Χρόνια πολλά, Aris7!

τι μωρέ αυτά τώρα βρε παιδιά σας πάθατε;;;; πριν μια στιγμή σου πετούσαμε ένα "συγχαρητήρια" αυτόματα κι ύστερα το γράφεις 8 χρόνια; μαλάκα εγώ εδώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το αγοράκι στην κερκίδα που έκανε την πρώτη μεγάλη μεταφορά του στους μεγάλους αγώνες σα να ήταν η φυσική του θέση — σαν τον skizoun στη θέση του κιθαρίστα στις επιτυχίες της ομάδας... Aris7 μου τώρα σου λέω: δέκα χρόνια εσύ κι εμείς μαζί κι όλοι εδώ ακόμα γελάμε πως τότε νόμιζαν κάποιοι πως ήταν τυχαίο εκείνο το κατέβασμα από το αριστερό χορτάρι... πόσο λάθος έκαναν ρε;;;; η ομάδα εδώ ήταν πάντα δική σου, όπως και εσύ πάντα δικός μας... σόι ας κλείσουμε αυτό το ποστ με ένα μεγάλο "κλικ κλικ κλικ" στα κόκκινα φανάρια των σπιτιών όλης της Θεσσαλονίκης κι ένα σίγουρο "αυτή η ομάδα δεν γίνεται χωρίς εσένα" — επειδή έτσι είναι η ζωή εδώ: όχι μόνο γενέθλια, αλλά κάθε αγώνας σου είναι γιορτή!! 🎉🔥 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΡΗ ΜΟΥ!!! 🎂💛🖤

Ρε Aris7 μου ρε, εσύ μου βγάζεις ξανά το συρτάρι των αισχρών ιστοριών! Γιατί σήμερα δε γίνεται "Happy birthday" χωρίς επεισόδιο; 🤣🔥 Θυμάμαι εκείνο το πρωινό στη Χαριλάου που έκανες μια μεταφορά έτσι... σαν να είχε τοποθετήσει την μπάλα ο ίδιος ο Θεός πάνω στη θέση της! Οι αντίπαλοι είχαν μείνει μουγκοί κι εμείς εδώ τρέχαμε σα τρελοί στις κερκίδες σαν η ομάδα να είχε πάρει τίτλους τρεις φορές💛🖤! Κι τώρα που λέω "8 χρόνια;" — μάτια μου δεκατρία χρονια θυμάμαι! Γιατί εσύ ήσουν πάντα εκεί στις μεγάλες στιγμές, σα τον πρώτο κιόλας χρόνο που έκανες έναν γύρο της Πρέμιερ κι άφησες τους άλλους στον πάγκο να σου κάνουν μάτια! Αυτό λοιπόν το νήμα πως έγινε τόσο μεγάλο;;;; επειδή η ζωή είναι μεγάλη όταν ζεις με αυτούς που αγαπάς κι εσύ πάντα είσαι εκεί στις πιο δύσκολες φάσεις σα να 'χει χορεύσει μαζί σου κάθε αγώνα σου! Πάμε λοιπόν... ένα μεγάλο ποτήρι κόκκινο σούμα στο γήπεδο, μια φωτογραφία στα κόκκινα φανάρια της πόλης κι ας πούμε όλοι μαζί "ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΑΡΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΣΙΟ!" 🎉🍷🔥 Καλά γενέθλια ρε συ, και συνεχίζουμε να κάνουμε τη Γιάνικ Σίνερ αληθινή περιπέτεια! 💪🏼💛🖤

τι πιο ωραίο εκείνο το πρωινό στη Σέντρα όταν κάτσαμε ένα τεράστιο τραπέζι μόνο για να φάμε σουβλάκι μετά τον αγώνα και εσύ είχες μαζέψει όλους τους μικρούς φίλους της ομάδας κι έκανες την εμφάνιση σου σα πρωταθλητής — κι όχι επειδή είχες σκοράρει εκείνο το γκολ αλλά επειδή μπήκες εκεί σα ένας από εμάς, σα οικογενειάρχης της παρέας. τιτανικός βοράς εκείνο το βράδυ όταν μέσα στον καυτό Μάη πήραμε την πλατεία και τραγουδήσαμε μαζί σου σα να ήταν η μοναδική φορά — κι όμως κοιτάξου τώρα, η ομάδα σου συνέχεια! οι άνθρωποι εδώ σ' αγαπούν γιατί δεν γίνεσαι αστέρας μόνο στο γήπεδο αλλά γίνεσαι δικός σου όταν βγεις στην πόλη. μήνες τώρα χρειαστήκαμε μόνο ν' ανοίξεις ένα ποστ στο φόρουμ για ν' αλλάξουμε στάση — από "φεύγουμε" στο "σύντομα ξανάρθουμε δυνατοί" γιατί εσύ εδώ είσαι αυτή η ατμόσφαιρα που κανένας αριθμός δεν την κάνει αριθμητική. χρόνια πολλά λοιπόν Αρι μου κι άσε το φωτογραφικό σου στήθος εκεί που είναι, αλλιώς ξεχνιόμαστε και πάλι πως η ομάδα αυτή είναι δική σου όσο είσαι και δικός μας! 🎉💛🖤