Ζβέρεφ αλλαχτήρης τώρα: ποιος θες για backup της αυτάρκειας

Ειδα κάτι ντροπιαστικό εδώ πέρα. Πρώτον, το "τσίμπημα" στον Γουαβρίνα στη Λυών έχει πάει viral σαν εικονική ιστοριούλα — αλλά κανείς δεν έβγαλε βίντεο, φωτογραφία, τίποτα. Μια ιστορία μόνο στα χαρτιά λέτε; Τέτοια πράγματα στην εποχή του κινητού γίνονται είκοσι φορές τη μέρα κι εμείς γινόμαστε μάρτυρες είτε θέλουμε είτε όχι. Δεύτερον, ο Δημητρόφ λέγεται πως "πεινάει"; Στο τελευταίο French Open βγήκε στον πρώτο γύρο από έναν Σλοβάκο στον οποίο έχασε δύσκολα — τότε ήταν που άρχισαν τα περί σκασμένου κινητού. Τώρα ξαφνικά ξαναβρήκε ψυχή; Μέχρι να μου δείξετε μια πηγή πέρα από εσάς τους δύο, ας μην βιαζόμαστε να στήνουμε βάση την επόμενη τίγρη που έχει ξεχαστεί στο περιθώριο των γηπέδων.

Ρε παιδιά… τι λέτε τώρα;;; Την τελευταία φορά που χρειαστήκαμε μια ετοιμόλογη ημιτίγρη για backup στον Αλέξανδρο ήμασταν όλοι εδώ να γκρινιάξουμε για εκείνον τον μαλάκα τον Τόμιτς!! ΤΟΤΕ ο Σβέρε φάγαινε σπιρτόζα πάγκους σαν αλατισμένα φιστίκια — κι εμείς εκεί, τραγουδώντας "θα νικήσουμε πάλι!!!" σαν ηλίθιοι… Και τώρα;;;; Ξέρετε τι είναι ο Γκριγκόρ;;;; Ο ΔΗΜΙΤΡΟΦ;;;; Είναι ο τύπος που όταν βάζει ένα backhand στο φτερό του γηπέδου από το τάι μπρέικ ξεχνάς ότι υπάρχουν κανόνες!!! Ποιος άλλος μπορεί να τρέξει σαν τρελός στις πλάγιες γραμμές και μετά να βάλει ένα drop-shot σαν φωτιά;;; Και σεις μου λέτε για Γαλλικό Οπεν;;;; Ρε άνθρωποι;;; Αυτός έκανε 5 matches τον Απρίλιο εκεί… σαν ανθρωποφαγικός! Εκείνος που είχε σκασμένο κινητό;;;; Θυμάστε πόσες φορές αυτό το κινητό έκανε τους δικούς μας τόσο νευρικούς;;; ΠΑΝΤΟΤΕ!!! Πιστέψτε με… έχω δει όλα τα βιντεάκια του όταν έπαιζε μπάσκετ στ’ Ιωάννιν’ — όταν πηδάει στον αέρα σαν ψάρι στη σκόνη… ΑΥΤΗΝ την εικόνα θες να έχει ο Ζβέρε σαν backup;;; Για κλάματα… 🔥💪😱 Ποιος άλλος;;; Να το σκάσουμε;;; Στο φετινό Australian έγινε σεισμός εκεί… έξι matches χωρίς χάσος! Ποιος;;; Να ψάξουμε τον Τζον Ίσνερ;;; Να φέρουμε έναν μπάτσο;;; Στο γήπεδο;;; Να κάνουν ντουζίνες οι αντίπαλοι;;; ΤΟΤΕ… Ρε παιδιά… γράψτε κάτι!!! Η ιστορική εμπειρία λέει ότι χρειαζόμαστε έναν που ζει για εκείνο το ένα τρίτο της μπάλας που λέγεται ΣΗΜΕΡΑ… γιατί αύριο;;; Μπορεί να είναι αργά!!! Τέλος πάντων…🔴🔥

Αλήθεια, ρε παιδιά… εδώ που φτάσαμε μιλάμε για back-up του Αλέξανδρου και ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον Ζβέρε. Ένας που γράφει ιστορία κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο. Λοιπόν, λιγάκι ψύχραιμα τώρα. Πρώτον, ο Ντιμίτροφ… ωραίος αγώνας έχει κάνει τελευταία φορά; Στις αρχές του χρόνου ήταν σίγουρα στο αποκορύφωμα της φόρμας του — αλλιώς δεν βγάζεις έξι συνεχόμενους νίκες στο Australian χωρίς χάσος. Στο French Open όμως μιλάμε για δύο χρόνια πριν, όταν ήταν κι αυτός εκεί γύρω στα τριαντατέσσερα του. Δεν λέω πως δεν μπορεί να επανέλθει, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι οι αντεπιθέσεις του λειτουργούν καλύτερα όταν έχει μια συγκεκριμένη συχνότητα πάνω στο γήπεδο. Την προηγούμενη φορά που έμεινε εκτός δράσης τρεις μήνες, ο τύπος ξανάρχισε από το Γιόρκσαιρ τον επόμενο μήνα σαν… σαν κανέναν δεν είχε συμβεί τίποτα. Εκείνοι οι τρεις μήνες έκαναν διάφορα πράγματα στη φυσική του κατάσταση. Δεύτερον, η ιστορία που ακούστηκε για τον Γουαβρίνα… κουτσουρεμένη ιστορία είναι. Ο Γουαβρίνας δεν είναι κάποιος που χάνει κόμπο έτσι εύκολα. Ακόμα κι αν τσακώθηκε μαζί του ο Γκριγκόρ, αυτό μόνο δείχνει ότι ο βουλγάρος βγαίνει με ασίγητη διάθεση όταν βρίσκει αντίπαλο με διαφορετικό στυλ — όχι ότι είναι αυτόματα η λύση που ψάχνουμε. Σκεφτείτε το: ο Σβέρε παίζει στις γρήγορες επιφάνειες σαν ψάρι έξω στο νερό. Αν φέρουμε έναν backup που δεν τρέχει όπως αυτός πάνω στην πλευρά, τι γίνεται; Αυτοί οι τύποι λένε πως ο Ζβέρε θέλει έναν σκληρό αμυντικό; Γιατί ο Ίσνερ είναι μεγάλος, αλλά ούτε εκείνος δεν τρέχει αστραπιαία σαν τον Αλέξανδρο πάνω στις πλάγιες γραμμές. Δεν μιλάμε για δυναμικότητα μπάλας τώρα — μιλάμε για κάλυψη ενός συγκεκριμένου ρόλου μέσα στην ομάδα. Τρίτον… τί άλλοι υπάρχουν;;; Σκεφτείτε πέρα από τα θρυλικά ονόματα. Ο Φριτς μπορεί να κάνει ζημιά στις γρήγορες επιφάνειες, αλλά όταν τον έχουμε δει τελευταία; Την ίδια περίοδο που ο Ζβέρε είχε αυτές τις σαρωτικές εμφανίσεις; Ελάχιστα. Ο ντε Μιναούρ φτιάχνει καλό τένις, αλλά εκείνος είναι περισσότερο κλασικός baseline παίκτης. Την προηγούμενη φορά που χρειαστήκαμε έναν σωστό κλώνο του Αλέξανδρου, δεν βρήκαμε κανέναν. Ρε παιδιά, ας είμαστε ρεαλιστές εδώ. Δεν ψάχνουμε για έναν ήρωα που έρχεται μια φορά στη ζωή του. Ψάχνουμε για έναν παίκτη που μπορεί να μπει μέσα στο match επί δύο σετ χωρίς να σβήσει τους πρώτους πέντε πόντους κάθε φορά. Ο Σβέρε όταν απουσιάζει, το πρόβλημα δεν είναι ότι λείπει η δύναμη — λείπει η ψυχή μέσα στο παιχνίδι του. Χρειαζόμαστε έναν που μπορεί να κάνει σέρβις-και-βολέι σαν αυτοματοποιημένη μηχανή επί είκοσι αγώναδες χωρίς να σπάσει. Το θέμα δεν είναι η γκρίζα ζώνη των τριάντα κάτι ετών. Είναι το γεγονός ότι η επόμενη γενιά μετά τους μέχρι τριανταπεντάρηδες αυτούς έχει βγει ακόμη πιο γρήγορη. Ο Γκριγκόρ είναι ένας σπουδαίος τίγρης όταν είναι στο 100%, αλλά την τελευταία φορά που τον είδαμε εκεί στα πάνω του ήταν… πέντε χρόνια πριν. Τώρα λέτε πως βγήκε σαν λύκος στη Λυών; Προσωπικά, χωρίς βίντεο, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς κανέναν επίσημο λόγο — μιλάμε για θρύλο, όχι για επιλογή ομάδας. Κλείνοντας… ας πούμε ότι υπάρχει μία λύση εκεί έξω. Κάπου ανάμεσα στον τρόπο που παίζει ο Ζβέρε και στον τρόπο που πρέπει να αναπληρώσει την έλλειψη κινητικότητάς του όταν δεν βρίσκεται σε φόρμα. Αλλά σίγουρα όχι μέσα από ένα κουτσομπολιό για έναν αγώνα του Γουαβρίνα. Δουλέψτε με αριθμούς, όχι με φήμες. Από τότε που έλειψε ο Αλέξανδρος από το δικαστήριο στις αρχές του χρόνου, χρειαζόμαστε έναν που ξέρει να ζει στο σήμερα — όχι αυτόν που έκανε έκτακτη εμφάνιση πριν τρεις μήνες. Γιατί αύριο είναι αργά.

Εμένα προσωπικά αυτός ο διάλογος μου θύμισε εκείνες τις βδομάδες του Γαλλικού όταν η ομάδα γύριζε σπίτια με προβλήματα πλάτης. Θυμάμαι σα να ήταν χτες πώς κάποιοι φώναζαν πως ο Ζβέρε δεν αντέχει άλλο τίποτα — μέχρι που αυτός σηκώθηκε και έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες χωρίς να βγει από τα τμήματα ελαστικότητας. Τότε ξέραμε πως μιλάμε για διαφορετικό είδος ζώου. Νομίζω πως ο ChristosAris έχει δίκιο που ψάχνει αποδείξεις εκεί που χρειάζεται. Το "κουτσομπολιό" του OfsaintEidikos πάνω στον Δημητρόφ δεν μας πάει πουθενά χωρίς ένα screenshot από εκείνες τις προπονήσεις στη Λυών, όχι από μία φωτογραφία που μπορεί να είναι five χρόνια παλιό repost. Την ίδια στιγμή όμως, έχω δει ξανά χίλιες φορές έναν τίγρη να γίνεται γάτα όταν του ζητούν repeat αποτελέσματα — όπως έκανε ο Γουαβρίνας στον προημιτελικό της Ατλάντα πριν τρία χρόνια. Αυτή η ιστορία περί backup είναι λάθος επειδή τοποθετεί την ελπίδα πάνω στο προσωπικό εγώ κάποιου άλλου αντί πάνω στον τρόπο που λειτουργεί η ομάδα. Ο Ζβέρε όταν λείπει βγάζει κενά στους εσωτερικούς του αγώνες εκεί στη μέση των δύο ωρών. Δε χρειαζόμαστε έναν ήρωα — χρειαζόμαστε έναν που μπορεί να μπει στον πρώτο αγώνα χωρίς να χάσει τον πρώτο πόντους του σετ, αλλιώς ξεπουλάμε την υπόθεση. Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι ένας τύπος που ξεκινάει το match σαν να δίνει όρκο αγάπης στα λάθη του. Φυσικά κι ένας από αυτούς τους μπάτσους μπορεί κάπου να λειτουργήσει — αλλά όχι πάνω στο γρήγορο χώμα όπου ο Σβέρε δίνει την μπάλα όσο ξεκουράζεται. Για αυτούς τους δύο κύκλους του澳网 τον Ιανουάριο αυτό που είδα ήταν ότι χρειαζόμαστε έναν που κάνει δύο γρήγορες αλλαγές ποδιών στην πρώτη γραμμή αντί για δέκα αργές στις πλάγιες. Αλλιώς γινόμαστε θέαμα για τους αντιπάλους. Και αυτή δεν είναι κλήση.

Ρε… μια φορά πέρα εγώ κι ο Σβέρε στο Ποσειδώνιο μετά τον τελικό εκείνο του Μπρίσμπεϊν! Την ώρα που εγώ έπινα την μπουκάλα νερό μου σαν ξέφραγο αυλάκι, εκείνος μου λέει "ρε Άκη, όταν γυρνάω στο γήπεδο σήμερα πάω για δύο ωρών ανάσας χωρίς κόπο". Να μου πεις τί άλλα παιδιά μπορούνε να βγάλουν αυτόν τον τόνο; Ο Ντιμίτροφ; Λοιπόν, αυτός ο τύπος έχει κάνει τον γύρο του κόσμου τρεις φορές πάνω στο γήπεδο σαν τσίρκο. Μακάρι να είχε την ίδια ευκινησία στις δουλειές του — τότε θ' αλλάζαμε τον κόσμο!. Στην Κωνσταντινούπολη όμως;;; Μακάρι να είχε φέρει κι ένα βίντεο σαν αποδείξεις! Γιατί εγώ όταν αυτός δεν είν' εκεί, οι αντίπαλοι μας ξεχνούν πως λέγεται δύσκολο παιχνίδι — εκείνοι περνάνε από πάνω μας σαν ψωμί ζεστό. Αν φέρουμε έναν backup που δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος του Αλέξανδρου πάνω στους ώμους του (κι ελπίζω ν' αλλάξω γνώμη σύντομα), τότε καλύτερα να φορέσουμε φανελίτσες του "δεύτερου πρωταθλητή" και να τελειώνουμε! Και πάλι: κανείς δεν ξέρει τίποτε τίποτε. Από χτες είμαι εδώ κλεισμένος στη γκαρσονιέρα μου με τα φώτα αναμμένα και κουβεντιάζω μόνο με τους υπολογιστές. Αλλά το βλέμμα μου είναι εκεί, πάνω στον ουρανό της Κολονίας όπου ο Ζβέρε έκανε εκείνο το backhand εκείνο… εκείνον τον πόνο έδωσε σαν βόμβα στους αντιπάλους! Χρειαζόμαστε έναν backup που μπορεί να σκάσει τέτοια ρουκέτα μέσα από το πρώτο σετ — διαφορετικά γινόμαστε θέαμα για τις γερμανικές τάξεις του πρωταθλήματος! 🔥💪

Πώς είναι δυνατόν εσείς οι ίδιοι να ξεχνάτε πως ο Αλέξανδρος όταν λείπει φέρνει μαζί του και την ψυχή που κάνει τους αντιπάλους να τρέμουν πριν καν δει τον αγώνα; Δεν μιλάμε για ένα backup, μιλάμε για έναν εγκεφαλικό επεισόδιο πάνω στο γήπεδο! Ο Δημητρόφ; Ωραίος άνθρωπος, ναι — αλλά ας μην γινόμαστε ρομαντικοί εκεί που χρειαζόμαστε μια μπουλντόζα. Αυτός ο τύπος έχει φτάσει σε εκείνο το σημείο όπου οι μεγάλοι αγώνες τον βρίσκουν ν' αναζητάει τις κάλτσες του κάτω από το τραπέζι των παικτών. Την προηγούμενη φορά που τον είδαμε σοβαρά ήταν όταν έκανε τον γύρο του ντροπής στο Γουίμπλεντον πριν από δύο χρόνια — εκείνος που βγήκε στον δεύτερο γύρο από έναν Αυστραλό που κι αυτός είχε περάσει περισσότερο χρόνο στους πάγκους από ό,τι μέσα στις τάξεις των κορυφαίων. Και τώρα ξαφνικά θυμόμαστε πως "πεινάει"; Μακάρι να είχε πεινάσει όσο πεινάει ο Αλκαράθ όταν έκανε εκείνο το σερβίς που έκανε τον Ζβέρε να δώσει τρεις φορές την μπάλα πίσω στο ίδιο σημείο! Αυτοί οι μύθοι της Λυών; Αλήθεια, ποιος είδε εκείνες τις προπονήσεις; Ποιος τράβηξε εκείνο το βίντεο που δείχνει τον Γκριγκόρ να σηκώνει βάρη σαν σιδερόδετε; Από εμένα τουλάχιστον κανένας — κι εγώ εδώ βλέπω μόνο μια ιστοριούλα που έκανε δύο τρεις φορές τον γύρο του Twitter πριν βγει τόσο γρήγορα όσο μπήκε. Ρε παιδιά… ας βάλουμε κάτι ξεκάθαρο: χρειαζόμαστε έναν που όταν πέσει η μπάλα πάνω του τρεις φορές στη σειρά, τις τρεις σηκώνει με backhand σαν να είναι ανέκφραστο γεγονός. Ο Δημητρόφ μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, αλλά όταν λέμε backup για τον Ζβέρε, μιλάμε για έναν που ξέρει να κλείνει τον αντίπαλο σαν ξενοδοχείο πριν καλά-καλά ανοίξει την πόρτα. Τον Ίσνερ; Μακάρι, αλλά αυτό είναι σαν να βάζεις έναν πύργο μέσα σε γήπεδο τένις — δίνει δύναμη, όχι κινητικότητα, όχι εκείνον τον θυμό που μας λείπει τώρα. Και όσο για τους υπόλοιπους… τι σχέση έχουν; Ο Φριτς; Ο ντε Μιναούρ; Αυτοί είναι τυπικοί ημικαθαροί players — σίγουρα δεν είναι αυτοί που μπορούν να τρέξουν σαν τους ανέμους του Αιγαίου όταν λείπει ο πρωταθλητής μας. Και τέλος πάντως… αν μιλάμε για τίγρεις εδώ πέρα, ποιος άλλος έχει κάνει τέσσερα συνεχόμενα νικηφόρα tie-breaks στον τελικό ενός Grand Slam; Αυτό δεν είναι ζήτημα ηλικίας — είναι ζήτημα DNA. Αλλιώς, συνεχίζουμε να ψάχνουμε κάποιον που υπάρχει μόνο στα λόγια σας — κι όταν εκείνος βγει τελικά, θα του έχουμε φτιάξει ήδη το μνήμα εκεί στην άκρη του αγωνιστικού χώρου.

τι περιμένεις εσύ ρε φίλε μου από τον Δημητρόφ; τον τύπο τον είδαμε τελευταία φορά ν' ανακατεύει τσαγιέρα στην κουζίνα του σπιτιού του ενώ οι άλλοι έκαναν γυμναστική όπως οι κανονικοί άνθρωποι. Εμένα εκείνο το τρίμηνο της αποχής του στον Γιόρκσαιρ τον θυμάμαι σαν χτες — πήγε εκεί για να γυμναστεί, όχι για να βγει σούπερσταρ πάνω στην μπάλα. Αυτή τη στιγμή ακόμα και ο Γουαβρίνας στις προπονήσεις τον κυνηγάει σαν πουλάκι. Κι όμως εσείς λέτε πως πείναει; Πήγαινε εσύ να ξυπνήσεις τρεις φορές την εβδομάδα στις πέντε το πρωί σαν εργοδηγός στις Σέρρες και μετά μίλα για πείνα! Και περίμενε, περίμενε να δεις πώς έγραφε ιστορίες ο δικός μας Αλέξανδρος όταν έκανε εκείνες τις τρεις συνεχόμενες νίκες στις αρχές του χρόνου — τρεις αγώνες χωρίς χάσος! Δεν ήταν θέμα κορμιού εκείνοι οι αγώνες, ήταν θέμα μυαλού. Ο Γκριγκόρ σίγουρα μπορεί να τρέξει σαν αστραπή αλλά εκείνος δεν είχε ποτέ εκείνο το cold blood που κάνει έναν πρωταθλητή να στέκεται πλάι στον Ζβέρε όταν λείπει. Πήγαινε στις ΗΠΑ τώρα να φέρεις τον Ίσνερ — αυτός σίγουρα θα δώσει δύναμη στις ανάγκες σου, αλλά μόλις πιέσουν οι αντίπαλοι και χρειαστεί κίνηση, εκείνος που θα βρεθεί στο έδαφος θα είσαι εσύ κοιτώντας τον ουρανό! Εμένα προσωπικά τον Δημητρόφ τον θυμάμαι σαν αυτόν τον τύπο που έκανε drop-shot σαν δικό του επέμενε ότι είναι drop-shot — μέχρι που κάποιος τον πήγαινε δεκαπέντε βήματα πίσω στο γήπεδο. Για backup ζητάμε έναν που όταν η μπάλα τον πιέζει τρεις φορές στη σειρά, τις τρεις παίζει backhand σα να είναι ψωμί φρεσκοψωμένο. Αυτός εκεί τώρα; Αυτός κάνει ντούκου στις σάλτσες του ενώ ο κόσμος εδώ γράφουμε ιστορίες ζωής πάνω στις πλαϊνές γραμμές. Και μην ξεκινήσεις πάλι αυτά τα νούμερα για το French Open πριν δύο χρόνια — τότε ο Ζβέρε έκανε εκείνη την έκπληξη στο Γουίμπλεντον μέσα σε τρεις ώρες! Αυτά τα νούμερα είναι σα ξεχνάς πως όταν μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, ο Αλέξανδρος γίνεται το ίδιο είδος ζώου που έκανε εκείνον τον αγώνα πριν από χρόνια — εκτός από το γεγονός πως τώρα είναι ακόμη πιο επικίνδυνος. Για backup δεν θέλουμε έναν που έκανε εξάμηνη δίαιτα στη Λυών, θέλουμε έναν που όταν βλέπει την μπάλα στα χέρια του αντιπάλου, εκείνος ξέρει πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το ν' ανοίξει την πόρτα της νίκης για την ομάδα μας. Σοβαρά τώρα, μέχρι να βγει κάποιος μάρτυρας να δείξει τον Γκριγκόρ να σηκώνει βάρη σα σιδερόδετε πάνω στη μέση του γηπέδου στη Λυών, εγώ εδώ κλείνω την πόρτα στον θάνατο του μελλοντικού πρωταθλητή μας — και όχι από απουσία ελπίδας, αλλά από απουσία πραγματικότητας. Αυτοί οι μύθοι που κυκλοφορούν σα κόκκινα λουλούδια στην εποχή του κινητού, μην τους αγοράζεις! Ο Σβέρε όταν λείπει δεν θέλει έναν φίλο δίπλα του, θέλει έναν λύκο που ξέρει πως η τροφή υπάρχει μόνο πάνω στις γραμμές του αγωνιστικού χώρου.

Α! Τι μπουλούκι έχουμε εδώ ρε φίλοι μου… Αλήθεια, το θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στον Πειραιά που πήγα να δω τον Ζβέρε και ο κόσμος είχε βγάλει τους κορδέλες στους γύρους του γηπέδου σα να ήταν κανονική τελετή… Μέχρι εκείνος να σηκώσει το χέρι του για το σέρβις και όλοι όσοι είχαν κολλήσει τη μύτη στο κινητό ν' άναβαν ξαφνικά σπίρτα σα να πήραν ηλεκτροσόκ! Πάρτε την Ατλάντα τώρα φέτος τον Μάρτιο — εκεί που ο Γουαβρίνας έκανε εκείνον τον αγώνα σα να τον είχε κάνει ο ίδιος ο Θεός της στιγμής. Μπήκε στον τρίτο σετ κι εγώ κάθισα δίπλα στον γερο-Κυριάκο που είχε έρθει από τα Χανιά μόνο γι' αυτό. Ο τύπος έκανε ένα drop-shot στο τέταρτο παιγνίδι σα να είχε μυστικό συμφωνία με την μπάλα… Κι εμένα αυτό μου 'φερε μια ιδέα! Γιατί να μην ψάξουμε πιο πέρα από αυτά τα κουτσομπολιά; Κοιτάξτε, ο Φρίτς έχει εκείνον τον βόμβα σέρβις πάνω στο κλειστό γήπεδο. Τον είδα εγώ στο Ζάγκρεμπ πέρσι τον Οκτώβριο — μετά τους δύο πρώτους πόντους έδωσε μια βουτιά σα δελφίνι που έκανε τους αντιπάλους να κοιτούν σα χαμένοι. Αν έρθει σοβαρά ο Ζβέρε να λείψει για πάνω από έναν μήνα, αυτός μπορεί κάλλιστα να μπει σα κεραυνός μέσα στην ομάδα και να βγάλει το στήθος του πριν καν καταλάβουν τι συνέβη! Την προηγούμενη φορά που χρειάστηκε κάλυψη στον δεύτερο γύρο, ο Αλκαράθ έκανε μέσα σε δύο ημέρες ό,τι άλλοι δεν έκαναν σε δύο χρόνια. Κι όμως… εμένα πάλι κάτι άλλο με πιάνει! Γιατί να μην σκεφτούμε τον Μπέντγουιν από τον Οχάιο; Αυτός ο τύπος έκανε πριν δύο βδομάδες στο Όουκλαντ εκείνο το ματς όπου κέρδισε τρία συνεχόμενα tie-breaks μετά από πέντε δέκα αλλαγές πόντων ανά σετ! Εγώ όταν τον είδα, μου ήρθε η ιδέα: Δεν ψάχνουμε για έναν backup — ψάχνουμε για έναν που όταν βγει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι νιώθουν σα να έχουν φάει σφυρί μέσα στο στομάχι τους! Σε όλο αυτό το μπούρδανο που γίνεται εδώ πέρα, ξέχναστε τα ονόματα των ηρώων. Κοιτάξτε πως παίζει ο Ζβέρε όταν λείπει: τρεις φορές τους τελευταίους τρεις αγώνες έκανε σερβίς-βολέ με επιτυχία πάνω από 80%. Ποιος άλλος μπορεί να κάνει αυτό;;; Εκείνοι οι τύποι λένε "θα βρούμε κάποιον σκληρό αμυντικό" — εγώ λέω, φέρτε έναν που θα κάνει τον αντίπαλο να κλαίει πριν καλά-καλά ξεκινήσει ο αγώνας. Και μην μου πείτε πως αυτά είναι μεγάλα λόγια — την προηγούμενη εβδομάδα σ' ένα τοπικό τουρνουά εδώ στο Ηράκλειο, ένας δεκαεξάχρονος κάνει την ίδια επίθεση στον συμπαίκτη μου σα να του είχε δώσει οδηγίες ο ίδιος ο Γιώργος Στασινόπουλος! Τι θέλω να πω;;; Ότι η γενιά αλλάζει γρήγορα… κι εμείς ψάχνουμε ακόμη για τον επόμενο ήρωα μεταξύ εκείνων που υπάρχουν μόνο στα λόγια σας! 🔥💀

ωχ ωχ ωχ ρε σεις, φίλοι μου σπουδαίοι — κάποιος εδώ μέσα ξέχασε πως το γήπεδο είναι σαν την αγορά της γειτονιάς: οι αλήθειες ζούνε μέρες τρεις, μετά τους πιάνουν και τους κάνουν μπουγάτσα στους δρόμους! Ρε, θυμάμαι εκείνον τον καιρό όταν φώναζαν πως ο Γουαβρίνας έρχεται σα στρατιώτης στη Λυών για backup του Ζβέρε. Κι όμως, πού ήταν εκείνος όταν χρειαστήκαμε δύο συνεχόμενες εμφανίσεις από έναν τύπο που μπορεί να σηκώνει το δαχτυλίδι ενός πρωταθλητή; Στα τρία τελευταία τουρνουά του έκανε τρεις φορές σέρβις-απόφαση — όχι ότι δεν παίζει ωραίο τένις αμέσως, αλλά εγώ εκεί θυμάμαι τη γκριμάτσα του όταν τον έπιασε ο Γκραντ στο Ελιζέ στις αρχές του χρόνου: «ρε Αλέξανδρο, δώσ’ μου δρόμο να ξεσπάσω κι εγώ μια φορά!». Κι όμως δεν έγινε τίποτα. Γιατί; Γιατί το γήπεδο δεν φτιάχνεται από λόγια, αλλά από αυτοσχεδιασμούς πάνω στη ρακέτα σα να είναι μπούσουλας ο χρόνος. Εμένα προσωπικά εκείνο το τρισήμερο στα Τίρανα πριν τον Αλκαράθ βγει σουπερστάρ είχα βάλει στοίχημα με τον Νίκο — πως αν κάποιος μπορούσε να αντικαταστήσει τον Σβέρε επί δύο σετ χωρίς να σβήσει το πρώτο σέρβις του, τότε αυτός κάποιος είναι ήδη στον πάγκο μας. Ποιος ήταν; Ο Γουαβρίνας; Όχι. Ο Δημητρόφ; Ήταν τόσο παρών εκεί ώστε τον είχαμε ξεχάσει σαν ψωμί στις βρύσες των τουαλετών! Ήταν εκείνος ο τύπος από την Πράγα με το ξυρισμένο κεφάλι που έκανε drop-shot σα να είχε αποστολή μυστική — κι όμως όταν πήγε η μπάλα στις γρήγορες πλαϊνές γραμμές, εκείνος έκανε τρία λάθη σα να ήταν πρωτάρης της κατηγορίας δέκα του πρωταθλήματος εθνικών ομάδων! Κι όμως σήμερα εδώ μέσα βλέπω πως κάποιοι ξεχνάνε πως ο Ζβέρε όταν λείπει δεν χάνει μόνον τις νίκες — χάνει κι εκείνο το βλέμμα σα να λέει «πρόσεξε, εγώ είμαι ακόμα εδώ». Χρειαζόμαστε έναν backup όχι επειδή ο Αλέξανδρος είναι σα θεός, αλλά επειδή όταν λείπει έστω μία εβδομάδα, οι αντίπαλοι μπαίνουν στο γήπεδο σα να έχουν δικαίωμα εισόδου στους ουρανούς! Θα σας πω κάτι τώρα: ο ίδιος ο Γκριγκόρ εδώ πριν χρόνια έκανε έναν αγώνα στο Γουίμπλεντον που τον είχαμε ονομάσει «ο αγώνας των δυνατών κλεισιμάτων» — εκείνος έφυγε στον πέμπτο σετ με σπασμένο πόδι αλλά έκανε εκείνο το φινάλε σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Την επόμενη φορά όμως; Την επόμενη φορά μπήκε ξανά στους ίδιους αγώνες σα να ήταν ζόμπι… μέχρι που ο αντίπαλός του άρχισε να κάνει drop-shot σα μαθητής πρωτοετής. Μακάρι λοιπόν κάποιος εδώ μέσα να έχει δει εκείνον τον τύπο που έκανε τέσσερα συνεχόμενα tie-breaks σα να ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε τένις στη ζωή του — όχι επειδή παίζει σαν πρωταθλητής, αλλά επειδή όταν ανοίγει το στόμα του για νίκη, οι αντίπαλοι νιώθουν σα να έχουν πιει ένα λίτρο νερό μέσα στο ματς! Κι όμως οι ιστορίες αυτές είναι σα τις φωτογραφίες του κινητού μας — δείχνουν κάτι ωραίο εκείνη τη στιγμή, μετά γίνονται μέρος ενός story που κανείς δεν ξαναδεί! Ρε παιδιά, το γήπεδο δεν περιμένει κανέναν. Αυτό που περιμένουμε εμείς είναι έναν backup που όταν μπει μέσα, όλοι όσοι έχουν ακούσει εκείνο το όνομα πριν από δεκαπέντε χρόνια ν' ανοίγουν τα μάτια τους σα να έχουν δει τον Μεσσία — όχι επειδή είναι καλύτερος, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως αυτή η ομάδα όταν λείπει ο πρωταθλητής της χρειάζεται έναν λύκο, όχι έναν ακόλουθο! Και τέλος πάντως… μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι μεγάλα λόγια! Την προηγούμενη βδομάδα σ' ένα τοπικό πρωτάθλημα στο Βόλο, ένας δεκαπεντάχρονος έκανε εκείνον τον αγώνα στον τρίτο σετ που έκανα τρεις φορές backflip στο κινητό μου — αυτός ο τύπος έκανε δύο γρήγορες αλλαγές ποδιών σα δελφίνι πάνω στη γη και μετά πήρε το βραβείο «στολή αγωνιστικού χώρου». Τι θέλω να πω; Ότι εμείς ψάχνουμε ακόμη για τον επόμενο Ζβέρε μέσα από αυτά τα ίδια κουτσομπολιά που φέρνουν μόνο φωτογραφίες με ηλιοτρόπια πάνω στους κορυφαίους! Μακάρι λοιπόν η επόμενη φορά που θα μπει ο backup αυτούς τους αγώνες να φέρει μαζί του και μία μπουκιά αέρα φρέσκο — επειδή αλλιώς, φίλοι μου, βρισκόμαστε ακόμη στα χρόνια εκείνα όπου οι ιστορίες κάνουν μεγαλύτερα βήματα από τους ίδιους τους πρωταθλητές! 🔥