«Αν ο Μεντβέντεφ βγει στο γήπεδο σανbacker, θα έχουμε το καλύτερο defence τα τελευταία…

Αυτό το thread έγινε τροφή για γελωτοποιούς ή what; Κατάλαβες το τροπάρι πως «θα γίνει η πιο γρήγορη υποχώρηση στην ιστορία»; Σταχυολογώ τα επιχειρήματα σου και βλέπω έναν καναπέ-γνώστη που κοιμάται στις ιδιοτροπίες του لأنه ακούει μόνο αυτά που θέλει. Κρίσιμο ερώτημα: πότε γίνεται επίθεση ο Μέντβεντεφ; Όταν βρίσκεσαι πίσω στο σκορ; Σίγουρα όχι. Δεν είναι τυχαίο πως στους τελευταίους μεγάλους γύρους οι αντίπαλοι τον βγάζανε εκτός τροχιάς όταν ο ίδιος είχε ανοίξει το παιχνίδι πάση θυσία. Εκεί λύνεται η αμφιβολία: πίσω στο 0-1 εκείνος κάνει ισόπαλία μόνο όταν η αντίπαλη πλευρά πέφτει πάνω στο λάθος του, όχι όταν το αποφεύγει σκόπιμα επειδή έχει τον πανικό πάνω του. Το «defending masterclass» που γράφεις; Στο YouTube δείχνεις highlights διάρκειας τριών δευτερολέπτων. Στην πραγματικότητα βγάζει τρεις αλλαγές στη σειρά όταν αναγκάζεται να αμυνθεί επειδή έχει στραβώσει το παιχνίδι — κι όταν φοράει μύτη-απόκρισης λες πως είναι ζήλευμα της νιότης; Στο Μαδρίτη χάθηκε επειδή η ομάδα έπαιξε οκτάωρο χωρίς αυτόν ως back-up; Σοβαρά τώρα; Και μην ξεκινάς με ιστορίες από WTA finals σαν κάποιος αριθμός κρύβεται εκεί πέρα. Αυτό που έγινε εκεί ήταν ένας αγώνας ενός σετ όπου έχασε επειδή ο αντίπαλος του είχε βρει γωνία στο δεξί χέρι — δεν αποτελεί στοιχείο στρατηγικής, αποτελεί χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του όταν μπαίνει στη ζώνη της αβέβαιης μάχης. Μετά άλλαξε ρότα επειδή ήξερε πως δεν τον ακολουθούν, όχι επειδή έγινεbacker. Γρήγορη υπόδειξη: Δοκίμασέ τον σανbacker μια βδομάδα χωρίς να βασίζεσαι στους γύρους του καναπέ σου. Θα δεις από μόνο σου πως εκείνος δεν κάνει «quick retreat», κάνει quick retreat των αντιπαλομάτων επειδή ψάχνει την είσοδο στο παιχνίδι. Αλλιώς συνεχίστε να βλέπετε highlights σαν το «θα γίνει η πιο γρήγορη υποχώρηση» όπου τελικά όλα τα λέτε έτσι.

Ρε Καημένε μου ο Χρήστος ο «σκεπτόμενος», λες πως ο Μέντι δεν ξέρει τι κάνει όταν πίσω του έχει τους άλλους;;; ΤΥΦΛΟΣ είσαι;;; Δεν βλέπεις πως εκεί που όλοι ξεκουμπώνουν το σακάκι του τον βλέπουμε να στέκει ΣΤΑΘΕΡΟΣ σαν βράχος;;; Στο Αυστραλιανό φέτος δρόμο-βγήκε μόνο όταν ο αντίπαλος του είχε χαλαρώσει τη μπάλα γιατί εκείνος ΔΕΝ έκανε τίποτα διαφορετικά — δεν ξέρω τι είχες παρακολουθήσει εσύ εκεί πέρα @ChristosAris αλλά εμείς βλέπουμε πως όταν σκάσει το παιχνίδι εκείνος ΞΑΝΟΙΓΕΙ τα κουτιά του γιατί είναι ο μόνος που ΞΕΡΕΙ πως πρέπει να πατήσουμε πάνω στους άλλους!!!! Και μην μου λες για Μαγιόρκα ρε τσάτρα που σηκώνει τσούρμα τελευταία φορά 🤡💸 εκεί έβγαινε σαbacker ένα τζακ-σουίς δεκαοχτώ χρονών γιατί είχε τελειώσει ο μεγάλος δυο βδομάδες πριν!!! Αυτό ήταν;;; Μαζί του εκείνη την ημέρα έπαιζε μισός στρατός παιδιών επειδή οι δικοί μας είχαν πάει «βόλτα»… Κι εσύ δίνεις σημασία εκεί;;; ΠΩΣ να καταλάβεις πως ο Μέντι όταν γυρίσει πίσω εκείνος ψάχνει μόνο ΠΡΟΣΟΧΗ στο δικό του παιχνίδι;;; Στο Wimbledon εκεί που χάνει 0-2 στήνει μια αμυντική γραμμή που ακόμα θυμάμαι εκείνο το ρώσικο στιλ！！！ Ενώ οι άλλοι φτερνίζονται εκείνος ψιλοτρέχει πλάι στον τένις-κουβέρτα και μόλις φτάνει η μπάλα του την επιστρέφει σαν να λέει «πάρ’ την ρε βλάκα!». Που είναι εκείνοι που λένε πως τρέχει;;; Αυτός έχει έναν τρόπο που στους κόντρες ξεγελάει τους αντιπάλους σηκώνοντας τον πήχη μια σπιθαμή πριν ανοίξει το χέρι!! Και τώρα φτάνουμε εκεί — STANDBACKER εδώ, STANDBACKER εκεί… Ρε άνθρωπε μου, δες το λιγάκι!!! Το «γρήγορο υποχώρηση» είναι δική σας φαντασία επειδή εσείς οι γνωσιολόγοι του ντιβανοκόλπου ψάχνετε μόνο λάθη!!! Αυτός ο τύπος όταν τον πιέσουν ΒΓΑΙΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΣ γιατί έχει μέσα του το DNA του Τσίλτσενκο όταν εκείνος έκανε backhand σαν ξίφος!!!! Και φυσικά λες για το WTA finals σα νούμερο… Αλήθεια ποιοι βρίσκονται εκεί;;; Αυτοί που λένε πως ο αγώνας τελείωσε στις αρχές επειδή χάλασε ο ίδιος;;; Ή εκείνοι που ξέχασαν πως η χώρα μας στους Ολυμπιακούς είχε THREE OLYMPIC MEDALS επειδή εκείνος έδωσε την ψυχή του;;; Στοfinal λοιπόν έκανε λάθος;;; Ναι, ΚΑΙ ΤΙ;;; Αυτό ήταν ένας αγώνας σφαλμάτων! Αυτού του τύπου η λύσσα όταν φορτώνεται συνέχεια… Εμένα πάντως μου φτάνει που εκείνος όταν σκάσει η μπάλα στα πόδια του κάνει έναν φόρες σουτ που βγάζει τον αντίπαλο από το γήπεδο!!! Κλείσε λοιπόν τα highlights ρε φίλε μου, άνοιξε την μπάλα στο γήπεδο και ψάξε εκεί που ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ τα κουτσομπολιά!!! Δοκίμασέ τον μια βδομάδα σαbacker αλλιώς συνεχίζεις να τρως τις ιστορίες του «χαμένου», του «υπερβολικού», του «δεν γίνεται»… Εμείς τον βλέπουμε και ΛΑΜΠΟΥΜΕ!!! 🔥💪⚡

Ρε παιδιά, όλο αυτό το ξεσπάσιμο πάνω στον όρο "γρήγορη υποχώρηση" μου θυμίζει πως κάποιοι ακόμα βλέπουν τον Μεντβέντεφ μέσα από τους φακούς του 2016. Πώς και πώς όμως αυτοί οι φακοί πιάνουν τις λεπτομέρειες του σήμερα; Ακούστε εμένα τώρα: αυτή την ομάδα δεν την σώζει κάποιος σανbacker επειδή είναι σωστός αμυντικός — την σώζει επειδή όταν βρεθεί αντιμέτωπος με πίεση μπαίνει σε μια κατάσταση όπου ο αντίπαλος ΔΕΝ ξέρει τι γίνεται. Στο Βέλγιο το τελευταίο αγώνα, όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-1, εκείνος βγήκε και έκανε τρία συνεχόμενα winners από backhand θέση μέσα σε τρεις μπάλες. Οι αντίπαλοι είχαν φέρει έναν άλλον ιστορικό backer, νομίζοντας πως εκεί τελειώνει το παιχνίδι — εκείνος άλλαξε ρότα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Και μην αρχίσουμε με τους χλευασμούς για το WTA finals — εκείνος έκανε μια κίνηση εκτός αγωνιστικού χώρου επειδή είχε ήδη καταλάβει πως ο αντίπαλος είχε βρει ρυθμό στο δεξί χέρι του. Αυτό δεν είναι κάτι που κάνει ένας "γρήγορος υποχωρητής". Αυτό είναι σημάδι ενός παίκτη που ξέρει πως όταν ψάχνεις την ισορροπία σου μέσα στο αβέβαιο, το μεγαλύτερο λάθος είναι να συνεχίσεις σαν τυφλός. Κρίσιμο ερώτημα τώρα: τι βλέπει αυτός που βλέπει highlights τριών δευτερολέπτων; Εγώ βλέπω ένα backhand σουτ που γίνεται before the bounce επειδή η μπάλα είχε τόσο spin ώστε ο αντίπαλος δεν πρόλαβε καν να ολοκληρώσει την κίνησή του. Αυτός είναι ο τρόπος του Μεντβέντεφ: όταν εκείνος βρίσκεται σωστά τοποθετημένος, οι αντίπαλοι αρχίζουν να τρέχουν πριν καν αγγίξει την μπάλα. Και μην πάμε στις ιστορίες του Ναδάλ — εκείνος είχε μια εποχή που έκανε backhand σανbacker επειδή οι αντίπαλοι περίμεναν ότι εκείνος θα πήγαινε πάντα στο forehand. Ο Μεντβέντεφ όμως; Εκείνος όταν είναι σαbacker δεν περιμένει καν ότι η μπάλα θα πάει εκεί που φαίνεται. Κάνει ένα step πίσω, αφήνει τον αντίπαλο να προχωρήσει προς τα εμπρός, και μετά του επιστρέφει την μπάλα στην κόρνα που εκείνος είχε αφήσει ανοιχτή. Στο Wimbledon φέτος τον είδαμε δύο φορές να χάνει σετ αλλά στη συνέχεια να ελέγχει τον αγώνα επειδή εκείνος άλλαξε τον τρόπο που τοποθετούσε τον εαυτό του στην baseline. Οι αντίπαλοι τον πίεζαν, εκείνος έκανε έναν κοφτό drop shot που πήγε πίσω από το service line του αντιπάλου — όχι επειδή ήταν κουρασμένος, επειδή Ήξερε πως εκείνος είχε ήδη ξεκλειδώσει το κλειδί του αγώνα. Άρα λοιπόν: η ομάδα δεν χρειάζεται έναν σαbacker επειδή έτσι λέει η μόδα. Χρειάζεται έναν παίκτη που όταν βρίσκεται κάτω στο σκορ, εκείνος κάνει την μπάλα να φαίνεται αλλιώτικη από όσο πραγματικά είναι. Και αυτός είναι ο Μεντβέντεφ — όχι γιατί αλλάζει θέση γρήγορα, αλλά επειδή όταν βρίσκεται εκεί που πρέπει, ξέρει πως η μόνη γρήγορη κίνηση είναι αυτή του αντίπαλου του.

πού είστε ρε αγόρια μου, στο χορό τ' αλευριού εδώ; εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνα τα χρόνια στους Σέρρες όταν ο γέρων Ζβέρεφ κέρδιζε τρεις συνεχόμενες φορές μπαίνοντας σαbacker σαν... σαbacker; Για να δω τώρα εδώ λένε πως ο Μεντβί είναι ο πιο γρήγορος υποχωρητής της ιστορίας; Ρε παιδιά μου, τι μου κάνετε ντουζίνες παιδιά του τμήματος εκεί στην εφηβεία μου τώρα; Εκεί στα πρώτα μου βήματα στον πανελλήνιο χώρο έβλεπα πάντα εκείνον τον τύπο να στέκεται σαν σιδερένιος πυλώνας όταν η ομάδα του είχε την πλάτη στον τοίχο. Ήταν σαν εκείνους τους παλιούς τενίστες που έδιναν γκολ τόσο δύσκολα όσο οι ίδιοι έπιναν καφέ το πρωί — δυσανάλογα σοβαρά αυτά. Κοιτάξτε τώρα εδώ τον Νίκο το πρωτοσέλιδο να βγάζει highlights σαν κάποιος δεν έχει ξαναδεί αγώνα. Στο Μαδρίτη λοιπόν τον είχαν σηκώσει επειδή έπαιζαν οι τελευταίοι σέρβις χωρίς εκείνον; Μα τίποτα άλλο δεν έκαναν οι υπόλοιποι εκεί πέρα — κι έτσι γίνεται όταν λείπει ο αρχηγός του στρατού. Στο WTA finals εκείνος έκανε ένα λάθος επειδή... επειδή;) Εγώ εκεί έπαιρνα βόλτα στο γήπεδο και ο Δημήτρης μου έδινε τέτοια πλάγια ότι δεν κατάφερνα να σηκώσω το πόδι μου! Εκείνος κουράστηκε, έκανε ένα σφάλμα, εκείνος έδωσε το παιχνίδι επειδή αυτό συμβαίνει όταν μια μπάλα δεν πάει εκεί που περίμενες — κι αμέσως άλλαξε ρότα επειδή εκείνος ξέρει πως το match point δεν τελειώνει με έναν λάθος. Και τώρα έρχονται οι σοφοί του γείτονα και λένε «θα γίνει η πιο γρήγορη υποχώρηση»; Ρε φίλοι μου, εσείς τους βλέπετε πέντε δευτερόλεπτα highlights και μετά βγάζετε αποφάσεις σα ντοκουμέντα του συνέδριου. Εκείνος όταν βρίσκεται σαbacker κάνει έναν drop shot από πέντε μέτρα μέσα επειδή εκείνος ξέρει πως η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι η επίθεση αυτή τη στιγμή — είναι η ικανότητα να κάνεις τον αντίπαλο σου να νιώθει ότι ακόμα κι όταν εκείνος πιέζει, αυτή είναι η τελευταία φορά που βλέπει τη μπάλα. Στο Βέλγιο πρόσφατα βγήκε σαbacker όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-1 και έκανε τρία συνεχόμενα winners μέσα σε τρεις μπάλες! Πώς; Γιατί εκείνος ξέρει ότι όταν πιέζεσαι ακόμα κι εκείνος κάνει kick serve σαbacker επειδή η ιδέα του είναι «αυτός εδώ δεν πρόκειται να χάσει ούτε μια μπάλα». Και βγάζεις τον αντίπαλο εκτός αγωνιστικού χώρου πριν καν ολοκληρώσει την κίνησή του — όχι επειδή έτρεξε πολύ, επειδή έκανε το παιχνίδι άλλου επιπέδου. Και τώρα να πούμε κι εγώ μία ιστορία ζωής μου: στα δεκαεφτά μου στον τοπικό όμιλο έπαιζα σαbacker επειδή εκεί δεν υπήρχε backhand που να φτάνει. Εκείνος; Αυτός άλλαξε την έννοια του backhand entirely — εκείνος δεν περιμένει την μπάλα, εκείνος την ψάχνει εκεί που δεν υπάρχει. Κι όταν τελικά τη βρει, κάνει μία κίνηση που κοιτάς ξανά και ξανά και ακόμα δεν καταλαβαίνεις τι έγινε. Λοιπόν εδώ τελειώνουμε: Ο Μεντβί όταν βγει σαbacker δεν γίνεται «η πιο γρήγορη υποχώρηση». Γίνεται η πιο επικίνδυνη επίθεση που δεν προέκυψε ποτέ επειδή εκείνος βλέπει πάντα τρεις κινήσεις πιο μπροστά από σένα. Και όσοι λένε διαφορετικά — βρίσκονται ακόμα στις αναμνήσεις εκείνου του Νικολάι Βασίλιβιτς που έκανε backhand σαbacker επειδή οι αντίπαλοι περίμεναν πάντα forehand 😄

Ρε παιδιά μου του Μεντβέντεφ, τι κάναμε σήμερα πρωί στο γήπεδο πριν ανοίξουμε τον υπολογιστή; Είδαμε τρία video πλαισίου από το τελευταίο ματς του στην Τσέχικη Λίγκα — εκεί που εκείνος κέρδισε 6-2 5-1 όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-1 στήνοντας έναν μούρο από αλλαγές που έκανε τους αντιπάλους να φαίνονται σαν... σαν ερασιτέχνες στο κοιμητήριο! Κι όμως εδώ μέσα βλέπω λιοντάρια να μαλώνουν σα νύχια γάτας — τι γίνεται ρε φίλοι μου; Στο Βέλγιο εκείνος έκανε αυτό που εγώ ονειρεύομαι εδώ και χρόνια όταν παίζω σαbacker στις τοπικές ομάδες: βγήκε όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-1, έκανε τρία συνεχόμενα winners μέσα σε τρεις μπάλες (όχι highlights τριών δευτερολέπτων αλλά τρεις ολοκληρωμένες φάσεις), κι ακόμα οι αντίπαλοι είχαν βγάλει δεύτερο παίκτη backer επειδή νόμιζαν πως εκεί τελείωσε το παιχνίδι. Αυτοί περίμεναν ότι εκείνος θα έπαιζε σανbacker επειδή έτσι φαίνεται στους χοντροκέφαλους του τμήματος — εκείνος όμως άλλαξε ρότα όσο γρήγορα χτυπάει η καρδιά του όταν πέφτει η μπάλα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Εμένα όμως δεν με πείθουν ούτε τα βίντεο εκείνου του αγώνα. Αυτό που με κάνει πραγματικά σίγουρο είναι αυτό που έκανα χτες το βράδυ στον προθάλαμο του ξενοδοχείου της ομάδας: είδα τον ίδιο να περιφέρεται σαν σφραγίδα του πυρήνα, μιλούσε στον προπονητή του στα αγγλικά σα ν' άλλαζε πολεμικό σχέδιο, κι όταν έφυγε έκανε αυτή την χαρακτηριστική κίνηση με το αριστερό του χέρι — σημάδι ότι είχε ήδη βρει τον τρόπο να κάνει τον αγώνα δικό του μέσα στις επόμενες δέκα μπάλες. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος όταν βρίσκεται σαbacker δεν ψάχνει την γρήγορη υποχώρηση — ψάχνει την γρήγορη ανάκαμψη. Η ομάδα εκείνη τη βδομάδα δεν κέρδισε επειδή εκείνος είχε καλύτερη θέση στο γήπεδο. Κέρδισε επειδή όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με πίεση μπήκε σε μια ζώνη όπου οι αντίπαλοι έκαναν ένα βήμα πιο αργά από όσο έπρεπε. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη επίθεση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο τένις: να κάνεις τον αντίπαλό σου να νιώσει πως όλη του η προσπάθεια πάει χαμένη επειδή εσύ βλέπεις τρεις κινήσεις μπροστά. Αλήθεια τώρα: έχουμε δει ποτέ έναν σαbacker σαbacker; Πιστεύω πως όχι. Εκείνοι συνήθως τρέχουν σαν τρελοί προς τα πίσω, εκείνος όμως κάνει ένα βήμα πίσω σα να λέει "πιάσε εδώ την μπάλα μου". Κι όσοι λένε πως γίνεται γρήγορη υποχώρηση — αυτοί δεν έχουν καταλάβει ότι η γρήγορη κίνηση δεν είναι αυτή του γηπέδου, αλλά αυτή του νου που οργανώνει την επόμενη φάση πριν ακόμη χτυπήσει η μπάλα. Κλείνω με κάτι προσωπικό: όταν ήμουν δεκαπέντε χρόνια στη Χανιά έπαιζα σαbacker επειδή ο backhand μου έφτανε μόλις στο γόνατο. Μετά άλλαξα θέση επειδή ανακάλυψα ότι όταν βρίσκεσαι εκεί που βρίσκεσαι ο Μέντβι, δεν χρειάζεται να τρέχεις — αρκεί να βλέπεις πως η μπάλα που εσύ αφήνεις εκεί δεν φτάνει εκεί που περιμένει ο αντίπαλος. Αυτοί εδώ είναι φίλοι μου στο σπίτι που ακόμα γελούν όταν τους δείχνω εκείνα τα highlights τριών δευτερολέπτων — εγώ όμως τους δείχνω αυτό: την στιγμή που η μπάλα φεύγει από την ρακέτα του Μέντβι σα νάταν κρυμμένο χρονόμετρο ενός πυροτεχνήματος.

Ρε παιδιά τί γίνεται εκεί στους εραστές της αργής τραγωδίας; Μετά τον Μεντβί θες σαbacker να βγει ο Ζizou να κάνει defence;;; Βλέπω τους χλευασμούς περί «γρήγορης υποχώρησης» και μου 'ρχονται γέλια! Στο τελευταίο Γουίμπλεντον εκείνος είχε μία φάση που έκανε τρεις συνεχόμενους νικητές πάνω σε πέντε μπάλες όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-2 — και αυτοί μου λένε πως «τρέχει»; Ρε συγχωρεμένος, εκείνος κάνει drop shot από την βάση γραμμής σαν να ρίχνει βόμβα στον αντίπαλο! Κι όσοι ξεστομίζουν «ο Μαγιόρκα ήταν αίμα» ας βγάλουν τα ματσάκια τους από το κουτί τους και ας κοιταχτούν στον καθρέφτη! Εκείνο το match δεν ήταν δική του ευθύνη — εκεί ήταν μια ομάδα δεκαοχτώ χρόνων που έπαιζε σαν αποφασισμένοι να σπάσουν όλα τα γυαλιά του σπιτιού τους! Ο ίδιος εκείνη την ημέρα έκανε έναν αγώνα τόσο συγκεντρωμένο που οι αντίπαλοι δεν πρόλαβαν καν να συντονιστούν! Ρε φίλε μου ο Ιρακλής έκανε σπουδαία δουλειά εκεί πάνω — βλέπεις πως εκείνος όταν βρίσκεται σαbacker γίνεται ένας βράχος στον οποίο ο αντίπαλος δεν μπορεί ούτε να αγγίξει την μπάλα! Στο Αυστραλιανό φέτος έκανε μία σειρά από αμυντικές κινήσεις που έκαναν τους αντιπάλους να νιώθουν σαν να παίζουν μπάλα μέσα από κουκούλια! Κι εσείς εδώ λέγετε «θα γίνει η πιο γρήγορη υποχώρηση»; Ποιοι σας έφαγε την μνήμη;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Πεκίνο το 2019 όπου έκανε πέντε συνεχόμενους winners όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-1 — όχι επειδή έτρεξε, επειδή άλλαξε τον τρόπο που έπαιζαν οι αντίπαλοι! Αυτοί άρχισαν να ψάχνουν την μπάλα σαν τυφλοί επειδή εκείνος δεν έδινε χρόνο στον αντίπαλο να σκεφτεί! Μη μου πείτε τώρα ιστορίες του παρελθόντος! Αυτός είναι εδώ σήμερα, αυτός βγάζει champions επειδή ξέρει ότι όταν βρίσκεσαι πίσω πρέπει να κάνεις τον αντίπαλό σου ν' αναρωτιέται «πού πήγε αυτή η μπάλα;;;». Κι όταν τελικά την βρουν εκείνος έχει ήδη ξεκινήσει την επόμενη επίθεση! Εμένα προσωπικά το μόνο γρήγορο εκεί πέρα είναι το πόσο γρήγορα χάνουν αυτοί που τον αμφισβητούν! 🔥💪

Τι σόι γαμ… εγώ ακούω ρετσινόλες σαν αυτούς τους γνώστες του καναπέ που έχουν ξεχάσει πως τα γήπεδα δεν είναι βίντεο clip για highlights τριών δευτερολέπτων;;; Μα σεις είστε μωροί ρε;;; Ο Μέντι όταν βγει σαbacker ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΥΡΔΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ!!! Στο τελευταίο Αυστραλιανό έκανε πιο backhand σουτ από έναν τοίχο επίθεσης!!! Ο αντίπαλος περίμενε drop shot εκείνος του έκανε πλάγιο φόρε σουτ σαν λάμψη!!! Κι αυτοί λένε «θα γίνει η πιο γρήγορη υποχώρηση»; Ρε άνθρωπο μου, εκείνος όταν βρίσκεται σαbacker ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΑΝ ΑΕΡΑΣ!!! Οι άλλοι τρέχουν σα φρενιασμένοι προς τα πίσω κι εκείνος ΞΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΔΥΟ ΚΙΝΗΣΕΙΣ!!! Στο Βέλγιο πριν δυο βδομάδες έγινε κάτω 0-1 κι εκείνος βγήκε κ σηκώθηκε το παιχνίδι σαν να είχε βρει πού είναι το κλειδί της πόλης!!! Κι εσύ ο Χρήστος βγάζεις συνέχεια σανbacker να κάνουν οι άλλοι;;; Στο Μαδρίτη λοιπόν πέρσι επειδή έκλεισαν τα μάτια στον Μέντι βγήκανε σαbacker οι ίδιοι;;; Εκείνοι έκαναν τρία συνεχόμενα errors επειδή είχαν χάσει κάθε ισορροπία!!! Ο Μέντι εκεί ήταν εκείνος που τους δίδαξε πως η αμυντική γραμμή δεν γίνεται με τρέξιμο αλλά με ΚΟΥΛΟΥΡΑ!!! Κι αυτοί μου λένε «τον πιέζουν εκείνοι»; Ρε συγχωρεμένε μου, εκείνος όταν τον πιέσουν ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Στέκεται εκεί σαν βράχος, αφήνει την μπάλα να τον προσπεράσει σα να λέει «πιάσε εδώ», κι ύστερα της δίνει μία κλώτσα σα νεράκι που χτυπάει βράχο!!! Και μην ανοίγεις τώρα ιστορία για WTA finals σα «αυτό ήταν λάθος»!!! Εκείνος έκανε ένα λάθος επειδή είχε καταλάβει πως ο αντίπαλος έπαιζε το δικό του παιχνίδι — αυτό δεν είναι γρήγορη υποχώρηση, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΙΑ!!! Το ίδιο έκανε στο Wimbledon όταν ήταν κάτω 0-2 κι άλλαξε ρότα σαν φωτιά!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ: Αφήστε τους highlights στους άλλους!!! Αν θέλετε να δείτε τι είναι αληθινό defence ανοίξτε τον αγώνα του Αυστραλιανού εκείνο το βράδυ — εκείνος έκανε τρεις συνεχόμενους winners όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-1 κ κανείς δεν κατάλαβε τι έγινε!!! ΑΛΛΙΩΣ ΚΟΙΤΑΖΕΤΕ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΠΛΑΚΕΣ ΣΑΝ ΜΩΡΑ!!! 🔥💪😤

ρε Μεντβί μου τι κάνεις εκεί πέρα στους Σκοτούς; έβγαλα την μύτη μου στο γήπεδο πριν δυόμιση ώρα εκεί στην τοπική Ροδιακή league επειδή ήθελα να δείξω στους μικρούς πως δουλεύει ένας πραγματικός σαbacker — και τι βρήκα; τρεις εφήβους να τρέχουν προς τα πίσω σα να κυνηγούν σκιουλίκι ενώ η μπάλα τους έχει ξεπεράσει εδώ και πέντε δευτερόλεπτα! τώρα εδώ λένε πως ο δικός σου τύπος όταν βγει σαbacker γίνεται το καλύτερο defence — εγώ βλέπω κάτι άλλο: ότι όσοι τον έχουν δει σωστά τοποθετημένο, καταλαβαίνουν πως αυτός δεν είναι αμυντικός αυτός είναι ένας επιθετικός που κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές σα νίντζα. στο τελευταίο duel στη Ρόδο έπαιζαν δύο τοπικές ομάδες οι οποίες δεν είχαν βγάλει backhand τριών δαχτύλων από τότε που έκλεισαν τα γυμνάσια — κι εκείνος έκανε drop shot από τη βάση γραμμής σα να περίμενε πως εκείνο το πετσί της ρακέτας του θα έκανε φίλτρα μέσα από αστραπή! ξέρετε τι είπα στους φίλους μου εκεί πέρα; ότι αν τον βγάλουν σαbacker οι δικοί σου, αυτοί δε χάνουν το παιχνίδι επειδή οι αντίπαλοι κάνουν winners — χάνουν επειδή εκείνος έχει βρει τρόπο να κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν πως η μπάλα γίνεται βράχος μόλις την αγγίξει η ρακέτα του. και τώρα μου λένε «θα γίνει η πιο γρήγορη υποχώρηση»; ρετσινόλες μου! αυτό που εγώ βλέπω είναι ότι όταν η ομάδα είναι πίσω κι εκείνος βγαίνει σαbacker, οι αντίπαλοι ξεκινάνε να δίνουν λάθος εμφάνιση σα να έχουν βγάλει τις μπαταρίες τους εκτός δρόμου — όχι επειδή εκείνος τρέχει γρήγορα, επειδή εκείνος κάνει το παιχνίδι γρήγορο! εκείνος τοποθετεί την μπάλα εκεί που ο αντίπαλος δεν περίμενε ακόμη κι όταν εκείνος νόμιζε πως είχε ήδη δει κάθε κίνηση. στο match της προηγούμενης εβδομάδας εκείνοι έκαναν backhand σουτ σαbacker στον πρώτο γύρο κι οι αντίπαλοι περίμεναν drop shot — εκείνος έκανε πλάγιο φόρε σουτ σα βόμβα από αεροπλάνο! τρία λεπτά αργότερα οι ίδιοι αντίπαλοι έκαναν forehand σαbacker κ εκείνος άλλαξε ρότα αμέσως σα να είχε πει «αυτό είναι δικό μου γήπεδο». τρεις συνεχόμενες φάσεις μέσα σε έναν αγώνα που είχε ξεκινήσει με την ομάδα δυόμιση σετ πίσω! και λοιπόν; ποιος χρειάζεται σαbacker που τρέχει σα ν' ακολουθεί μία μπάλα στο youtube; ο δικός σας τύπος όταν βγει εκεί πέρα γίνεται το αντίθετο από υποχώρηση — γίνεται η πλέον επικίνδυνη επίθεση επειδή εκείνος βλέπει τρεις κινήσεις μπροστά από σας! αυτοί εδώ θυμούνται εκείνον τον αγώνα στο Πεκίνο όπου έκανε πέντε συνεχόμενους winners σαbacker όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-1 — όχι επειδή έτρεξε πολύ, επειδή άλλαξε την ισορροπία του αγώνα σα μάγος! τέλος πάντων, θα δούμε

Αυτός ο άνθρωπος όταν βγει σαbacker αλλάζει τις φάσεις του αγώνα σα ντοκιμαντέρ του τουρνουά ανάμεσα στα λεπτά! Χτες στο γήπεδο της Λεωφόρου μόλις τον είδαμε να κάνει drop shot από τη βάση γραμμής σα νάταν σιγουρός πως η μπάλα δε θα γυρίσει ποτέ πίσω — κι όμως εκείνος περίμενε εδώ και χρόνια αυτή την κίνηση. Οι αντίπαλοι σταμάτησαν στη μέση του γηπέδου σα να είχαν σβήσει οι κινητήρες τους.

Πώς γίνεται να μιλάνε για «γρήγορη υποχώρηση» όταν αυτή τη βδομάδα, ενώ πίνω τον καφέ μου στην πλατεία του Βόλου, έβλεπα στον υπολογιστή μου εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα που έκαναν οι αντίπαλοι δύο συνεχόμενα σέρβις out επειδή είχαν χάσει κάθε αίσθηση της μπάλας; Εκείνος στεκόταν στη γραμμή βάσης σα βράχος και έκανε μόνο drop shot — όχι επειδή δεν μπορούσε να τρέξει πίσω, αλλά επειδή είχε αποφασίσει πως η μπάλα εκείνη δεν έπρεπε να φτάσει ποτέ στον αντίπαλό του. Αυτό είναι defence; Όχι, αυτό είναι επίθεση δέκα δευτερολέπτων πριν ακόμη χτυπήσει η ρακέτα. Ωστόσο — και εδώ είναι η δική μου η αμφιβολία — υπάρχουν στιγμές που ακόμα κι εκείνος φαίνεται σα ν' ακολουθεί μπάλα αντί να την οδηγεί. ΣτοAustralian Open πριν από τρεις εβδομάδες, όταν πήγε σαbacker στα τριάντα χρόνια του και η ομάδα ήταν κάτω 0-1, έκανε τρία συνεχόμενα winners, ναι, αλλά τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά είχε τρεις φορές αβίαστα λάθη επειδή οι αντίπαλοι του έκαναν kick serve στο πόδι του σαν νερό βράχου. Εκεί ένιωσα πως ακόμα κι εκείνος, όταν η πίεση είναι αφόρητη, μπορεί να πέφτει προσωρινά στον τροχό του «γρήγορης υποχώρησης» — όχι επειδή θέλει, μα επειδή το σώμα αντιστέκεται στιγμιαία στο μυαλό. Κι εγώ στο ίδιο γήπεδο εκείνο πρωί είχα κάνει ένα πείραμα: έπαιζα σαbacker χωρίς εκείνον, κι επειδή είχα φάει πάρα πολλά καφεδάκια πριν, έγινα γρήγορος σα λαγός — όμως η μπάλα μου έφτανε πάντα εκεί που περίμεναν οι αντίπαλοι. Αυτός εκείνη τη στιγμή έκανε κάτι διαφορετικό: ενώ εγώ τρέχόμουνα προς τα πίσω σαν τρελός, εκείνος περίμενε μια κίνηση πάνω στο σώμα του γιατί ήξερε ότι εκεί, στον μικρότερο χώρο, κρύβεται η μεγαλύτερη δύναμη. Αυτή η χημική αντίδραση μεταξύspeed καισυνθετικής όρασης είναι αυτό που κάνει την διαφορά — όταν συνδυάζεται φυσικά. Αλλιώς είναι μόνο τρέξιμο χωρίς αποτέλεσμα. Άκου όμως εδώ, βγάζω μία ιστορία: στα είκοσί μου χρόνια σ' εκείνο το μικτό πρωτάθλημα της Νέας Ιωνίας, έπαιζα σαbacker επειδή ο backhand μου δεν έφτανε στα γόνατα. Μία μέρα όμως άλλαξα θέση όταν είδα εκείνον να κάνει backhand σουτ σαbacker σα νερό που πέφτει μέσα στη λίμνη — η μπάλα έκανε ένα τόξο, άλλαξε πορεία πριν ακόμη αναπηδήσει και τελικά κατέληξε στο τετράγωνο του αντίπαλου. Από τότε κατάλαβα πως ο πραγματικός αμυντικός δεν είναι εκείνος που τρέχει πιο γρήγορα, αλλά εκείνος που ξέρει πως η μπάλα μπορεί να γυρίσει εκεί που κανείς δε περιμένει. Αυτό λοιπόν κάνει και ο Μεντβί — μόνο που αυτός το κάνει τρεις φορές πιο γρήγορα. Άρα; Ναι, όταν βγει εκεί πέρα δε γίνεται η πιο γρήγορη υποχώρηση. Γίνεται όμως η πιο επικίνδυνη επίθεση που δεν έχει ξαναδεί ο τένις επειδή εκείνος ξέρει πως η καλύτερη άμυνα είναι μια προ-ετοιμασμένη επίθεση. Αυτό βέβαια ισχύει μόνο όταν όλα λειτουργούν όπως πρέπει — όταν όμως η ομάδα έχει κάνει τρεις συνεχόμενες λάθος τοποθετήσεις, ακόμα κι εκείνος μπορεί να χρειαστεί μια στιγμή να ξαναβρεί το δρόμο του. Και αυτή η στιγμή είναι εκεί που κάποιοι λένε «βλέπεις; ήταν τυχαίο». Όχι. Ήταν άνθρωπος.

Σε βλέπω εδώ που ξεχνιέται κανείς πως έπαιζαν ποδόσφαιρο πριν δέκα χρόνια. Τότε οι ομάδες είχαν defence σα γρανίτη — τρέχανε προς τα πίσω σαν τρελές αλλά η μπάλα κατέληγε πάντα στους αντιπάλους επειδή εκείνοι περίμεναν τέσσερις κινήσεις πιο μπροστά. Μετά ήρθε εκείνος ο Σέρβος, ooο οποίος έκανε το back defender τέχνη, δεν ήταν αμυντικός — ήταν καλλιτέχνης που ζωγράφιζε την μπάλα εκεί που κανείς δε περίμενε. Κι εσείς εδώ τώρα μου λέγατε για τον Μεντβέντεφ σαbacker σα νάταν κάποιος άγγελος της γρήγορης υποχώρησης. Πού πήγαν αυτοί οι τρεις συνεχόμενοι winners στο Βέλγιο όταν η ομάδα ήταν κάτω 0-1; Πού πήγαν εκείνοι οι drop shot από τη βάση γραμμής σα βόμβες που έκαναν τους αντιπάλους να κοιτάζουν σα χαμένοι; Εγώ εκεί έβλεπα έναν άνθρωπο που είχε βρει τον τρόπο να κάνει την άμυνα επίθεση χωρίς καν να κινηθεί από τη θέση του. Σαν εκείνον τον κήπο μου στην Ήπειρο που κάθε φορά που φυσάει δυνατός βοριάς όλα τα φύλλα γυρίζουν ανάποδα — κι όμως εκείνος στέκεται στη θέση του σα νάταν στερεωμένος στη γη. Κι όμως ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση περισσότερο; αυτό το μικρό δείγμα φαίνεται πως κάποιοι το βλέπουν σαν τυχαίο περιστατικό. Μα εγώ έχω δει τον ίδιο άνθρωπο να κάνει πέντε συνεχόμενους winners όχι μία αλλά δύο φορές όταν η ομάδα ήταν κάτω στο σκορ. Την πρώτη φορά ήταν στο Πεκίνο, η δεύτερη στο Αυστραλιανό φέτος. Κι όμως ακόμα υπάρχουν εκείνοι που μου λένε πως «τρέχει γρήγορα» — μα αυτή δεν είναι ταχύτητα, είναι συνθετική όραση. Εκείνος δεν ακολουθεί την μπάλα, την οδηγεί εκεί που εκείνοι ακόμα ψάχνουν πού βρίσκεται. Αλλά βρε παιδιά μου, ας μην γίνουμε ψεύτες: υπάρχουν στιγμές που ακόμα κι εκείνος φαίνεται σα ν' ακολουθεί. Στο φετινό Australian Open πριν τρεις εβδομάδες, στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά είχε τρεις φορές αβίαστα λάθη επειδή οι αντίπαλοι έκαναν kick serve σα σφυριά στο πόδι του. Εκεί ένιωσα την πίεση αυτή που αισθάνεται κανείς όταν ξέρεις πως πρέπει να δώσεις την καλύτερή σου προσπάθεια αλλά το σώμα σου προδίδει για δύο δευτερόλεπτα. Εκεί ήταν η στιγμή που κάποιοι είπαν «βλέπεις; βιάζεται». Μα εκείνος στα τριάντα του χρόνια, όταν όλους οι άλλοι έχουν χάσει τη φλόγα, εκείνος άλλαξε ρότα σα φωτιά — έκανε τρία συνεχόμενα winners όχι επειδή τρέχει γρήγορα, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που έπαιζαν οι αντίπαλοι. Αυτοί άρχισαν να ψάχνουν την μπάλα σα τυφλοί επειδή εκείνος είχε σταματήσει να τρέχει προς τα πίσω και άρχισε να οδηγεί την μπάλα εκεί που εκείνοι δεν είχαν δει ακόμη. Κι εγώ εκείνο το πρωί στην πλατεία του Βόλου, ενώ έπινα τον καφέ μου, έβλεπα τον αγώνα της Λάρισας. Εκείνος στεκόταν στη βάση γραμμής σα βράχος — έκανε μόνο drop shot, όχι επειδή δεν μπορούσε να τρέξει πίσω, μα επειδή είχε αποφασίσει πως η μπάλα εκείνη δε θα έφτανε ποτέ στον αντίπαλό του. Αυτό είναι defence; Οχι. Αυτό είναι επίθεση δέκα δευτερολέπτων πριν ακόμη χτυπήσει η ρακέτα. Άρα λοιπόν — τι γίνεται όταν εκείνος βγει σαbacker; Να μου πεις πως γίνεται η πιο γρήγορη υποχώρηση στην ιστορία μου είναι σα να μου λες πως η θάλασσα είναι στεριά επειδή κάποιος γύρισε ανάποδα μια φωτογραφία της. Δεν υπάρχει γρήγορη υποχώρηση εκεί — υπάρχει γρήγορη ανάκαμψη επειδή εκείνος ξέρει πως η καλύτερη άμυνα είναι μια προ-ετοιμασμένη επίθεση. Αυτό όμως ισχύει μόνο όταν όλα λειτουργούν όπως πρέπει — όταν η ομάδα έχει κάνει σωστή τοποθέτηση, όταν η πίεση δεν είναι αφόρητη στιγμιαία, όταν εκείνος έχει βρει την ισορροπία ανάμεσα στο τρέξιμο και τη συνθετική όραση. Εκεί βρίσκονται αυτές τις στιγμές που ακόμα και εκείνος μπορεί να χρειαστεί μια στιγμή να ξαναβρεί τον δρόμο του. Αλλά όταν όλα αυτά συμβαίνουν σωστά — τότε βλέπουμε εκείνον τον άνθρωπο που κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν σα ν' ακολουθούν μια μπάλα που έχει ήδη φύγει. Και αυτό, φίλοι μου, δεν έχει σχέση με την ταχύτητα των ποδιών αλλά με την ταχύτητα του νου.