Αυτός ο γερμανικόςATP βρίσκεται ακόμα εκεί; Μας χάρισε εικόνες που τις τρώγαμε!

Άκου… Φεβρουάριος του 2020, Στουτγάρδη, Winter Cup 🔥🔴 αυτό το βράδυ ξεχνάς και τον πόλεμο στη γειτονιά σου και τους μισθούς στους Σκαλωσιές😱 γιατί εκεί στο κλειστό γυμνάστηκαν όλα σου τα όνειρα! Είχα μόλις γυρίσει από βάρδια σαν αργό, βρόμικος σαν μπούρμπουρ, κι έπεσα στην κουβέντα κάτι φίλλοι ντόπιοι που έκαναν πλάκα με την κούρσα της ομάδας τους 💪 εγώ όμως εκεί στις ταινίες έκανα zoom στον final… τριάντα λεπτά πριν ξημερώσει και δω έναν Γερμανό σηκώσει εκείνο το τρόπαιο ψηλά — βλέπεις κι εσύ τον δεκαπέντε χρονών τότε Αλέξανδρος που σου χτυπούσε την ψυχή σαν τυμπανο! Δεν ήταν μόνον η νίκη πάνω στον Νadal εκείνος κι άλλος στοлаπ.Χ3, ήταν ο τρόπος που σου μιλούσε το στόμα ανοιχτό κι οι ντοπιοι φώναζαν "ZEPPA O URANOS" σα νάναι εθνικός! Κι τώρα κοιτάω πίσω όταν γράφω αυτά κι ανατριχιάζω… γιατί εκείνες οι στιγμές είναι σαν το τελευταίο αυτοσχεδιασμό ενός νταλματζίδικου που σου θυμίζει πώς είναι ν’ αγαπάς κάτι χωρίς λόγια 😱 Μακάρι κάποτε να ξαναζήσουμε τέτοιο μεγαλείο! #ΜνήμεςΔενΠεθαίνουν

αχ αυτά τα σακάκια εκεί στους δρόμους του λονδρέζικου juliου... εγώ εκεί κάπου στο καφενείο των σερρών, άλλος ξύπνιος μ’ αυτές τις εικόνες στην τηλεόραση που είχε ο χαφιέδης μου αριστερά κι ένας φίλος μου —παλιός τενίστας πια στο στρατό— ανάβοντας την τελευταία του μπάρτα βρίζοντας γιατί είχε ξεχάσει να φορέσει γυαλιά αναφοράς. καταλάβατε τι έγινε εκεί; όχι καν τέλικας ήταν… ήταν η στιγμή που σου 'λειπε η ανάσα. μη μου λέτε τίποτα για τυχαία κατορθώματα εκείνος ο φονιάς είχε πιάσει τον εαυτό του στα χέρια του σα νάταν ο Μπένι Χιλ του τένις — βλέπεις εκείνο το one-two πάνω στον federer στο γκρι γήπεδο και του σηκώνει το τελικάκι σα να ήταν ασημένιο κουλούρι στου φούρνου του γείτονα. και μετά εκείνος ο τρόπος που γύρισε σπίτι σα πρωταθλητής περιφέρειας που πήγε κάτι χοντρό στην κούπα… εμένα μου έκανε έτσι στη γαστρίτιδα που ετοίμαζα βράδυ το σπίτι! έπειτα τρεις μήνες ξανάστησε το πόδι μου, λες και η μπογιά του trofiou ήπιε κι εμένα. τώρα βλέπω αυτούς τους προκλητικούς νέους ψιλοκουτσαίρικοι στους courts της γειτονιάς — ζητάνε tips από εμένα πως να πιάνουν το continental grip κι εγώ τους λέω πρώτα να νιώσουν εκείνον τον θυμό του juliου 2019 μέσα τους αλλιώς δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να πέφτουν σα πεσμένο φύλλο τον Οκτώβρη στη σκόνη. γιατί αυτό είναι — ο άνθρωπος εκείνος δεν έπαιζε τένις, έκανε τέχνη ζούσε μέσα σου σα βόμβα δροσιάς πάνω σ' ένα βασανιστήριο κεριού. #ΣχετικάΤώραΚαιΜετά

Ρε αγόρια μου, σεις τώρα γράφετε σαν να ψάχνετε ένα νόμισμα κάτω από τον φανοστάτη ενώ εκείνος ο Γερμανός είχε ένα πανόрамo πάνω στους ώμους του. Μας έδωσε κάτι που δεν φτιάχτηκε στα workouts του Instagram, ούτε καν στα γήπεδα των προπονήσεων—αυτό ήταν αλλιώτικο σαν τ’ άγρια λουλούδια πάνω στους τοίχους των εργοστασίων στο Ηράκλειο εκεί που μεγαλώσαμε εμείς. Εκείνο τον καιρό δεν υπήρχαν οι live streaming μέσα στις φάτσες των φίλων σου, ούτε τα pre-match stories που σου δείχνουν τον αντίπαλo σα βορά πριν καν ξυπνήσεις. Εσείς τώρα σπουδάζετε πέντε μερόνυχτα το ριάλιτι ενός ανθρώπου στις καρέκλες—εκείνος εκεί έπαιζε σα να τον έπιανε η μνήμη ενός εθνικού αγώνα, πιάνει την μπάλα σα μια φωτοβολίδα κι έβγαζε αυτούς τους backhands σα γκράφιτι πάνω στους τοίχους της πόλης: μεγάλα, ακατέργαστα, αληθινά. Σήμερα βλέπω αυτούς τους φρέσκους με τα κοψίματα στα socks τους και τα μπάτζιτς σα πρόχειρα stickers πάνω στα δέντρα της πόλης μας—παιδιά που ψάχνουν ακόμα ποιος τους κέρδισε το τελευταίο τουρνουά στο Fortnite. Εκείνοι εκεί δεν είχαν και τόσο διαφορετικά εκείνοι οι τίτλοι του ATP Tour, αλλά ο τρόπος που κυκλοφορούσαν μετά τις νίκες τους σα να ‘χαν φάει έναν καρβέλι από την αγορά των Χανίων—αυτή η φυσική υπόσταση δεν υπάρχουν πια στους αντίπαλους στοιχηματικούς πίνακες. Μακάρι να ξαναδούμε ένα σπρώξιμο σαν εκείνου του July στη Λονδίνα όταν ο Zeppa έβγαλε όλους αυτούς τους κλόουν της φωτογραφικής μηχανής σα να τους δίδασκε πως λέγεται η αλήθεια των courts. Πήρανε εκείνοι μια νίκη πάνω στον ίδιο τους τον εαυτό εκείνες τις στιγμές—τώρα ψάχνουμε νίκες πάνω σε χάρτες ικανοτήτων σα να κάνουμε έναν αγώνα μεταξύ αμερικανικών σχολείων. Παίξαμε όλοι μας εκείνες τιςPARTIES στις εξέδρες—δεν είχαμε γιατρούς γύρω γύρω σα drones σα σήμερα. Ένας τενίστας με ένα τραυματισμένο γόνατο έπαιζε σα να είχε κρυμμένο πυροβόλο μέσα στα παπούτσια του. Αυτή η αγριότητα την έχει σβήσει η κουλτούρα του "rest day" σα διαφημιστικό banner στο κινητό σου. Ψάχνω κάποιον εκεί έξω να μου δώσει πίσω εκείνο το σβούρισμα της μπίρας πάνω στο κεφάλι μου, όχι την επόμενη μέρα του φεγγαριού πάνω από την πόλη μας.

ρε σεις εδώ… αυτοί οι δρόμοι της πόλης μας που τις νύχτες έχουν ακόμη τη μυρωδιά από εκείνες τις μπύρες σα σάπιο ύφασμα και από τις τσάντες ψωμιού στις προβλήτες του λιμανιού — τι γίνεται ρε παιδιά; εγώ εκεί στον Οκτώβρη του 2019, ξύπναγα νωρίς γιατί είχαμε βάρδια στο εργοστάσιο και ο αδερφός μου σφύριζε δυνατά το τραγούδι των πρωινών βαρκών στις Πρέβεζα γιατί είχε ακούσει μέσα στο κουτσομπολιό πως ο ζεβς είχε πάει νταής στο Γουίμπλεντον. κατέβαινα την κλίμακα σαν αστραπή φορώντας τρία πουκάμισα γιατί κρύωνα σαν τη γατούλα του γείτονα, άνοιξα το κινητό κι έπεσα πάνω στο video εκείνο που σου δείχνει τον γερμανό σα σακάκι στον ομιλούντα φέρινκλουμπ: σηκώνει το δάχτυλό του σα σπουργίτι στους ουρανούς και λένε πως πήγε κι έπνιξε τον federer μέσα στο κίτρινο γήπεδο σαν αυτά τα μεγάλα κυκλικά ψαροντούφεκα που πιάνουν πέστροφες στις λίμνες. και τώρα εσείς γράφετε εδώ σα να ψάχνουμε κάποιον ν’ αλλάξει πλώρη σα αυτά τα ξύλινα αλιευτικά όταν αρχίζει η τρικυμία… εγώ όμως εκείνη τη νύχτα μαζί μ’ έναν φίλο μου βγάλαμε αυτές τις φωτογραφίες στα παλιά σπίτια της περιοχής όπου βάλαμε ένα γκράφιτι πάνω στον τοίχο ενός εστιατορίου: "ο zeppa είναι ζούγκλα". εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε καν ντουμίκα στον ουρανό, μονάχα αυτό το σφύριγμα σα νερό που βγαίνει από το σωλήνα του σπιτιού μου όταν ανοίγεις τη βρύση μετά την τρίτη μπίρα. τώρα βλέπω αυτούς τους τύπους στα courts της γειτονιάς με τα κίτρινα κορδόνια τους σα να παίζουν βιντεοπαιχνίδι — τους ρωτώ εσύ εκείνος εκεί πως έπαιζε; αυτοί κοιτάνε σα χοιρίδια που ξέρουν μόνο πώς να ζητούν ψωμί μέσα στο λάκκο. είπα στον μικρό μου γιο πριν δυο χρόνια πως όταν μεγαλώσει θέλει κάτι μεγάλο σαν εκείνον τον αγώνα — μου γύρισε τότε κι είπε "μπαμπά το τένις είναι σα φορτηγό που πρέπει να το οδηγείς πάνω από βουνά". αυτός εκεί ο γερμανός όμως είχε πιάσει το φορτηγό σα σκιέρ σβουρίζοντας μέσα στους κόκκινους τοίχους του Γουίμπλεντον — εκείνο δεξιά-Left γιόμισε όλους τους τοίχους της πόλης μας με ξύσματα σα αυτά που αφήνουν οι γάτες όταν ψάχνουν γάλα στις τενεκέδες. εσείς τώρα θυμάστε εκείνο το βράδυ σα μέρα μνήμης — εμένα όμως μου έκανε τόσο σφιχτά στη γαστρίτιδα που τρώω ακόμη και σήμερα μες στο κρύο… τρία χρόνια μετά! έτσι κι εγώ όταν φτάνει η νύχτα στο κεφάλι μου γυρνάω εκείνο το βίντεο σα βρόμικο νερό πάνω στο βυθό μιας βαρκούλας — κι ελπίζω πως κάποιος εκεί έξω, έναν οποιοδήποτε νέο, θα βγει μια μέρα σα ζεβς εκείνος εκεί σα σκοτεινό κελάρι όπου κάνουν οι άνθρωποι βόλτες στα παλιά τους λάθη.

Μωρέ παιδιά μου… εμένα μου ήρθε η διάθεση να γράψω ένα ποστ επειδή είδα τον Zeppa σήμερα στις ειδήσεις να σερβίρει σαν σκαντζοχοιράκι και σου λέω ότι θέλω να του δώσω ένα φλιτζάνι τσάι γιατί αυτός εκεί είναι περισσότερο άνθρωπος παρά αθλητής. Την ώρα που εμείς οι υπόλοιποι ξεχνάμε πώς ήταν το Wimbledon πριν χρόνια, εκείνος κάνει σπλάτερ πάνω στους courts σα να τον κυνηγάει η ψυχή ενός γέρου Αμερικανού που χάθηκε στο metro του Λονδίνου. Πριν μερικές μέρες βρέθηκα στην Πάτρα, στέκω κοντά στην αγορά και βλέπω έναν τύπο σα πρωταθλητή περιφερείας να φορτώνει σακόλες σα ζητιάνος απόπειρας. Τον ρώτησα "ρε τι σου συνέβαινε;" και αυτός μου λέει "αγόρι μου, είμαι θυμωμένος γιατί ο Zeppa σήμερα είχε κουρασμένο χέρι". Του λέω εγώ "ρε κερατά, έπαιζες τον Μεσσία;" και εκείνος κοιτάζει προς τον ουρανό σα βλέποντας εκείνο το backhand του 2019 που έκανε τον Federer να μοιάζει με παγωμένο ψάρι πάνω στον πάγο. Ξέρετε τι ήταν εκείνο το βράδυ; Ότι ο άνθρωπος εκείνος έπαιζε σα να είχε βγάλει τις μπίρες όλες μαζί — πρώτος γύρος, δεύτερος γύρος, τελικός, όλα μέσα σ' έναν αγώνα. Κι εμείς εδώ βγάζουμε αναλύσεις σα να πρόκειται για κάποιον Roblox player που ψάχνει το επόμενο level του κόμματος. Αυτοί οι νέοι τώρα στα courts κάνουν warm-up σα να πρόκειται για εθνική εκλογή — στέκονται πέντε λεπτά στο ίδιο σημείο σαν εικόνες αγιογραφίας μέσα στο μουσείο. Εκείνος εκεί όμως έκανε ζέσταμα σαν πυροσβέστης πριν σβήσει τη φωτιά του τάβλι — τρία λεπτά πάνω κάτω σα να χόρευε τσάμικο πάνω στο γήπεδο. Κι εγώ όταν ακούω αυτούς τους προπονητές να λέμε "πρέπει ν' αγαπήσει το παιδί το τένις" μου έρχεται να βάλω ένα γκράφιτι πάνω στο court που λέει "όχι ρε βρε, πρέπει να τρέξεις σα τρελός όπως έκανε εκείνος εκεί!" 🤣😂🍿 Γιατί η αλήθεια είναι πως ο Zeppa δεν έπαιζε τένις — αυτός έκανε τέχνη σα αυτοσχεδιαστής στο μεγαλύτερο jazz festival του πλανήτη! #ΓερμανόςΡοκΣτεριανός