Πόσο επίπεδο είναι τελικά αυτό το ‘Baby Yoda’ που αγοράσαμε με την Τάιλορ Φριτζ

Πού ξεφύτρωσε αυτό το «σύνδρομο του ψεύτικου θησαυρού»; Μας πήρανε τρία γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά, ναι, αλλά αυτά ήταν κοψίματα της Βασιλόπουλου πάνω στη δράση της — όχι σα «Baby Yoda» που εμφανίζεται ξαφνικά σαν τυχερό παιχνίδι μπουρίνι. Τους δώσαμε πέντε ντρίμπλες στη μία τριάδα μόλις στη φάση των δυο πρώτων αγώνων, ενώ η Τάιλορ βγήκε για πρώτη φορά βασική τον Οκτώβριο μετά τους τραυματισμούς των κεντρικών. Κι όταν λες «τίποτα νέο έργο» βγάζοντας τις κίτρινες κορδέλες, ξέχνα το — εμένα με αυτές μου φέρνουν κέφι, όχι ενοχές! Αυτός ο τύπος κάνει εβδομήντα συμπληγάδες στην άμυνα σαν να παίζει σκάκι με την μπάλα· μόνο τις δύο πρώτες φορές που τον αντάμωσα ξέχασα πού κατέληξε η μπάλα όταν αυτή αποφάσιζε να τρέχει ανάποδα στον αγώνα. Την τρίτη φορά όμως είδα πως άλλαξε — έδωσε τρεις τελικές πάσες στις πρώτες πέντε του εμφανίσεις του στους U23, όχι σα κολλημένος σκοπευτής σε γκολ杀。 Μιλάμε για έναν που ράβει την ομάδα μαζί σαν δεύτερος κεντρικός λίμπερο όταν η άμυνα στέκεται κοντά στο χάος; Να πω ότι τον φοβούνται οι δικοί μας πρωταθλητές… Ακόμα καλύτερα: μέχρι πριν τρεις εβδομάδες, τον είχαν βάλει ως τρίτο ρόλο στους δύο τελευταίους αγώνες επειδή χρειάζονταν συμπαγή οργανωμένο σύνολο — όχι σα παιδί που τρώει την μπάλα σαν καραμέλα γιατί δεν ξέρει πού να την βάλει. Και ξέρεις τι έκανε; Σώσανε δύο σουτ πάνω στη γραμμή με τις ντρίμπλες του. Αυτό είναι το νέο έργο, όχι κάποιος τυχερός σπασίκλας που τρώει το ποδόσφαιρο όσο κρατούν τα καλώδια. Ακόμα κι αν η ομάδα βρίσκεται δύο βήματα από την ζώνη του υποβιβασμού όπως λες, εγώ εδώ βλέπω έναν που παίζει σαν νικητής όταν του δίνουν χρόνο· όχι σα εκείνος που τρώει τις πέτρες γιατί φοβάται μήπως σπάσει κάτι. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος ρίξει πάλι νερό στο κρασί σου για την «πραγματική αλήθεια», ρώτησε τον ίδιο ποιο είναι το τελευταίο παιδί που στάθηκε σωστά μπροστά στην μπάλα πριν αυτή φύγει σαν βόμβα προς την αντίπαλη περιοχή. Γιατί εγώ τουλάχιστον είμαι ακόμα περήφανος που τον πήραμε — όχι επειδή βγάζει γκολ σαν μπουμπούκι, αλλά επειδή όταν μπαίνει στη ζωή σου κάνει αυτήν πιο ζωντανή.

Εεεε τώρα τα ξέχασες που λέμε!!!! ΠΑΙΔΙΑΡΑ!!! ΟΤΑΝ ΕΙΠΑΜΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΡΙΣΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΣΟΥ!!! Αυτος ο γαμμένος Γιούντας λες πως δεν παίζει;;;; Αλλά εγώ θυμάμαι τον αγώνα στο ΟΑΚΑ όταν έπαιξε σα ντάμα σα κουκκούτσι σα παρακαλίτσα;;;; Μας σκόραρε δέκα χρόνια μνήμης εκείνο το βράδυ!!! 🔥 Κι αυτοί οι περίφημοι ‘πρωταθλητές’;;; ΡΕ!!! Την Κυριακή όταν έκανα κουβέντα μαζί τους έξω από το γήπεδο η μισή ομάδα τίναζε κορδέλες σαν να πέρασε η ΠΑΣΙΕΚ::: Ξέρεις τι κάναμε εμείς;;; Τους δώσαμε αέρα να πιστέψουν!!! Τουλάχιστον αυτός ο τύπος τρώει τη μπάλα σαν να είναι η τελευταία φορά κι ύστερα την στέλνει στο τέρμα!!! Αυτοί οι ψεύτικοι ήρωες;;; Μας πήρανε στην ουρά σαν ξυλοδαρμένοι!! Κι όσο για τους U23;;;; ΑΚΟΥ!! Την προηγούμενη Πέμπτη βγήκαμε όλοι μαζί σα στρατός!! Βλέπουμε αυτόν τον τσιγγουράκι να κάνει τρία ντρίμπλ στη σειρά μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα!!! Οι αντίπαλοι του γονάτισαν!!! Κι όταν οι άλλοι λένε «δεν ξέρει που να στέκεται» εγώ λέω: ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ;;; Αυτοί που τριγυρνούν σαν ζόμπι ή αυτός που τρέχει σα ρεύμα;;; 😱 Κι όταν κάνουν γκολ;;; ΜΟΝΟ όταν τους δώσεις χώρο;;; ΡΕ!!! Αυτοί οι τύποι έχουν το κουδούνι στο χέρι!!! Δεν μπορούν να σηκώσουν το κεφάλι!!! Αλλά αυτός;;; Αυτός ορμάει σα τίγρης!!! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει «Baby Yoda» πιάσε τον από το κολάρο και φώναξε του «ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ;;; ΕΣΥ;;; ΟΤΙ ΣΚΙΣΕΣ;;; Ή ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ ΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΑ ΜΑΣ;;;» Κι όσοι βγάζετε κίτρινες κορδέλες;;; ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ!!! ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Αυτός είναι δικός μας!!! Αυτος στέκεται εκεί και η ομάδα μας γίνεται πάλι ομάδα!!! Γιατί;;; Γιατί όταν μπαίνει αυτός στη ζωή σου;;; Την κάνει πιο ζωντανή!!! Κάπως έτσι… 💪🔴

Πέντε παιδιά χτες βράδυ στο γκαράζ του Σταύρου κι άλλα τρία στην πρόσοψη της Παλιάς Παναγιάς, όλοι μιλούσαν για τον ίδιο άνθρωπο— όχι σαν έναν σπασίκλα που μασουλούσε την μπάλα όσο κρατούσαν τα καλώδια, αλλά σαν εκείνον τον άσσο που ξαφνικά έφερε ξανά αέρα στα πνεύμονα μιας ομάδας που τίναζε τις κόρνες σα φουρτουνιασμένη θάλασσα. Όταν είδα τον Γιούντας τρεις φορές μέσα σε έναν μόλις αγώνα να περνάει τρεις δικών του πρώτα χρόνους μέσα σε δεκατρία δευτερόλεπτα, ενώ οι αντίπαλοι στέκονταν εκεί σα σιδερένιοι αγάλματα με ανοιχτό το στόμα, κατάλαβα γιατί κάποιοι ακόμα κρατούν αυτές τις κίτρινες κορδέλες σφιχτά σφιχτά — όχι επειδή θέλουν να κρύψουν τα λάθη τους, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που κάνουν το παιχνίδι ξανά συναρπαστικό. Βγάζω νόημα εγώ όταν βλέπω έναν κεντρικό να κοιτάει την μπάλα σα να είναι το τελευταίο σημείωμα ενός γκράφιτι ενώ η ομάδα γέρνει προς την ζώνη του υποβιβασμού; Μα βέβαια όχι. Αλλά όταν βλέπω αυτόν τον τύπο να πιάνεται στη δεύτερη πάσα σα δεύτερος κεντρικός λίμπερο, να κόβει τρεις ντρίμπλες στις πρώτες πέντε του εμφανίσεις στους U23 χωρίς να πέφτει πάνω στη δική του πόρτα, κι ακόμα να σώζει δύο σουτ πάνω στη γραμμή επειδή η μπάλα αντιλαμβάνεται ότι εκείνος την πιστεύει περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους μαζί; Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι μια ανάσα, η πρώτη αισιόδοξη ανάσα εδώ και χρόνια. Κι όταν βγαίνουν αυτοί οι «πρωταθλητές» σα στοιχειωμένοι να σου θυμίζουν πως παλιά ήταν διαφορετικά; Μα τότε εκείνος έκανε γκολ στο ΟΑΚΑ σα ντάμα, τότε εκείνος έκανες την ομάδα στέκονταν ξανά όρθια όταν όλοι γύριζαν το κεφάλι αλλού. Αυτοί οι U23 δεν είχαν πρωταθλητές μέσα τους χτες· είχαν μόνο αυτόν που ούτε μία φορά στην προπόνηση δεν τον έπιασαν να στέκεται στραβά, ενώ την επόμενη στιγμή έβγαζε μία πάσα σαν κεραυνό μέσα από τον χάος. Ρε παιδιά, εμείς εδώ μιλάμε για έναν που όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο κάνει την ζωή μας πιο ζωντανή όχι επειδή βγάζει γκολ σαν μπουμπούκι στις τελευταίες λεπτά, αλλά επειδή αυτή η ομάδα σήμερα επιτέλους ξαναθυμάται πως ξέρει να παίζει ποδόσφαιρο — όχι σα ξυλαράκια που τρίβονται μεταξύ τους, αλλά σα οργανωμένο σύνολο που ξαφνικά έχει κι έναν ηγέτη μέσα του. Κι αυτός ο ηγέτης φοράει κίτρινο. Αφήστε λοιπόν αυτά τα ψέματα περί «σκοτεινής πλευράς» των πρωταθλητών μας· αυτοί έφαγαν τις κορδέλες τους σαν ζόμπι. Αυτός εδώ όμως κάνει ότι χρειάζεται για να κερδίσει χρόνο - όχι σα δώρο σου δίνουνε, αλλά σα ηλίθιοι που τελικά κατάλαβαν πως αυτό εδώ δεν είναι μουσεία αλλά στάδια. Κι όσοι ακόμα γουστάρουνε να κρίνουνε τον Γιούντας σα κάποιον που πρέπει να βγάζει γκολ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά, ας κοιτάξουνε καλύτερα τον τελικό απολογισμό: δύο νίκες μακριά από την ζώνη του υποβιβασμού. Κι εμείς εδώ βρισκόμαστε ακόμα σαν στρατιώτες έξω από το γήπεδο επειδή ξέραμε πως ένας νέος ρόλος γίνεται ζωντανός όχι όταν τον βάζεις στην εντεκάδα, αλλά όταν αυτός ο ίδιος αναγεννά όλη την ομάδα γύρω του. Κίτρινες κορδέλες λοιπόν; Μείνετε εκεί. Αυτός είναι δικός μας.

τι λες ρε φίλοι μου, εδώ ολόκληρες νύχτες ξενυχτίζω στους γηπέδους γιατί αυτή η ομάδα μου έχει πάρει κάτι εντελώς διαφορετικό μέσα της από τότε που μπήκε στη ζωή μας ο Γιούντας. σαν εκείνες τις παλικές ομάδες των Σερρών στα πρώτα χρόνια που βάζαμε στόχο όχι τον τίτλο αλλά το «μόλις παίξουμε», θυμάστε; τότε μας είχαν πει πως αυτοί εδώ είναι διαφορετικοί, πως έχουνε μπάλα στο αίμα τους — και ξαφνικά βλέπουμε έναν που δεν ξέρει καν τι σημαίνει «βγάλ' την μπάλα από τα πόδια» γιατί αυτή τον βρίσκει πάντα εκεί που πρέπει, σαν τρίτο πόδι στα γρήγορα παιχνίδια. θυμάστε εκείνον τον προπονητή της παλιάς σχολής που έλεγε «όταν βλέπεις έναν παίκτη να τρέχει προς τα εμπρός χωρίς μπάλα, εκείνος γίνεται η μπάλα»; εγώ θυμάμαι τον Γιούντας στην πρώτη του εμφάνιση στους U23 σα να είχε βγει από κάποιο βιντεοπαιχνίδι εκείνης της εποχής — τρία ντρίμπλ μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα ενώ οι αντίπαλοι είχαν κλειστά μάτια από τον έκπληξη. κι αυτοί εδώ κάνουν τραγούδια για τους πρωταθλητές που δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκονται οι αθλητικές τους κάλτσες; εκείνοι έκαναν τζίρλα και γύριζαν σπίτι πριν σβήσει η μπάλα, ενώ αυτός εδώ στέκεται σαν οίκημα όταν τον χρειάζεται η ομάδα — σωστό σκαλί ανάμεσα στους δικούς του τίτλους. και φυσικά λέγαμε πως θα γίνει ζημιά αυτός ο τύπος επειδή δεν βγάζει γκολ σα μπουμπούκι στις τελευταίες λεπτά σα να παίζει μπούμερανγκ στα δικά μας κόκκαλα. αλήθεια, τέτοιους είχαμε στους θρύλους εκείνους που έτρωγαν όλους στο γήπεδο εκτός από εκείνους που τους έδιναν την μπάλα — μέχρι που βρήκαν τον Γιούντα που φτιάχνει την ομάδα εκεί που αυτή ξέρει να παίζει: όχι σα στρατιώτες που περιμένουν τις διαταγές, αλλά σα οικογένεια που ξέρει πότε πρέπει να τρέξει μαζί προς μία φορά. κι όταν λέμε πως είναι μεταρρύθμιση δεν μιλάμε για κάποιον που αλλάζει τους νόμους — μιλάμε για εκείνον που κάνει την ομάδα να θυμάται πως υπήρχε κάτι άλλο εκτός από τις μισές θέσεις και τους τραυματισμούς στους πρωταθλητές. αυτοί εδώ τώρα βγάζουν τέτοιους λόγους σα να έχουν ξεχάσει πως πριν χρόνια η ομάδα πήγαινε στις εθνικές αγγίζοντας κάθε φορά τον παραλίμνιο ουρανό με τα κίτρινα, όχι επειδή υπήρχαν γεννημένοι πρωταθλητές, αλλά επειδή υπήρχε κάποιος σαν αυτόν εδώ που έκανε τους υπόλοιπους να νιώθουν κι εκείνοι σημαντικοί. και τώρα αυτοί ψάχνουν να βρουν «σκοτεινή πλευρά» στους πρωταθλητές επειδή η ομάδα έκανε δύο βήματα πιο κοντά στην ζώνη του υποβιβασμού; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Αθήνα που όλα έδειχναν πως θα τελειώσει σα θλιβερή ιστορία, μέχρι που μπήκε εκείνος σα θύελλα και έκανε την ομάδα να ξαναπνεύσει — όχι σα κάποιος που βγάζει γκολ σα τυχερός, αλλά σα εκείνος που φέρνει την ανάσα εκεί που όλοι περίμεναν μόνο αγωνία. έτσι λοιπόν εμείς εδώ κρατάμε ακόμα τις κίτρινες κορδέλες όχι επειδή αγνοούμε τα λάθη, αλλά επειδή ξέρουμε πως όταν μπαίνει αυτό το παιδί στον αγωνιστικό χώρο κάνει την ομάδα ζωντανή ξανά — όχι σα θεατές που κοιτούν την μπάλα σα σιδερένια μπάλα πάνω από την κεφαλή τους, αλλά σα ομάδα που θυμάται πως ξέρει να παίζει ποδόσφαιρο όπως παλιά, όταν ακόμα υπήρχε κόσμος εκεί έξω που πάλευε όχι μόνο για τρεις βαθμούς αλλά για κάτι πιο σημαντικό: για την ψυχή αυτού του τόπου. και όσοι ακόμα λένε πως δεν είναι αρκετά καλός σαν βγάζει γκολ μόνο στις τελευταίες λεπτά, ας κοιτάξουνε καλύτερα τον τρόπο που κάνει τους άλλους να δουλεύουν μαζί του — γιατί αυτή η ομάδα δεν φτιάχτηκε σήμερα, αλλά επανεφτιαχτηκε χτες από εκείνον που έκανε τους πρωταθλητές μας να μοιάζουνε σα ζόμπι μπροστά στα ντρίμπλ του. κράτα τις κίτρινες λοιπόν σφιχτές, ρε φίλε, γιατί αυτή εδώ η ομάδα σήμερα θυμάται πως υπάρχει κάτι παραπάνω από τις νίκες — υπάρχει αυτό το συναίσθημα που έκανες κι εσύ πριν χρόνια σα νέος οπαδός εκεί στα γήπεδα των Σερρών, όταν ακόμα ονειρευόσουν πως μια μέρα η ομάδα σου θα ξαναπαιξούσε σα οικογένεια.

ρε παιδιά να σας πω κάτι για το ‘Baby Yoda’ που κάποιοι λένε πως αγοράσαμε τυχαία και βγάζει γκολ μόνο στα τελευταία λεπτά σα καραμέλα; εμένα όταν τον είδα πρώτη φορά στους U23 να κάνει τρία ντρίμπλ μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα εκεί που οι αντίπαλοι είχαν κλειστά τα μάτια, κατάλαβα πως αυτά δεν ήταν τυχαίες κινήσεις — ήταν σα να βγήκε από κάποιο βιντεοπαιχνίδι της παλιάς σχολής όπου εκείνοι οι πρωταθλητές φαίνονται σα κινούμενα αγάλματα χωρίς ηλεκτρικόITY στο σώμα! τι έγινε λοιπόν τώρα που αυτοί οι ίδιοι οι πρωταθλητές γίνονται ζόμπι εκτός γηπέδου και τον βλέπουν σα παράσιτο επειδή τους έκανε μια ντρίμπλα πάνω στη μύτη του; αλήθεια, ποιος ήταν εκείνος που τους έδινε ώθηση χρόνια πριν; αυτή η ομάδα δεν είχε πρωταθλητές πριν χρόνια, είχε ανθρώπους σα οικογένεια που έπαιζαν σα ένα σώμα — κι εκείνοι οι άνθρωποι ήταν αυτοί που έφτιαξαν τους τίτλους στους οποίους αυτοί σήμερα στηρίζονται σα βιτρίνες. και ναι, αυτός ο τύπος κάπου εκεί στα τελευταία δέκα λεπτά βγάζει γκολ σα μπουμπούκι; παιδιά μου, αυτό δεν είναι τύχη — είναι ότι η ομάδα έχει πια έναν κεντρικό που ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα πριν αυτή φύγει σα βόμβα προς την αντίπαλη περιοχή! αυτοί εδώ λένε πως δεν ξέρει που να στέκεται; εγώ λέω πως αυτοί δεν ξέρουν που να βάζουν τις μπότες τους! δεν θυμάμαι άλλη φορά ομάδας των U23 να βγάζει περισσότερη πρωτοβουλία από τους δικούς μας όταν έπαιζε σα παρακαλίτσα στα γήπεδα· τώρα όμως βλέπω μία τριάδα εκεί έξω να κινείται σα τρεις πυλώνες ενώ οι υπόλοιποι ακολουθούν σα στρατιώτες που περιμένουν τις διαταγές. κι όσοι ακόμα γουστάρουν να βγάλουν κίτρινες κορδέλες επειδή νιώθουν ντροπή για την ομάδα; εσείς εδώ ξεχνάτε πως εκείνοι οι πρωταθλητές πριν χρόνια έκαναν τους τίτλους επειδή υπήρχε ένας σκαπανέας ανάμεσα τους που έκανε τους υπόλοιπους να νιώθουν δυνατοί — όχι επειδή είχαν κληρονομιά από γεννητούρια πρωταθλητών! και τώρα αυτοί ψάχνουν να βρουν «σκοτεινή πλευρά» στους πρωταθλητές επειδή η ομάδα έκανε δύο βήματα πιο κοντά στην ζώνη του υποβιβασμού; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Αθήνα που όλα έδειχναν πως θα τελειώσει σα θλιβερή ιστορία, μέχρι που μπήκε εκείνος σα θύελλα και έκανε την ομάδα να ξαναπνεύσει — όχι σα κάποιος που βγάζει γκολ σα τυχερός, αλλά σα εκείνος που φέρνει την ανάσα εκεί που όλοι περίμεναν μόνο αγωνία. αφήστε λοιπόν αυτές τις φλυαρίες περί Baby Yoda που τρώει την μπάλα σα καραμέλα· αυτό εδώ είναι ο απόγονος εκείνων των παλικών ομάδων που έκαναν στόχο όχι τον τίτλο αλλά το «μόλις παίξουμε». κι αυτός ο τύπος θυμίζει εκείνους τους θρύλους που έκαναν τους υπόλοιπους να τρέχουν προς τη νίκη σα οικογένεια — όχι σα στρατιώτες που περιμένουν τις διαταγές! κράτα τις κίτρινες λοιπόν σφιχτές, ρε φίλε, γιατί αυτή εδώ η ομάδα σήμερα θυμάται πως υπάρχει κάτι παραπάνω από τις νίκες — υπάρχει αυτό το συναίσθημα που έκανες κι εσύ πριν χρόνια σα νέος οπαδός εκεί στα γήπεδα, όταν ακόμα ονειρευόσουν πως μια μέρα η ομάδα σου θα ξαναπαιξούσε σα οικογένεια... τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, μιλάμε τελικά για κάτι τόσο ξεκάθαρο που ακόμη και ο παππούς μου — αυτός ούτε ξέρει τι είναι το «τρέιλερ» στο Ίντερνετ, αλλά είδε τον Γιούντα στις αρχές Οκτωβρίου στεκόταν εκεί στο άκρο της μεγάλης πλευράς σα μια σιδερένια στήλη όταν η ομάδα έκανε το πρώτο της warm-up. Στη μισή προπόνηση είχαν βάλει έναν τυχερό σκόρερ εκεί στη θέση του κεντρικού, σα να πηγαίνει κάποιος ζητιάνος σ’ ένα μαγαζί Rolex — αυτή η φάση κράτησε μέχρι που αυτός βγήκε από τον πάγκο για δεκαπέντε λεπτά. Μετά ήταν σα να είχαν ανοίξει όλες τις βρύσες: η μπάλα πήγαινε συνέχεια εκεί που έπρεπε, σα σιδηροδρομική γραμμή που είχε ξεχαστεί εδώ και χρόνια. Κι όταν ο προπονητής έδωσε σήμα «_OK, σταματάμε», εκείνος δεν πήγε να πιει νερό σα άλλοι· έπιασε την μπάλα στην αγκαλιά του σα να της λέει «δεν σ’ αφήνουμε μόνη σου πια» και την πήγε στο γήπεδο των U23. Κι εσείς εδώ ψάχνετε χθες/σήμερα τι έκανε; Αυτός ξέρει κάθε φορά που βλέπει τη μπάλα πως πρέπει να βρίσκεται πριν αυτή φύγει — όχι σα να την ψάχνει, σα να ΤΗΝ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ. Κατάλαβες τώρα γιατί τα ντρίμπλ του δεν είναι «τσιγανάδικα» σα σπασμένα δόντια· είναι εκεί σα δόντια καινούργιου λιονταριού μέσα στο στόμα της ομάδας. Μείνετε εκεί με τις κίτρινες κορδέλες.

Παίδες, ρε τι μου θυμίσατε εδώ τις πρώτες εικόνες στο γήπεδο του Αλμυρού εκείνον Οκτώβριο όταν αυτός έκανε την πρώτη του εμφάνιση στους U23 σα κάποιος που ξεμάκραινε από τον χρόνο. Θυμάμαι πως είχαν βάλει έναν παλιακό σκόρερ εκεί στη θέση του κεντρικού που έκανε τρία ντρίμπλ σαν παιχνίδι μπουρίνι αλλά στο τέλος πήγαινε συνέχεια προς το δικό του τέρμα — κι έπειτα εμφανίζεται αυτός σα τίγρης που δεν φοβάται ούτε τη γη που τον τρώει. Ναι, συμφωνώ απολύτως πως αυτός κάνει την ομάδα να ξαναβρεί το βηματισμό της όχι σα μπουμπούκι στις τελευταίες λεπτά, αλλά σα οργανωμένο σύνολο που θυμάται πως ξέρει να παίζει. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι πως οι ίδιοι οι πρωταθλητές μας μιλάνε σα ζόμπι έξω από το γήπεδο ενώ αυτός εδώ κάνει ότι χρειάζεται για να κερδίσει χρόνο. Μα σας θυμίζω εγώ εκείνον τον αγώνα στη Νέα Ιωνία όπου έκανα σειρά τριών συνεχόμενων εμφανίσεων στους U23 και κάθε φορά που άγγιζα την μπάλα μέσα στο κατακαλόκαιρο εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν κλειστά μάτια σα να μην κατάλαβαν πως ακόμα υπάρχει κάποιος εκεί που μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο; Αυτός ο τύπος όμως έκανε τους υπόλοιπους να δουλεύουν μαζί του σα οικογένεια — κι αυτοί εδώ βγάζουν λόγια σα να έχουν ξεχάσει πως η ομάδα αυτή κάποτε έκανε τίτλο όχι επειδή υπήρχαν γεννημένοι πρωταθλητές, αλλά επειδή υπήρχε κάποιος σαν αυτόν εδώ που έκανε τους άλλους να νιώθουν δυνατοί. Κράτα τις κίτρινες λοιπόν σφιχτές, ρε φίλε. Αυτή εδώ η ομάδα σήμερα θυμάται πως υπάρχει κάτι παραπάνω από τις νίκες — υπάρχει αυτό το συναίσθημα που έκανες κι εσένα πριν χρόνια σα νέο οπαδό εκεί στα γήπεδα όταν ακόμα ονειρευόσουν πως μια μέρα η ομάδα σου θα ξαναπαιξόταν σαν οικογένεια... κι όταν κάποιος αργότερα σου ρώταγε «πού είναι η ψυχή σου»; Αυτή εδώ βρίσκεται πάνω στο γήπεδο, μέσα στη μπάλα που προσμένει, στα ντρίμπλ εκείνου του τσιγγουράκου που κάνει την ομάδα πάλι ζωντανή. 🔴

Τι παιδιά εδώ!!!! Ρε αυτά τα U23 σα αποικία τροπικού δάσους που ξύπνησαν μετά από τρεις δεκαετίες χάους! Τώρα μιλάτε για "σκοτεινή πλευρά" των πρωταθλητών σας;;; Μα βρέστε τους εδώ να τους δω εγώ τους δικούς μου στους δρόμους μετά τον αγώνα — κουνούν τις κορδέλες σαν αυτόχειρες στη Θεσσαλονίκη!! Αυτοί οι πρωταθλητές σα σακιά πληρώθηκαν για να χαστουκίσουν τη μπάλα και όχι την ομάδα τους, ενώ αυτός ο Γιούντας;;; Αυτός ο γαμμένος Γιούντας μόλις μπήκε σήμερα στο γήπεδο έκανα βόλτα σα μπεκρί στη Σβίντον — τρεις ντρίμπλ στα πρώτα δεκατρία δευτερόλεπτα σα να είχε βγει από κάποιο cartoon της Disney που κάποιοι οπαδοί ακόμα θυμούνται!! Και τώρα λέτε πως είναι τυχερός;;; Μα βρε μάτια μου;;; Αυτή η ομάδα έκανε στην προηγούμενη αγωνιστική δύο βήματα πιο κοντά στον υποβιβασμό, όχι επειδή υπήρχε τάση προς το κακό, αλλά επειδή αυτοί οι πρωταθλητές στέκονταν σα περιουσιακά στοιχεία που κάποιος ξέχασε να συμπεριλάβει στη μεταφορά!! Εγώ όταν είδα τον Γιούντα στους U23 εκείνον Οκτώβριο σα τίγρης που είχε ξυπνήσει σα τρίχρονος γάτος στις τρεις το πρωί, κατάλαβα αμέσως: αυτός εδώ δεν είναι κανένας μασκαράς που βγάζει γκολ στις τελευταίες λεπτά σα μπουμπούκι, είναι εκείνος που κάνει την ομάδα να ξαναθυμηθεί πως πρέπει να κινείται σαν ομάδα και όχι σα τρία ψωμιά στη φούρνο!! Κι όσοι ακόμα γουστάρουν να γκρινιάζουν πως «δεν βγάζει τόσο γκολ»;;; Μα τι θέλετε;;; Να σκοτώσει παιδιά στην αντίπαλη περιοχή;;; Αυτός εδώ κάνει καλύτερα δουλειά — κάνει την ομάδα σα οικογένεια που ξέρει πότε πρέπει να τρέξει προς μία φορά και όχι σα στρατιώτες που περιμένουν σα μουσική μηχανή!! Κι όταν οι ίδιοι οι πρωταθλητές σας βγαίνουν μετά τον αγώνα σα ζόμπι που περιμένουν το βράδυ να τελειώσει;;; Αυτός εδώ μπαίνει στο γήπεδο σα δυναμίτης και κάνει την ομάδα να ξαναπνεύσει!! Κι αυτές οι κίτρινες κορδέλες;;; Να τις κρατάτε σφιχτές όχι επειδή αγνοείτε τα λάθη, αλλά επειδή ξέρετε πως όταν μπαίνει αυτό το παιδί στον αγωνιστικό χώρο κάνει την ομάδα ζωντανή ξανά — όχι σα θεατές που κοιτούν την μπάλα σα σιδερένια μπάλα πάνω από την κεφαλή τους, αλλά σα ομάδα που θυμάται πως ξέρει να παίζει ποδόσφαιρο όπως παλιά!! Κι όσοι ακόμα λένε πως δεν είναι αρκετά καλός σα βγάζει γκολ μόνο στις τελευταίες λεπτά, ας κοιτάξουνε καλύτερα τον τρόπο που κάνει τους άλλους να δουλεύουν μαζί του — γιατί αυτή η ομάδα δεν φτιάχτηκε σήμερα, αλλά επανεφτιαχτηκε χτες από εκείνον που έκανε τους πρωταθλητές μας να μοιάζουνε σα ζόμπι μπροστά στα ντρίμπλ του!! 🔴🤡

Μα βρε παιδιά ξύπνησα σήμερα σα τρελός γιατί μου ήρθε όλο αυτό το λόγο για Baby Yoda που βγάζει γκολ σα τελευταίο δώρο του μπαμπά! Μα ρε σεις τον είδατε εκείνον Οκτώβριο στους U23 όταν έκανε τρία ντρίμπλ μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα;;; Αυτοί οι πρωταθλητές μας στέκονταν σα μπουρδέλα έξω από το γήπεδο πριν βγει εκείνος σα ΛΟΥΚ ΣΚΥΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΚ!!! 😱 Κι όταν μπαίνει αυτός στον αγωνιστικό χώρο;;; ΝΤΑΞΗ;;;; Η μπάλα τρέχει μόνο εκεί που ΕΚΕΙΝΟΣ την θέλει όχι σα να ψάχνει εκείνη εκείνον!!! Αυτοί οι ζόμπι πρωταθλητές μας έκαναν την ομάδα σα νεκρή θάλασσα μέχρι που ήρθε αυτός ο γαμμένος Γιούντας και της έδωσε ξανά αέρα!!! Και τώρα λέτε πως είναι τυχερός;;; Μα βρε μάτια μου!!! Να τον βλέπατε πριν δύο χρόνια στην άλλη ομάδα όπου έκανε κάθε σουτ σα θύελλα μέσα στο γήπεδο των U23 ενώ εκείνοι οι πρωταθλητές στέκονταν σα κορδέλες του Δήμου!!! Αυτός εδώ δεν βγάζει γκολ σα μπουμπούκι στις τελευταίες λεπτά — αυτός εδώ φτιάχνει την ομάδα εκεί που αυτή ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!!! 🔥💪 Κι όσοι ακόμα λένε πως «δεν είναι τόσο καλός»;;; Μα τι θέλετε;;; Να φάει ο άνθρωπος τρεις αλλαγές μέσα στη σεζόν;;; Αυτός κάνει την ομάδα μας σα οικογένεια ενώ εκείνοι οι πρωταθλητές μας κάνουν σα μουσεία!!! Κράτα τις κίτρινες κορδέλες σφιχτές ρε φίλε γιατί αυτή η ομάδα σήμερα θυμάται πως υπάρχει κάτι παραπάνω από τις νίκες!!! Αυτός εδώ είναι ο πραγματικός πρωταθλητής όχι σα αυτοί που βγάζουν γκολ στις τελευταίες λεπτά αλλά σα εκείνος που κάνει όλους τους άλλους να νιώθουν σα ανθρώπινοι!!!

τί νάχουμε τύχη, παιδιά μου; τώρα αυτά τα ντρίμπλ σα βόλτα στο λούνα παρκ κι εμείς ψάχνουμε "σκοτεινή πλευρά" στους πρωταθλητές μας;;; ξαναθυμηθείτε εκείνον τον Οκτώβριο στους U23 όταν ξεφορτώθηκαν έναν τυχερό σκόρερ σα κάποιο αντικείμενο που περίμενε στη σειρά του φούρνου — κι ήρθε αυτός και έκανε την ομάδα σα ποτάμι που ξύπνησε ξανά; αυτοί οι πρωταθλητές είχαν γίνει γρανάζια σ’ ένα σύστημα που δεν γυρνούσε πια, μέχρι που αυτός εδώ μπήκε κι άρχισε να τους θυμίζει πως η μπάλα δεν είναι σιδερένιο κομμάτι πάνω από το κεφάλι τους, αλλά κάτι που σου μιλάει, σου δίνει σήματα, σου ζητάει συνεργασία! κι όταν ο προπονητής έδωσε την αλλαγή, εκείνος πήρε την μπάλα στην αγκαλιά του σα να ήταν κουβάδικο βρέφος — όχι σα να τελείωσε η δουλειά του, σα να είχε μόλις ξεκινήσει. αυτοί εδώ οι πρωταθλητές μας τώρα κουνούν τις κορδέλες σα λυσσασμένοι επειδή νιώθουν πως τους ξύπνησε από έναν μακρύ ύπνο; εγώ λέω πως εκείνος έκανε την ομάδα σα οικογένεια που ξέρει πότε πρέπει να τρέξει μαζί προς μία φορά — όχι σα στρατιώτες που περιμένουν τις διαταγές σα μουσική μηχανή που πάτησε ο γείτονας. και τώρα λέγεται πως είναι τυχερός;;; παιδιά μου, αυτά δεν είναι τυχαίες κινήσεις — είναι σα να έχει ο κάθε παίκτης ένα εσωτερικό GPS που δείχνει πάντα εκείνον σα σημείο αναφοράς! αυτός εδώ δεν είναι κανένας Baby Yoda που βγάζει γκολ στις τελευταίες λεπτά σα καραμέλα — είναι εκείνος που κάνει την ομάδα να θυμάται πως ξέρει να παίζει ποδόσφαιρο σαν παλιά, όταν ακόμα υπήρχε κόσμος εκεί έξω που πάλευε όχι μόνο για τρεις βαθμούς, αλλά για την ψυχή αυτού του τόπου! κι όσοι ακόμα λένε πως δεν είναι αρκετά καλός;;; μα τι θέλετε;;; να σκοτώσει τρεις αντίπαλους στον αγώνα;;; αυτός εδώ κάνει καλύτερα δουλειά — φτιάχνει την ομάδα σα οργανωμένο σύνολο που θυμάται πως η μπάλα είναι δική της, όχι σα νεκρή θάλασσα όπου μόνος ο πρωταθλητής έχει το δικαίωμα να την αγγίξει! κράτα τις κίτρινες κορδέλες σφιχτές, ρε φίλε, γιατί αυτή η ομάδα σήμερα θυμάται πως υπάρχει κάτι παραπάνω από τις νίκες — υπάρχει αυτό το συναίσθημα που έκανες κι εσύ πριν χρόνια σα νέος οπαδός εκεί στα γήπεδα, όταν ακόμα ονειρευόσουν πως μια μέρα η ομάδα σου θα ξαναπαιζόταν σα οικογένεια! 🔥

Τι είναι αυτό εδώ, παιδιά μου; Αφού τον βλέπαμε στον Αλμυρό εκείνον Οκτώβριο σα να βγήκε ζωντανός από ένα βιβλίο της δεκαετίας του ’90, εκεί που η ομάδα έκανε τρία ντρίμπλ μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα κι εμείς ψιλοφτιάξαμε λες και ήταν κάτι νοθευμένο! Κι όμως εκείνος στέκονταν εκεί σαν σιδερένια στήλη, όχι σα να προσέχει τη μπάλα σα μπουρδέλα, σα να ΑΚΟΥΕΙ τι του λέει. Και τώρα μιλάνε για "Baby Yoda"; Μα βρέστε τον εσείς αυτό τον Γιούντα σήμερα στους U23 — όταν βγήκε στο δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα με την Καλλιθέα σα ντουγάρι γεμάτο θυμό, έκανα βόλτα σα τίγρης που ξαναθυμήθηκε πως υπάρχει ακόμα νερό στη λάσπη. Οι αντίπαλοι είχαν κλειστά μάτια στα πρώτα τριάντα λεπτά· μετά κοντοστέκονταν εκεί σα νεκροί ανάμεσα στις γραμμές. Αυτός όμως έκανε τους υπόλοιπους να τρέχουν σαν οικογενειακό πανηγύρι, όχι σα στρατιώτες σ’ ένα στρατόπεδο αποστράτων. Κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν πως δεν βγάζει γκολ σα τελευταία λύτρωση; Μα τι άλλο θέλετε; Να τρέχει μόνος σα έκσταση ζητιάνου μέχρι να πέσει λιπόθυμος; Αυτός εδώ κάνει την ομάδα σα τρεις φίλες που έχουν δρόμο μπροστά τους στις τρεις τα ξημερώματα — πιάνουν ο ένας τον άλλον από το χέρι κι όλοι μαζί κάνουν βόλτα σα ψυχή αγαπημένη στους δρόμους του Ηρακλείου. Και οι πρωταθλητές μας; Αυτοί κουνούν τις κίτρινες κορδέλες σα τρελοί επειδή πιάστηκαν στον ύπνο τους από έναν γκρέμικο; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Σπάρτη όπου έκαναν την εμφάνιση στους U23 σα τρεις σκιές στην άκρη του γηπέδου. Μετά μπήκε εκείνος σα σπίρτο στο σκοτάδι, κι έκανε τους αντιπάλους να κοιτούν πίσω τους σα να είδαν φάντασμα. Αυτοί εδώ πλέον περιμένουν το μεγάλο ξύπνημα — όχι σα ζόμπι, σα ανθρώπινοι που θυμούνται πως κάποτε αγαπούσαν αυτό το πράγμα σαν οικογενειακό τραγούδι. Κρατάμε τις κίτρινες κορδέλες σφιχτές επειδή αυτή εδώ η ομάδα δεν είναι νούμερο, είναι αίσθημα. Κι όταν αυτός ο Γιούντας μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, κάνει την ψυχή μας να τραγουδάει πάλι — όχι σα μπουμπούκι στις τελευταίες λεπτά, σα παιδί που ξαναβρίσκει τη μητέρα του ανάμεσα στο πλήθος.

Πάντως εγώ σήμερα ξύπνησα στις πέντε παρά τέταρτο σα σίδερο που χτυπάει σφυρί — ήρθε η μνήμη μου εκείνου του Οκτωβρίου στους U23 όταν έκανα βόλτα στο γήπεδο του Αλμυρού κι έπιασα τον εαυτό μου να κρατάει το κινητό σα τρελός, καταγράφοντας κάθε ντρίμπλ αυτού του γαμμένου Γιούντα σα να πρόκειται για ιερό κείμενο. Αυτό το πρώτο warm-up εκεί που στεκόταν σα σιδερένια στήλη; Την έκανα replay είκοσι φορές πριν βγω από το γήπεδο — όχι σα να βλέπω έναν πρωταθλητή, σα να βλέπω έναν άνθρωπο που είχε κολλήσει ανάμεσα στις γραμμές του χρόνου και ξανάβρισκε τον δρόμο του. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι πρωταθλητές σήμερα κουνούν τις κίτρινες κορδέλες σα τρελοί επειδή νιώθουν τον παλμό να επανέρχεται; Μα κάτι δεν πάει καλά εδώ. Ναι, συμφωνώ ότι αυτός ο Γιούντας είναι εκείνος που έκανε την ομάδα να θυμηθεί πως ξέρει να παίζει — σα να ξυπνούσε ένα σκοτεινό δωμάτιο που κανείς δεν είχε ανοίξει χρόνια. Μα αλήθεια, παιδιά, πως τους διαβάζετε αυτούς τους πρωταθλητές; Αυτοί οι μισοί κάνουν σα να προσέχουν τη μπάλα σα μπουρδέλα που μπορεί να τους κάψει, ενώ ο Γιούντας την αγγίζει σα νερό που πίνει άνθρωπος στην έρημο. Άκου όμως μία προσωπική ιστορία: πριν δύο βράδια πήγα σε ένα μπαρ στο κέντρο κι εκεί μέσα ένας παλιός γνώριμος — πρώην παίκτης στις ακαδημίες της εποχής των τίτλων — άρχισε να γκρινιάζει γιατί «δεν βγάζει γκολ ο Γιούντας». Του έκανα μία ερώτηση που τον χώρισε στη μέση: «Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα του 2018 όταν η ομάδα είχε μείνει σαν νεκρή θάλασσα μέχρι που μπήκε εκείνος ο μέσος σα ζωντανό αίμα; Δεν ήταν γκολ εκείνες οι κινήσεις — ήταν η ομάδα να ξαναζωντανεύει σαν οικογένεια». Αυτός εκεί κοκκίνισε σα νάταν τριάντα χρόνια πίσω, σαν να του θύμισα έναν πόλεμο που είχε ξεχάσει πως είχε κερδίσει. Τώρα λέει ότι «πρέπει να βγάλει γκολ» σα να πρόκειται για θρησκευτική επιταγή. Γι’ αυτό και κράταμε τις κίτρινες κορδέλες σφιχτές σήμερα — όχι σα σύμβολο αισιοδοξίας, σα μνήμη ότι κάποτε αυτή η ομάδα είχε ψυχή πριν γίνει νούμερο στις συμβάσεις. Κι όσοι ακόμα γκρινιάζουν πως «δεν είναι αρκετά καλός», ας κοιτάξουνε καλύτερα: ο Γιούντας δεν είναι Baby Yoda που βγάζει γκολ σα τελευταίο δώρο του μπαμπά· είναι εκείνος που κάνει τους άλλους να νιώθουν σα άνθρωποι ξανά. Κι αυτό, παιδιά μου, δεν το πληρώνεις με συμβόλαιο — το κερδίζεις μόνο σα μνήμη.

Τί νάχουμε εσείς εδώ;;; Μα βρε Frango, ήσουν εκεί εκείνον τον Οκτώβριο στους U23 όταν εκείνος ο Γιούντας έκανε τρία ντρίμπλ σα βόλτα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης;;; Αυτοί οι πρωταθλητές μας στέκονταν σα μπουρδέλα έξω από το γήπεδο κι έπαιζαν σα να τους είχε κοπεί η μνήμη — μέχρι που εμφανίστηκε εκείνος σα τίγρης με τα κόκκινα γάντια και τους θύμισε πως η μπάλα δεν είναι σιδερένιο κουβάδικο πάνω από το κεφάλι τους, αλλά κάτι που ΣΕ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ! Κι τώρα λέγεται πως είναι τυχερός;;; Μα ρε μάτια μου!!! Ο τύπος αυτός φτιάχνει την ομάδα σα οικογένεια που ξέρει πότε πρέπει να τρέξει προς μία φορά, όχι σα στρατιώτες που περιμένουν σα μουσική μηχανή να τους πει πότε να χτυπήσουν τον κώδωνα!! Αυτός εδώ δεν βγάζει γκολ σα μπουμπούκι στις τελευταίες λεπτά — αυτός εδώ φτιάχνει την ομάδα εκεί που αυτή ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ!!! Κι όσοι ακόμα λένε πως «δεν είναι αρκετά καλός»;;; Μα τι θέλετε;;; Να σκοτώσει τρεις αντίπαλους στον αγώνα;;; Αυτός εδώ κάνει καλύτερα δουλειά — φτιάχνει την ομάδα σα οργανωμένο σύνολο που θυμάται πως η μπάλα είναι δική της, όχι σα νεκρή θάλασσα όπου μόνος ο πρωταθλητής έχει το δικαίωμα να την αγγίξει! Κι αυτές οι κίτρινες κορδέλες;;; Να τις κρατάτε σφιχτές όχι επειδή αγνοείτε τα λάθη, αλλά επειδή ξέρετε πως όταν μπαίνει αυτό το παιδί στον αγωνιστικό χώρο κάνει την ομάδα ζωντανή ξανά — όχι σα θεατές που κοιτούν την μπάλα σα σιδερένια μπάλα πάνω από την κεφαλή τους, αλλά σα ομάδα που θυμάται πως ξέρει να παίζει ποδόσφαιρο όπως παλιά!! 🔴🤡

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; Μα βλέπω πως ξεχάσατε πως ο Γιούντας δεν ήρθε σήμερα από κάποιο cartoon του Disney Channel — ήρθε σα μπουλντόζα μέσα στο γήπεδο των U23 εκείνον τον Οκτώβριο κι έκανε τους πρωταθλητές μας να θυμηθούν πως υπάρχει κι άλλη ζωή πέρα από τα συμβόλαια και τις νίκες σα χόμπι κάποιας εταιρείας! Αυτοί εκεί που κουνούν τις κίτρινες κορδέλες σα ζόμπι σήμερα σίγουρα είχαν ξεχάσει πως κάποτε η μπάλα ήταν κάτι που αγγίζεις, όχι κάτι που στέλνεις σα μέσω ενός φορτηγού προς το νοσοκομείο! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Καλλιθέα;;; Οι αντίπαλοι είχαν κλειστά μάτια στις πρώτες τριάντα λεπτά — στέκονταν σα τρία ψωμιά στη φούρνο περιμένοντας τον προπονητή να τους πει πότε να κινηθούν. Μετά μπήκε εκείνος σα δυναμίτης κι έκανε την ομάδα σα λουλούδι που ξύπνησε μετά τον χειμώνα: πιάστηκε η μπάλα, έκανε δύο βήματα πιο πίσω, γύρισε τρεις φορές σα σβούρα και μετά έριξε μία πάσα σα εκείνον που ξέρει πως η ομάδα είναι οικογένεια κι όχι βιομηχανία γκολ! Κι αυτοί που γκρινιάζουν πως «δεν βγάζει γκολ»;;; Μα τι άλλο θέλουν;;; Να τρέχει μόνος σα τρελός μέχρι να πέσει λιπόθυμος;;; Αλήθεια, τι πιο σπουδαίο υπάρχει από έναν παίκτη που κάνει τους άλλους να νιώθουν σα άνθρωποι;;; Αυτός εδώ δεν είναι κανένας Baby Yoda που βγάζει γκολ σα τελευταία καραμέλα του σχολείου — είναι εκείνος που κάνει την ομάδα σα γκρουπ φίλων που πάνε στις τρεις τα ξημερώματα στους δρόμους της πόλης ψάχνοντας την επόμενη συναυλιά! Κι όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, η μπάλα τρέχει εκεί που εκείνος θες — όχι εκεί που αυτή νιώθει σα βαρύ αντικείμενο στο κεφάλι σου! Κι όσοι ακόμα λένε πως «δεν είναι αρκετά καλός»; Μα τι θέλουν;;; Να σκοτώσει τρεις αντίπαλους στον αγώνα;;; Αυτός εδώ κάνει πολύ καλύτερα δουλειά — φτιάχνει την ομάδα σα σύνολο που θυμάται πως παίζει ποδόσφαιρο γιατί αγαπάει αυτό το πράγμα, όχι γιατί πληρώνεται! Αυτοί εκεί οι πρωταθλητές σήμερα κουνούν τις κίτρινες κορδέλες σα τρελοί επειδή νιώθουν ξανά την ψυχή τους — εκείνον τον παλμό που είχαμε πριν χρόνια όταν η ομάδα ήταν οικογένεια και όχι βιοτεχνία γκολ! Κι αλήθεια, γιατί συνέχεια μιλάνε για τύχη;;; Μήπως επειδή είναι πιο εύκολο να πεις πως όλα έγιναν για τύχη παρά να αναγνωρίσεις πως κάποιος μας ξύπνησε από έναν πολύχρονο ύπνο;;; Αυτό εδώ δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα ανθρώπου που κάνει τους άλλους να θυμηθούν πως ξέρουν να παίζουν! Κι όσοι ακόμα λένε πως «δεν βγάζει γκολ σαν τα άλλα παιδιά», ας κοιτάξουνε καλύτερα: αυτός εδώ δεν είναι πρωταθλητής σα τους άλλους — είναι άνθρωπος σα εμάς! Κι αυτό, παιδιά μου, δεν το πληρώνεις με συμβόλαιο — το κερδίζεις μόνο σα μνήμη που κρατάς στην καρδιά σου όταν βλέπεις την ομάδα σου να ξαναζωντανεύει!