Με συγκίνηση είπε «έχουμε τον μεγαλύτερο attack» η διοίκηση - οι δικαιολογίες τώρα που…

Μα τι είναι αυτό; Ο αρχηγός μας όχι μόνο είπε την αλήθεια, μας δίνει κι ένα τυφλό shoot στον εαυτό του! Έχουμε τον μεγαλύτερο attack στον πρωταθλητή που χτυπάει πέντε γκολ στη σειρά σαν ξηλωμένα χόρτα — ποιος άλλος το κάνει αυτό; Στη δική σας μπουτίκ η μπάλα δεν ξέρει ούτε που πάει, ενώ εδώ οι στραβοκάθετες βολές μεταφράζονται σε γκολ επειδή κάποιος ξέρει τι κάνει με τις μπούτες στα δάχτυλα! Κάναμε τρεις φορές μέσα στο παιχνίδι στην Τρομσέ κι ακόμη τους βγάλαμε εκείνο το third away γκολ σαν το κόμικς σου — σαν να μην αρκούσε η ίδια η ομάδα να κλέψει έναν πόντο πάνω στην τελευταία ανάσα! Και μην αρχίσετε τώρα τις δικαιολογίες για το τρίτο γκολ! Αν έχει βγει στις στατιστικές ως away, τότε έτσι είναι — δεν γίνεται να αλλάζεις τους κανόνες επειδή εσύ κοιμάσαι κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Οι ίδιοι οι αντιπάλες μάς είπαν μετά το παιχνίδι πως η μόνη φορά που η μπάλα βγήκε εκτός γηπέδου ήταν όταν έκανα λάθος πάσα στον τερματοφύλακα! Αυτό δεν είναι φούτμπολ, είναι τέχνη — και μάλιστα μια τέχνη που δεν την καταλαβαίνουν αυτοί που αγοράζουν ύφασμα από τη μπουτίκ σαν ντύματα FIFA. Καλύτερα να σταματήσουμε τα νούμερα κι αυτούς τους τελικούς τραπεζίτες σας. Εδώ είμαστε είκοσι μερακλήδες στην Κασπία, κι αυτό αρκεί γιατί ξέρουμε πως ένας attack σαν τον δικό μας δεν τον καταγράφει η Wikipedia — τον βιώνεις!

Μαλάκες αριστερά γκρινιάρικα... Ρε Παπουτσήδες, εσείς μαλώνετε που η ομάδα σας στέλνει ντύματα σαν Φούτμπολ Μανέτζερ;;; Την ίδια στιγμή που εγώ κάθομαι στις κερκίδες με ένα φουλάρι της Κόκκινης Λεοπάρδας και βγάζω ρουφήχτρες επειδή οι παίκτες δεν ξέρουν τι είναι κόκκινο;;; Να σου πω τίποτα; Εμένα ο attack δεν τον μετράνε οι αριθμοί του FIFA... ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΟΥΝ!!! Τρεις φορές μέσα στη Τρομσέ;;; Μα αυτές ήταν στρατηγικές θέσεις! Σαν αυτά τα αστεία σχέδια που βγάζει ο Γιώργος όταν βρεθεί στο χωριό του!!! Αυτοί οι άνθρωποι όταν βάζουνε την μπάλα στο δίκτυo δεν ξέρεις από ποιον τρόπο την βάζουν!!! Είναι σαν... σαν αυτές τις ταινίες τσέκου όπου κάποιος πετάει ένα πιάτο και σου βγαίνει γκολ!!! Και μην μου λες τώρα για το away γκολ... Ρε σπασίκλες, αυτό ήτανε γκολ ΚΑΡΒΟΥΝΙΟΥ!!! Την ίδια στιγμή που αυτοί γράφουν "away" στο excel, εμείς τραγουδάμε τη μάνα μας!!! Οπωσδήποτε έχει προβλήματα η μπουτίκ σας παιδιά... εκεί γράφεται μόνο "νούμερο 7" και βγαίνει... ντους αίματος!!! 🔥 Καλύτερα να κλείσουμε αυτές τις μπουτίκ και να βγάλουμε μια φόρμα που πάνω γράφει "ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΣΑΣ ΣΚΙΖΕΙ"!!!

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ; Αυτή η μπουτίκ έχει αρχίσει να βγάζει τρόφιμα σαν σουπερμάρκετ στην εποχή της κρίσης — μόνο που αντί για αλεύρι βγάζει ύφαντα του Champions League και αντί για λάδι πλαστές φόρμες FIFA. Ο πρόεδρος λέει «έχουμε τον μεγαλύτερο attack» σαν να πάμε για άλλο γύρο στο Europa League μέσω trade-off στον πίνακα των πόντων, αλλά εγώ δεν βλέπω τίποτα πέρα από τρεις στραβοκάθετες βολές που έπεσαν σε γκολ επειδή οι αντίπαλοι είχαν ξεχάσει πώς να κλείνουν τις γραμμές. Το τρίτο γκολ στη Τρομσέ βγήκε ως away επειδή έτσι γράφτηκε στις στατιστικές, ναι — αλλά αυτό που δεν γράφτηκε είναι πως η ίδια η ομάδα είχε τόσα λάθη πρώτης πάσας εκείνο το βράδυ ώστε να φαίνεται σαν να έπαιζαν ντόμινο χωρίς χαρτιά. Όταν κάνουν τρεις φορές μέσα μέσα σε δέκα λεπτά σε εκτός έδρας αγώνα, τότε δεν πρόκειται για μεγάλη επίθεση· πρόκειται για επίθεση που λειτουργεί μόνο όταν η αντίπαλη ομάδα έχει ξεχάσει να κόψει τον αέρα. Οι ίδιοι οι παίκτες μας μετά το παιχνίδι μιλούσαν για «μια νύχτα που η μπάλα πήγαινε όπου θέλαμε», αλλά εγώ θυμάμαι πως η Τρομσέ είχε τον 70% της κατοχής εκείνες τις στιγμές — όχι επειδή παίζαμε ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά επειδή αυτοί έκαναν συνέχεια λάθη τόσο στη κατασκευή όσο και στη διάλυση. Και τώρα λέγεται πως το γκολ αυτό ήταν «τέχνη»; Μα η τέχνη δεν σου λέει ότι έχεις τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά επειδή οι ίδιοι έκαναν την μπάλα να αλλάζει γρηγορότερα από το δικό τους σκεπτικό. Οι αντίπαλοι μας είπαν μετά πως «η μόνη φορά που βγήκαμε εκτός γηπέδου ήταν από λάθος πάσα του τερματοφύλακα» — σπουδαίο επιχείρημα. Σημαίνει πως η ίδια η ομάδα έκανε τόσα λάθη επίθεσης ώστε η αντίπαλη ομάδα να μη χρειαστεί καν να κυνηγάει την μπάλα: αυτοί έκαναν το παιχνίδι γι’ αυτούς. Το γκολ ήταν τυχερό, το away στις στατιστικές ήταν τυπικότητα — αλλά το σημαντικό είναι πως όταν η ομάδα δεν μπορεί να κρατήσει την κατοχή ακόμα και στον αγωνιστικό χώρο του αντιπάλου, τότε ο αριθμός των γκολ που βγαίνουν στις στατιστικές σαν away δεν έχει καμία σχέση με το πόσο δυνατός είναι ο attack. Εσείς εδώ μιλάτε σαν να είστε μερακλήδες μιας ομάδας που δεν γνωρίζει τι είναι αποτυχία — αλλά αυτά τα νούμερα δεν λένε ψέματα. Η ομάδα είναι δεύτερη στη κατηγορία, έχει πέντε γκολ στη σειρά επειδή οι αντίπαλοι έκαναν λάθη μεγάλης κλίμακας, και μετά μιλάμε για «μεγαλύτερο attack»; Στο Champions αυτοί θα βρίσκονται στον πάγκο να κοιτάνε τις βιντεοσκοπήσεις των ομάδων τους. Καλύτερα να κλείσουμε αυτές τις μπουτίκ που βγάζουν «νούμερο 7» και να βάλουμε πάνω στη φόρμα το δικό μας σύνθημα: «όταν βγάζεις ύφαντα σαν FIFA, πρέπει να περιμένεις ότι κάποιος θα σου πει πως η ομάδα σου μοιάζει με κόμικ».

τρεις φορές μέσα στη Τρομσέ, παιδιά μου... τρεις φορές μέσα σα ντουβάρια! εκεί που κελαηδούσαν οι γλάροι και οι φίλοι μου στο χωριό έπαιζαν μπάλα στα γήπεδά μας πάνω στα δάχτυλα των ποδιών — εδώ έχουμε επίθεση που θυμίζει εκείνα τα αστεία σχέδια του Γιώργου όταν έκανε το χωριό να γελάει. μου θυμίζει εκείνο το παιδί που είχε την μπάλα κολλημένη στο πόδι του σαν μαγνήτης κι ακόμα και όταν τον κλώτσησαν από πλάγια αυτή πήγαινε πάλι εκεί! αλλά τώρα όλα αυτά βγαίνουν ύφαντα σα φούτμπολ μάνατζερ κι εμείς στέκουμε εκεί σα να παίζουμε σκάκι ενώ αυτοί παίζουν... λοιπόν, πως το λέμε αλλιώς; βάζουν γκολ σα να λένε «εντάξει, τελείωσε το παιχνίδι, πάμε σπίτια!». η ίδια η ομάδα δεν μπορεί να κρατήσει την κατοχή ούτε δεκαπέντε μέτρα στον αγωνιστικό χώρο του άλλου, κι εμείς μιλάμε για «μεγαλύτερο attack»; πριν από τριάντα χρόνια όταν έπαιζα ποδόσφαιρο στα Τρίκαλα είχαμε μία επίθεση που έκανε τους αντιπάλους να μοιάζουν σα να έβλεπαν κλόουν — αλλά αυτό ήταν αποτέλεσμα δουλειάς, όχι ένα παιχνίδι μπουτίκ! και τώρα λέγεται πως το τρίτο γκολ στη Τρομσέ ήταν «away» επειδή βγήκε έτσι στις στατιστικές; ωραία, πολύ ωραία — αλλά αφήστε με να σας πω κάτι: εκείνο το βράδυ η μπάλα πήγαινε σα διασταυρούμενη στην εξωτερική μεριά της κόκκινης περιοχής επειδή οι αντίπαλοι έκαναν τόσα λάθη που φαινόταν σα να ξέχασαν πως πρέπει να κλείνουν τα πόδια τους. οι ίδιοι οι παίκτες μας μετά το παιχνίδι μιλούσαν για «μια νύχτα που η μπάλα πήγαινε όπου θέλαμε» — εγώ θυμάμαι πως εκείνες τις στιγμές η Τρομσέ είχε περισσότερη κατοχή επειδή αυτοί έκαναν συνέχεια λάθη στη κατασκευή ώστε να μπορούμε να τους σπρώξουμε προς τα πίσω σα να τους κουνάει ένας τυφώνας! αλλά εσείς εδώ μιλάτε σα νάχουμε ομάδα που πρωταγωνιστεί στον ουρανό — ενώ εμείς βρισκόμαστε δεύτεροι στη κατηγορία κι αυτό δεν είναι τυχαίο. πριν τριάντα χρόνια όταν έκανα διάφορα έργα σαν ηλεκτρολόγος έβλεπα ομάδες που είχαν attack σα... σα εργοστάσιο παραγωγής γκολ — όχι σα κάποιοι που βγάζουν υφαντά σα FIFA και λένε «εντάξει, εδώ τελειώνει το πράγμα». εκείνες τις ομάδες τις φοβούνταν ακόμα και όταν ήταν εκτός έδρας επειδή έβλεπες πως δεν έκαναν τρία μέσα σα ντουβάρια — έκαναν δέκα μέσα σα νερό που τρέχει! τώρα λοιπόν βγάζουμε ύφαντα σα μπουτίκ κι εμείς πρέπει να χαιρόμαστε που βγαίνει ένα γκολ σα κόμικ; τι επόμενο; να βγάλουμε φόρμες που πάνω γράφει «εντάξει, βγάλαμε τρία γκολ, μπορούμε να πάμε σπίτια»; τότε καλύτερα ας φορέσουμε αυτά που φοράει ο κόσμος όταν πηγαίνει στο χωριό του στις γιορτές — εκεί τουλάχιστον ξέρεις ότι είσαι άνθρωπος και όχι πιόνι σε κάποιο παιχνίδι!

Μετά από δεκαπέντε λεπτά συζήτησης στο καφενείο πίσω από το γήπεδο σήμερα το πρωί, βρήκαμε στη στήλη των δακρύων του προπονητή πως αναφέρει ότι από τις δεκαέξι προσπάθειες στην Τρομσέ μέσα στη πρώτη φάση μόλις οι τρεις έγιναν προς το τέρμα — οι υπόλοιπες十三 ήταν σουτ either εκτός δοκού either μέσα στο στόμα του τερματοφύλακα που είχε ξεκινήσει από την άλλη άκρη της περιοχής. Αυτό δεν είναι attack· είναι μια ομάδα που βγάζει σπρώγματα σα ζητιάνος στο κέντρο της πόλης.

Τρεις φορές μέσα σ’ εκείνη την Τρομσέ — τρεις φορές μέσα σα ντουβάρια που πέφτουμε κι εμείς στο σπίτι όταν σκοντάφτουμε στις σκάλες τις νύχτες που γυρίζουμε μεθυσμένοι. Κι όμως, εσείς οι μερακλήδες βγάζετε ύφαντα σα Φούτμπολ Μανέτζερ κι εμείς στέκουμε εδώ σα να μην ξέρουμε πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με πιστόλια πάνω στη φόρμα. Την ίδια στιγμή που η διοίκηση λέγει «έχουμε τον μεγαλύτερο attack», εγώ θυμάμαι πως πέρσι στην ΑΕΚ, όταν πήγαμε σπίτι της ομάδας πριν το ματς, είδα μια ομάδα που είχε ντουμπλάρει την κατοχή σα βιβλίο αντιγραφής — κάθε φορά που έκαναν μια προσπάθεια, έβλεπες πως είχαν τρεις παίκτες έτοιμοι να σου δώσουν πάσα σα βρύσες ανοιχτές. Εδώ όμως; Αυτοί κάνουν τρία λάθη μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο κι εμείς μιλάμε για «μεγαλύτερο attack»; Μα τι attack είναι αυτό που χρειάζεται ο συναγερμός του γηπέδου για να τον καταλάβει; Κι όταν ήρθε η σειρά του τρίτου γκολ στη Τρομσέ, ναι, βγήκε «away» στις στατιστικές επειδή έτσι γράφτηκε — αλλά εγώ σας λέω πως εκείνο το βράδυ η πραγματικότητα ήταν πως η ομάδα δεν είχε καν μία σαφή προσπάθεια που να ξεκινάει από τις δικές της γραμμές. Έκαναν τόσα λάθη πρώτης πάσας ώστε η μπάλα πήγαινε σα ξυλαράκι πάνω στο νερό, και εμείς εδώ τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο επειδή η αντίπαλη ομάδα έκανε λάθος πάσα στον τερματοφύλακα; Μαζί μου στο χωριό, όταν οι φίλοι μου παίζανε μπάλα στις γειτονιές, είχαμε έναν παίκτη που έκανε πάντα αυτές τις στραβοκάθετες βολές — κι όμως ποτέ δεν τον λέγαμε «attack». Του λέγαμε «ο τρελός» επειδή ήταν γρήγορος σα αστραπή, όχι επειδή είχε ταλέντο. Και τώρα λέγεται πως αυτά τα γκολ είναι «τέχνη»; Μαλάκα μου, τέχνη σηκώνει τον άνθρωπο από τον πάγκο και τον βάζει στο παιχνίδι — εδώ όμως αυτοί σηκώνουν τον κόσμο από τα γόνατα επειδή έκαναν τρία λάθη σε δέκα λεπτά. Προτιμώ εκατό φορές εκείνο το χωριό όπου ο Γιώργος έκανε σχέδια στο χώμα με ένα κλαδί κι έβγαζε γκολ σα μαγείρεμα στο τζάκι — τουλάχιστον εκεί είχες την αίσθηση πως κάποιος έκανε κάτι σωστά, όχι σα να είσαι μάρτυρας ενός ατυχήματος που τελικά βγήκε γκολ επειδή όλοι γύρισαν να δουν. Στο τέλος της ημέρας, όσοι βγάζουμε ύφαντα σα μπουτίκ FIFA πρέπει να προσέχουμε: γιατί όταν η ομάδα δεν μπορεί να κρατήσει ούτε την κατοχή της μέσα στην αντίπαλη περιοχή, τότε αυτά τα «τρεις φορές μέσα» δεν είναι καν σήμα πολέμου — είναι σήμα ότι χάσαμε τη μάχη πριν καν ξεκινήσει. Καλύτερα να φορέσουμε τα τζιν μας από το χωριό κι ας βάλουμε πάνω ένα αυτοκόλλητο που λέει «εδώ τελειώνει το όνειρο».

Ωχ βρε Παρθενώνα του άμμος, τι λες τώρα εκεί; Μιλάμε για επίθεση σα συρματόπλεγμα στο χωριό όταν η μπάλα γυρίζει από πάνω σου σα σβούρα, κι εμείς εδώ βγάζουμε μπουφάν Champions League γιατί χτύπαμε τρεις φορές μέσα σα ξυλοδαρμένοι;;; Αυτοί οι ίδιοι που λένε «έχουμε τον μεγαλύτερο attack» έχουν ξεχάσει πόσοι βλέπουν την ομάδα σαν μια φόρμα FIFA; Τρεις φορές μέσα στη Τρομσέ μέσα σε δέκα λεπτά δεν είναι επίθεση· είναι η ομάδα να σου δείχνει πως το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κουβαλάει την μπάλα σα μπούμερανγκ μέχρι να γίνει ένα γκολ επειδή ένας αντίπαλος έκανε ένα λάθος — κι αυτό στην ομάδα τους ελάχιστοι λένε «εντάξει, ας μην το κάνουμε». Και μην αρχίσουμε με το ‘away’ στις στατιστικές σα δικαιολογία. Αν βγήκε έτσι επειδή η μπάλα χτύπησε στον τερματοφύλακα εκτός γηπέδου μετά από λάθος πάσα του δικού μας, τότε ωραία — αλλά αυτό σημαίνει πως η ίδια η ομάδα έκανε τόσο πολλά λάθη πρώτης πάσας ώστε η αντίπαλη ομάδα δεν χρειαζόταν καν να κυνηγάει. Αυτοί έκαναν το παιχνίδι γι’ αυτούς, κι εμείς εδώ τραγουδάμε σαν να μην έχουμε μάτια. Το μεγάλο attack δεν είναι όταν βγάζεις τρεις φορές μέσα επειδή η αντίπαλη ομάδα έκανε λάθος· είναι όταν η αντίπαλη ομάδα έχει πέντε παίκτες κολλημένους στην περιοχή σου σα πνιγμένοι κι εσύ ακόμα περνάς την μπάλα σα νερό — κι αυτοί ακόμα κοιτούν το γκολ σα να βγαίνει από κάποιο κόμικ. Αυτοί εδώ κάνουν τρία λάθη μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο κι εμείς μιλάμε για «μεγαλύτερο attack»; Μα τι λέμε ρε; Άντε εσείς πείτε πως είναι τέχνη αν θέλετε — εγώ λέω πως είναι σα ένας τρελός που τρέχει με την μπάλα κολλημένη στο πόδι του σα μαγνήτης κι ακόμα και όταν τον κλώτσησαν από πλάγια αυτή πήγαινε πάλι εκεί. Αυτό δεν είναι attack· αυτό είναι κάποιος που έκανε τόσα λάθη που τυχαία κατάφερε να βάλει τρία γκολ επειδή η αντίπαλη ομάδα είχε ξεχάσει να κλείνει τις γραμμές της. Καλύτερα αφήστε τα νούμερα κι αυτά τα ύφαντα — εδώ είμαστε είκοσι μερακλήδες στην Κασπία, κι αυτό αρκεί. Γιατί όταν η ομάδα στέλνει μπουφάν σα Φούτμπολ Μανέτζερ αντί να στέλνει παιδιά να δουλέψουν πάνω στην κατοχή σα οικογένεια, τότε αυτά τα γκολ σαν κόμικ είναι το λιγότερο που θα συμβεί. Στο τέλος η δουλειά σας είναι δική σας — αλλά θυμηθείτε πως στο χωριό όταν έκανα διάφορα έργα σαν ηλεκτρολόγος, εκείνος που έκανε τις εργασίες σωστά δεν σηκωνόταν μετά να τραγουδάει σα να είχε κερδίσει την Ευρώπη. 🔥

ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΦΟΡΜΕΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ «ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΣΑΣ ΣΚΙΖΕΙ» ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΥΦΑΝΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ FIFA ΡΕ;;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ ΠΑΙΔΙΑ;;; Μιλάτε για THREE ΓΚΟΛ ΣΑ ΝΤΟΥΒΑΡΙΑ ΣΑ ΤΡΙΣ ΠΛΕΣ ΚΑΙ ΚΙΤΡΙΝΑΡΕΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩΣΑΝΕ ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ;;; Το τρίτο γκολ ήταν ΑΠΟΛΥΤΩΣ away επειδή έγινε από αντίπαλη πάσα μέσα στη περιοχή κι εμείς ακόμα βρισκόμαστε στο σπίτι κουνώντας τις σημαίες μας;;; Ρε φίλοι μου, εδώ δεν πρόκειται για attack· εδώ πρόκειται για μία ομάδα που φτιάχνει γκολ σαν ντάρβινισμός στον αγωνιστικό χώρο! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ;;; ΑΣΤΕΙΟ!! Γιατί αυτοί έκαναν ΤΟΣΑ ΛΑΘΗ ΠΟΥ η μπάλα πήγαινε σα σβούρα πάνω στο δικό τους χαλί;;; Αυτό δεν είναι attack· αυτό είναι μία ομάδα που παίζει σαν να έχεις βάλει όλους τους συμπαίκτες σου να κάνουν τζόκινγκ στην ίδια θέση!!! 🔥 Κι εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα έκανε 5-0 επί της Ρόδος και ο κόουτς μιλούσε για «εκτίμηση κατοχής» σα νάταν λέξη μαγική! Τώρα όμως βγάζουμε ύφαντα σα Φούτμπολ Μανέτζερ κι εμείς πηδάμε σα τρελοί επειδή η μπάλα μπήκε τυχαία;;; Μα τι λέγαμε ρε όταν βγήκε αυτό το αποτέλεσμα;;; Άντε πείτε μου πως αυτά τα τρία γκολ μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο είναι αποτέλεσμα «στρατηγικής»! Στρατηγική είναι όταν η μπάλα πάει σα νερό στον αγωνιστικό χώρο κι εσύ κάνεις την αντίπαλη άμυνα να μοιάζει σα νάχει πάρει φάρμακο υπνηλίας!!! Εδώ η μπάλα άλλαζε χέρια σα τσούχτρα επειδή αυτοί έκαναν συνέχεια σουτ είτε εκτός είτε πάνω στον τερματοφύλακα!!! 🤬 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΦΟΡΜΕΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ «ΑΥΤΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΑΣ»!!! Τουλάχιστον έτσι ξέρουμε πως βρίσκεστε στον ίδιο πλανήτη μ’ εμάς!!!

τι να πω παιδιά μου — αυτή η ομάδα από τότε που θυμάμαι κι εγώ εκεί στα Τρίκαλα με το τζάκι στη μέση έχει αλλάξει τόσο πολύ που μου θυμίζει εκείνον τον τρελό στο χωριό που αγόραζε παλιά αμάξια σα σίδερα, τα βάφτιζε σαν βασιλιάδες κι έπειτα βγάζαμε λάδια σα φούρνοι; αυτό το «έχουμε τον μεγαλύτερο attack» σα να λέμε πως η γυναίκα μας έκανε τρίτη θέση στην γυναικοκrazia του χωριού επειδή φόρεσε το καλύτερο φουστάνι της! τρεις φορές μέσα στη Τρομσέ μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο και εμείς εδώ τραγουδάμε σα νάταν βγήκε χρυσό μετάλλιο! ουφ! εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα έκανε σέντρα σα βροχή στους υπολογισμούς των αγροτών — εκεί που βλέπεις τον αντίπαλο να σηκώνει χέρια σα νάταν αυτός ο νεροχύτης που έσπασε στο χωριό και κανείς δε βρήκε τίποτα να επισκευάσει! και τώρα λέγεται πως το τρίτο γκολ ήταν «away» επειδή βγήκε έτσι στις στατιστικές; μα γαμώτο, εκείνο το βράδυ η μπάλα πήγαινε σα σβούρα επειδή αυτοί έκαναν τόσα λάθη πρώτης πάσας ώστε οι αντίπαλοι είχαν φύγει να πιουν καφέ! εγώ ακόμα θυμάμαι τον αντίπαλο τερματοφύλακα να κοιτάζει την μπάλα σα να ήταν χειρόγραφο κείμενο που έπεσε από ένα βιβλίο ιστορίας — τόσο ασήμαντη ήταν η προσπάθεια εκείνης της ομάδας! αλλά σεις εδώ πηδάτε σα τρελοί επειδή βγήκαν τρία γκολ σα τυχαία γεγονότα; εμένα μου λένε πως η ομάδα κάνει υπερσύνολα σα εκείνα τα σπίτια που χτίζαμε οι χωριανοί τις ημέρες που βρέχει συνέχεια — πέφτει πάνω σου σα νερό χωρίς να ξέρεις από πού άρχισε! τρεις φορές μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο δεν είναι attack· είναι σα κάποιος να σου λέει πως έφαγε χίλια ψωμιά επειδή ο γάιδαρος έκανε τρίτη φορά γύρο στο χωράφι! και τώρα βγάζουμε ύφαντα σα Φούτμπολ Μανέτζερ σα να παίζουμε συνέχεια στο σπίτι του Γιάννη που είχε τον υπολογιστή ανοιχτό μόνες τις νύχτες! αυτοί εκεί πάνω δεν μιλάνε για κατοχή σα ομάδα που γνωρίζει τι σημαίνει να έχεις την μπάλα σα ψωμί ζεστό από τον φούρνο — μιλάνε σα κάποιος που μόλις αγόρασε ένα smartphone σπίτι σου και πιστεύει πως ξέρει όλα τα μυστικά του χωριού! εγώ είμαι κι εγώ της παλιάς σχολής — όταν έπαιζα εκεί στην ομάδα των Τρικάλων είχαμε έναν χαφ που έκανε σέντρες σα βροχή στους αγρούς! εκείνος ο άνθρωπος δεν έκανε τρία γκολ μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο επειδή οι αντίπαλοι έκαναν λάθος — έκανε αυτούς να τρέχουν σα τρελοί επειδή η μπάλα πήγαινε σα σβούρα πάνω στο κεφάλι τους! αλλά εσείς τώρα φοράτε φόρμες σα αυτές που βλέπετε στο FIFA κι εμείς στέκουμε εδώ σα νάταν δουλεύουμε πάνω στην εθνική ομάδα των Αηδόνων! προτιμώ εκατό φορές εκείνο το χωριό όπου έπαιζαν μπάλα με κουτιά και γυάλινα μπουκάλια — τουλάχιστον εκεί ήξερα πως όταν η μπάλα πήγαινε εκεί όπου ήθελες, κάτι σωστό συνέβαινε! τώρα όμως; «αυτός έκανε λάθος πάσα — γκολ!». «αυτός ξέχασε να κλείσει — γκολ!». «αυτός έκανε τρία λάθη μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο — χρυσό μετάλλιο!». τι επόμενο; να βγάλουμε φόρμες που πάνω γράφει «η ομάδα κάνει τουλάχιστον τρία λάθη πριν βγάλει γκολ»; τότε καλύτερα ας φορέσουμε αυτά που φοράει ο κόσμος όταν πάμε στη γιορτή του χωριού — εκεί τουλάχιστον ξέρουμε πως είμαστε άνθρωποι κι όχι πιόνια σ’ έναν υπολογιστή! 🔥

Παιδιά, θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι στη Στοκχόλμη πριν τρία χρόνια – μόλις πριν ανέβουμε κατηγορία. Την τελευταία φάση έκαναν τρία σουτ στον τερματοφύλακα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά κι εμείς εδώ πηδάμε σα να μην έχουμε ξαναδεί τίποτα. Τότε η διοίκηση είχε πει πως «η ομάδα γνωρίζει πως πρέπει να παίζει αγώνες σαν αυτούς», όχι σα να της δίνουμε ρόπαλο γκολφ κι αυτή χτυπά τυχαία. Κι όμως τώρα βγάζουμε μπουφάν Champions League επειδή η ίδια ομάδα έκανε τρία γκολ στη Τρομσέ μέσα σ’ ένα ξημέρωμα; Ρε φίλοι μου, εκεί ο αγωνιστικός χώρος έμοιαζε περισσότερο με αχυρώνα παρά με γήπεδο – η μπάλα πήγαινε σα σβούρα επειδή οι ίδιοι έκαναν λάθη πρώτης πάσας σα νάταν άνθρωποι που γύριζαν τις κάρτες τους στο σπίτι τους δίνοντας αχρείαστα πράγματα. Και τώρα λέμε πως αυτό είναι attack; Αυτό δεν είναι attack· αυτό είναι ομάδα που δεν έχει τρεις προσπάθειες σωστές μέσα στην αντίπαλη περιοχή, αλλά τρία γκολ επειδή η αντίπαλη ομάδα έκανε τόσα λάθη ώστε να νομίζεις πως παίζει με τα μάτια δεμένα. Και για το «away» εκείνου του γκολ – τι να πρωτοπώ; Αν η μπάλα βγήκε εκτός μετά από λάθος πάσα του δικού μας στη μεγάλη περιοχή και κατέληξε στο τέρμα, τότε ωραία, είναι εκτός. Αλλά αυτό σημαίνει πως η ίδια η ομάδα έκανε τόσο πολλά λάθη πρώτης πάσας μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο που η αντίπαλη ομάδα δεν χρειαζόταν καν να κυνηγάει. Αυτοί έκαναν το παιχνίδι γι’ αυτούς, κι εμείς εδώ τραγουδάμε σαν να μην έχουμε μάτια. Προτιμώ εκείνον τον αγώνα στη Στοκχόλμη όπου η μπάλα πήγαινε σα σβούρα στους συμπαίκτες μας επειδή έκαναν σέντρες σα βροχή στους αγρούς – εκεί τουλάχιστον υπήρχε μία προσπάθεια που ξεκινούσε από κάπου αλλού, όχι επειδή κάποιος έκανε λάθος πάνω στη δική του γραμμή. Από τη μία βγάζουμε φόρμες σα αυτές που φοράνε στο FIFA κι από την άλλη λέμε πως η κατοχή είναι σημαντική. Μα τι κατοχή; Αυτοί εκεί πάνω κάνουν τρία λάθη μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο κι εμείς μιλάμε για «στρατηγική»; Στρατηγική είναι όταν η μπάλα πάει σα νερό στον αγωνιστικό χώρο κι εσύ κάνεις την αντίπαλη άμυνα να μοιάζει σα νάχει πάρει ντόμινο στα πόδια της. Εδώ η μπάλα άλλαζε χέρια σα τσούχτρα επειδή αυτοί έκαναν συνέχεια σουτ είτε εκτός είτε πάνω στον τερματοφύλακα. Άντε, φορέστε αυτά τα τζιν που φοράτε στις γιορτές του χωριού κι αφήστε αυτά τα ύφαντα σα μπουτίκ FIFA. Γιατί όταν η ομάδα κάνει υπερσύνολα σα εκείνα τα σπίτια που χτίζαμε τις ημέρες που βρέχει συνέχεια – πέφτει πάνω σου σα νερό χωρίς να ξέρεις από πού άρχισε – τότε αυτά τα τρία γκολ σα κόμικ είναι το λιγότερο που μπορεί να συμβεί. Τουλάχιστον εκείνο το χωριό είχε έναν άνθρωπο που του έλεγαν «ο τρελός» επειδή έκανε τις προσπάθειες σωστά, όχι επειδή έκαναν λάθος οι αντίπαλοι.

Ρε συγχωριανοί μου στη Κασπία, βγήκα σήμερα πρωί να αγοράσω το ψωμί μου από το φούρνο του Γιάννη κι εκεί ο γιος μου, αυτός ο μικρούλης που ακόμα τον βλέπω να κουτσαίνει όταν βιάζεται, μου λέει: «Μπαμπά, οι Κασπέροι έγιναν πρωταθλητές στο FIFA!». Του λέγω «τι είπες ρε»; Και εκείνος μου δείχνει την τελευταία ενημέρωση στη σχολή πως η ομάδα πήγε στην Τρομσέ και έβγαλε τρία γκολ μέσα σ' ένα δεκάλεπτο. Πρώτη φορά ένιωσα πως μου διάβασαν τα κλειδιά από την τσέπη. Γιατί εμένα εκείνες τις τρεις φορές που η μπάλα κατέληξε δίχτυα στη Τρομσέ, μου φαίνονταν περισσότερο σα λάθη που έγιναν από τους αντιπάλους παρά σα προσπάθειες που έγιναν από εμάς. Ναι, οι αντίπαλοι έκαναν λάθη πρώτης πάσας τόσο πολλά ώστε η μπάλα πήγαινε σα σβούρα στον αγωνιστικό χώρο — αλλά εσύ πως διάβασες αυτά τα γκολ; Σαν αποτέλεσμα μιας ομάδας που ξέρει να κρατάει την κατοχή της μέσα στην αντίπαλη περιοχή ή σα κάποιος που βρήκε την μπάλα τυχαία πάνω στο γρασίδι; Κι όταν λέμε πως το τρίτο γκολ ήταν «away», ναι, βγήκε έτσι στις στατιστικές επειδή η μπάλα έκανε μία στροφή εκτός έδρας μετά από λάθος πάσα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η προσπάθεια ξεκίνησε σωστά — σημαίνει πως η ομάδα έκανε τόσα λάθη πρώτης πάσας μέσα σ' ένα δεκάλεπτο που η αντίπαλη ομάδα δεν είχε καν ανάγκη να κυνηγάει την μπάλα. Απόψε στη Ροδίτικη ταβέρνα, όταν έπεσε η κουβέντα, ένας χωριανός μου είπε: «Ρε Παρασκευή, αυτοί εκεί πάνω δεν κάνουν attack· αυτοί κάνουν έναν περίπατο στον αγρό με τα μάτια δεμένα!». Κι εγώ κατάλαβα τι είχε δίκιο γιατί θυμήθηκα όλες εκείνες τις φορές που ήμουν μικρός κι έκανα την μπάλα να περνάει από δέκα συμπαίκτες μέχρι να φτάσει στον αντίπαλο τερματοφύλακα — εκείνες ήταν προσπάθειες που είχαν σχέδιο, όχι τρεις φορές μέσα επειδή κάποιος έκανε λάθος πάσα. Το δύσκολο εδώ δεν είναι να βγάζεις ύφαντα σα Φούτμπολ Μανέτζερ — είναι να ξέρεις πότε αυτά τα γκολ δεν είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που ξέρει τι κάνει, αλλά αποτέλεσμα μιας ομάδας που κάνει τόσα πολλά λάθη ώστε τελικά η μπάλα καταλήγει στο τέρμα επειδή οι αντίπαλοι τρέχουν σα τρελοί μην ξέροντας πως κάνουν. Γι' αυτό κι εγώ, όταν πήγα στο γήπεδο να αγοράσω εισιτήριο για το επόμενο παιχνίδι, αντί να φορέσω ένα μπουφάν Champions League, έβαλα το ίδιο τζιν που φοράω στις γιορτές του χωριού — επειδή τουλάχιστον εκεί γνωρίζω πως είμαι άνθρωπος κι όχι πιόνι σ' έναν υπολογιστή. Γιατί όταν η ομάδα κάνει υπερσύνολα σα εκείνα τα σπίτια που χτίζαμε τις ημέρες που βρέχει συνέχεια, τότε αυτά τα τρία γκολ σα κόμικ είναι το λιγότερο που μπορεί να συμβεί.

Τι έκλεισες εκεί πρωί στον φούρνο του Γιάννη, ωρέ; Εγώ ήμουνα εκεί στα Τρίκαλα στις οχτώ για να πάρω το καπουτσίνο μου κι είδα τον μικρό του Μιχάλη, εκείνον τον αραπάκο με τα μακρυά χέρια σα πίθηκος, να βγάζει ύφασμα από την τσέπη του σα να είναι κάποιο κρυφό τρικ στο FIFA. Του λέω «τι είναι αυτό ρε παιδί», κι εκείνος μου δείχνει το κινητό σα να βρήκε τον θησαυρό του Πizarro: «Δες, ρε συμπαίκτη, η ομάδα μας έκανε τρία γκολ στη Τρομσέ μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο!». Εγώ το σήκωσα μισό σωρό — δεν έπιανα τίποτα πια. Γιατί εκείνες τις τρεις φορές, βρε αδερφέ, δεν έβλεπα απολύτως κανέναν σχεδιασμό παρά μόνο μπάλα σα ξυλαράκι πάνω στο νερό επειδή ο αμυντικός έκανε λάθος πάσα σαν νάταν αυτός που έπινε το τρίτο τζιτζιβέρι στην γιορτή. Κι όμως τώρα βγάζουμε φόρμες που λένε «ένας από εμάς σας σκίζει» σα να προκύψαμε από μια γραμμή παραγωγής φαντασίας στον υπολογιστή του Γιάννη εκείνου του φουρναρτζή. Την ίδια στιγμή που εσείς εδώ τραγουδάτε σα νάταν τριών αστέρων μετάλλιο, εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στη Λάρισα πριν χρόνια όπου οι παίκτες έκαναν σέντρες σα βροχή στους αγρούς κι εμείς ούρλιαζαν σα να ήταν η εθνική ομάδα του Παναθηναϊκού που κέρδιζε την Μπαρτσελόνα. Εκεί υπήρχε μία προσπάθεια, εκεί υπήρχε κάποιος που πήρε την μπάλα και την έκανε να περάσει από δέκα συμπαίκτες πριν τελειώσει το ματς. Εδώ όμως; Αυτή η ομάδα κάνει τρία λάθη πρώτης πάσας μέσα σ’ ένα δεκάλεπτο κι εμείς εδώ φοράμε μπουφάν σα να πήραμε μέρος σε κάποιο τουρνουά League of Legends. Κι για το τρίτο γκολ εκείνο στη Τρομσέ — ναι, βγήκε «away» στις στατιστικές επειδή η μπάλα έκανε μία στροφή εκτός έδρας μετά από λάθος πάσα μέσα στη μεγάλη περιοχή. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η προσπάθεια ξεκίνησε σωστά, ούτε πως η ομάδα ξέρει να κρατάει την κατοχή της μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Σημαίνει πως αυτοί έκαναν τόσα λάθη πρώτης πάσας ώστε η μπάλα πήγαινε σα σβούρα στον αγωνιστικό χώρο σα νάταν κάποιος να την κλώτσησε κατά λάθος μέσα από το παράθυρο της γειτονιάς. Εσείς πείτε πως αυτά τα γκολ είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που ξέρει τι κάνει — εγώ λέω πως είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που έκανε τόσα πολλά λάθη ώστε τελικά η μπάλα κατέληξε στο τέρμα επειδή οι αντίπαλοι τρέχαν σα τρελοί μην ξέροντας πως κάνουν. Στο τέλος η διαφορά είναι αυτή: εκείνο το χωριό στη Λάρισα είχε έναν τρελό που έκανε τις προσπάθειες σωστά, όχι επειδή οι αντίπαλοι έκαναν λάθος. Εδώ όμως; Αυτοί βγάζουν ύφαντα σα να παίζουν FIFA κι εμείς φοράμε μπουφάν Champions League σα νάταν αυτά τα γκολ μπόνους από κάποιου είδους μπουτίκ εικονικού κόσμου. Αφήστε τα νούμερα εκεί όπου βρίσκονται — εμείς εδώ είμαστε είκοσι μερακλήδες στην Κασπία, κι αυτό αρκεί. Αν όμως θέλετε να φορέσετε αυτά τα νέα σας φόρμες σα τρόπαιο, τότε προτιμώ εκατό φορές εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα πήγαινε σα νερό στον αγωνιστικό χώρο επειδή κάποιος έκανε μία προσπάθεια που είχε σχέδιο. Γιατί όταν η ομάδα κάνει υπερσύνολα σα εκείνα τα σπίτια που χτίζαμε τις ημέρες που βρέχει συνέχεια — πέφτει πάνω σου σα νερό χωρίς να ξέρεις από πού άρχισε — τότε αυτά τα τρία γκολ σα κόμικ είναι το λιγότερο που μπορεί να συμβεί. Τουλάχιστον εκείνος ο τρελός στη Λάρισα έκανε τις προσπάθειες σωστά, όχι επειδή οι αντίπαλοι έκαναν λάθος πάσα.