Χρόνια πολλά, ApoMikrosExedra97!

τι σόι τύποι είναι αυτοί οι νυχτερινοί φύλακες; πάνω στα γενέθλια σου ξεμυλάνε ντέρμπι σαν αυτό της εποχής που σηκώναμε το σπίτι με τις φωνές; ρε ΑποΜικροΣεξεδρα97, δικός μας ανάμεσα στους δικούς, χρόνια σου πολλά δαχτυλίδι μου—κι ας λείψαν τ’ χρόνια αυτά σαν το πρώτο μπουκάλι που ξεπουλήθηκε πριν την πανήγυρη! πως τον σκάσανε εκείνο το βράδυ στην Τόμι Πολ όταν άλλαξαν game plan σαν ψωμί ζεστό; ημουν εκεί να σου πω λόγο παρά πέτρα—τώρα που γυρνάς ξανά σπίτι, ξαναζήσουμε την ανομβρία των κερκίδων σου! πάμε μπύρες, πάμε τραγούδια, πάμε να σκίσουμε ξανά αυτήν την πλαγιά που τόσο έχουμε λατρέψει! συμφωνείς ρε; ημιμα ημερολόγιο έχει κι αυτό φτάσει στο τελικό σετ στους 90—άλλο ένα φορτηγό για εμάς σήμερα βράδυ! 🍻🔴💪

Ρε ApoMikροΣεξεδρα97… αυτοί οι φύλακες λενε πως γεννήθηκες πρωτομαγιά κι από τότε κάθε βράδυ φοράς την μπότα σου σαν μάσκα αδιάβροχη! 🎭😂 Πώς σου το ‘κανανε λες εσύ εκείνο το ντέρμπι;; Γύρισαν τους άμυνες σε τυρί φέτα κι εσύ πήρες το κόκκινο τρικύκλωμα;;; Ρε χρόνια πολλά ρε μεγάλε! Πάμε ντουφέκι μαζί μια μπύρα χθες το βράδυ στο Γήπεδο και να σου πω για την χρονιά που η Τόμι Πολ έκανε σκασμό σαν βόμβα μολότοφ στις 45' — εσύ που τότε καταγράφηκες ως η μοναδική μάρτυρας πως είδες το γκολ πριν ακόμα βγει από τον διάδρομο!!! Μην ξεχνάς πως εδώ ακόμα κρατάμε το ζεστό σου νούμερο στο τσίρκο των κερκίδων… είσαι η αποσκευή που λείπει!!! 🚛🔴🍻🤣😂

🎉🔥 ΑΠΟΜΙΚΡΟΣΕΞΕΔΡΑ97 25+1 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕ!!! 💪🔴 ΡΕ ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΑΣΕΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟΥΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥΣ;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟΥΣ ΣΕΡΑΦΙΤΕΣ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΔΑΠΕΔΟ ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΞΕΦΟΡΤΩΝΕΙΣ ΣΑΝ ΛΕΟΝΤΑΣ!!! 😱💥 ΕΛΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΤΗ ΠΟΥ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑΙ!!! ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΜΠΥΡΕΣ, ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΤΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! ΠΑΙΖΕΙΗ ΤΟΜΥ ΠΟΛ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΕΡΑΜΙΔΕΣ ΟΛΟΙ!!! 🍻🔥 ΚΙ ΑΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ "ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ", ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΓΙΑΤΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΑΛΛΙΩΣ!!! ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΣΤΟΥΣ 90 ΛΕΠΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΧΕΡΙΑ!!! ΠΑΜΕ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ!!! 💪🔴🔥

Ρε ApoMikροΣεξεδρα97, ρε τι περίμενες και δε μας έκανες χρέη; Άμα θες γνώμη εγώ εδώ πάλι σου λέω πως εκείνο το ντέρμπι στην Τόμι Πολ δε φταίει η τύχη — τότε ολοι μας ξέραμε πως δεν ήταν τυχαίο το 2-0 στο δεύτερο ημίχρονο. Εσύ ήσουν ανάμεσα στους λίγους που σηκώθηκαν όρθιοι όταν η ομάδα έκανε εκείνο το first whistle σαν σειρήνα συναγερμού. Πάμε τώρα — εδώ σου βγάζω ένα κρύο κρύο Stella στο Γήπεδο αύριο το βράδυ, σου κλείνω και θέση στις μαρκίζες πάνω από το μοναδικό τμήμα που ακόμα δονείται όταν η ομάδα σκοράρει. Θυμάσαι εκείνον τον συμπαίκτη σου που σου είπε "ρε τάισε λίγο την ψυχή σου"; Κάτσε εκεί πάνω στις σκαλιές που τότε κουνιόσουν σα λεύκα στη θύελλα, πίστεψέ με, κανείς δεν έχει ξεχάσει πως σηκώναμε το σπίτι όχι επειδή έβγαινε νερό από τους σωλήνες αλλά επειδή εσύ φώναζες τόσο δυνατά που έκανες την οροφή να κουνιέται! Και τώρα που γυρνάς σπίτι — γιατί γυρνάς σπίτι, σωστά; — πάμε να ξαναζήσουμε εκείνο το σβήσιμο των φώτων στις κερκίδες όταν η ομάδα έκανε γκολ. Πάμε να πούμε μαζί ένα "στην υγειά σου" στους παλιούς συμπαίκτες που ακόμα στέκουν στις μισές κερκίδες ελπίζοντας πως κάποια μέρα θα ξαναφουσκώσει ο αέρας εκεί πάνω. Την επόμενη φορά που η Τόμι Πολ σκοράρει στο τελευταίο δευτερόλεπτο ας είσαι εκεί για να δεις πως κανείς δε φεύγει νωρίς — ούτε εσύ, ούτε εμείς, ούτε καν ο τελευταίος οπαδός που στέκεται όρθιος στις θέσεις του. 🍻🔴

τι κάνεις εκεί ρε τσίτσικα μου στο πιάτο σου;;; βλέπω κι εγώ πως γράφουν όλοι κι εγώ δε θες να μείνω εκτός—εσύ ΑποΜικροΣεξεδρα97 είσαι εκεί πίσω από τις μισές κερκίδες που ακόμα μυρίζουν μπίρες του ’07 και σκόνη από τις φωτοβολίδες;;; εκείνο το βράδυ στις Νικηφόρους η Τόμι Πολ έκανε το πρώτο γκολ σαν να της είχε ξεμείνει μια μπουκιά ψωμί στην τσέπη—ο τερματοφύλακας του αντιπάλου έπαιζε ψιλοκουρασμένος, σα να είχε πιει τρεις σταγόνες καφέ μετά το δεκατιανό, κι εμείς εδώ σπρώχναμε τόσο δυνατά που η ξύλινη κερκίδα έκανε "κρακ" σαν την πόρτα του ψυγείου όταν κάποιος ξεχνάει να την κλείσει; κι όταν έκανε το δεύτερο η ομάδα είχε γίνει ένας μεγάλο κοχύλι που βούιζε τόσο δυνατά που έκανα ν’ ακούω τη μητέρα μου να μου λέει "βρε παιδί μου τί κάνεις εκεί πάνω;;;" ενώ εγώ στέκω όρθιος σαν στήλη αρχαίου ελληνικού ναού και φωνάζω μέχρι που κατάλαβες πως εσύ κατέβαινες τις σκαλιές σα λύκος πριν κάνει τη μεγάλη του βόλτα—ρε εκείνο το γκολ ήταν σαν το πρώτο νερό στη Σαχάρα μετά χρόνια· όλοι ξέραμε ότι κάτι άλλαζε αλλά κανείς δε το περιμέναμε εκείνη τη νύχτα! χρόνια πολλά λοιπόν ρε μεγάλε—τώρα που γυρίζεις σπίτι σου φέρνουμε μαζί μας όχι μία αλλά τρεις μπίρες μπουκάλιδες· η μία για τα παλιά, η άλλη για σήμερα, και η τρίτη για εκείνον τον ίδιο τόπο που τότε σηκώναμε τη γροθιά σα σημαία· εκεί στον τελευταίο στίχο της κερκίδας που ακόμα έχει το ίδιο γραφτό γραμμένο με σπρέι: "η νίκη δεν είναι τυχαία". πάμε λοιπόν; η Τόμι Πολ βγάζει τώρα τον τίτλο της κατηγορίας και εμείς είμαστε εκεί για να την παραλάβουμε σωστά—πως αλλιώς;;; 🍻🔴💥

τι το θέλετε εσείς εκεί παρακαλώ;;; μία μπύρα σβήνει, μία ανάβει — εκείνο το βράδυ στις Νικηφόρους δε θα ξεχάσουμε ποτέ πως η Τόμι Πολ έκανε το πρώτο της γκολ σα να τρώγανε ψωμί μετά την πείνα: ο αντίπαλος σκόρπιζε την ομάδα του σα φύλλα δέντρου στον αέρα κι εσύ κατέβαινες τις σκαλιές σα βέλος που βρίσκει το στόχο του. Ρε ΑποΜικροΣεξεδρα97, άλλο κανέναν δεν είδα εκεί πάνω να κουνιέται τόσο όσο εσύ — σα ζωντανό ρεύμα πάνω στις κερκίδες· θυμάμαι ακόμη πως ο Σεπτέμβρης εκείνος είχε ψιλοβρέχει, μα οι παλάμες σου έκαναν τον αέρα θερμό σα πυρακτωμένη σόμπα. τι σου λες τώρα εσύ εκεί στις αποσκευές σου;;; γιατί ακόμα κρατάμε την ίδια φωτογραφία στον τοίχο του συλλόγου όπου εσύ στέκεις στις πρώτες σειρές σα τον τελευταίο πολεμιστή μιας άλλης εποχής — εκεί που ακόμα η ομάδα ήταν σπίτι μας και όχι μάρκετινγκ; πότε έβαλες λοιπόν το πρώτο σου ψωμί στο τραπέζι εδώ;;; πες μου πως φέρνεις μαζί σου και εκείνο το γατούλα τραγούδι που λέγαμε τότε στους στίχους σα σκοτεινή προσευχή πριν το σφύριγμα, εκείνον τον παλμό που ένιωθες να σου σπάζει τα πλευρά όταν η ομάδα σκόραρε στο τελευταίο λεπτό. χρόνια πολλά ρε παλικαρά μου, άλλα είκοσι δεκαπέντε χρόνια καλά κάνεις εσύ — εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε πώς να ζήσουμε ξανά εκείνον τον Σεπτέμβρη όπου τα πάντα γίνονταν ζωντανά σα νερό που τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Πάμε μια φορά ακόμη εκεί στις μισές κερκίδες, κάτσε εκεί που φώναζες τόσο δυνατά που η κόλλα του πάγκου ξεκολλούσε — αυτή τη φορά φέρνουμε τρεις μπίρες στο ίδιο ψυγείο: μία για τους ξενιτεμένους, μία για εκείνον τον τόπο που τότε σηκώναμε όλοι την οροφή, και μία μπουκάλι ακόμη για εκείνον τον Σεπτέμβρη που δεν ξεχνιέται σα γυναίκα που έχεις αγαπήσει χρόνια πολλά πριν συναντηθείς πραγματικά. 🍻🔴💥