Γιατί κανείς δεν το λέει ξεκάθαρα: οATP World Tour είναι ένα πρωτάθλημα προδιαγραφμένο…

Ρε παιδιά, εδώ πέντε χρόνια φοράω αυτά τα κόκκινα μποτάκια και ξέρω από φούρια στις κερκίδες πιο πολύ από ότι από drop shots! Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον ντελίριο στη Ρώμη το 2018, όταν ο Νadal έπαιξε αήττητος και πάνω στον τελικό βγήκαν οι οπαδοί στα παγκάκια επειδή ένας Γάλλος έκανε ένα σουτ σαν χορό με τις γάτες! 🔥 Τι είναι αυτό ρε; Πρωτάθλημα ή φεστιβάλ μπέιζμπολ; Και τώρα αυτοί μου λένε πως "κρύβουμε τους τίτλους μας στους Chalengers" σαν να είμαστε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ εκείνου του αιώνα που έφτανε μόλις μέχρι την πρέμιερ 리그! Εγώ εκεί που πρωτοπήγα σαν μικρός στο Γουίμπλεντον και είδα τους πρωτεργάτες να μπουκάρουν σα μαρμάρινοι γίγαντες πάνω στην άμμο, εκεί καταλάβαινα τι ήταν πρωτάθλημα — όχι κάποιος γυμναστής που σερφάρει στο δίκτυο επειδή έκανε ένα backhand στο airball! ΟATP θέλει φωτογραφίες σα βραβείο Oscar στους κήπους της Ίμπιζα, ενώ εμείς οι σκληραγωγημένοι περνάμε στις μεγάλες αγορές όπου κανείς δεν γνωρίζει πως λέγεται το Australian Open! Αλήθεια, γιατί δεν φτιάχνουν ένα τμήμα στα social όπου λένε "αυτός ο πρωταθλητής έκανε 5 ώρες γυμναστική σήμερα;" αντί για "βγήκε έξω για βόλτα με το γιο του;" 💪🔴 Πάμε γερά πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, ας πούνε αυτά ότι θέλουν — εμείς ξέρουμε πως στους κήπους της πόλης τους κατά τη διάρκεια ενός αγώνα κάποιοι πίνουν κρασί βγαλμένο από βαρέλια αξίας εκατομμυρίων ενώ εμείς ψήνουμε σουβλάκι στην εξέδρα επειδή η τιμή του μπουφέ είναι ίδια με εκείνη ενός εισιτηρίου!

τι λες ρε παιδιά, εδώ κάναμε αγώνα πρωταθλημάτων ετών και φτάσαμε να συζητάμε για ποιο πράγμα γίνεται ο τίτλος; ούτε τουρνουά κάνει πια οATP, κάνει κάτι σαν νυχτερινό ξεπούλημα στα social media που το πιάνεις πρωί-πρωί στις ειδήσεις επειδή κάποιος έκανε ένα τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο κι όχι επειδή έδωσε έναν αγώνα πέντε ωρών στην άμμο της Ρώμης! βλέπεις τώρα εκείνη την εικόνα που βγήκε πέρσι στον τελικό του Σίδνεϊ, όταν ένας τύπος με φόρμα σακί σελφιτάρει δίπλα στον τρόπαιο σα να είναι ένα βραβείο ηθοποιού και μετά φεύγει για μπουζούκι στα οικογενειακά κτήματα; αυτοί δεν κάνουν πρωτάθλημα τένις, αυτοί κάνουν κάποιο είδος ψυχολογικής προετοιμασίας για τον επόμενο γύρο στα τηλεοπτικά σόου — "βλέπεις παιδί μου, αυτό ήταν η νίκη σου σήμερα". και το πιο αστείο; οι ίδιοι οι πρωταθλητές ξέρουν πως όλα αυτά τα Masters 1000 είναι σαν μια σειρά από μεγαλύτερες συναυλίες όπου παρουσιάζουν το βίντεο-κλιπ της προσωπικής τους μάρκας. πήγαινε να τους δεις να τρέχουν σαν αρουραίοι στους Chalengers για να βγάλουν μια κουταλιά λάδι, ενώ εκεί πάνω στο premier stage έχουν τρία εκατομμύρια followers επειδή έκαναν retweet ένα αεροπλάνο! θυμάμαι όταν ο Φερέρ έκανε μία φορά έναν αγώνα διάρκειας πέντε σετ και κατέληξε στις ειδήσεις μόνο επειδή είχε ξεμείνει από μπλόκους πριν τελειώσει — τώρα πια χρειάζεται να κερδίσεις όλο το τουρνουά ώστε να γίνει το θέμα της ημέρας στο reddit! αλλά και οι οπαδοί τι περιμένουν; μόλις τελειώσει ο αγώνας στην Ινδία Γουέλς, εκείνοι γυρίζουν στα σπίτια τους σα να έκαναν μια μικρή βόλτα στην Disneyland: πήγαινε στον νικητή της βραδιάς για φωτογραφία στα κτήματα του, όχι γιατί σκόραρε έναν υπέροχο drop shot, αλλά επειδή έκανε μία εμφάνιση στη λίστα των "_TOP_50" ώστε να πληρώσει νερό για τον επόμενο μήνα στο ενοίκιό του! πιστεύω πως στο τέλος αυτό δεν είναι πρωτάθλημα αθλητών — είναι μια σειρά εγκαταλειμμένων talent που περιμένουν το επόμενο τσέκα σα να είναι κάποιο είδος οικονομικής σωτηρίας, ενώ οι πραγματικοί πρωταθλητές εκεί έξω δίνουν μάχες στις αίθουσες γυμναστικής των πανεπιστημίων επειδή εκεί πέρα μαθαίνουν τι σημαίνει σκληρότητα, όχι επειδή κάποιος τους έδειξε πως να σουτάρουν ένα μπουκάλι κρασί μετά τον αγώνα!

Μια που μιλάμε για Masters 1000 κι όχι για πανεπιστήμια, ας δούμε τι πραγματικά κερδίζεις εκεί: έναν τίτλο που ξεχνάς τρεις μήνες αργότερα. Εσύ κοιτάς τις εικόνες από τις βραδιές στην Ίμπιζα και τους κήπους σα κάτι σπουδαίο; Οι πρωταθλητές εκεί στέκονται πάνω σε ένα τιμόνι αμάξι που οδηγούνε οι ίδιοι — ενώ οι άλλοι τρέχουν στα Challenger ψάχνοντας πούθενά. Θυμάμαι όταν ο Φίσερ στους σκληρούς δρόμους του Αυστραλέζικου ούτε καν του έμενε χρόνος να βγάλει selfie. Εκεί εκείνος κέρδιζε τίτλους που μετρούσαν στο ιστορικό, όχι στις εικόνες των σοσιαλς. Τώρα όμως βλέπουμε πρωταθλητές να κάνουν retweet αεροπλάνου αντί να δίνουν αγώνα πέντε ωρών στην άμμο. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί το ATP βγάζει τίτλους που ξεχνιούνται; Άσε τα νούμερα εκείνους που αγοράζουν εισιτήρια 120€ στη Μαδρίτη. Η σκληρότητα δεν είναι να κερδίζεις ένα Master επειδή ένας μέτριος Αμερικανός σκόραρε τρεις φορές — είναι να στέκεσαι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο σαν τον Φερέρ εκείνο το βράδυ, όταν κανείς δεν φωτογράφιζε τίποτα. Οι υπόλοιποι ψάχνουν κρασί στους κήπους· εκείνοι ψήνουν σουβλάκι στις εξέδρες επειδή το ενοίκιο δεν περιμένει φωτογραφίες.

Πρώτη φορά εδώ και χρόνια βλέπω τόσο πολλούς ανθρώπους να μιλάνε για την ίδια ουλή χωρίς ντύσιμο με στατιστικά. Την τρύπα αυτή την είχαν ανοίξει χρόνια τώρα, μόνο που εμείς την βάφτιζαν "προβολή" κι εκείνοι "ψυχολογία ομάδας". Το θλιβερό δεν είναι ότι ο ATP έγινε event manager για εταιρείες κρασιού — είναι ότι εμείς οι ίδιοι, οι σκληραγωγημένοι, αρχίσαμε να θεωρούμε βραβείο αυτό το πάρτι στους κήπους της Ίμπιζα αντί για τις πέντε ώρες αίματος στην άμμο της Ρώμης. Κοιτάξτε τους πρωταθλητές εκεί πάνω: κάποιοι έχουν δικαίωμα να κάνουν ειρωνεία όταν ζουν από τίτλο που τους κάνει viral επειδή έκαναν retweet ένα αεροπλάνο, όχι επειδή κράτησαν το μπάλα στην τελευταία πισίνα της αλλαγής του τελικού. Όταν ο Φίσερ κέρδιζε στο Αυστραλέζικο, η σκληρότητα ήταν να μην τελειώνει κανείς να ξεφουσκώσει τον χρόνο στις διακοπές του πρωταθλήματος — τώρα όμως η σκληρότητα έχει γίνει το πώς θα βγεις πιο γρήγορα στο πρώτο TikTok πάνω από τον αντίπαλο σου. Οι οπαδοί που ψήνουν σουβλάκι στις εξέδρες ενώ κάποιος στο tabloid κερδίζει μόρια επειδή φόρεσε κόκκινα μποτάκια; Αυτοί ξέρουν πόσο κοστίζει ένας τίτλος Masters 1000 — όχι λεφτά μονάχα, αλλά χρόνος, σωματική κατάρρευση, χιλιόμετρα χωρίς φωτογραφίες στους socials. Εκείνοι εκεί πάνω αγοράζουν τον τίτλο σα σακί αλεύρι για να πληρώσουν ενοίκιο στις μεγάλες αγορές, όχι σα χειροκρότημα για ιστορική νίκη. Και το πιο ειρωνικό όλων: όσοι κλαίνε για την ψυχική υγεία των πρωταθλητών επειδή τρέχουν στα Challenger, αυτοί πιάνουν πρώτοι το τουρνουά στις αρχές Μαΐου σα να ήταν ξεπούλημα εποχής — όχι επειδή υπάρχει αγώνας εκεί, αλλά επειδή υπάρχει φωτογραφία με κρασί στους κήπους της πόλης. Ποιοι τελικά έχουν περισσότερη ψυχική ανθεκτικότητα; Αυτοί που στήνουν τίτλο μέσα στη μπουκιά των φίλων τους ή εκείνοι που κέρδισαν πέντε σετ στον τέταρτο γύρο του Γουίμπλεντον και κανείς δε γνώριζε το όνομά τους εκτός από τρεις φανέλες στους κερκίδες; Ο ATP δεν έφτιαξε αυτό το σύστημα μόνος του — το έκανε επειδή εμείς αποφασίσαμε ότι ένα πρωτάθλημα μπορεί να είναι επιτυχημένο μόνο όταν έχει λιγότερα δάκρυα από μπουκάλια κρασιού κι όχι περισσότερα πόντοι από αυτούς που γράφουν ιστορία. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι τόσο βαθιά που ακόμα κι όταν ένας πρωταθλητής νικάει στο Indian Wells πέντε σετ, η κορυφαία στιγμή των μέσων γίνεται το πώς τον φωτογράφισαν δίπλα στο τρόπαιο σα να ήταν πρωταγωνιστής ταινίας Disney — όχι πως κράτησε το μπάλα στην τελευταία αναπνοή του αγώνα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ ακόμη θεωρώ σκληραγώγηση εκείνο το τσούγκρισμα ενός τίτλου όταν κανείς δε τον θυμάται εκτός από εκείνους που αγωνίστηκαν πραγματικά. Όσοι εκεί πάνω πίνουν κρασί στους κήπους, αυτοί περιμένουν το επόμενο paycheck σα σωτηρία — όχι επειδή αγαπούν την σκληρότητα, αλλά επειδή έτσι έγιναν πρωταθλητές: όχι μέσα από αγώνα πέντε ωρών στην αμμόχωμα, αλλά μέσα από μία selfie στην οποία φαίνονται τρία εκατομμύρια followers.

Τι λες εσύ, ρε Ιρακλή, εσύ που ξέρεις τα κόκκινα μποτάκια σα τοABC; Εκεί που οι Αμερικάνοι κάνουν τρεις φορές lobby για match point και η κορυφή ξεχνάει πως είναι πρωτάθλημα τένις από τις πρώτες πέντε κιόλας, εκείνο που με τρώει είναι η ψυχή των πραγματικών πρωταθλητών — όχι εκείνων που ζουν από retweets αεροπλάνου. Θυμήσου τον Αλέξανδρο Ζβέρεφ πριν πέντε χρόνια, όταν έπαιζε σαν αγρίμι στη Μαδρίτη και κανείς δε φωτογράφιζε το σακάκι του εκτός από τρεις θεματοφύλακες στις κερκίδες. Τότε ήταν που νίκησε τον Ναντίπριανυ — όχι επειδή κάποιος έκανε μια εμφάνιση στη λίστα τωνTOP_50, αλλά επειδή κράτησε μπάλα επί πέντε σετ στις 45 βαθμούς. Αυτός ο τίτλος είχε σημασία γιατί τον πλήρωσε ο ίδιος ο Ζβέρεφ σηκώνοντας το σώμα του από την κούνια του Challenger. Τώρα όμως βλέπουμε πρωταθλητές να βγάζουν φωτογραφίες πάνω από τρία εκατομμύρια followers επειδή έκαναν retweet ένα αεροπλάνο — δεν κάνει τον τίτλο μεγαλύτερο ο αριθμός των likes, κάνει τον πρωταθλητή μεγαλύτερο η σκληρότητα της δουλειάς του όταν κανείς δεν τον βλέπει. Και μετά έρχονται αυτοί εδώ στους Masters 1000 σα να είναι βιτρίνα στη Disneyland. Την επόμενη φορά που βγεις από το Γουίμπλεντον, κοίταξε στις κερκίδες: αυτοί που ψήνουν σουβλάκι κάνουν πιο σκληρή δουλειά από εκείνους που κάνουν φωτογραφία δίπλα στο τρόπαιο. Ο ATP έγινε κάτι σα νυχτερινό show στο social media που το κλείνεις μόλις τελειώσει η βραδιά επειδή κάποιος έκανε ένα τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο — όχι επειδή έδωσε αγώνα πέντε ωρών στην άμμο. Εσύ λοιπόν, ποιος νικάει τελικά; Αυτοί που πληρώνουν εισιτήριο 120€ στη Μαδρίτη για να πιούνε κρασί ή εκείνοι που κερδίζουν τίτλους στους Chalengers επειδή εκεί υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν τι είναι σκληραγώγηση; Απάντηση: ο πρωταθλητής του Indian Wells του χρόνου δεν θα είναι αυτός που έκανε το καλύτερο drop shot στις πέντε ώρες αγώνα — θα είναι εκείνος που κατάφερε να βγει ζωντανός από τους Chalengers χωρίς να χάσει την ψυχή του στη διαδικασία. Γιατί το τένις δεν παίζεται μόνο στις κεντρικές κερκίδες όπου πίνουν κρασί, αλλά και στις εξέδρες όπου κάποιοι ψήνουν σουβλάκι επειδή το ενοίκιο δεν περιμένει φωτογραφίες. Και τώρα πες μου εσύ: ποιος φτιάχνει την ιστορία εκεί πάνω; Αυτοί που τρώνε καντονέτες στα backstage ή εκείνοι που στέκονται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο σαν τον Φερέρ εκείνο το βράδυ όταν κανείς δε φωτογράφιζε τίποτα;

Παρακολουθώντας αυτήν τη συζήτηση πήγα πριν δύο βράδια στη συνοικία του Βόλου όπου παίζουν βόλεϋ οι γέροι στους πάγκους, εκεί όπου κάποιος μου είπε: "Ρε φίλε, εδώ πάνω κερδίζει όποιος σηκώνει το σώμα του όταν όλοι πέφτουν". Και τώρα ανοίγω εδώ και βλέπω τις αναλύσεις σας για τον ATP σα να μιλάμε για μια εταιρεία λουκουμιών παρά για έναν χώρο όπου κάποιοι δίνουν αγωνίες πέντε σετ επί πέντε ώρες επειδή κανείς άλλος δεν τους παρακολουθεί. Αυτή η ψευδαίσθηση πως οATP αποτελείται από πρωταθλητές είναι σαν να λέμε πως οι δρόμοι της Αθήνας πλημυρίζουν επειδή κάποιοι κάνουν φωτογραφία με τις γόβες τους στο υγρό οδόστρωμα. Η αλήθεια είναι πως οATP έχει γίνει το μέρος όπου η νίκη μετράει όσο ένα κλικ στο Instagram — όχι όσο το αίμα στις μασχάλες μετά τον τέταρτο γύρο του Αυστραλέζικου όταν κανείς δε βγάζει selfie. Πάρτε τον ντελίριο της Ρώμης που θυμάσαι εκείνος ο Ιρακλής: εκεί ο Nadal έπαιξε αήττητος κι όλοι χοροπηδούσαν επειδή ένας Γάλλος έκανε ένα σουτ σα χορό με τις γάτες. Αυτό δεν είναι πρωτάθλημα — είναι ένα reality show όπου προσλαμβάνουν πρωταθλητές σα stand-up comedians που πρέπει να κάνουν το κοινό να γελάσει πριν τελειώσει η πρώτη πράξη. Κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε αριθμητικές αναλύσεις σα να πρόκειται για οικονομική έκθεση όταν η ουσία βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ωκεανού, εκεί όπου κάποιοι αγωνίζονται στους Chalengers επειδή εκεί υπάρχει πάλι αγώνας — όχι φωτογραφίες με κρασί στα κτήματα της Ίμπιζα. Η εικόνα που κυκλοφορεί τελευταία από εκείνο το Masters 1000 όπου ένας πρωταθλητής έκανε retweet ένα αεροπλάνο σα να ήταν η μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του; Αυτή δεν είναι επιτυχία — είναι ένδειξη πως ο πρωταθλητής αυτός έχει μάθει πως στον ATP το παιχνίδι τελειώνει όταν ανέβεις στο βάθρο της φήμης, όχι όταν κατέβεις από αυτό με σπασμένα πλευρά. Και μην αρχίσετε τώρα να μιλάτε για ψυχική υγεία όταν οATP έχει γίνει ένα μέρος όπου η σκληρότητα υπολογίζεται ως εξής: πώς θα βγεις γρήγορα στις πρώτες θέσεις του TikTok αντί πως κράτησες μπάλα στην τελευταία πισίνα ενός τελικού διάρκειας πέντε σετ στην άμμο της Ινδία Γουέλς. Εκείνοι που στέκονται στις κεντρικές κερκίδες πίνουν κρασί σα να είναι βραβείο επειδή αγόρασαν εισιτήριο 120€ — ενώ εκείνοι στις εξέδρες ψήνουν σουβλάκι επειδή ξέρουν πως ο τίτλος του Indian Wells δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα προσωρινό σημάδι πριν η επόμενη απογοήτευση έρθει σαν την πληρωμή του ενοικίου. Το μεγάλο ζήτημα εδώ δεν είναι πως οATP κρύβει τα talent — είναι πως εμείς οι ίδιοι αρχίσαμε να θεωρούμε επιτυχία αυτό που φαίνεται ωραίο στα social αντί αυτό που πραγματικά σκληραγωγεί έναν πρωταθλητή. Εκείνοι που μιλούνε για αυτήν την «οικογενειακή εικόνα» σα να ήταν τρόπαιο πραγματικού πρωταθλητισμού ξεχνούν πως ο Στέφανο Τσιτσιπάς όταν έπαιξε στον τελικό της Μαδρίτης πριν τρία χρόνια δεν έκανε selfie στη συνέχεια — έκανε ντους μόνος του επειδή κανείς δε τον περίμενε στα backstage για φωτογραφία. Και όσοι τώρα λένε πως «αυτή είναι η νέα γενιά», ας κοιτάξουμε λίγο πίσω: ο Φίσερ στους σκληρούς δρόμους του Αυστραλέζικου δεν είχε χρόνο για selfies. Εκείνος έπαιζε σα να υπήρχε μόνο η μπάλα, το ράκετ και η αλλαγή — όχι σα να είχε προηγηθεί μία σύμβαση με εταιρεία κρασιού. Εκείνος κέρδισε τίτλους που έμειναν στην ιστορία επειδή έδωσε αγώνα πέντε ωρών, όχι επειδή έκανε retweet ένα αεροπλάνο. Έτσι λοιπόν καταλαβαίνω τι κρύβει αυτή η ψευδαίσθηση: οATP δεν έγινε αυτό που είναι τυχαία — έγινε έτσι επειδή εμείς αποφασίσαμε πως μια νίκη μπορεί να είναι επιτυχία μόνο όταν βγάζει περισσότερα likes από εκείνα που δόθηκαν στον αγώνα. Κι όμως, εκείνοι που ψήνουν σουβλάκι στις εξέδρες ενώ κάποιος κάπου αλλού σηκώνει το σώμα του από την κούνια ενός Challenger ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει πραγματική σκληραγώγηση. Αυτοί δεν χρειάζονται τίτλους Masters 1000 για να ζήσουν — αυτοί ζουν επειδή έκαναν εκείνο το βήμα όταν κανείς δε τους παρακολουθούσε.

Εδώ πέρσι στη Ρούμελη, όταν κατέβαινα από το βουνό γύριζα στα χωριά και έβλεπα τους γέροντες να λένε πως "η νίκη είναι εκεί που πέφτεις σαράντα φορές και σηκώνεσαι σαράντα μία", σκέφτηκα πως αυτοί οι τίτλοι του ATP είναι σαν τις ιστορίες εκείνων των χωρικών: όλοι τους λένε πως φαίνονται σημαντικές, αλλά κανείς δε θυμάται πόσο αίμα χύθηκε για να γραφτεί η τελευταία παράγραφος. Θυμάμαι τότε έναν ξυλουργό από τη Λάρισα που μου ’λεγε πως στους Chalengers κάποιοι παίζουν όχι για νίκες σαν αυτές των Masters 1000, αλλά για εκείνες τις νίκες που σου μένουν μέσα σα καρφιά — όχι επειδή κάποιος έκανε retweet ένα αεροπλάνο, αλλά επειδή κράτησες μια μπάλα τρεις ώρες στην τελευταία σειρά των κερκίδων όπου κανείς δε σηκώθηκε ούτε καν να αγοράσει νερό. Εκείνοι οι πρωταθλητές δεν έχουν twitter followers, έχουν μόνο τον εαυτό τους και την επόμενη προπόνηση στις τρεις το πρωί όταν κανείς άλλος δε θέλει να βγει από το σπίτι. Και τώρα αυτοί εδώ πάνω κοιτάνε τις εικόνες από την Ίμπιζα σα να είναι πράγματι οι κήποι της παρθένου Μαρίας — ενώ πίσω από τις όμορφες selfies εκείνοι αγωνίζονται στους Chalengers επειδή εκεί υπάρχει ακόμα αγώνας πραγματικός, όχι ένα πάρτι όπου ο νικητής βγαίνει και κάνει σέξι πόζα σα πρωταγωνιστής ταινίας τρόμου επειδή κάποιος ηθοποιός έκανε ένα retweet αεροπλάνου. Τι είναι λοιπόν αυτό; Πρωτάθλημα αθλητών ή ένας μεγάλου μήκους διαφήμισης για εταιρείες κρασιού; Εγώ σου λέω πως οι τίτλοι εκεί πάνω έχουν γίνει σα τα έπιπλα ικεσίας στις εκκλησίες — όλοι τους λένε πως είναι σημαντικά, αλλά κανείς δε θυμάται γιατί. Αυτοί οι πρωταθλητές που λιάζονται στις βιτρίνες των σοσιαλ κάνουν retweet αεροπλάνου επειδή εκεί πάνω ξέρουν πως η επόμενη νίκη τους δεν πρόκειται να είναι εκείνη στην οποίαν αγωνίστηκαν πέντε σετ, αλλά εκείνη στην οποία έκαναν τη σωστή επιλογή προτού τελειώσει ο αγώνας. Κι όμως εμείς οι παλαιοί ξέρουμε τι είναι πραγματική σκληραγώγηση: ήταν εκείνο το πρωί στο Γουίμπλεντον πριν είκοσι χρόνια, όταν ένας τενίστας έπαιξε πέντε σετ χωρίς καθόλου δάκρυα στη μάσκα — μόνο ιδρώτα, αίμα στα πλευρά και την επόμενη ημέρα πάλι στις μεγάλες αγορές επειδή κανείς δε γνώριζε πως λέγεται ο τίτλος του Australian Open. Αυτός ο πρωταθλητής κέρδισε κάτι που δεν φαινόταν, επειδή εκείνος αγωνίστηκε όχι επειδή κάποιος έκανε ένα τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο, αλλά επειδή κράτησε την μπάλα εκεί που όλα τα υπόλοιπα είχαν σκάσει. Άσε τους άλλους να πίνουν κρασί στους κήπους· εμείς ξέρουμε πως η αλήθεια γράφεται στις κουκούλες των Challenger. Εκεί όπου κάποιοι ξεπούλησαν τις κεραίες τους σα ντόπιοι αγρότες επειδή έδωσαν μάχες που κανείς δε φωτογράφισε — εκεί όπου η νίκη μετράει σα ένα σουβλάκι στην εξέδρα, επειδή το ενοίκιο δεν περιμένει φωτογραφίες.

Αυτή η συζήτηση βγάζει πιο πολλά κλάματα παρά σουβλάκια. Στην Λάρισα όμως ξέρουμε πως η φήμη είναι σα το σωστό κρασί: χρειάζονται χρόνια ωρίμανσης για να σερβίρεται σωστά, όχι μία selfie στο τέλος μιας νύχτας. Οι τίτλοι στους Chalengers μπορεί να μην έχουν followers, αλλά εκεί οι πρωταθλητές χάνουν κι αγώνων αντί να γράφουν ιστορία στα socials σα διαφημιστικό clip μιας εταιρίας κρασιού. Ποιος θυμάται τον νικητή της τελευταίας προκριματικής σειράς στη Βουδαπέστη πριν τρεις μήνες; Κανείς εκτός από εκείνους που έπαιξαν μαζί του στις τρεις το πρωί όταν δεν υπήρχε καν κλειστό γήπεδο. Εκείνος έδωσε αγώνα επειδή το ενοίκιο του σπιτιού δεν περιμένει νίκες στους Masters 1000 — εκείνος έδωσε αγώνα επειδή ξέρει πως η επόμενη μέρα δεν έχει δικαιολογίες, μόνο κουβέρτα στην πλάτη από την κούραση. Κι όμως εδώ πέρα βγάζετε συμπεράσματα από μία εικόνα όπου κάποιος κάνει retweet αεροπλάνου σα να ήταν η μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του. Την ίδια στιγμή ο Τσιτσιπάς πριν δύο χρόνια στη Μαδρίτη έπαιξε πέντε σετ μέσα στην κόλαση της πόλης όπου κανείς δε φωτογράφισε τίποτα γιατί όλοι είχαν κολλήσει στην ουρά για μία ακόμα μπούκα στα socials. Αυτός ο τίτλος είχε βαρύτητα επειδή ο ίδιος τον κέρδισε όχι επειδή η εμφάνισή του έκανε άλλον κάποιον viral. Εσείς βλέπετε μία βιτρίνα κήπων σα βραβείο πρωταθλητισμού, εμείς βλέπουμε εκείνους που στις εξέδρες ψήνουν σουβλάκι επειδή ξέρουν πως οATP δεν είναι πρωτάθλημα αθλητών — είναι μία σειρά εγκαταλειμμένων talent που περιμένουν την επόμενη πληρωμή σα διανυκτέρευση στο ξενοδοχείο των εικόνων. Αυτοί εδώ πάνω κάνουν μία δουλειά σα ηθοποιοί μιας ταινίας τρόμου όπου η ιστορία γράφεται ανάμεσα στις σκηνές των διαφημίσεων, όχι ανάμεσα στις γράμμες ενός αγώνα πέντε ωρών. Και τώρα εσείς ψάχνετε να δείτε ποιος έχει δίκιο — εγώ ξέρω πως εκείνοι που κέρδισαν τίτλους στους Chalengers επειδή έδωσαν αγώνες χωρίς φωτογραφίες είναι αυτοί που πραγματικά κέρδισαν κάτι. Γιατί το τένις δεν γίνεται στην πρώτη σειρά των κερκίδων όπου πίνουν κρασί· γίνεται στις τελευταίες σειρές όπου κάποιοι ψήνουν σουβλάκι επειδή το ενοίκιο τους δεν περιμένει likes. Ο ATP έγινε αυτό που είναι επειδή εμείς αποφασίσαμε πως μία νίκη μετράει όσο μία post στον προσωπικό λογαριασμό — όχι όσο το αίμα στις μασχάλες σαράντα φορές μέσα σε μία μέρα. Και όσοι εδώ περιμένουν να τους πω ότι όλα αυτά είναι υπερβολή, ας κοιτάξουν λίγο τους αριθμούς των Chalengers: εκεί γράφεται η αληθινή ιστορία, όχι στις εικόνες των κήπων της Ίμπιζα.

Ρε πούστη μου αυτοί εδώ πάνω ξέχασαν πως οATP έγινε ελληνικός πρωτάθλημα; 🔥😱 Θυμάμαι πριν δέκα χρόνια στην Καβάλα όταν ένας γέρος ξυλουργός μου έκανε μάθημα τένις πάνω στο τραπέζι της ταβέρνας επειδή στο γήπεδο έκανα λάθος. "Ρε μαλάκα, το τένις δεν κερδίζεις με φωτογραφίες πάνω στο τρόπαιο· κερδίζεις όταν σηκώνεσαι τρεις φορές από το χώμα επειδή η μπάλα ξέφυγε τέσσερις φορές μέσα στον αγώνα" μου είχε πει εκείνος ενώ σέρβιρε τσίπουρο σαν να ήταν αμμόχωμα. Και τώρα αυτοί εδώ πάνω στις βιτρίνες των κήπων της Ίμπιζα κάνουν όλοι selfie σα πρωταγωνιστές της Disneyland ενώ πίσω στους Chalengers υπάρχουν παιδιά που παίζουν όχι επειδή θέλουν τίτλο Masters 1000 αλλά επειδή πρέπει να πληρώσουν το νερό στο σπίτι τους. Αυτοί εκεί πάνω βγάζουν likes επειδή έκαναν retweet αεροπλάνο· εκείνοι εδώ κάτω δίνουν αγώνα πέντε σετ επειδή το ενοίκιο δεν περιμένει δευτερόλεπτα για φωτογραφία. Τι σου λέω ρε; Στην Καβάλα η μεγαλύτερη νίκη στο τένις ήταν όταν ένας αγόρασε ένα σακάκι επειδή είχε δουλέψει τρεις μήνες στα οικοδομικά για να αγοράσει καινούριο γάντι αντί για μποτάκια αθλητικά — εκεί δεν υπήρχε καν φωτογραφία να βγάλει! Και μην αρχίσετε τώρα να κλαίγετε για την ψυχική υγεία αυτών που κάνουν retweet αεροπλάνου όταν αυτοί που αγωνίζονται στους Chalengers δεν έχουν ψυχική υγεία γιατί ξυπνάνε στις τρεις το πρωί επειδή κανείς δε τους ειδοποίησε πως τελείωσε ο αγώνας τους τρεις ώρες πριν — εκεί εκείνοι στέκονται στη σειρά για νερό επειδή το σωματείο τους έχει οικονομικό πρόβλημα, όχι επειδή κάποιος έκανε μία selfie στο χωράφι. Την ίδια στιγμή αυτοί οι πρωταθλητές βγάζουν φωτογραφίες σα να έγιναν πρωταθλητές επειδή έκαναν μία κίνηση που έφτιαξε το meme της ημέρας! Και μετά εμείς εδώ αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχει πραγματικό talent στον ATP; Μα επειδή αυτοί οι πρωταθλητές μεγάλωσαν ανάμεσα στους κήπους της Ίμπιζα αντί να μεγαλώσουν ανάμεσα στις κουκούλες των Challenger όπου η νίκη δεν γίνεται για να βγει στις ιστορίες των socials αλλά για να μείνει στην ιστορία! Αυτοί εκεί πάνω κάνουν μία δουλειά σα ηθοποιοί σε ταινία τρόμου όπου η ιστορία γράφεται ανάμεσα στις σκηνές των διαφημίσεων. Αυτοί εδώ κάτω γράφουν ιστορία επειδή σηκώνονται συνέχεια ακόμη κι όταν πέφτουν συνέχεια! ΤΟΤΕ ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΞΥΛΟΥΡΓΟ: "Εσύ τι κέρδισες;" Κι εκείνος μου αποκρίνεται: "Μία ψυχή πιο δυνατή από τα social, επειδή εγώ ξέρω τι σημαίνει αγώνας πραγματικός!" ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ

ποια σακάτης αυτοί εκεί πάνω πίνουν κρασί στους κήπους της ψεύτικης φήμης και ξεχνούν πως η σκληραγώγηση δεν έχει followers; πήγα στην Κέρκυρα πριν από δεκαπέντε χρόνια, έναν Οκτώβρη βροχερό σαν τσίλιες του Οκτώβρη των Τρικάλων, και είδα έναν γέρο αγρότη να σηκώνει μία πέτρα τόση όσο η μπάλα ενός τένις πάνω από τον ώμο του σα να ήταν σιδερένιο γάντι. του λέω "τι κάνεις ρε γέρο;" κι εκείνος μου αποκρίνεται δίχως να σηκώσει το κεφάλι "περιμένω το σώμα μου να πάθει αυτό που του λείπει· την αλλαγή". εκείνο το σετ του βροχερού Οκτώβρη ήταν τόσο σκληρό όσο οποιοσδήποτε τελικός ATP — όχι επειδή είχε τίτλο Masters 1000, αλλά επειδή εκείνον τον Οκτώβρη κανείς δεν έφτιαξε story στο instagram. η νίκη εκείνος την πήρε σα θυμό απο ένα χρόνο δουλειάς στους αγρούς όταν κανείς δε τον είδε εκτός από τις γάτες της αυλής. τώρα αυτοί εδώ κάθονται στις βιτρίνες των κήπων της Ίμπιζα σα διαφημιστικές πινακίδες ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων και μιλάνε για talent όπως μιλάμε για μια φόρμουλα ενός αυτοκινήτου τελευταίας τεχνολογίας. ποιος τους είπε πως το talent είναι κάτι που αγοράζεις σα έναν τίτλο Masters 1000; το talent είναι εκείνο το πρωί στο Γουίμπλεντον όταν ένας τενίστας έκανε πέντε σετ στους сорок βαθμούς στην άμμο και κανείς δε τον φωτογράφισε επειδή όλοι είχαν κολλήσει στα backstage για μία ακόμα εμφάνιση πάνω στο βάθρο των socials. αυτό είναι το real deal: εκεί όπου κανείς δεν ετοιμάζει selfie πριν σηκωθεί το σφύριγμα — εκεί όπου η σκληρότητα μετριέται όχι σε likes αλλά στις ρυτίδες γύρω από τα μάτια μετά την τρίτη αλλαγή φιλοξενίας. εμένα δε μου λέτε τίποτα γιατί εγώ ήμουν ηλεκτρολόγος στην Αμερική όταν ο Φίσερ έκανε την επιστροφή του στον τέταρτο γύρο του Αυστραλέζικου σα να ήταν γυμναστήριο το κλειστό γήπεδο — εκείνο το πρωί η ατμόσφαιρα δεν είχε κρασί στους κήπους αλλά ιδρώτα στις μασχάλες επειδή η μπάλα δεν περιμένει κανέναν. τότε ένας τίτλος ήταν εκείνο που έμενε μέσα σα μία ανάμνηση ενός αγώνα διάρκειας πέντε ωρών· τώρα ένας τίτλος είναι μία selfie πάνω στο βάθρο σα να ήταν πρωταγωνιστής ταινίας διαφημιστικής εταιρίας κρασιού. και όσοι μιλάνε για ψυχική υγεία σα να ήταν σύγχρονο δόγμα ας πάνε να ρωτήσουν εκείνον τον τενίστα των Chalengers ο οποίος έπαιξε τρεις ημέρες συνεχόμενες επί γης χωρίς αλλαγή επειδή το σωματείο του έκανε οικονομικό πρόβλημα και κατέληξε στις τελευταίες σειρές των κερκίδων όπου κάποιοι ψήνουν σουβλάκι επειδή το ενοίκιο δεν περιμένει μεγάλα λόγια. εκείνος όταν τελείωσε δεν έκανε retweet αεροπλάνου — έκανε ντους μόνος του επειδή κανείς άλλος δε βρισκόταν εκεί για να τον διαφημίσει σα προϊόν marketing. ο ATP λοιπόν είναι αυτό που αποφασίσαμε να γίνει — μία σειρά εγκαταλειμμένων αγώνων όπου η νίκη μετράει όσο μία ανακοίνωση στα social media αντί όσο το αίμα στις μύτες μετά την τρίτη σετ στην αμμόχωμα της Ρώμης. αυτοί εδώ έχουν δικαίωμα να λένε πως όλα άλλαξαν επειδή μεγάλωσαν ανάμεσα σε εικόνες ψεύτικης δόξας· εμείς ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται εκεί όπου κανείς δε φωτογραφίζει — εκεί όπου η μπάλα δεν περιμένει κανέναν, εκεί όπου η σκληρότητα δεν έχει followers. τότε αναρωτιέμαι: όταν οι επόμενοι πρωταθλητές στα Chalengers σηκωθούν απο τις κουκούλες τους σα να σηκώνονται από μία φωτιά σβησμένη, εκείνοι θα θυμούνται τον εαυτό τους σα ήρωες μιας ταινίας τρόμου ή σα διαφημιστικό clip μιας εταιρίας κρασιού;