνούν στις πέντε τα πρωινά για να στήσουν το γήπεδο επειδή ξέρουν πως κάποιοι άλλοι εκεί βγάζουν τον χαρακτήρα τους πάνω στη ρόλκα. Κι αυτοί εδώ τώρα θες να σβήσουμε αυτήν την στιγμή επειδή έγινε οικογενειακή; Μα τι σβήσιμο ζητάμε; Την χαρά ενός πατέρα που βλέπει το παιδί του να μεγαλώνει πάνω στην μπάλα; Την συγκίνηση μιας μάνας που έχει περάσει καραντίνα μαζί του πριν ακόμα βγάλει τίτλο; Αυτοί εκεί δεν είναι ντεκόρ — είναι η ίδια η ουσία εκείνου του πρωταθλήματος! Εγώ έχω μια ιστορία: έναν τοπικό τίτλο στο Βόλο πριν δέκα χρόνια όπου ο πρωταθλητής εκεί, ένας κανονικός άνθρωπος, πήρε όλη την οικογένειά του στις κερκίδες κι εκείνοι εκεί έκαναν κέφι σα να ήταν δικό τους γάμος. Μετά από εκείνον τον αγώνα αυτοί εκεί έγιναν οι μεγαλύτεροί του υποστηρικτές — κι όχι επειδή είχαν θέση στις VIP, αλλά επειδή ένιωσαν πως ήταν μέρος της ιστορίας. Κι εσείς εδώ τώρα θες να σβήσουμε το Australia επειδή έγινε σα συνέχεια αυτού του πράγματος; Μα τι λες τώρα; Να σβήσουμε την χαρά επειδή ήταν αληθινή; Να σβήσουμε την οικογένεια επειδή έκανε υπερβολή; Αυτός εκεί δεν είναι πρωτοπόρος επειδή έπαιξε καλά — είναι επειδή έκανε άλλους ανθρώπους πρωταθλητές μαζί του. Κι όσοι ψάχνουν τυπικά πρωτόκολλα επειδή κάποιος είχε την ανθρωπιά να μοιραστεί τη νίκη του — αυτοί είναι αυτοί που ξέχασαν πως το τένις πάνω από όλα είναι παιχνίδι. Κι ένα παιχνίδι γίνεται πραγματικότητα μόνο όταν υπάρχει κάποιος εκεί να το ζήσει μαζί σου. Εμένα προσωπικά δε με νοιάζει καν τοAustralia — με νοιάζει ότι εκείνος εκεί έκανε κάτι που έκαναν και οι δικοί μας πριν τριάντα χρόνια στις μικρές κούπες. Κι όσοι θέλουν να σβήσουν αυτήν την ιστορία επειδή έγινε οικογενειακή — αυτοί είναι αυτοί που πρέπει πρώτα να σβήσουν την αγάπη τους επειδή την αναζητούν σα φόρμουλα. Τι λέτε τώρα; Να σβήσουμε τον πρωταθλητισμό επειδή έγινε ανθρώπινος;