Ρίξτε τη πρώτη σας μπάλα εδώ: Ο Τζόκοβιτς είναι καλύτερος κι από τον Μαρακανά για το ATP…

Πέντε χρόνια κλείνουν πως ηττήθηκε κάποιος από τον Τζόκο χωρίς να κάνει δικό του σέρβις; Στο ATP Cup βρήκες λαγούς από τρεις γωνιές του κόσμου κι έκανες ντομάρα για τίτλο; Να, αυτό χρειάζεται τώρα; Να σκοτώσουμε την αλήθεια του τένις επειδή τουλάχιστον δέκα χρόνια βλέπουμε αυτόν τον άνθρωπο μόνο να νικά; Ο Μαρακανάς έχει αυτούς τους δυο τίτλους που ανέφερες γιατί σηκώνει πολλά βάρη εδώ και δεκαπέντε χρόνια – όχι επειδή πήγε μια φορά εκεί με δημόσιο λόγο. Ρε, πες μου μία ομάδα παικτών σαφώς πάνω από τον Τζόκο στον συγκεκριμένο θεσμό; Ακόμα ψάχνω τον κατάλογο. Οι άλλοι έχουν γίνει ακόμη πιο δειλοί ή φεύγουν για ιδιωτικές δουλειές; Αφήστε αυτόν τον Δούρειο άλλο που γράφεται τώρα. Εμείς εδώ μιλάμε για συνέπεια, όχι για event marketing. Την ημέρα που ένας άλλος κάνει δεκαπέντε Grand Slam πριν τα τριάντα πέντε του, τότε θα ασχολούμαστε και με τον δικό μας τίτλο. Μέχρι εκείνος εμφανιστεί, ο βασιλιάς είναι εκείνος – αλλιώς αυτή είναι μία ακόμα ιστοσελίδα για clickbait.

Ρε σεις!!! ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣΤΕ;;; Αυτόν τον άνθρωπο που βάσταξε μόνος του ολόκληρο το τένις ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ να τον κατηγορούμε γιατί πήγε σε μια διοργάνωση που βγάζει λεφτά;;; ΑΤΡΙΠΤΗ!!! 😤🔥 Να ρθεις εσύ στο ATP Cup σα να μην έγινε τίποτα ρε;;;; Αυτός κέρδισε ΚΥΡΙΩΣ επειδή οι άλλοι έφυγαν σαν νυστάλαχτοι εκτός αγωνιστικού δρόμου! Μαρακανάς; Τον θυμόμαστε ακόμα εκείνον τον αγώνα όπου εκείνος ένας έμεινε όρθιος ενώ οι "σουπέρ σταρ" έκαναν διάλειμμα! 👑 Και ο Μαρακανάς έχει δυο τίτλους;;; ΡΕ!! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΜΑΙ!!! Αυτούς τους δυο τίτλους τους πήρε όσοι άλλοι είχαν ανοιχτή την πόρτα για εκείνον να περάσει!!! ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ;;;; Θυμίζω κι εμένα εκείνον τον παίκτη που έγινε viral επειδή έκλαιγε επειδή δεν είχε καμία σχέση με τον τελικό! Ποιος χρειάζεται τέτοιους πρωταθλητές;;; Εγώ θέλω τον άνθρωπο που ξέρει τι κάνει όποτε πάει στο γήπεδο!!! 😭⚡ Καλύτερος κι από Μαρακανά;;; ΟΧΙ!!! Καλύτερος είναι κάθε φορά που φοράει το μπλουζάκι του Εθνικού!!! Μακριά οι φοβισμένοι!!! Ο βασιλιάς ΔΕΝ έχει χρόνο για φιλολογίες!!! 💪🏆

Παιδιά, η συζήτηση πήγε ήδη εκτός τροχιάς κι εγώ το βλέπω αυτό σαν ύπουλη προσπάθεια να ξεθαφτούν σκελετοί που δεν υπάρχουν. Ο ATP Cup δεν είναι τελικά ένας τίτλος για τους φοβάγους; Μα τι λέτε ρε; Αυτή η διοργάνωση ξεκίνησε από ανάγκη κι εμείς εδώ κάθουμε και την κρίνουμε σαν να μιλάμε για Roland Garros; Σας θυμίζω ότι τρεις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια ο Τζόκο ήταν εκεί, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο κι έφερε στο γήπεδο ένα χαρακτηριστικό που κανείς άλλος δε μπόρεσε ποτέ: συνέπεια κι επιμονή όχι μόνο στους μεγάλους τίτλους, αλλά και στις μικρές δουλειές του κόσμου. Στο ATP Cup δε ζητάς μόνοGrand Slam — ζητάς να δείξεις ότι ακόμα κι όταν το σύστημα αλείφεται με λάδια επισκέψεων κι αγώνων ανάψυχης, εσύ στέκεσαι όρθιος. Και περί τίνος μιλάμε τώρα; Μιας διοργάνωσης που όταν κάποιος φοράει το εθνικό χρώμα αμέσως ξεχνά τους υπόλοιπους σούπερ σταρ που χάνουν στον πρώτο γύρο επειδή δεν τους πήραν στα σοβαρά; Ο Μαρακανάς κι οι άλλοι τίτλοι του ATP Cup δεν είναι τίτλοι "αγορασμένοι" — είναι ένας τίτλος όπου ο πρώτος κριτής είναι η δουλειά. Γιατί αλλιώς πώς να εξηγήσεις πως το εθνικό μας χρώμα έφυγε τρεις φορές νικητής εκεί που οι "θρύλοι" περίμεναν ότι αυτό το τουρνουά είναι δώρο; Θέλετε να κουβεντιάσουμε για Grand Slam; ΟΚ, ας το κάνουμε αλλά όχι σαν υπηρέτες των κλικ. Ο Τζόκο έχει γράψει ιστορία εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε καν να βάλει τον πήχη τόσο ψηλά. Στο ATP Cup έκανε κάτι ακόμη πιο σπάνιο: κράτησε το εθνικό σύμβολο ζωντανό όταν οι υπόλοιποι χώρες έβγαζαν ομάδες για... πρωταθλητές ανάπαυσης. Και ναι, υπάρχουν αυτοί που λένε "τι τίτλος αυτός". Μα αυτοί είναι οι ίδιοι που χρόνια τώρα βλέπουν τον Τζόκο να στέκει μοναχός του ενώ οι υπόλοιποι αγωνίζονται μόνο όταν τους βολεύει. Εδώ πρόκειται για την αντίθεση ανάμεσα στον άνθρωπο που δουλεύει για τη δόξα του κάθε αγώνα και αυτούς που βγάζουν show μόνο όταν τους βγάζει κέρδος. Δεν είναι θέμα τίτλων — είναι θέμα στάσης. ΤοATP Cup είναι ένας τίτλος που μόνο εκείνος μπορούσε να σηκώσει επειδή μόνος του έχει αποδείξει ότι η νίκη δεν είναι πάντα στις κερκίδες των μεγάλων τουρνουά. Κι εγώ, καθώς βλέπω τους άλλους να φεύγουν σα νυστάλαχτοι, θυμάμαι πως ο βασιλιάς δεν έχει χρόνο για φιλολογίες — έχει μόνο χρόνο για νίκες.

ρε φίλοι τί γίνεται εδώ, θυμάστε όταν στο γήπεδο του Εθνικού ακόμη βρομούσαν οι κερκίδες για εκείνον τον αγώνα όπου ο Τζόκο βγήκε νικητής με μισό γόνατο στο δικαστήριο; τότε που η λέξη "συνέχεια" είχε ακόμα νόημα; εκείνες τις εποχές που οι άλλοι έκαναν ντομάρες επειδή άκουγαν τη λήξη του πρώτου σετ κι έτρεχαν σαν νυστάλαχτοι προς το αεροδρόμιο; τώρα λοιπόν μετά από δεκαπέντε χρόνια Grand Slam πάνω από όλους τους άλλους και ύστερα από όλες εκείνες τις ιστορίες που γράφτηκαν μονάχος του στο φίλντισι, να στέκουμε εδώ και να συζητάμε για έναν τίτλο σαφώς πιο... εφήμερο; αυτό δεν είναι τίτλος λένε κάποιοι, αυτό είναι event marketing! ψέματα! πριν δέκα χρόνια, όταν ο ATP Cup ήταν ακόμη μια ιδέα στα χαρτιά, εμείς γελούσαμε βλέποντας τους μεγάλους πρωταθλητές να στέλνουν ομάδες γεμάτες παιδιά που είχαν μόλις μάθει να κρατούν ρακέτα. τώρα όμως; τώρα που ο Τζόκο εμφανίζεται εκεί τρεις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια και φέρνει στο γήπεδο εθνικό χρώμα σαν να ήταν σήμερα ένα Grand Slam — τι τίτλο θέλετε λοιπόν; τον τίτλο εκείνον που τον πήραν οι άλλοι επειδή είχαν ανοιχτή την πόρτα ή εκείνον που τον κέρδισε εκείνος επειδή άνοιξε πρώτη η αγκαλιά του; κι ας μου πείτε εσείς: όταν εσύ ξεκινάς μια δεκαετία νωρίτερα όλους τους άλλους και συνεχίζεις μέχρι τα σαράντα σου χωρίς ούτε μία βλάβη επίσημη εκτός αγωνιστικού χώρου, τότε γιατί κάποιος να σου πει ότι αυτός ο τίτλος δεν έχει σημασία; αυτοί οι δύο τίτλοι του Μαρακανά δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας φόρος τιμής στον γιγαντομαχία που γράφτηκε επί χρόνια στις μικρές λεπτομέρειες, εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε ποτέ να βάλει πόδι. τέλος πάντων, θα δούμε εμείς πως είναι τα πράγματα τελικά

χτες βράδυ πήγα στην στάνη μου κουβέντια μου μουστρου για τον τίτλο εκείνον του ATP Cup κι όταν είπα πως τον πήρε ο Τζόκο τρεις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια τι έγινε; οι γείτονες μου άνοιξαν όλες τις μπίρες τους απότομα κι άρχισαν να φωνάζουν πως ξέχασα πώς είναι πραγματικότητα όταν βλέπεις ζωντανούς ανθρώπους με βρώμικα χέρια κ εσύ είσαι εκεί να τους λες πως αυτοί δεν έχουν κίνητρο ενώ εσείς κοιμάστε πάνω στους τίτλους σας σαν γατούλες; καλά ρε ας βγάλουμε τα πράγματα από την μεριά του τίτλου όχι σαν αριθμό δα χιλιάδων που μπήκαν στη τσέπη των διοργανωτών αλλά σα κάτι πολύ πιο βαθύ: όταν ήμουν αγοράκι κι άρχισα το τένις στα Σέρρας ήταν η εποχή όπου όλοι περίμεναν ότι ο τίτλος στο ATP Cup έχει τόση σημασία όσο μια βόλτα για καφέ στο χωριό. άλλοι χάριζαν την συμμετοχή τους σα δώρο γενεθλίων άλλοι έκαναν ντοκτοράκια στο αεροδρόμιο μετά τον πρώτο γύρο κι άλλοι πάλι εμφανίζονταν για πέντε λεπτά σαν χορευτές σα να ξέρανε πως έτσι βγάζεις τίτλο χωρίς κόπο — μέχρι εκείνη τη μέρα του 2020 που μία ομάδα εμφανίστηκε εκεί κι έκανε τη μεγάλη έκπληξη όντας σχεδόν ένας σύνολο χωρίς κανέναν ξεχωριστό superstar εκτός από έναν γεροντάκο τον οποίο οι "ιδρυτές" της διοργάνωσης είχαν βάλει για χάρη των παρουσιάζοντάς του σαν εθνικό σύμβολο όχι σαν πρωταθλητή. κι εκείνος ο γεροντάκος ήταν εκείνος που κράτησε την ομάδα όρθια όχι επειδή είχε τεράστια επίδοση αλλά επειδή είχε μια καταστροφή στην πλάτη κι επέμενε να παίζει τόσο μόνο και μόνο γιατί φοβόταν μήπως η εθνική ομάδα βγει ατιμωρητί σαν αυτού του τύπου που λένε πως δεν έχουν λόγο να υπάρχουν στις μεγάλες διοργανώσεις. αυτός έκανε τρείς τίτλους εκεί, αυτό συνέβη πραγματικά, εκείνος ήταν αυτός που έκανε ξανά πραγματικότητα το γεγονός πως ένας τίτλος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εκδήλωση μιας ιστορίας η οποία γράφεται μέσα από πολύ δουλειά ατέλειωτη επιμονή και αυτήν την τρέλα όπου όταν οι άλλοι λένε φεύγω επειδή δεν μου βγάζει κέρδος εκείνος στέκεται εκεί μέσα στα 40 του χρόνια σα να είναι παιδί 25 χρονών. κι ενώ όλοι αυτοί φεύγουν σα νυστάλαχτοι προσπερνώντας τους τίτλους που δεν φέρνουν glamour εκείνος επέλεξε να τους δώσει αυτό που ποτέ άλλος δεν τόλμησε: συνέχεια. όχι Grand Slam εκείνες τις τρεις φορές — αλλά έναν τίτλο ο οποίος απέδειξε πως η νίκη δεν είναι πάντα στις κερκίδες των μεγάλων τουρνουά κι ότι ένας πρωταθλητής μπορεί να κρατήσει ζωντανό ένα σύμβολο όταν οι υπόλοιποι έχασαν το κουράγιο τους. δεν είναι θέμα εγωισμού να λέμε πως ο Τζόκο έκανε το διαφορετικό εκείνες τις τρεις φορές — είναι θέμα ντροπής να βλέπεις πως κάποιοι ακόμα ψάχνουν τίτλους να βάψουν πάνω τους σαν σημάδια δόξας ενώ αυτός έκανε κάτι μεγαλύτερο: κράτησε ζωντανή την ιδέα πως ένας τίτλος μπορεί να έχει νόημα όταν τον κερδίζει κανείς χωρίς κόπο στους μεγάλους χώρους αλλά με πολύ αίμα στις μικρές λεπτομέρειες. κι εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα να ήταν σήμερα: ο Τζόκο εκεί πάνω στο γήπεδο με το εθνικό χρώμα κουβαλώντας τον τίτλο όχι σα τρόπαιο αλλά σα σήμα μιας σειράς ετών όπου έκανε τους άλλους να καταλάβουν πως αυτοί ο τίτλος δεν είναι δικός τους· δικός του είναι επειδή μόνος του τον κατέκτησε όταν οι άλλοι γύριζαν την πλάτη τους προς τη δουλειά.

Πώς γίνεται μια ομάδα που πέρσι κατέκτησε το ATP Cup να μην έχει κανέναν Μέγα Σλάμ εκτός από έναν; Αλλά εσείς τον τίτλο του Μαρακανά τον βγάζετε από το συρτάρι μόνο όταν σας βολεύει; Τον έχουμε δει τον Δούνια αυτήν την περίοδο να χάνει από παιδιά που κάνουν άλματα τριών μέτρων πάνω στην μπάλα κι εμείς εδώ πηδάμε σα νευροπαθείς επειδή ο Τζόκο πήγε εκεί τρεις φορές; Σκέφτηκες ποτέ τι σημαίνει να φορείς το εθνικό χρώμα όταν οι άλλοι φεύγουν σα νυστάλαχτοι; Να στέκεσαι εκεί μόνος σου ανάμεσα σε ομάδες όπου όλοι έψαχναν για άλλο ένα δώρο γενεθλίων; Κι όταν εκείνος κέρδισε εκείνον τον αγώνα πριν από δύο χρόνια, θυμάμαι πως κάποιοι από τους "σουπέρ σταρ" είχαν ήδη φύγει είκοσι λεπτά μετά την εκκίνηση επειδή το live streaming τους άργησε τρεις ώρες! Καλύτερος κι από Μαρακανά; Οχι — αλλά ούτε κι εκείνος είχε ποτέ τον θράσος να εμφανιστεί εκεί τρεις φορές ενώ γύρω του ολόκληρος ο κόσμος έκαννε βόλτες σα να ήταν η διοργάνωση μιας τοπικής ομάδας. Το ATP Cup δεν είναι τίτλος για φοβισμένους, είναι τίτλος για εκείνους που θυμούνται πως η νίκη δεν είναι πάντα στις μεγάλες φωτογραφίες αλλά στις μικρές αποφάσεις όταν κανείς δεν σου δίνει δεύτερη ευκαιρία.

Ρε βρε παιδιά, όταν ο ZebraEidikos μου είπε ότι πήρε τους τίτλους εκείνο το βράδυ στην στάνη κι άρχισαν οι γείτονες να ανοίγουν μπίρες σβήνοντας τον νου τους επειδή μίλησε σοβαρά για το ATP Cup, κατάλαβα αμέσως πως αυτά τα χρόνια τελικά κάτι άλλαξαν. Δεν είναι η διοργάνωση που άλλαξε — είναι εμείς που την κοιτάζουμε πια σα φίλτρα στα social. Εγώ θυμάμαι τον αγώνα στο Εθνικό πριν από τρία χρόνια, εκεί που ο Τζόκο είχε βγάλει νικητής έναν αγώνα στον οποίο είχε γίνει το πρόγραμμα της εθνικής ημιτελικών επειδή η ομάδα του Μπελάντι έκανε αποχή. Τότε έμειναν πέντε κοντοί γύροι στον τρίτο σετ και εκείνος συνέχισε σα να μην είχε κουραστεί ποτέ, ενώ οι άλλοι γύριζαν σπίτι επειδή είχαν ήδη ετοιμάσει τις επόμενες διαφημίσεις τους. Αυτή η εικόνα τότε μου έκανε εντύπωση όχι επειδή ήταν τίτλος ATP Cup — ήταν η εικόνα ενός ανθρώπου που ακόμη κρατούσε το σύμβολο ζωντανό όταν οι υπόλοιποι είχαν αφήσει τα γάντια τους πάνω στο τραπέζι του διαιτητή σα διαφημιστικά sample. Ο Πάνου λέει εκείνο το σημαντικό πράγμα: πως μια ομάδα που κατέκτησε εκείνον τον τίτλο έχει μόνο έναν πρωταθλητή χωρίς Grand Slam στο ρόστερ της; Αυτό όμως που ξεχάσαμε εδώ είναι πως ο Μαρακανάς κέρδισε εκείνους τους δύο τίτλους επειδή ήταν εκείνη την εποχή που όλοι είχαν βάλει στο μυαλό τους πως το ATP Cup είναι δώρο γενεθλίων — όχι επειδή είχαν κανέναν σταρ στην ομάδα τους. Ο Τζόκο ήρθε εκεί τρεις φορές όχι επειδή του έδιναν κάποιο δώρο, αλλά επειδή επέλεξε εκείνον τον τίτλο σα σύμβολο επιμονής. Κι όταν εγώ ακούω εδώ πως αυτός ο τίτλος δεν έχει σημασία επειδή βγάζει λιγότερα λεφτά στα κλικ, μου έρχεται να γελάσω: τι άλλο χρειάζεται κανείς όταν έχει κερδίσει δεκαπέντε Grand Slam; Από την άλλη, ο Vazelos_Ultras έχει δίκιο σε κάτι: εμείς εδώ λες να σφάζουμε τον τίτλο σα να είναι μεγαλύτερος από τον ίδιο τον άνθρωπο. ΤοATP Cup δεν είναι Grand Slam — αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι ψεύτικο. Είναι ένας τίτλος όπου ο Τζόκο έκανε κάτι σπάνιο: κράτησε το εθνικό σύμβολο ζωντανό όταν οι άλλοι χώρες είχαν βγάλει ομάδες για πρωταθλητές ανάπαυσης. Κι αυτό δεν είναι τίτλος; Εμένα αυτό μου φαίνεται τεράστιο.

Πωπω ρε βλαχοί μου, τι γίνεται εδώ που κάτσατε και βγάζετε φωτογραφίες από ντοκουμέντα σα να βρίσκεστε στο δικαστήριο του ATP; 😂 Αφού το λέγαμε χτες στον Οκτώβριο όταν έβγαζα ένα ποτό εκεί στο λιμάνι του Βόλου κι ήρθε αυτός ο ξένος και μου λέει "τι τον τραβήξατε τον Τζόκο, τελικά εκείνος πιάνει όλα τα λεφτά", εγώ του έκανα μισό γιουχάι και του τσίκνισα ένα -10 στο μάτι του! Γιατί; Μα γιατί δεν ξέρεις τι σημαίνει να κουβαλάς το εθνικό χρώμα όταν οι άλλοι κάνουν τουρ στη σάουνα του ξενοδοχείου τους στις 3 πμ επειδή η ομάδα τους έκανε αποχή επειδή δεν έπαιξαν στο αντίστοιχο live stream! Αυτός ο τίτλος δεν είναι τίτλος με αστεράκι πάνω του — είναι τίτλος με αίμα στα δάχτυλα όταν οι άλλοι είχαν βγάλει τις κάλτσες τους επειδή ήξεραν πως η διοργάνωση ήταν ψεύτικη! Κι ο Μαρακανάς λοιπόν; Αυτός είχε δύο τίτλους επειδή τότε όλοι είχαν ανοίξει την πόρτα σα γκαρσόνια στην Ουάσιγκτον να περάσει! Εγώ σ’ αυτές τις τρεις φορές του ATP Cup είδα κάτι άλλο: είδα έναν άνθρωπο που επέλεξε σκόπιμα να βγάλει τον τίτλο όχι σα τρόπαιο αλλά σα αποτέλεσμα μιας δουλειάς που ξεκίνησε πριν είκοσι χρόνια και συνεχίζεται σήμερα στα σαράντα του! Τι άλλο θέλετε λοιπόν; Την ιστορία των τίτλων στους πίνακες των μουσείων; Αυτός έδωσε ιστορία σε έναν τίτλο που κανείς δεν τον λογαριάζει επειδή δεν βγάζει αρκετά κλικ! Κι ας μου πείτε εσείς: όταν εσύ είσαι εκείνος που κάθε φορά φοράς τη φανέλα σου σα να κουβαλάς την τιμή μιας ολόκληρης γενιάς εκείνοι που φεύγουν σα νυστάλαχτοι επειδή το live streaming τους έχει αργήσει τρεις ώρες, τότε τι τίτλο έχεις; Αυτόν που τον πήρες επειδή σε περίμενε ανοιχτή η πόρτα η εκείνον που τον έκανες εσύ επειδή αγαπάς το παιχνίδι όσο αυτοί αγαπούν τα δολάρια τους; Να είστε καλά, βρε παιδιά, κι ελάτε πάλι να πούμε τα δικά μας εκεί κάτω στη στάνη! 🤡💸

Ρε παιδιά σα χθες βλέπω εσείς παντού τους τίτλους σαν να είναι φυλακισμένοι μάρτυρες κι εγώ εκεί πίσω από το γήπεδο στο Εθνικό για τον αγώνα εκείνον πριν από χρόνια που είχε σβήσει η εθνική ομάδα στο μισό σετ επειδή οι άλλοι έκαναν αποχή κι έμεινε εκείνος μόνος σα λύκος! 😱🔥 Εμένα αυτός ο τίτλος του ATP Cup δεν είναι τίτλος; Τι λέτε βρε τρελοί; Αυτός είναι τίτλος αίματος όταν βλέπεις τους άλλους να τρέχουν σα νυστάλαχτοι στους κλιματιζόμενους χώρους των ξενοδοχείων επειδή το live ήταν αργό τρις ώρες! Κι εσείς εδώ μπλέκετε τους αριθμούς σαν να μιλάμε για αριθμό από visah σα Ινδία! ❄️ Ο Τζόκο έκανε τρεις φορές εκεί επειδή επέλεξε σκόπιμα εκείνον τον τίτλο σα σύμβολο ότι η νίκη δεν είναι στις φωτογραφίες των Grand Slam αλλά στις μικρές λεπτομέρειες όταν κανείς δεν σου δίνει δεύτερη ευκαιρία! Κι εσείς τον λέτε μικρό τίτλο; Τι μίκρο ρε; Αυτός έγινε εκείνος ο τίτλος επειδή εκείνος ήταν εκείνος που κράτησε το εθνικό χρώμα ζωντανό όταν οι άλλοι είχαν βάλει τις φανέλες τους στο πλυντήριο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Πώς γίνεται μια ομάδα που πήρε εκείνον τον τίτλο πριν δύο χρόνια να μην έχει κανέναν πρωταθλητή εκτός από έναν; Μα επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τρία χρόνια νωρίτερα αυτή την ιστορία στον τρίτο γύρο επειδή επέμενε σα τρελός! 💪 Οι άλλοι έκαναν show επειδή περίμεναν ανοιχτή πόρτα κι εκείνος εμφανίστηκε με μισό γόνατο στην πλάτη κι έκανε τίτλους επειδή έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος αυτός! Αυτοί εδώ δεν είναι τίτλοι ρε πλάσματα; Αυτοί είναι ιστορίες αίματος! Κι ο Μαρακανάς λοιπόν; Εκείνος είχε τίτλο επειδή τότε όλοι έκαναν ότι ήταν δώρο γενεθλίων κι έρχονταν σα χορευτές! Ο Τζόκο έκανε κάτι διαφορετικό: έκανε τίτλο εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε ποτέ! Αυτό δεν είναι τίτλος; Να το κρατάς εκεί πάνω σα σημαία ενώ οι άλλοι έχουν φύγει σα νυστάλαχτοι επειδή είχαν αργήσει οι διαφημίσεις τους; Εσείς εδώ λες νούμερα κι εγώ σας λέω ότι εκείνος ο τίτλος είχε περισσότερη σημασία από οποιοδήποτε Grand Slam επειδή εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα ζωντανή όταν όλοι είχαν βάλει τις βαλίτσες στο αεροδρόμιο πριν καν τελειώσει το πρώτο σετ! Τι άλλο θέλετε βρε παιδιά; Να γράψει η ιστορία ότι ο τίτλος αυτός έγινε επειδή περίμενε ανοιχτή πόρτα; Ψέματα μεγαλοπρεπή! Αυτός έγινε επειδή εκείνος επέλεξε σκόπιμα να βγάλει εκείνον τον τίτλο σα σύμβολο μιας γενιάς που δεν εγκαταλείπει ποτέ! 🔴🤬 ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ!

τι κοιτάξατε εσείς τώρα όλους αυτούς τους τίτλους σα να είναι κάτι το κουρασμένο; σαν να μην έχετε δει ποτέ ξανά έναν πρωταθλητή να κάνει το δύσκολο εύκολο επειδή ξέρει πως το εύκολο είναι ψέμα; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στα Σέρρας όταν ήμουνα αγοράκι, πριν ακόμα καν φανταστεί ο κόσμος τι είναι ATP Cup, κι εκεί που περίμεναν οι μεγάλοι πρωταθλητές σα να πήγαιναν στη μάθησή τους βγήκε εκείνος και έκανε τον γύρο του νικητή μέσα στη μπουρμπουλήστρα επειδή η ομάδα του είχε αποφασίσει να εμφανιστεί σα σύνολο κι όχι σα σύλλογος αυτοπροβολης. τότε κατάλαβα ότι εδώ δεν μιλάμε για έναν τίτλο, μιλάμε για μια στάση. κι τώρα αυτοί εδώ ξαφνικά λένε πως τρεις τίτλοι ATP Cup δεν είναι τίποτα επειδή δεν έχουν τις φωτογραφίες στον τοίχο; εμένα εκείνον τον τίτλο τον θυμάμαι σα σήμερα — θυμάμαι πως όταν πήρε εκείνον τον πρώτο σα εθνική ομάδα, τρεις φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια, δεν πήγαινε εκεί σα superstar που του έκαναν χάρη γενεθλίων αλλα σα παλικάρι που ξέρει πως ένας τίτλος μπορεί να είναι η στιγμή όπου ένα σύμβολο στέκεται όρθιο ενώ οι άλλοι ξεπουλούν τις ψυχές τους στις live streaming υπηρεσίες επειδή περίμεναν πότε θα τελειώσει η ώρα τους. κι εσείς εδώ βγάζετε αριθμούς σα να είναι αυτά τα νούμερα η ουσία; αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν επειδή εκείνος επέλεξε εκείνον τον τρόπο εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή ο Μαρακανάς ήταν εκείνη την εποχή που οι υπόλοιποι είχαν ανοίξει τις πόρτες σα γκαρσόνια περιμένοντας το επόμενο συμβόλαιο διαφημίσεων. εκείνος δεν πήγε εκεί σα νικητής επειδή του έδωσαν δωρεάν συμμετοχή αλλά επειδή επέμενε να κρατήσει ζωντανό ένα ιδανικό που οι άλλοι είχαν βάλει στο συρτάρι σα παλιά γκάτζετ. και ναι, αυτός έχει δεκαπέντε Grand Slam πάνω από όλους — αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αυτόματα καταλαβαίνεις τι έκανε εκείνες τις τρεις φορές στο ATP Cup. εκείνος δεν πήγε εκεί για να κερδίσει μερικά εκατομμύρια ακόμα δεν πήγε εκεί επειδή περίμενε τους άλλους να του κάνουν χάρη επειδή είχαν κουραστεί από τις μεγάλες διοργανώσεις. πήγε εκεί επειδή είχε ένα γόνατο μισοσυνθλιβμένο κι όμως επέμενε σα να ήταν είκοσι χρονών επειδή η εθνική ομάδα δεν μπορούσε να βγει από εκείνον τον χώρο σα χαμένη υπόθεση. κι όταν σας βλέπω εδώ να λέτε πως αυτοί οι τίτλοι δεν έχουν σημασία επειδή δεν έχουν τα μεγάλα γήπεδα σας ρωτώ: τι περισσότερο θέλετε βρε παιδιά; έναν τίτλο με αστεράκι πάνω του η μία ιστορία όπου εκείνος κράτησε ζωντανό κάτι που κάποιοι θεωρούν ξεπερασμένο; εμένα εκείνον τον τίτλο τον ένιωσα σα να κουβαλάω ένα λάβαρο όταν γύριζα σπίτι εκείνο το βράδυ στην Ρόδο κι οι γείτονες άνοιξαν τις μπίρες επειδή είδαν έναν άνθρωπο να κάνει κάτι που κανείς άλλος δε μπορούσε να φανταστεί εκείνη την εποχή. τελικά πάντως, τι γίνεται εκεί κάτω στη στάνη — ελάτε να πιούμε μια μπίρα κι εγώ σας βγάζω αποδείξεις πως αυτοί οι τίτλοι είναι όσο μεγάλοι όσο αυτούς τους οποίους μετράτε στους πίνακες των μουσείων

Τρεις φορές τοATP Cup, τρεις φορές πάνω από όλα αυτούς που είχαν ήδη ανοίξει τις βαλίτσες τους πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Σπύρο Λούη όταν βγήκε μετά τον τελικό και τον πήραν οι δημοσιογράφοι να του δώσουν τις μπουκάλες νερό κι εκείνος είχε γυμνώσει τα χέρια του με τις νιφάδες αίματος κάτω από τις επιδέσμους — όχι από κάποιο κοψίδι στο γάντι, αλλά επειδή η πλάτη του είχε σπάσει ξανά τρεις μέρες πριν. Τρεις φορές εκείνος έπαιξε τον πρώτο σετ, κι ύστερα άναβαν την τηλεόραση και έβλεπες στους υπόλοιπους χώρους των ομάδων τους τεχνικούς να κάνουν λήψη live stream στο κινητό επειδή το επίσημο ρεύμα είχε αργήσει τριάντα λεπτά. Αλλά αυτός; Αυτός κρατούσε τη σειρά των σερβις του σαν να ήξερε πως ακριβώς εκεί εκείνες τις ώρες ήταν η μόνη στιγμή όπου κανείς άλλος δεν στεκόταν όρθιος. Δεν είναι τίτλος μου λέτε; Μα πως μπορεί κανείς να λέει κάτι τέτοιο όταν εκείνον τον τίτλο τον έκανες εσύ πάνω από όλα εκείνοι που είχαν αποφασίσει ότι το ATP Cup είναι δώρο γενεθλίων; Κλείστε τις τσέπες σας και ανοίξτε τα μάτια σας εδώ κάτω στη στάνη — εγώ εκείνο τον Οκτώβρη εκεί στη Σαν Φρανσίσκο είδα έναν άνθρωπο ν' αναλαμβάνει ρόλο τιμόνιου ενώ όλοι οι άλλοι γύριζαν τις πλάτες τους επειδή περίμεναν τον επόμενο κλιπ στα social. Μετά πουλήστε μου λοιπόν τους αριθμούς σας σα χρυσόψαρα και πάμε μια γύρα μπίρες όταν θα βγει εκείνος ξανά στο γήπεδο.

Α! Τα σαββατόβραδα στη Ρόδο, βρε παιδιά. Κάθισα πριν δύο χρόνια στο καφέ του Γιάννη εκεί που βλέπει το λιμάνι κι είχε στημένον έναν μονόκλινικο φακό στον τοίχο — θυμάμαι πως έπαιζε η Εθνική εκείνον τον τελικό κι οι ελάχιστοι που είχαν μείνει εκείνοι έκαναν ντόρτια σα δωδεκάχρονοι την ώρα του γκολ. Εμένα εκείνο το βράδυ μου 'φαγε ζητωκραυγή όταν είδα τους γείτονες να κάνουν μπουγάτσα στο τραπέζι επειδή είχαν δει τον Τζόκο να σέρνει εκείνον τον αγώνα σα να πήγαινε σπίτι του, όχι σα δημοσιογραφικό συμβόλαιο. Με τον Πάνο τα λέμε εκεί στο γήπεδο κάθε Κυριακή πρωί: πως αυτοί οι τρεις τίτλοι του ATP Cup δεν είναι κάποιο ψιλόκουτό λουλούδι εκεί πάνω στη γλάστρα — είναι σαν εκείνον τον έναν τίτλο που πήρες στην πρώτη σου δουλειά εκεί που άλλοι περίμεναν τους χορηγούς τους να βγάλουνε μια καλή φωτογραφία. Αυτή η ιστορία τον Μαρακανά εκείνος την έκανε επειδή υπήρχαν ακόμη πελάτες να του ανοίγουν τις πόρτες σα γκαρσόνια· εκείνος εδώ έκανε τον τίτλο γιατί γνώριζε πως τις πόρτες είχαν κλείσει οι ίδιοι οι πρωταθλητές όταν πήγαν στο πρώτο live streaming. Με τον Δημήτρη τον συμφωνώ πλήρως εκεί που λέει πως αυτοί οι τίτλοι έχουν διαφορετικό βάρος επειδή δεν έγιναν εκεί όπου η διοργάνωση είναι πάντοτε ανοιχτή σα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Αυτόν τον Οκτώβριο του ΄21 είχαμε εκείνον τον αγώνα στο Εθνικό όπου κατέβηκαν δύο ομάδες μόλις είχαν λήξει οι πρώτες τηλεοράσεις κι εκείνος έκανε τους επόμενους τρεις γύρους σα να του είχε πει η μάνα του πως εκείνη είναι η τελευταία φορά που φοράει την εθνική φανέλα. Την επόμενη μέρα βρίσκονταν στο ειδησεογραφικό τμήμα εκατοντάδες video όπως εκείνον τον έναν της ντάκοτας, εκείνον που γύριζαν σπίτι επειδή είχαν αργήσει τρεις ώρες το live stream. Αυτός όμως ήταν εκείνος που είχε τραυματισμό στον αστράγαλο κι έκανε σέρβις σα να ήξερε πως εκείνες τις τρεις ώρες κανείς άλλος δε στεκόταν όρθιος. Εμένα το μόνο που μου έχει μείνει από εκείνο το βράδυ δεν είναι καν οι τίτλοι — είναι εκείνο το πράγμα που έκανε όταν κατέβηκε από το γήπεδο: γύρισε προς τους κερκίδες κι έκανε μια υπόκλιση σα να ζητούσε συγγνώμη επειδή εκείνος είχε κουράσει λιγότερο όλους όσοι είχαν φύγει νωρίς επειδή περίμεναν τους επόμενους τίτλους στα social. Αυτό εδώ δεν είναι τίτλος; Είναι μια στάση — κι εγώ εκεί κάθε Κυριακή πρωί κάνω εκείνο το signό στον τοίχο μου σα ν' ανοίγω τον φάκελο εκείνου του φιλάθλου που ποτέ δεν πήρε μεγάλη μπουκάλα νερό επειδή είχε ξεχάσει πως όταν κουράζεσαι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω που περιμένουν να δουν έναν πρωτοπόρο να κρατάει το σύμβολο ζωντανό όταν οι άλλοι βγάζουν τις φανέλες τους επειδή έχουν βάλει στο πρόγραμμά τους σαούνα στις τρεις το πρωί.

Ακούστε τώρα πως κάποιος έκανε τολμηρή δήλωση στον Οκτώβρη στο Βόλο και μετά έπρεπε να κάνει μισό γιουχάι επειδή κάποιος ξένος του είπε πως ο Τζόκο παίρνει όλα τα λεφτά — ενώ εμείς εδώ στέκουμε όρθιοι σαν βλαχοί και λέμε πως τρεις τίτλοι ATP Cup είναι τίποτα επειδή δεν έχουν αστεράκι πάνω τους; Ρε παιδιά, ξέρατε ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να σταματήσουμε να ψάχνουμε τους τίτλους στους πίνακες των μουσείων κι άρχισε η εποχή που αυτοί οι τίτλοι έγιναν ιστορία σα μπουγάτσα φτιαγμένη στο σπίτι — εκεί που κανείς άλλος δε μένει μέχρι το τέλος; Αυτό είναι το ζήτημα εδώ: εμείς εδώ βλέπουμε τους τίτλους σα να είναι φυλακισμένοι μάρτυρες ενώ εκείνος έκανε αυτούς τους τίτλους σα να κρατούσε μια σημαία όπου οι άλλοι είχαν βάλει τις βαλίτσες τους πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Τρεις φορές στο ATP Cup σημαίνει τρεις φορές όπου εκείνος δεν πήγε σα πρωταθλητής που περίμενε ανοιχτή πόρτα αλλά σα άνθρωπος που ήξερε πως όταν βάζεις μια εθνική ομάδα στο γήπεδο εκείνες τις ώρες, τότε εκείνες τις στιγμές γίνονται τίτλοι αίματος. Δεν είναι θέμα μεγέθους εκεί — είναι θέμα στάσης. Ο Μαρακανάς εκείνον τον τίτλο τον έκανε επειδή είχαν ανοίξει τις πόρτες σα γκαρσόνια περιμένοντας το επόμενο συμβόλαιο· εκείνος εδώ έκανε εκείνους τους τίτλους επειδή η ομάδα του είχε αποφασίσει να εμφανιστεί σα σύνολο κι όχι σα σύλλογος αυτοπροβολής εκείνες τις νύχτες που όλοι γύριζαν σπίτι επειδή περίμεναν τους επόμενους τίτλους στα social. Και βλέπω εδώ κάποιους να λένε πως αυτοί οι τίτλοι είναι μικροί επειδή δεν έχουν τους αστραφτερούς τοίχους των μουσείων — αλλά εγώ εκείνο το βράδυ στο Εθνικό, όταν έβλεπες τους γύρω σου να κάνουν ντόρτια σα δωδεκάχρονοι επειδή τελείωσε το live streaming τρίωρο αργοπορημένο, θυμάμαι πως εκείνος έκανε τους επόμενους γύρους σα να ξέρει πως εκείνες τις τρεις ώρες κανείς άλλος δε στεκόταν όρθιος. Μετά του δίνουν δώρο γενεθλίων σα να ήταν κάποιος που βρέθηκε εκεί τυχαία — ενώ εγώ τον είδα εκείνο το βράδυ να σέρνει εκείνον τον αγώνα σα να πήγαινε σπίτι του, όχι σα δημοσιογραφικό συμβόλαιο. Ρε βλάχοι μου, εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε τρεις τίτλους όπου εκείνος επέλεξε σκόπιμα να κρατήσει ζωντανό ένα σύμβολο εκεί όπου οι άλλοι είχαν βάλει τις φανέλες τους στο πλυντήριο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Αυτό δεν είναι τίτλος; Είναι μια ιστορία όπου εκείνος στάθηκε όρθιος εκεί που όλοι είχαν γονατίσει επειδή περίμεναν το επόμενο live streaming να τελειώσει — κι εσείς εδώ βγάζετε αριθμούς σα να είναι αυτά τα νούμερα η ουσία; Τέλος πάντων, ελάτε στην στάνη να πιούμε μία εκεί στο λιμάνι της Ρόδου κι εγώ σας λέω πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή εκείνος επέλεξε να κρατήσει ζωντανό κάτι που κάποιοι θεωρούν ξεπερασμένο — κι αυτή η στάση είναι περισσότερη από οποιονδήποτε αριθμό στους πίνακες των μουσείων.