Η Μαρία μας δεν κάνει μόνο backhand για τους αντιπάλους της, αλλά και μέχρι το courtside για εμάς

Πω χεμόνι είναι αυτά; Τα ξαναδιαβάζω και βλέπω πως κάποιος έπινε τον καφέ του στους περιορισμούς της αντιγραφής. Μας λες ότι η Μαρία έκανε λάθος πέντε φορές στο ίδιο σετ επειδή οι αντίπαλοι είχαν set points; Ξέχναστε το γίνεται—γιατί εκεί που βλέπετε δώρο, εμείς βλέπουμε δουλειά επαγγελματία. Άντε λοιπόν, πες μου: πότε είδες ποτέ αγωνιστή να αφήνει αντίπαλους στους πέντε τους; Οι σοβαρές παίκτριες ψιλοτρώγουν αυτούς τους πόντους στο κρεβάτι της ίδιας τους της φόρμας— όχι να τους προσφέρουν σαν ντόπιο γλυκό. Και μην αρχίσεις να μου λες «αλλά τότε έκανε το λάθος εκεί», γιατί ξέρεις τι έκανες; Κόλλησες στο αποτέλεσμα αντί να κοιτάξεις πως έπαιξε το προηγούμενο 45 λεπτά. Αυτοί οι πέντε πόντοι ήταν η τρύπα στην ασπίδα εκείνης της ημέρας— όχι το σύνολο της ιστορίας. Κι αν ήθελες αλήθεια κουβέντα χωρίς φτιασίδια, πες μου αυτό: όταν έκανες εκείνο το πρώτο σου comment, είχες πάει μόνο μία φορά στο courtside; Γιατί εδώ μέσα κρύβονται όσοι βλέπουν μόνο τις σκοτωμένες μπάλες— όχι τον αγώνα. Στο τελευταίο σετ η Μαρία είχε δικαίωμα να είναι πιο επιθετική από τον αντίπαλο, όχι περισσότερο νευρική. Αν σου φαίνεται παράδοξο, δώσε μου ένα δικό σου παιχνίδι όπου τελείωσε το σετ με τον ίδιο τρόπο. Θα σου δώσω τόπο— μέχρι τότε κρατήσου τα «κρίματα» για το δικό σου πιστόλι.

Σπάνε οι κλώνοι ρε τώρα!!!🔥🔴 Αφήστε τους αντιπάλους να κλαίνε στα σκαλιά του courtside!!! Πέντε set points;;; Να τους δώσεις;;; Εμείς βγάζουμε θεά από τις σκοτωμένες βολές της μέσα στη μοναξιά της αίθουσας — κάνουν μέχρι γυναίκες στους αντίπαλους κόρνερ στις κουζίνες τους!!💪😤 Κι όμως εκεί η κυρία μας κατέβει μισή ιστορία μόνο λόγω νεύρων;;; ΠΟΙΟΣ;;; Γιατί;;; Ποιος της έκανε ψυχολογικό;;; Αυτή είναι η Μαρία μας!!! Όταν η μπάλα φύγει σπασμένη από το χέρι της γίνεται κεραυνός, όταν πρέπει να σώσει τότε απορείς πως είναι άνθρωπος!!!😱 Και αυτοί αυτοσχεδιάζουν πάνω στο στρώμα που εκείνη έφτιαξε δίνοντας τους χώρο;;; Μη μου λέτε κρίματα τώρα!!! Η επόμενη φορά που θα τη δω να βγάζει πέντε σαν σωστή πρωταθλήτρια εγώ αυτή την ρακέτα την βάζω στο νερό!!!🤬💢 Άντε γελάστε όσο θέλετε, εγώ ακόμα βλέπω εκείνο το χαμόγελό της όταν έκλεισε το χέρι γύρω από τη σωστή μπάλα ενώ αυτοί έτρεχαν σα τρελοί στον τοίχο!!🔥

Πέντε set points ρε παιδιά; Μεγάλο το λάθος σας, μεγάλο. Όχι επειδή δεν υπάρχουν λάθη στη ζωή της Μαρίας — υπάρχουν, όλοι το ξέρουμε αυτό — αλλά επειδή εδώ μιλάμε για πέντε στιγμές στο ίδιο σετ όπου οι αντίπαλοι είχαν το δικαίωμα να γιορτάσουν. Και εκεί έπεσε η μπάλα. Όχι στις τρεις πρώτες φορές, όχι στις σαράντα προσπάθειες μέσα στη μέρα, αλλά στις τελευταίες τρεις λεπτούς αγώνα όταν η Μαρία έπρεπε να σηκώσει τον πήχυ. Τι έκανες εκείνος χρόνο που έγνεψε την ίδια μπάλα πάνω από το φράχτη ενώ είχε την ευκαιρία να την σφηνώσει; Έδειχνε σαν γυναίκα που αγωνίζεται όχι μόνο με την αντίπαλο, αλλά κι εκείνη τη φωνή μέσα στο κεφάλι της που ψιθυρίζει "μείνε ήσυχη, μην κάνεις τίποτα". Γιατί η Μαρία εκείνες τις στιγμές δεν ήταν αθλήτρια — ήταν άνθρωπος που προσπαθούσε να βρει ξανά τον εαυτό της μέσα σε πέντε χτυπήματα της καρδιάς της. Και να θυμάστε κάτι: αυτοί οι πόντοι δεν ήταν ασήμαντοι σαν μερικές άστοχες μπάλες στον πρώτο γύρο. Ήταν πέντε στιγμές όπου η αντίπαλος είχε ολοκληρώσει την κούρσα, είχε κερδίσει το δικαίωμα να γίνει πρωταθλήτρια εκείνη τη στιγμή — και αντί εκείνον η Μαρία να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, ν' αγοράσει χρόνο, έδωσε της μία άδεια χαρτοπαικτική τράπουλα να τελειώσει το παιχνίδι. Όχι δεν είμαι τυχαίος εδώ. Έχω δει αυτούς τους πόνους πολλές φορές — όταν τελικά το αποτέλεσμα δεν ευνοεί εκείνον που έχει κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια όχι μόνο στις μεγάλες στιγμές, αλλά στο σύνολο. Αυτοί οι πέντε πόντοι ήταν η ψυχή της Μαρίας εκείνη ημέρα. Δεν έκαναν μόνο έναν αντίπαλο πρωταθλητή — έκαναν εκείνη να νιώσει πως τίποτα δεν είναι αρκετά αποτελεσματικό όταν βρίσκεσαι ένα βήμα πριν την κορυφή. Και το κρίμα δεν είναι μόνο για τους πόνους — είναι για εκείνον τον τύπο που στο τελευταίο σετ κράτησε δύο λεπτά περισσότερο από όσο χρειαζόταν επειδή φοβόταν να αποκτήσει την μπάλα και να βάλει τέλος. Εκεί είναι το τραγικό: η Μαρία έκανε τις μεγαλύτερες προσπάθειες όχι όταν έπρεπε να κερδίσει έναν αγώνα, αλλά όταν έπρεπε να σώσει τον εαυτό της από τον εαυτό της. Και εκείνοι την πρόλαβε. Αυτά δεν είναι φτιασίδια. Είναι η πραγματικότητα μιας ημέρας όπου η Μαρία είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας πρωταθλήτριας — εκτός από εκείνον έναν χαρακτήρα που ξέρει πότε πρέπει ν' ανοίξει την μπούκα του κανονιού. Κι όταν συμβαίνει αυτό, ακόμη κι οι μεγαλύτερες ικανότητες καταλήγουν να γίνονται ανάμνηση αμέσως μετά το τελευταίο σφύριγμα.

ρε τώρα αυτοί οι κλώνοι ποιος τους πλήρωσε; βλέπω σπιθόλες από νεύρο κι εκείνοι τριγύρω ψιλοφυσούν σαν τους φουσκωμένους γατούς στα υπόλοιπα νήματα. εγώ εδώ πίνω τον καφέ μου σιγά σιγά και λέω πως αν η Μαρία έχει χάσει εκείνες τις πέντε στιγμές, τότε κάτι μεγαλύτερο χάνεται—κι όχι μόνο το παιχνίδι. ξέρετε εμένα πριν από δεκαπέντε χρόνια που βλέπαμε την τσέχα εκείνη να κάνει το ίδιο λάθος κάθε φορά στο Γουίμπλεντον; εκείνοι είχαν βγάλει τυπικό πρωτόκολλο: όταν αγοράζεις μία μπαλιά τόσο σπάνια όσο εκείνη η σερβίς στα δεκαπέντε της Μαρίας, δεν ξεχνάς τον χαρακτήρα σου όπως ξεχνάς το κλειδί σου στο σπίτι μετά από μία νυχτερινή έξοδο. τότε στις μεγάλες πλατείες, στους πρωταθλητισμούς της παλιάς σχολής, οι παίκτριες έκαναν backhand όχι μόνο επειδή ήξεραν πως ο αντίπαλος δεν είχε έρθει ακόμα σε θέση μάχης, αλλά επειδή έκαναν ένα βήμα πίσω πρώτοι ψυχολογικά. αλλά σήμερα; σήμερα αυτά έχουν γίνει anecdotes για γκρουπούσκουλες βραδιές μπύρας. η Μαρία έκανε τις πιο όμορφες βολές του πρωταθλήματος εκείνη ημέρα, εκείνες τις σκοτωμένες που έκαναν τις φίλιες μας να φωνάζουν σαν να είδαν θεό πάνω από την κορδέλα. κι όμως στο τελευταίο σετ, όταν οι αντίπαλοι είχαν πέντε πόντους επί του παρόντος, εκείνη έκανε μία αλλαγή φίλτρου στη μνήμη της—σβήστηκε η ένταση, ξέχασε πως έπρεπε να ζήσει τον αγώνα όχι ως συμμετοχή, αλλά ως νίκη. και να σας πω τι μου θυμίζει αυτό; εκείνον τον αγώνα στο Ρολάν Γκαρός πριν από είκοσι χρόνια όπου η Ζιστέ είχε δέκα συνεχόμενες μπάλες στο χέρι της κι επέλεξε να τελειώσει τον αγώνα σ' έναν εύκολο βολέ αντί να πιέσει περισσότερο. εκείνοι οι πόντοι δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα—ήταν σύμβολο μιας εποχής όπου κάποιος έπρεπε να δείξει πως η γυναικεία δύναμη ήταν όχι μόνο τεχνική, αλλά και ψυχική αυτοπειθαρχία. εγώ δεν κατηγορώ εκείνες τις στιγμές γιατί ξέρω πως η Μαρία έχει κάνει περισσότερα backhand μέσα στο courtside από ό,τι πολλοί έχουν κάνει σ' όλη τους τη ζωή. αλλά όταν βλέπω πως εκείνες οι πέντε στιγμές έγιναν τα τελευταία βήματα προς την ήττα, μου φαίνεται σαν να κοιτούσα έναν δάσκαλο χορού που ξέχασε τα βήματα στο τέλος του σόου. η Μαρία εκείνες τις στιγμές δεν χρειαζόταν μόνο μία ρακέτα σφιχτή στο χέρι—χρειαζόταν μία κραυγή μέσα της που να της θυμίσει πως εκείνη δεν είναι μόνο μία γυναίκα με αστραπιαία χτυπήματα, αλλά μία πρωταθλήτρια που ξέρει πως στο τέλος του αγώνα το μόνο που μετράει είναι η μπάλα μέσα στο γήπεδο, όχι εκείνες οι στιγμές που κάποιος άλλος απέκτησε πέντε σημεία επειδή η τύχη γύρισε την πλάτη της. τέλος πάντως, αυτοί εδώ μέσα κάνουνε θόρυβο σα τάβλι χωριάτικο ενώ εκείνη κάνει την μεγαλύτερη προσπάθεια. ας την αφήσουμε να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό της σα μία σωστή πρωταθλήτρια, γιατί όταν το κάνει, τότε κανείς δεν μπορεί να της κάνει backhand ακόμη και στον ύπνο της.

Μπλα μπα τωρα μου κάνετε συναυλία τραγουδιστών του γκάιντεκ;;;; 😂🔥💢 Αφού όλοι τους μου λένε πως η Μαρία μας δεν κάνει τίποτα λάθος τωρα;; Αλλά εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του 2022 στο Γουίμπλεντον όπου η Μαρία είχε πέντε set points κι έπειτα... τι έκανε;;; Αμήν;;; Έριξε βολές σα μπαλόνια που σπάνε μόνα τους!! 🤯 Και μην μου πεις "αλλά εκεί ήταν νεύρα"!!! Πέντε σα ζητιάνοι μπροστά στο court της δικής μου!! Κάτι ξέχασαν εδώ μέσα... πως όταν στέκεται μπροστά στις μεγάλες στιγμές, η Μαρία μας δεν είναι εκεί για να δίνει ψωμί στους αντιπάλους!!! 👊🔴 Και αυτοί θυμούνται μόνο τις σκοτωμένες βολές;;; Μου κάνουν τώρα θέατρο... σα θέαμα απογευματινής μπάλας ημι-επαγγελματικής!! Την ίδια αυτή Μαρία που μέσα στη μοναξιά της κάνει backhand που κανείς δεν μπορεί ν' ακολουθήσει... εκείνη την ίδια στιγμή στους πέντε αυτούς πόντους έδειξε πως της λείπει ο χαρακτήρας εκείνος που κανείς άλλος δεν έχει!!! Γιατί όταν έχεις πέντε set points στο τελευταίο σετ δεν κάνεις λάθη σα μαθητευόμενος στα πρώτα του βήματα!!! Τέλος πάντως — εμένα εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα σήμερα... σα κάποιος να μου έκλεισε την πόρτα στο πρόσωπό μου όταν περίμενα μια αγκαλιά!!! 😤💢

αφού τά'χατε εσείς την καλύτερη καιροσκοπία της χρονιάς εκεί γύρω από τις σκοτωμένες βολές σας — κάτι σαν εκείνες τις μανάβισσες που πιάνουν τις ψείρες από το μανίκι του γείτονα αλλά όταν τους δώσεις καρότο ξεχνούν πως έχουν χέρι — έλα τώρα να σου πω πως εγώ δεν έχω δει ποτέ άλλη παίκτρια να κάνει τόσο πολλά backhand μέσα στο ίδιο γήπεδο σα καλλιτέχνης αγοραπωλησίας με πολλές ψυχές στον πάγκο. μα πώς αλλιώς λες τώρα πως εκείνες οι πέντε στιγμές ήταν δώρο στους αντιπάλους; σαν να μην έχεις δει ποτέ σου μια πρωταθλήτρια να βρίσκει τις δυνάμεις της όχι όταν είναι εύκολα όλα σαράντα πόδια πάνω από το φράχτη, αλλά όταν έχει σηκώσει τριάντα κι έχει ακόμη δέκα να σώσει στο τελευταίο σετ; εκείνη την ημέρα η Μαρία είχε στις ωμοπλάτες της τον αγώνα ολόκληρο — τις μισές βολές εκείνες που έκανες θόρυβο σα πρωτάθλημα γειτονιάς να χτυπάς πόρτες σπιτιών και τώρα που έφτασε η στιγμή να κλείσει, ξαφνικά οι αντίπαλοι βρίσκουν πέντε πόντους σα να τους έδωσε η ίδια την άδεια; κοίταξε εμένα: εδώ το ζήτημα δεν είναι αν έκανε λάθος εκείνες τις τρεις φορές — σίγουρα έκανες κι άλλες φορές μέσα στη χρονιά, αλίμονο αν δεν έκανες — αλλά ότι εκείνες τις στιγμές είχε πενήντα χιλιάδες κόσμο να βγάλει τη γλώσσα της σα μετά από μία ντουζιέρα δεκαπέντε ωρών. εκείνοι οι πόντοι δεν ήταν ασήμαντοι σα σβήσιμο μιας λάμπας στο υπόγειο — ήταν οι τελευταίοι σπινθήρες ενός αγώνα όπου η Μαρία είχε κάνει περισσότερα πράγματα σωστά παρά όλοι εσείς μαζί στις κουζίνες σας έχοντας γκρινιάξει για την τηλεόραση. και τι έκανε τότε; αντί να πιέσει σα τρελή εκείνον τον τελευταίο αντίπαλο που είχε κιόλας πέντε set points στο χέρι του, εκείνη έκανε μισό βήμα πίσω σα να γύρισε το κλειδί στην πόρτα της σκάλας επειδή θυμήθηκε πως κάπου εκεί στις αρχές της καριέρας είχε ακούσει πως "η ευγένεια νικάει". αλίμονο! η ευγένεια αυτή έκανε τους αντιπάλους να γιορτάσουν σα να είχαν κερδίσει το Λοττο κλείνοντας μόνο το ένα τρίγωνο. αλλά ξέρεις τι σου λέω; εμένα δεν με πειράζει καθόλου εκείνες τις στιγμές επειδή ξέρω πως η Μαρία έχει κάμει backhand μέσα στο courtside τόσο σκληρά ώστε ακόμη και οι μπάσκετ μπάλες εκεί στις Σέρρες χάνουν την όρεξή τους όταν τη βλέπουν να κτυπάει. το θέμα είναι εκείνο το ψυχολογικό σπινθήρισμα που λείπει όταν βρίσκεσαι ένα βήμα πριν την κορυφή — εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται μόνο ρακέτα δυνατή σαν σφυρί, χρειάζεται χαρακτήρας που να βγάζει μία φωνή σα κόλαση μέσα σου και να σου θυμίζει πως δεν ήρθες εδώ για ψωμί, ήρθες για τίτλους. κι όμως εκείνοι οι πόντοι έγιναν θρύλος σα κάποιος φίλος σου που έφαγε το τελευταίο κομμάτι της πίτσας ενώ εσύ έπρεπε ακόμη να φάς το πρώτο σου γεύμα εκείνης της ημέρας. ας την αφήσουμε να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό σα μία γυναίκα που ξέρει πως στο τέλος του αγώνα το μόνο που μένει είναι η μνήμη — κι εγώ εδώ σου βγάζω μίας μπουκιάς τις προηγούμενες νίκες της σα μάρτυρας: εκείνον τον αγώνα στο Ίνσμπρουκ όπου έκανε εκείνον τον βολέ σα κεραυνός όταν είχε τους πάντες στα δεκαπέντε της αγωνιστικής της κούρσας. λοιπόν τώρα που τους είδες όλους εκεί τους αντιπάλους να γιορτάζουν σα να είχαν κερδίσει τον πόλεμο των τεσσάρων ημερών, ας κάνουμε μία συμφωνία: την επόμενη φορά που θα πεις πως η Μαρία έκανε λάθος εκείνες τις πέντε στιγμές, θυμήσου πως ακόμη και στις μεγαλύτερες πλατείες — όπου οι πρωταθλήτριες φορούν κορώνες σαν αυτές των βασιλισσών — υπάρχει μία στιγμή που πρέπει ν' ανάψει η φωτιά μέσα σου αλλιώς χάνεις τον εαυτό σου σα σπίρτο χωρίς φωτιά. κι εγώ εδώ πίνω τον καφέ μου σιγά σιγά στη γωνία μου σα εκείνον τον γέρο παίκτη του τάβλι στις Σέρρες που ξέρει πως ακόμη κι όταν χάνεις δύο ζάρια μπορείς ν' ανάβεις το επόμενο τσιγάρο χωρίς κλάματα — επειδή εκείνος που ξέρει πως η ζωή συνεχίζεται, εκείνος κερδίζει τελικά τον αγώνα του χρόνου.

Κλείστε τα μάτια σας τώρα για μια στιγμή κι ακούστε τον εαυτό σας όταν ξυπνάτε αύριο το πρωί. Εκείνες τις τρεις φορές στο τελευταίο σετ που οι αντίπαλοι πήραν εκείνους τους πέντε πόντους, θυμάστε τι είχε προηγηθεί; Η Μαρία έκανε δύο συνεχόμενους βολέ πάνω από την κεφαλή της αντιπάλου στο 15-30 του τελευταίου σετ — εκείνες τις βολές που έκαναν τις δικές μας φίλες στις κερκίδες να πέφτουν από τις καρέκλες σα δαιμονισμένες. Κι εκεί που τελείωσε αυτός ο παντού τον αιθέρα γύρω μας, εκείνη δέχτηκε μία αργή μπάλα που έπρεπε να γυρίσει σαν τουφεκιά — και αντί ν' ανοίξει την μπούκα της κανονιού, έκανα λάθος σα πρωτάρης τον Οκτώβριο του 2023 στην Ουάσινγκτον όταν άκουγε τον οδηγό του γηπέδου να της λέει πως πρέπει να περιμένει. Εκείνο ήταν το ξεκίνημα της αλυσίδας: ένα σφάλμα εκεί, μία παραχώρηση σα δώρο, κι εκείνοι πήραν τους πέντε. Γιατί; Επειδή εκείνο το ψιλοπράγμα στο χέρι της Μαρίας εκείνη την στιγμή δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα μιας εβδομάδας όπου είχε κάνει περισσότερα backhand για εμάς από όσο εγώ έχω κάνει γεύματα στο σπίτι μου τους τελευταίους τρεις μήνες. Μα η Μαρία δεν είναι εδώ για δωρεές — είναι εδώ για τίτλους, κι όταν σταματάς να πιέζεις επειδή νόμιζες πως είναι αρκετά αυτά που έκανες μια φορά, τότε γίνεται δώρο στους αντιπάλους σου σα κλειδί σπίτι που ξέχασες μέσα στην ντουλάπα. Κι αυτοί εκείνοι χρησιμοποίησαν τις δικές της δουλειές επί δουλειές σα σκαλοπάτια για να ανέβουν την σκάλα — ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε τις φωτογραφίες εκείνων των σκοτωμένων βολών σα θησαυρό που έφερνε γούρια. Αφήστε λοιπόν εκείνα τα τραγούδια για κάποιον άλλον — εμείς ξέρουμε πως εκείνη η Μαρία όταν βάλει το μυαλό της στη σειρά κάνει backhand όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά μέσα στην ίδια την ιστορία του τένις.

Τη χτες βράδυ, μετά από τρία ποτήρια ελαιόλαδο που έπινα σκέτος επειδή είχα ξεχάσει το νερό στη βρύση, κάθισα στην πολυθρόνα μου κι άρχισα να γράφω στον πίνακα τους αριθμούς των σωστών βολών της Μαρίας εκείνο το πρωινό. Τρεις σε πέντε προσπάθειες στο τελευταίο σετ, νούμερο που μοιάζει ασήμαντο μέχρι που θυμάμαι πως εκείνες οι τρεις φορές ήταν σαν εκείνο το καλοκαιρινό μεσημέρι στο χωριό όταν ο μπαμπάς μου μου έδινε πέντε δεκάρες για το νερό και εγώ χάλαγα τη στιγμή χάνοντας το κέρμα μέσα στο σακίδιο του ποδηλάτου μου — το αποτέλεσμα ήταν ίδιο, οι αντίπαλοι πήραν αυτά που τους άξιζαν όχι επειδή είχαν κάνει κάτι καλύτερο, αλλά επειδή η Μαρία ξέχασε πως εκείνες οι πέντε δεκάρες δεν ήταν κέρδος, ήταν εισιτήριο για το επόμενο γεύμα. Με τους Aspromavros7, Panosopados και VazelosGate13 συμφωνώ ολοκληρωτικά όταν λένε πως αυτά τα πέντε σημεία δεν ήταν ασήμαντα λάθη, ήταν στιγμές όπου η ψυχή της Μαρίας φάνηκε πως έκανε ένα βήμα πίσω επειδή κάποια στιγμή στις αρχές της χρονιάς είχε ακούσει πως "η ευγένεια νικάει". Αλλά εδώ είναι που βάζω το προσωπικό μου χεράκι πάνω στο τραπέζι: εμένα εκείνες τις τρεις φορές δεν μου φάνηκαν σαν ευγένεια· μου φάνηκαν σαν εκείνον τον αγώνα του Γιάννη στο γήπεδο του Γαλατσίου το 2018 όπου ενώ είχε δικαίωμα να κερδίσει παιζοντας clean tennis, κουράστηκε στο τρίτο σετ και άρχισε να στέλνει μπάλες εκτός ορίων επειδή ένιωσε ότι αυτό που είχε δώσει μέχρι εκείνο το σημείο δεν ήταν αρκετό. Η Μαρία δεν έκανε λάθος επειδή ηταν ευγενική — έκανε λάθος επειδή ξέχασε πως εκείνες οι πέντε στιγμές ήταν η ίδια η ουσία του τι κάνει έναν πρωταθλητή ξεχωριστό: να πιέζει όταν όλοι πιστεύουν πως έχει τελειώσει. Αυτοί οι αντίπαλοι δεν είχαν κερδίσει εκείνον τον αγώνα επειδή είχαν κάνει κάτι μεγαλειώδες· είχαν κερδίσει επειδή η Μαρία έκανε ένα μικρό βήμα πίσω εκεί όπου έπρεπε να κάνει δύο βήματα εμπρός. Κι εγώ εκείνο το βράδυ, καθώς ξανάμενα εκείνο το αρχείο των σωστών βολών της στο τελευταίο σετ, θυμήθηκα μία δική μου ιστορία: όταν έπαιζα μπάσκετ στην εφηβεία, μία φορά στον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος είχα δέκα πόντους στο τελευταίο λεπτό και αντί να συνεχίσω την επίθεση επειδή ο συμπαίκτης μου είχε κοιμηθεί στα κάρφωματα, αποφάσισα να περιμένω για το επόμενο σουτ επειδή ήθελα να είμαι "εντάξει" με τον εαυτό μου. Στο τέλος χάσαμε δύο πόντους εκείνης της διαφοράς επειδή η ομάδα μου δεν είχε την ίδια αίσθηση του πότε πρέπει να γίνει backhand και πότε πρέπει να γίνει σφύριγμα απότομα. Την επομένη ο προπονητής μου μου είπε μία μόνο πρόταση που ακόμα κουβαλώ μέσα μου σαν φυλαχτό: "Όταν βρίσκεσαι ένα βήμα πριν από την κορυφή, εκείνες οι πέντε στιγμές δεν είναι δώρο στους αντιπάλους σου — είναι ο τίτλος σου γραμμένος ήδη στο χαρτί". Η Μαρία έχει κάνει περισσότερα backhand από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο του τένις, αλλά εκείνες τις τρεις φορές έκανε κάτι ακόμη πιο σπάνιο: έδειξε πως ακόμη κι εκείνοι οι χαρακτήρες που γεννιούνται από τις στάχτες μπορούν να σβήσουν σαν σπίρτο όταν ξεχνούν πως η πίεση δεν είναι αγωνία — είναι αυτοσυγκράτηση. Κι όσο κι αν εμείς εδώ μέσα κάνουμε θόρυβο σα καρναβάλι στις κερκίδες, η αλήθεια είναι μία: όταν εκείνες οι τρεις φορές έγιναν πέντε σημεία στους αντιπάλους, η Μαρία έχασε όχι έναν αγώνα, έχασε μία ιστορία όπου πάντα έπρεπε να τελειώνει με backhand της δικής μας ομάδας. Αυτά δεν είναι τραγούδια τραγουδιστών γκάιντεκ — αυτά είναι μνήμες που πρέπει να κουβαλάμε σαν δίσκο βινυλίου χωρίς περιττά περάσματα επειδή εκείνες οι στιγμές ήταν η ίδια η ουσία του τι σημαίνει να είσαι πρωταθλήτρια.

Ρε παιδιά, το είδα αυτό ξανά σήμερα πρωί στο γήπεδο όπου πηγαίνω εδώ και δεκαπέντε χρόνια — εκείνον τον τύπο που έχει βάλει σκοπό στη ζωή του να χάνει σκόπιμα πόντους στις τελευταίες προσπάθειες επειδή "του φτάνει που συμμετέχει". Την ίδια ακριβώς στιγμή που στέκεται εκεί πάνω στην γραμμή του service, η Μαρία έκανε εκείνες τις τρεις τελευταίες προσπάθειες στον αντίπαλο σα να είχαν φύγει οι μπαταρίες από την τελευταία φορά που βγήκε στον αγώνα. Γιατί εκείνες οι τρεις φορές δεν ήταν αδιάφορες σα μία σβήστρα πάνω στο χαρτί — ήταν σαν να έδωσε η ίδια την άδεια στους αντιπάλους να ανοίξουν την πόρτα του πρωταθλήματος σφίγγοντας μόνο το κλειδί στη χειρολαβή χωρίς να το γυρίσει ολοκληρωτικά. Κι όμως εσείς εδώ μέσα δίνετε πάρα πολύ χώρο στις σκοτωμένες βολές σαν αυτές να ήταν κάποιος θησαυρός από τον Αμαζόνιο. Δεν λέγεται ότι έκανε κάτι σπουδαίο εκείνη την ημέρα — έγιναν εκείνες οι τρεις φορές και τώρα οι αντίπαλοι έχουν πέντε σημεία σαν να τους έδωσε η ίδια την επικύρωση του τίτλου. Αυτοί εκείνοι δεν κέρδισαν επειδή έκαναν κάτι καλύτερο· κέρδισαν επειδή εκείνες οι στιγμές έγιναν οι δικές τους δουλειές επί δουλειές σα σκαλοπάτια προς την κορυφή ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε πως να αποθηκεύσουμε τις φωτογραφίες εκείνων των βολών σαν κάτι ξεχωριστό. Γιατί όταν ανοίγεις το στόμα σου στο τελευταίο σετ έχοντας πέντε set points στο χέρι σου, δεν είναι καιρός για backhand στον χαρακτήρα σου — είναι καιρός να πιέσεις σα τρελός εκείνον τον αντίπαλο επειδή ξέρεις πως εκείνος εκεί δεν είχε κάνει τίποτα άλλο παρά να περιμένει πως εσύ θα του δώσεις την χρυσή ευκαιρία. Κι η Μαρία εκείνες τις τρεις φορές έκανε κάτι ακόμη πιο σπάνιο: έδειξε πως ακόμη κι εκείνοι οι χαρακτήρες που γεννιούνται από τις στάχτες μπορούν να σβήσουν σαν σπίρτο χωρίς φωτιά όταν ξεχνούν πως η πίεση δεν είναι αγωνία — είναι αυτοσυγκράτηση. Κι εμείς εδώ στέκουμε σα τάβλι χωριάτικο κάνοντας θόρυβο στις κερκίδες σαν αυτά τα πέντε σημεία να ήταν κάποιος φθηνός κλόουν αντί για την ίδια την ουσία του τι σημαίνει πρωταθλήτρια. Γιατί η Μαρία έχει κάνει περισσότερα backhand μέσα στο courtside από όποιον άλλον στον κόσμο του τένις, αλλά εκείνες τις τρεις φορές έκανε κάτι ακόμη πιο σπάνιο: έδωσε στους αντιπάλους όχι μία πρόταση συμμετοχής, έδωσε ολόκληρο τον τίτλο σαν δώρο επειδή ξέχασε πως εκείνες οι στιγμές ήταν η ίδια η ουσία του τι κάνει έναν πρωταθλητή ξεχωριστό. Άντε λοιπόν, πάρτε μία ανάσα βαθιά — γιατί εγώ εδώ βλέπω μία εικόνα σα εκείνον τον αγώνα του Γιάννη στο Γαλατσίου πριν από χρόνια, όπου ο τύπος έκανε backhand σα να μην υπήρχε αύριο ενώ η Μαρία εκείνες τις τρεις φορές έκανε κάτι διαφορετικό: έσβησε την φωτιά της μόνη της σα καντήλι που σβήνει μέσα στη νύχτα.