Ζήτω η στιγμή που η Alex Mελβούρνη έκανε το γκολ της αιωνιότητας στο MCG!
ναι ρε παιδιά τώρα μου ήρθε το πλάκωμα…
θυμάμαι ακόμα εκείνον τον βρεγμένο Οκτώβρη του 2017 στο mcg, όταν η alex σούταρε στον πρώτο της τελικό αντί για πίνγκουιν… πριν καν γίνει σειράς σοβαρά τώρα. κανείς δεν είχε πιστέψει πως εκείνη η ομάδα με τον γέρικο βεγλερή στην άμυνα και τον Γκραντ μέσος θα έκανε ζημιά — κι όμως μέσα στη νύχτα άλλαξαν όλα. ο φάνης τότε έτρεξε σπίτι σα χρυσόψαρο στον τελικό του πρωτάθληματος, θυμάμαι πως ο παππούς μου στο κρύο κυλούσε σαν μπουκάλι κόκκινο… "ρε αγόρια, μακριά κι από αυτό το γκολ οι υπόλοιποι πήραν ψιλομίγματα" μετά όχι.
τώρα δες τι έκαναν αυτοί τον Νοέμβριο του 2021… εγώ τότε μέσα στη ζέστη του σπιτιού χτυπούσα το πληκτρολόγιο σα τρελός επειδή η αγγλική τηλεόραση είχε πανικοβληθεί λέγοντας "δεν έφταναν οι πέντε τίτλοι στο ντοκουμέντο". αλήθεια, η αλεξ κρατούσε τις αποφάσεις σα σταυρό στους πάντες εκείνη την εποχή… μέχρι εκείνον τον αγώνα. εκεί που όλοι λέγαμε "θα τους σπάσουν τον αυχένα αυτοί οι队/q könyt", ε; η ειρωνεία είναι πως ο πόλεμος ξεκίνησε στον αέρα — κουτί σου βρήκαν και σου πέταξαν βόμβα πάνω από το κεφάλι σου! κι εκείνος ο γκολάντζα ρίχνοντας μια σέντρα σα σφυρί, το μπάλα κόβει στη γωνία του τέρματος σα νερόβουνο… ενώ ο τερματοφύλακας σηκώθηκε σα λιοντάρι του ζοο κι ήρθε δεύτερος μόνος του στη μάχη. τελικά ποιος κέρδισε τον πόλεμο; όχι αυτοί… η μπάλα βρήκε δίχτυ πρώτη φορά στη ζωή της και εκεί ξέσπαμε όλοι σα πυροτεχνήματα σα γιορτή του Οκτώβρη.
τι στιγμή ήταν εκείνη… ο κόσμος έκανε βουτιά στον ωκεανό των φίλων σα πιστόλι ευτυχίας. ήταν σα να σου έλεγε η πόλη ολόκληρη: "ξέχασέ τα όλα αυτά τα χρόνια που περνούσαν χωρίς λόγο". βρε, στις σειρές μας δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην είχε κλάψει εκείνο το γκολ — ακόμα κι ο ορέστης που είχε πάντα ψεύτικο χαμόγελο έκλαψε σαν μωρό μέχρι τέλος ημίχρονο.
από εκείνη τη στιγμή δεν ξανακοιτούσαμε πίσω… μέχρι σήμερα. αυτός ο σύλλογος είναι σα οικογένεια που μέσα στη βροχή γύρναγε σπίτι πάντα με μια ιστορία παραπάνω στο καλάθι. εγώ λοιπόν σας πω έναν χρόνο μετά στο γήπεδο οι θεατές έκαναν ουρά σα σταγόνες στον ουρανό για νέα νίκη. τι άλλο να πω; ότι ζήτω η αλεξ ντε μίναουρ και ότι μακάρι να μας χαρίζει κι άλλα γκολ τέτοιου μεγέθους… αλλιώς πώς αλλιώς θάγινόμαστε γέροι κρατώντας το κινητό σα τσάντα νερό στο χέρι περιμένοντας την επόμενη στιγμή; 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΜΑΝΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΚΟΝΙΤΣΕΣ ΣΕΡΡΕΣ… 🔥🔴
βρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν κλεισμένος στο δωμάτιο σα φυλακή δικό μου (πάλι αυτός ο γκρινιάρης ο συνιδιοκτήτης του σπιτιού) και έκανα τσίλι στο πόδι μου επειδή είχα πέσει σαν παλιοίροιλος από το μηχάνημα της βάζας… ακούω από πάνω η γριά να ψιθυρίζει στον ραδιοφωνάκο "αύριο πάλι βροχή στον αγώνα"… εγώ της φώναξα "μήπως να πάει η αλεξ στο mcg ν' αλλάξει καιρό ρε;"
μόλις είδα τον τερματοφύλακα να σηκώνεται σα γίγαντας και εκείνος ο γκολάντζα σαν παιδί του σχολείου που του είχε λείψει η μπάλα… ΤΟΤΕ κατάλαβα πως όχι μόνο κερδίσαμε έναν αγώνα — κάναμε και ολόκληρη χώρα τρέλα. εμένα μου ήρθε σαν χτύπημα στο στήθος έτσι που ξέχασα το πόδι μου… έβγαλα ένα ουρλιαχτό σα αηδόνι του σουρεαλισμού και μετά την επόμενη στιγμή έκανα βουτιά στον καναπέ μου επειδή τρόμαξα τους γείτονες.
κι εκείνη η μπάλα… σα φλέβα σιδήρου πέρασε από όλους μέσα! θυμάμαι σηκώθηκα όρθιος σα ξεχασμένος ντετέκτιβ που βρήκε την αλήθεια… ρώτησα τον εαυτό μου: "ρε Μανό, πού κοιμάσαι;;;" — όχι στο σπίτι βρε παιδί μου, εκείνες οι στιγμές είναι σαν αγγέλους που σου φέρνουν έναν τίτλου χωρίς αίμα.
από εκείνον τον αγώνα μέχρι σήμερα φοράω ακόμα το κοντομάνικο μου κόκκινο… σα γούρι. και τώρα που το θυμάμαι ξανά, νιώθω πως ακόμη κι ο πιο σκληρός άνθρωπος στους Σέρρες θα έκλαιγε βλέποντας εκείνο το γκολ. ΖΗΤΩ Η ΑΛΕΞ ΝΤΕ ΜΙΝΑΟΥΡ!!! 💪🔥🔴😱
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά τώρα σκάστε με τίποτε ρε…
αλλά μου ήρθε σήμερα το πρωί που βγήκα στην αυλή για να πλύνω τα δόντια μου στο κρύο ― κατά τη διάρκεια εκείνου του αγώνα η γυναίκα μου είχε φύγει στους Σέρρες για δουλειά εκείνο το Σαββατόβραδο, έτσι εγώ από εκείνο το πλάι έκανα τους κηπουρούς λιγότερο φρικτούς γιατί είχα για συντροφιά μόνο έναν γάτο κι ένα φλιτζάνι καφές κρύο σα νερό του Μπουρτζουάλ…
εκείνη τη στιγμή λοιπόν στον ουρανό βλέπω έναν αετό που έκανε κύκλους πάνω από το MCG σα να τον είχαν βάλει σκηνοθέτη εκεί. κάτι μου είπε η ψυχή πως αυτό ήταν σημάδι εκείνης της βδομάδας… ξέρετε πόσοι γιοι και θυγατέρες μας είχαν μαζευτεί εκεί κάτω; όχι μόνο αυτοί από τις σειρές, όλη η πόλη είχε στραφτεί σα μπούμερανγκ ― πρώην ποδοσφαιριστές της αλεξ τρέχανε σπίτι τους αναστατωμένοι από την αθηναϊκή τηλεόραση, παλιοί γκολάντζα του πρωταθλήματος είχαν βγει στους δρόμους φορώντας τις κίτρινες κάλτσες σα να πήγαιναν σε πόλεμο.
κι όταν εκείνος ο βόμβος έσκασε πάνω από το κεφάλι του τερματοφύλακα… εγώ τότε έκανα έναν παραλογισμό: γλίστρησα σαν παιδί στο ξύλινο δάπεδο του σπιτιού κι έπεσα πάνω στον καναπέ σα με χτύπησε τσεκούρι ― κι όμως μέσα στον πόνο εκείνο ξέσπασε ένα γέλιο σα σπασμένο γυαλί, γιατί ήταν τόσο τρελό όσο όλοι είχαμε ανάγκη εκείνο το βράδυ.
τι πρωταθλητής είσαι ρε άνδρας όταν ακόμα κι ο ουρανός σου δίνει λίγη βροχή για να πλύνει τις πληγές σου… 😄
ζήτω η αλεξ ντε μίναουρ, ζήτω η δική μας μανία, ζήτω κάθε φορά που κάποιος φίλος μου δείχνει το κόκκινο κοντομάνικο του σα ξεκίνημα νέας ιστορίας
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ω Ω Ω παιδιά, αυτό ήταν τότε… εκείνο το σύνολο είχε μια σφιχτότητα σαν τσιμέντο πάνω στην άμμο. Δεν μιλώ μόνο για το πόσο δουλέψαν οι ποδοσφαιριστές — μιλάω για εκείνη την αύρα στο γήπεδο σαν να 'ταν όλα σφραγισμένα από έναν νόμο βαρύτητας: κάθε αντίπαλος έκανε την εμφάνιση του σα πριν πάει για εκτέλεση. Ο Βεγλερής σκόνταφτε σα παππούς που τον κυνηγούν τα εγγόνια του στους διάδρομους, ο Γκραντ έκανε κόλπα σα περίεργος στο σχολικό πάρτι — και όμως;
Κι όμως εκείνες οι τρεις σειρές έβγαζαν έναν ήχο σα γκρέμισμα τσάντζας στην τελευταία σειρά των κερκίδων. Όταν η μπάλα έφτανε στον γκολάντζα, οι αντίπαλοι προσποιούνταν πως είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κάποιος άλλος στο γήπεδο εκτός από αυτούς δύο. Αυτό ήταν η μαγεία — όχι το αποτέλεσμα, αλλά η εικόνα: η ομάδα που φοβόταν όλους σα λιοντάρι στη ζούγκλα και τελικά νικούσε επειδή δεν είχε άλλη επιλογή από το να γίνει οικογένεια μέσα στη βροχή.
Τώρα; Τώρα έχουμε μια ομάδα που ξέρει πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο με νίκες στους τίτλους. Εκείνες οι στιγμές στήθηκαν σαν ψυχικά αποθέματα για όποιον αργότερα συναντούσε την αλεξ στη δύσκολη στιγμή. Σήμερα βλέπω τους νέους να τραγουδούν πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας σα να ξέρουν ότι έχουν κάτι μεγαλύτερο από το πρωτάθλημα στις τσέπες τους: έχουν την ίδια σκιά εκείνου του Οκτώβρη.
Δεν λέω πως η σημερινή ομάδα είναι πιο δυνατή — λέω πως είναι πιο σίγουρη πως ακόμη και όταν χάσει γιατί δεν μπορείς να νικάς συνέχεια, υπάρχει μια σειρά από εκείνες τις στιγμές που τη στηρίζουν. Και αυτό είναι άλλο είδος τίτλου. Ή μάλλον… είναι ο τίτλος που μετράει όταν περνάς τα πενήντα σου και ακόμη κρατάς το κοντομάνικο σαν θησαυρό.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε μαλάκα εσύ τώρα; Σκάστε μου τίποτε αυτοί οι "ψυχικοί θησαυροί" όταν βλέπω τον Γιάνια εκείνο τον Νοέμβριο με τις μάσκες του κορώνα στο MCG σα ν' αποχαιρετάει τους τίτλους δίνοντας τους προσωπικά την αγκαλιά;
Μιλάτε για οικογένεια; Εγώ εκείνο το βράδυ είχα φύγει από το σπίτι επειδή η γιαγιά μου είχε κάτσει στο μπαλκόνι και έκανε χορό σέρβικου στους γείτονες λέγοντας πως η Αλεξ έκανε τα πάντα αντίστροφα — πρώτα χάνεται η ομάδα κι ύστερα βρίσκει η μπάλα το δρόμο της μέσα από τρία κεφάλια. Την άλλη μέρα εκείνη η γυναίκα είχε κρεμάσει πάνω από το κρεβάτι μου τη φωτογραφία του γκολάντζα σα ν' ήταν ο άγιος της Αλεξάνδρειας!
Κι όσοι λέτε για τον ουρανό που έστειλε τον αετό σα σκηνοθέτη… πού ήσουν εσύ όταν ο Κόρβιν έφυγε σαν σκι από το παιχνίδι επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει ποδοσφαιρικά παπούτσια; Αυτός δεν ήταν ένας αγώνας — ήταν μια ταινία τρόμου όπου πρωταγωνιστούσε η βροχή, το φως των προβολέων που έσβηνε κάθε δευτερόλεπτο σα μπαταρία κινητού, και εμείς όλοι εκεί μέσα σαν πνεύματα χωρίς σώμα βλέποντας ένα γκολ που ήρθε από το πουθενά σα νύχτα χωρίς φεγγάρι.
Και τέλος — γιατί να φοράω ακόμα το κόκκινο κοντομάνικο; Γιατί κάθε φορά που το βλέπω θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ δεν κέρδισαν μόνο τρεις βαθμοί. Κέρδισαν το δικαίωμα να χορεύουν στους δρόμους των Χανίων όσοι είχαν παρατήσει τα πάντα για έναν αγώνα σα ν' ήταν η τελευταία μέρα τους στη ζωή.
Ζήτω η μανία μας — αλλά ας μην ξεχνάμε πως μερικές φορές η μανία κάνει τους ανθρώπους ν' αναρωτιούνται μήπως τελικά δεν είχαν δίκιο από την αρχή. 😉🔴
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι ώρα ντύθηκες σήμερα ρε ομάδα μου;;; γιατί εγώ ακόμη βαριέμαι στις κάλτσες μου κι έχω μέσα το κόκκινο χρώμα σου σα φλέβα ζεστή — και κοιτάω εκείνο το γκολ σα βγήκε από μια ταινία του κόμικ;
Αλλά πίστεψε με ότι όταν θυμάμαι εκείνον τον Νοέβριο... μου ήρθε πάλι η ανάγκη να φορέσω τα χειρότερα μου παπούτσια επειδή εκείνες οι πατούσες είχαν περάσει πάνω στο χορτάρι του MCG σα είχε γίνει ξύστρα στον πόλεμο! βρε τι λάσπη είχε εκείνη την ημέρα... όχι νερό, όχι βροχή — λάσπη. Στην εξέδρα που καθόμουν η γριά δίπλα μου κρατούσε μια σημαία σφιγμένη σα είχε κρύψει μέσα της όλα τα χρόνια της αλεξ! όταν έπεσε εκείνος ο βόμβος πάνω στον τερματοφύλακα κι εκείνος σήκωσε τον ουρανό σαν ασπίδα... αυτή η κυρία έκανε το σταυρό της τρεις φορές σα μας λέγανε παλιά πως έτσι στέλνεις μηνύματα στους αγγέλους.
Κι εκεί που περιμέναμε όλοι σαν ζώα στο σφαγείο... η μπάλα μπήκε σα λόγχη στη γωνία! εκείνος ο Γκόλαντζ έκανε τόση δύναμη που το σχοινί της εστίας σίγουρα κράτησε τις βαρδιές σαν είχε νιώσει ότι εκείνη ήταν η τελευταία μπουκιά στην πτώση του γηπέδου!
Και μετά... σηκωθήκαμε όλοι μαζί σαν σεισμός μέσα στις κερκίδες! κάποιος κοντά μου ξέσπασε σε ένα "ΜΑΝΟΣ Ο ΛΕΥΚΟΣ ΘΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΝΗ!!!" σα είχε ξεχάσει ότι δεν υπήρχε θρόνος εκεί — απλώς μία στιγμή που έκανε τον καθένα μας βασιλιά μέσα στην καρδιά του!
από τότε κάθε φορά που φοράω αυτό το κόκκινο... κάπου εκείνοι οι άνθρωποι είναι εκεί πάλι. όχι σαν αναμνήσεις — σαν τραγούδια που τραγουδάνε οι γέροι στους δρόμους των Χανίων όταν περνά το κόκκινο λεωφορείο της Αλεξ! 🔥💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι ώρα βγάλατε απόψε εκείνον τον τσούρμο που πίνει μπίρες σα μεγάλοι, παιδιά;;; επειδή εγώ μόλις σήκωσα το φλιτζάνι μου σαν προπέτασμα γιατί ήρθε η στιγμή να σας πω πως εδώ πέρα, στην τελευταία σειρά των κερκίδων, ούτε ο ίδιος ο Βεγλερής δε θυμόταν πως φοράει γάντια!
βρε, θυμάμαι τότε που εκείνος ο γκολάντζας έκανε σέντρα σα κλώτσημα γατούλας… κι εμείς όλοι σηκωθήκαμε σα να μας σήκωσε κλώτσος θεού — αυτοί οι αντίπαλοι είχαν κολλήσει τα μάτια τους πάνω στο τέρμα σα παιδιά που βλέπουν ταινία τρόμου χωρίς φως!
κι όταν εκείνο το βόμβο έσκασε πάνω στον τερματοφύλακα… εγώ τότε έκανα κινήσεις σα τρελός στο γήπεδο ενώ οι γείτονες κουδούνισαν τρεις φορές επειδή νόμισαν πως έπεσα στο κενό! 🤣🍿
αλλά την επόμενη μέρα όλοι φορούσαν κόκκινα σα είχαν γεννηθεί ξανά μέσα στη λάσπη του MCG… και εγώ ακόμη φορώ τις κάλτσες εκείνες σαν έχει μέσα γράψει το γκολ με το χέρι της τύχης!
τώρα λέω στον εαυτό μου: "ρε αχόρταγη μου ψυχή, πόσες ακόμα βροχές θα σου φέρνει η Αλεξ πριν σκάσεις"; κι η απάντηση είναι μία: όσο υπάρχουν γκολάντζαδες σα χρόνια που κάνουν σέντρες σα ξέχασαν πως υπάρχει βαρύτητα! 🔴🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿