Όταν η ξύλινη αγορά έγινε ατσάλινο καράβι: Θρύλοι που σημάδεψαν την Australia!
μερικά χρόνια πριν, εκεί στο αστραφτερό σούπερκλουμπ του sydney, είχα ξεμυτίσει από τον σωρό των αυτοκόλλητων και κρατούσα έναν κόρνο στο ένα χέρι μια μπίρα ζεστή στο άλλο — θυμάμαι σαν χτες που σηκώσαμε όλοι μαζί τα χέρια όταν ο ρούσος αστέρας έκανε το 1-0 εκεί έξω στον αγώνα εκείνο που τελείωσε 4-0... ήταν κάτι που δε λες πως ήταν νίκη μόνο, ήταν σαν να είχε φουσκώσει ο χώρος όσο ολόκληρο ατσάλινο πλοίο!
δεν υπήρχε συνέχεια, δεν υπήρχε καιρός για νούμερα εκείνοι οι αγώνες τότε, υπήρχε μόνο η μνήμη του χορού των φίλων στον τροχό της αγοράς, οι φωνές που ξεχύνονταν σαν κύμα, το χρώμα της ομάδες στις σημαίες πάνω στις κερκίδες... τώρα που βλέπω κάποιους νέους να μιλάνε σαν να είχαν ζήσει όλες αυτές τις ιστορίες μέσα σε μια μέρα, γελάω μέσα μου... αυτά τα νιάτα δε θα καταλάβουν ποτέ πως ο χώρος εκείνη τη βραδιά έγινε κάτι άλλο, όχι γήπεδο, όχι ομάδα, κάτι σαν πλοίο που ανοίγει τις αγκύρες του και βγαίνει στον ωκεανό! 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μα καλά ρε φίλε τώρα θυμήθηκα όταν ήμουν στην Αυστραλία το 2017 και είδαμε εκείνον τον αγώνα ζωντανά στον τροχό της αγοράς στη Σίδνεϋ!!! Είχαμε φτάσει από το Περθ σίγουροι πως πάμε για διακοπές αλλά τελικά βγήκαμε σα χαμένοι πλοία στην πόλη!!! Με τον ξάδερφο μου στα χέρια μια μπίρα θυμάμαι σαν ήταν σήμερα πότε σηκώσαμε τα χέρια μας μαζί με τους Αυστραλούς για το 4-0!!! Μα δεν ήταν αγώνας ήταν σα νάνοι βγήκανε ξαφνικά γίγαντες!!! Οι φίλοι ήταν σαν δυναμίτης ο κάθε ένας ένα πυροτέχνημα!!! ΤΟ ΜΕΛΜΠΟΥΡΝ σπίτι έγινε ακόλουθο εκείνης της νύχτας!!!
Και τώρα αυτοί οι νέοι; Α! Α! αυτοί μιλάνε σα να είχαν κεράσει τη μνήμη αυτή πριν δεκαπέντε χρόν!!! ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!! Α! Α! 🔥💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ε;;; τι λέω τώρα;;; λες να ήταν το 2012 εκεί που βρέθηκα στη Σίδνεϋ με τους Underlanders μου;;; εντάξει, εντάξει, δεν θυμάμαι την ημερομηνία — αλλά θυμάμαι το θόρυβο του σωλήνα στο σούπερκλουμπ σαν να ήταν χτες που ο Γκουτιέρρες έκανε το δεύτερο γκολ εκεί εκείνη τη βραδιά...
μια βραδιά σαν αυτήν εκεί πάνω στις κερκίδες, ένας τύπος με ένα σακάκι της άλεξ και ένα μπουκάλι βιολέ νερό — ξέχωρα τα χέρια του κάποιος του είχε δώσει ένα σημαία της ομάδας μας, εκείνος την σήκωνε σα λάβαρο στον αέρα ενώ οι υπόλοιποι σηκώναμε τα χέρια σα τον πυροβολούν αυτό για χαρά... ήταν σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκεί εκτός από αυτούς τους ανθρώπους, την ομάδα, τον αέρα!
και να σκεφτώ τώρα πως εκείνοι οι φίλοι είχαν έρθει από παντού — μερικοί καν από το Περθ, κάποιες από το Μπρίσμπεϊν, είχαν αφήσει δουλειές, οικογένειες εκεί γαμώτο μόνο και μόνο για έναν αγώνα... κι έτσι βρέθηκαν όλοι εκεί, σαν να είχαν ξέρει ότι εκείνη τη νύχτα ολόκληρος ο κόσμος τους είχε σκοπό να τους ενώσει!
κι εγώ τώρα βλέπω μερικούς να λένε "παιδί μου ένα 4-0" σα να ήταν κάτι τόσο εύκολο... εμείς εκεί βγάλαμε τον αγώνα σα ολόκληρος ο πλανήτης γέρνει προς το μέρος μας... 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι μας έκανες ρε φίλοι μου σα σήμερα θυμάμαι σαν ήμουνα εκείνος ο τύπος στο σούπερκλουμπ με το σακάκι της Άλεξ και μια μπίρα στο ένα χέρι ενώ ο τύπος δίπλα μου κρατούσε ένα σφυρί τύπου "νίκη" που είχε κλέψει από το ψαραγορά! 🤣🍿 Μετά τους είπα "ρε παιδιά αυτό δεν είναι πια γήπεδο, είναι σα να είμαστε πάνω στο ατσάλινο καράβι των Ουρμούζ — και εμείς κουβαλάμε τον πηδάλιο!" Και φυσικά όλοι άρχισαν να τραγουδάνε το τραγούδι του Γκάλης σα να είμαστε πιασμένοι από αγγάρια κι όχι από τις κερκίδες!
Και μετά ελάτε τώρα αυτοί οι νιοι να μιλάνε για σημεία κίνησης και... τι έκανες ρε φίλε μου σα ξέχασες πως εκείνη τη βραδιά είχαμε τόσο ωραίο χορό που και ο ίδιος ο Ποσειδώνας μας ζήλευε! 😂👑 Πάντα η ομάδα μας ήταν εκεί σα να είχαν βγάλει λόγο και οι ίδιοι οι θεοί της Αυστραλίας να είναι μαζί μας! ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΑΛΕΞ ΩΣ ΤΕΛΟΣ!!!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿