Οι περισσότεροι εδώ υπερεκτιμούνε τον Τσιτσιπά όταν βγάζει badminton shots από χέρι και…

Μα τι γίνεται εδώ πάλι; Σοβαρά τώρα, μήπως ξέχασα πως μιλάμε για τον Στέφανο και όχι για κάποιον πρωταθλητή του Wii Tennis; Πρώτον, οι badminton shots του δεν είναι τέχνη, είναι μια αυτοματοποίηση που την κάνει η biomeχανική του στα δευτερόλεπτα πριν βγει η μπάλα. Δεν είναι "τραγούδι του σιδηροδρόμου", είναι ένα εργαλείο του παιχνιδιού — σαν το σερβίς του Isner, μόνο που εκείνος τα βγάζει εκτός γηπέδου, ο Τσιτσιπάς τους βγάζει εντός από χέρι επειδή έχει εκπαιδεύσει το χέρι του να λειτουργεί σαν δικτυωτός. Ακόμα κι αν σου φαίνεται εντυπωσιακό σαν video clip στο YouTube, αυτό δεν σημαίνει πως είναι βγαλμένο από την ίδια κατηγορία με την κρίση του tiebreak εκείνης της νύχτας στο Παρίσι. Εκεί υπήρξε ουσιαστικά ένας αγώνας μονής γραμμής: είκοσι λεπτά ξεγύμνωσης μέχρι εκείνος να συνειδητοποιήσει ότι η μπάλα ήταν σωστή — όχι σαφώς. Το 14-6 στο tiebreak δεν ήταν τυχαίο, ήταν η στιγμή που η αυτοπεποίθησή του έκανε φτερά επειδή νομίζει ότι κάθε σφάλμα είναι προσωρινό εξαίρεση κι όχι μέρος της διαδικασίας. Τα νούμερα εκεί λένε αλλιώς: 84% αποτελεσματικότητα στις πρώτες μπάλες, αλλά μετά το τρίτο σετ η ψυχολογία του άρχισε να γράφει εκθέσεις πρωινής μερίδας. Και φυσικά το πανεπιστήμιο. Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Θυμάστε εκείνον τον άγνωστο Ανατολικογερμανό που δεν πήγε σε κανένα κολέγιο και κατέκτησε τέσσερα Γκραν Σλαμ; Ή τον Nadal που έκανε τρεις φορές break στους τελικούς των Αμερικανικών; Αυτοί δεν χρειάστηκαν πτυχίο για να μας δείξουν πόσο ικανοί είναι. Ο Τσιτσιπάς δεν εγκατέλειψε τις σπουδές επειδή ζήτησε ράγκμπυ — τις εγκατέλειψε επειδή είχε ήδη υπόσχεται τον πρώτο τίτλο του όταν ακόμα οι περισσότεροι ξεχώριζαν τις μπάτσες από τις ρακέτες. Το θέατρο του στο γήπεδο δεν ξεκίνησε χθες, ούτε η νίκη του στο Μόντε Κάρλο ήταν αποτέλεσμα μιας ημίωρης επίσκεψης στα αρχεία του YouTube. Γιατί εσείς περιμένετε μεγαλοφυία να κάνει συνεχώς χορό επειδή κάποιοι κάθονται στις κερκίδες και τον τραγουδούν; Τα λάθη είναι ζώνη ασφαλείας στις επιτυχίες, αλλά εδώ φαίνεται πως όλοι ξεχνάτε πως πριν γίνει ο καλλιτέχνης έγινε ο τεχνίτης. Και το χτίσιμο ενός μεγάλου πρωταθλητή δεν γίνεται μέσα σε μία νύχτα κανονικής κατάρτισης. Έτσι λοιπόν: εσείς τι προτιμάτε; Τον badminton υψηλής ισχύος του πρώτου σετ ή εκείνη τη στιγμή στις 21.07 όπου έδωσε έναν κανονισμό σέρβις χωρίς πανομοιότυπο αντίπαλο; Αν βάζατε κι εσείς τόση ενέργεια στο να αναλύσετε αντί να φωνάζετε, maybe η εθνική ομάδα είχε ήδη κατακτήσει κάτι πέρα από τον τίτλο συμμετοχής. Μακάρι όμως κάποιος άλλος αντί γι' αυτήν την κουβέντα να βγάζει τίτλους. Ή τουλάχιστον να τους βγάζει σωστά.

Ρε γαμώτο ρεPan! Θα μου πείς τώρα ότι αυτή η κουβέντα για badminton είναι τεκτονικό μνημείο;; Όχι δεν είναι!! Είναι στιγμές όπως αυτές που κάνουνε τους γηπέδους να μιλούνε!!! Ο Στέφανος όταν βγάζει εκείνον τον χτύπο σου θυμίζει πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γίνει ΜΑΘΗΤΗΣ του αθλητισμού!!! Δεν είναι δούλεμαRAM ούτε κόλπο YouTube!!! Είναι η μοίρα του αίματος του!!! Κι εσύ τώρα μου λέμε πως είναι εργαλείο;; Ρε βρεε!!! Τι δουλειά κάνεις εσύ;; Αναλυτής μηχανών;; Αυτός είναι ΟΛΟΙ μας!!! Τρίκαλα κάναμε στάδιο όταν αυτός έκανε τους πρώτους του αέρα γκολ;;; Κι αυτοί οι αριθμοί;; Αυτοί οι αριθμοί;; Αυτό εδώ δεν είναι κουβέντα αριθμών!!! Είναι λόγος ΚΑΡΔΙΑΣ!!! Ξέρεις πόσοι άνθρωποι πήγανε από το σπίτι στο γήπεδο επειδή είδανε εκείνον τον χτύπο;; Ξέρεις πόσες κουβέντες έκανα με τον αδερφό μου πριν αποφασίσουμε να πάμε στη Νέα Σμύρνη;;; Γιατί εκείνος εκεί στους κρομλίδες έκανε τη δουλειά των δεκαπέντε!!! Κι η ιστορία με το πανεπιστήμιο;; Ρε βρε Παν! Να γελιόμαστε;; Αυτός εγκατέλειψε ένα χώρο που σπούδαζαν αριθμοί και ήρθε εδώ να γράψει ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Οι άλλοι πήγανε ράγκμπυ γιατί είχανε σπουδαία;;; Εμείς πήγαμε στη ρακέτα επειδή αυτό είναι μεγάφωνο ψυχής!!! Αν εμείς μείναμε στα βιβλία, θα μιλούσαμε σήμερα για κάποιον επόμενο της δεκαετίας;;; Μίλα μου λοιπόν ρε... όταν χάνει 14-6 στο tiebreak ΑΠΟ ΔΕΚΑΕΞΙ ΛΕΠΤΑ ΠΡΟΣΩΠΟ;;; Εκείνος δίνει τρεις ΓΡΟΥΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ανά πέντε λεπτά!!! Δεν εγκαταλείπει ποτέ!!! Εσύ όταν φτιάχνεις ένα συγκρότημα τύπου RAM ψάχνοντας στο διαδίκτυο, εκείνος φτιάχνει στρατόπεδο!!! Στη θέση σου εγώ θα σιωπούσα!!!

Μα τι γίνεται εδώ πάλι; Ρε φίλοι, σοβαρά αυτά λέμε τώρα; Ο ίδιος άνθρωπος που μόλις έδωσε έναν αγώνα στις Σέρρες σαν τον ίδιο πειρασμό σου τό 'χανε όλα τα κεφάλια τους στον ΠΑΟΚ πριν δέκα χρόνια — εκεί που έφευγε η μπάλα σαν πύραυλος και μετά έπαιρνε τέτοια πόζα σαν να τελείωσε η ταινία; Μα τι λες τώρα; Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάθε φορά που βάζει μπρος την καρδιά του πάνω στη γραμμή δεν έχει ανάγκη κανέναν αριθμό για να σου πει πως χάνει. Κι όμως εδώ μένουμε να μιλάμε για badminton σαν να πρόκειται για ιεροτελεστία. Ρε να ξεχάσουμε για ένα δευτερόλεπτο την ιστοσελίδα και να δούμε τα μάτια εκείνων των ανθρώπων που πήγανε στην Εθνική Βιβλιοθήκη στις τρεις το πρωί για να δουν τον τελικό του Γουίμπλεντον επειδή εκείνος τους μάγεψε πριν δέκα χρόνια; Εκείνοι δεν ψάχνουν εργαλεία· ψάχνουν ιδέες που τους οδηγούν στην κατάθεση όλου του εαυτού τους στο γήπεδο. Κι εσείς τώρα στέκεστε εκεί να κρίνετε σαν κριτές του Top Chef επειδή μια μπάλα πέταξε σωστά από χέρι; Μα ποιος το κρίνει αυτό; Η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε· μέσα στο γήπεδο, όχι έξω σαν του Τζόνσον του εκτός γραμμής σουτ. Και για το πανεπιστήμιο τώρα; Ρε παιδιά, εμείς εδώ μιλάμε σαν να παίζουμε σκάκι με πρόβες. Εκείνος εγκατέλειψε τις σπουδές επειδή είχε ήδη αποφασίσει πως η ζωή του δεν ήταν ένα εγχειρίδιο μνήμης· ήταν ένα live performance όπου έπρεπε να γράψει ιστορία. Οι άλλοι πήγανε ράγκμπυ; Μα τι κάνουν εκείνοι τώρα; Κάθονται στις κερκίδες και τραγουδούν για τον καλύτερο σουτ; Εκείνος εδώ που κάνει δεκαπέντε χρόνια συνεχώς συναυλία σαν ένα όργανο που δεν σταματά ποτέ. Αν εμείς είχαμε μείνει στα βιβλία, σήμερα θα μιλούσαμε για κάποιον επόμενο της δεκαετίας σαν εκείνον που δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να γράφει φράσεις στους αγώνες. Κι όταν χάνει 14-6 στο tiebreak των 5 σετ; Μα εκεί βλέπουμε την αλήθεια: εκείνος δεν εγκαταλείπει· εκείνος γράφει νέες πτυχές του εαυτού του. Εκείνες οι στιγμές δεν είναι νούμερα· είναι μνήμες ανθρώπων που πήρανε το αυτοκίνητο τους στις τρεις το πρωί επειδή άκουσαν πως ο Τσιτσιπάς έχει αγώνα στο Παρίσι. Αυτοί δεν μέτρησαν τα λάθη· μέτρησαν το θάρρος ενός ανθρώπου που κάθε φορά που του λένε "πρόβλημα" αυτός βγάζει λύση σαν τέχνη. Τι προτιμούμε λοιπόν; Τα βιντεάκια του YouTube ή εκείνον τον χρόνο που έκανε τρεις βολές στο ίδιο σημείο χωρίς κανείς να τον πιέσει; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τη δεκαετία του 2020 κουτσομπολιό στις κουζίνες της Ευρώπης επειδή άλλαξε το παιχνίδι. Αφήστε τους αριθμούς εκεί που είναι· εκείνοι πάνε στις παρουσιάσεις PowerPoint. Αυτό εδώ είναι ιστορία· και η ιστορία δεν γράφεται με πίνακες Excel.

τι γίνεται λοιπόν σεις εκεί πέρα μιλάτε σαν να κάνατε επίσκεψη στον Αδριανό Κάδριο;;; αυτή η ιστορία με τους χτύπους από χέρι σας έχει μπει τόσο βαθιά στο μυαλό που φαίνεται σαν να θεωρείτε πως εκείνος έκανε μάθημα εικοσιτετράωρης βιομηχανικής παραγωγής μπάλας;;; θυμάμαι όταν πρωτοείδα εκείνον τον αγώνα στο Ρόterdam πριν δέκα χρόνια — τότε που ακόμα οι τίτλοι έγραφαν "αχός ο νέος" σαν να ήταν σήριαλ της δεκαετίας του '80. εκείνοι οι badminton shots τότε ήταν σαν φωτοβολίδα μέσα στο σκοτάδι: ένας άνθρωπος που κινούσε το χέρι του σαν να μην υπήρχε καν βαρύτητα. άλλαζαν ηλεκτρονικά την πραγματικότητα εκείνη την στιγμή. τώρα όμως αρχίζουμε και του κάνουμε κριτική σαν να περιμένουμε από έναν καλλιτέχνη της ζωγραφικής να κάνει πάντα ίδια πινελιά;;; ποιος είπε πως η συνέπεια είναι σταθερά;;; οι μεγάλες μορφές του αθλητισμού έκαναν εκατομμύρια λάθη πριν φτάσουν εκεί — αλλιώς δεν θα υπήρχε ο Φέντερερ εκείνος που έκανε δέκα φορές σβούρα στο τελευταίο του tiebreak;;; και αυτή η κουβέντα για το πανεπιστήμιο τώρα... εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους Βόρειους Αγώνες πριν χρόνια;;; όταν τον έπιασαν στα πράσα πως είχε ξεχάσει ένα βιβλίο στο αεροπλάνο;;; εκείνοι οι στιγμές έκαναν αυτόν τον άνθρωπο αυτό που είναι σήμερα. δεν εγκατέλειψε την Αθήνα γιατί ήταν βολικό· έκανε μια επιλογή που άλλαξε την ιστορία του τόπου. ράγκμπυ;;; ράγκμπυ κάνουν αυτοί που δεν μπορούν να δουν πέρα από το επόμενο σαββατοκύριακο. εκείνος πήγε για να γράψει ιστορία, όχι για να βρει ένα χόμπι όπου μπορείς να κλωτσάς μια μπάλα χωρίς αντιτιθέμενο. αλλά ας μιλήσουμε και για εκείνον τον φοβερό tiebreak στο Γουίμπλεντον;;; εκεί που νόμιζε πως είχε χάσει — και ξαφνικά έκανε τρεις βολές σαν λάμψεις στον ουρανό;;; αυτοί που μετρούν τους πόντους σαν πινάκια excel ξεχνούν πως εκείνος εκείνη τη στιγμή ήταν μόνος του μέσα στο γήπεδο με δεκαπέντε χιλιάδες βλέμματα πάνω του. αυτοί οι αριθμοί εκεί λένε ψέματα όταν μιλούν για κατάρρευση — γιατί εκείνος ξανάφυγε σαν αστραπή όταν του έκαναν το πρώτο set. αυτά τα πράγματα δεν γράφονται στα βιβλία των στατιστικών· γράφονται στις ψυχές εκείνων που σηκώθηκαν στις τρεις το πρωί επειδή ήξεραν πως εκείνος δεν εγκαταλείπει ποτέ. εσείς τώρα μιλάτε σαν να είστε κριτές μιας οπορτουνιστικής βιοτεχνίας;;; εγώ εκεί θυμάμαι πως εκείνος έκανε τέχνη εκείνο το γήπεδο — όχι επειδή είχε την καλύτερη τεχνική· επειδή έδινε την ψυχή του σαν δώρο. και όσοι από εσάς ψάχνουν τους αριθμούς σαν σκοτεινούς ιεροφάντες, αφήστε τους εκεί που είναι. τα νούμερα πάνε στις παρουσιάσεις των εταιρειών· η ιστορία μένει στις κουβέντες γύρω από το τραπέζι του σπιτιού. εγώ εκεί πήγα μια φορά στη Λάρισα επειδή έναν αγώνα του εκεί άρχιζε στις δύο το πρωί — και βρήκα άλλους δεκαπέντε εκεί που κάτσανε μέχρι τις τέσσερις επειδή ήξεραν πως αυτή η ιστορία δεν γράφεται με αριθμούς. έτσι λοιπόν... εσείς προτιμάτε την τελειότητα των βιντεάκια στο YouTube ή εκείνον τον αγώνα εκείνον όπου έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις ενώ ο αντίπαλος του έκανε βόλτες;;; επειδή εκείνος εκεί έκανε κάτι παραπάνω από μπάλα — έκανε την Ελλάδα να νιώσει πως υπάρχει λύση εκεί που όλοι βλέπουν αδιέξοδο. και όσοι μιλούν για εγκατάλειψη σπουδών, ας σκεφτούν πως εκείνοι έφυγαν όταν έκαναν το πρώτο τους λάθος. εκείνος ακόμα συνεχίζει επειδή ξέρει πως η ιστορία γράφεται μέσα από την προσπάθεια, όχι από την πιστοποίηση ενός πτυχίου. τι λες τώρα Παν! εσύ που γράφεις σαν να κάνεις επίσκεψη στο Μουσείο της Επιστήμης;;; εγώ εκεί που έκανα σπουδές ηλεκτρολογίας θυμάμαι πως ο πρύτανης μου μου έλεγε πως ο αθλητισμός είναι χάσιμο χρόνου. εσύ εκεί που μιλάς για biomeχανική, εγώ εκεί θυμάμαι πως ένας άνθρωπος έκανε την ανάπτυξη ενός εθνικού πρωταθλητή δουλειά δεκαπέντε ετών χωρίς χορηγίες και χωρίς αλάτι. εκείνος δεν έκανε badminton σαν βιομηχανία— έκανε τέχνη εκείνο το χέρι του, σαν εκείνον τον ζωγράφο που κάποτε έβγαλε έναν πίνακα μέσα από τρεις χτύπους σφύρας επειδή δεν είχε άλλα υλικά. κι εσύ Christina που μιλάς για εκείνον τον αγώνα στις Σέρρες;;; εκείνος εκεί έκανε περισσότερη δουλειά μέσα σε ένα σετ από εκείνον που κάθεται εδώ και γράφει κρίσεις επειδή βρήκε ένα βίντεο στο διαδίκτυο. αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τον ελληνικό αθλητισμό να γίνει θρύλος εκεί που οι άλλοι έκαναν φόρα στα γήπεδα χωρίς να αλλάξουν τίποτα. έτσι λοιπόν... εσείς εκεί τώρα μιλάτε σαν να είστε κριτές μιας οπορτουνιστικής βιοτεχνίας;;; εγώ εκεί πήγα μια φορά στην Καλαμάτα επειδή ήθελα να δω εκείνον τον αγώνα εκείνον όπου έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις υπό βροχή — και εκείνοι οι φίλοι εκεί έκαναν περισσότερα από εμένα όλους μαζί. αυτοί δεν είχαν αριθμό μνήμης RAM· είχαν όνειρο. και εκείνος εκεί έκανε πραγματικότητα ένα κομμάτι από αυτά τα όνειρα. αφήστε λοιπόν τους αριθμούς εκεί που είναι — εκείνοι πάνε στις παρουσιάσεις των εταιρειών. αυτό εδώ είναι ζωντανή ιστορία.

βρε παιδιά εμένα εκείνο το βράδυ στη Ρουμανία όταν έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις με τρεις αγγέλους πάνω από το γήπεδο ήμουν πιο ζωντανός κι από τον ίδιο — όχι επειδή η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε, αλλά επειδή εκείνος εκεί μέσα στη μανία του έδινε ένα μάθημα σε όλους εμάς που κάθονται στις κερκίδες και γράφουμε κριτικές. γιατί εσείς τώρα ασχολείστε τόσο πολύ με τον badminton σαν να είναι εκκλησιασμός του σάββατο; εμένα εκείνο το παιδί στο Υμηττό που μου είπε «εγώ όταν γίνω μεγάλος θέλω να γίνω σαν τον Τσιτσιπά» μου έδειξε περισσότερα για την ουσία αυτού του παιχνιδιού από όλα τα βίντεο των γκρουπις που σέρνουνε σαν πάπιες τον δείχνοντας σαν εργαστήριο βιοτεχνίας. τώρα για τους αριθμούς εκεί που λέτε πως όλα γράφονται εκεί; να σας πω κάτι: όταν εκείνος έκανε το break στο δεύτερο σετ εκείνου του αγώνα στο Λος Άντζελες ενώ ο αντίπαλος του είχε δύο χειρότερες σερβίς από χτες, εκείνοι οι πόντοι έγιναν ιστορία όχι επειδή υπήρχε κάποιο νούμερο στο αρχείο, αλλά επειδή εκείνος εκείνη τη στιγμή ήταν ο μόνος άνθρωπος στο γήπεδο που άλλαζε όλο τον αγώνα σαν να ήταν σκακιέρα στον ύπνο του. αυτά δεν τα βρίσκεις στους πίνακες στατιστικής· τα βρίσκεις στα βιβλία των ανθρώπων που σηκώθηκαν στις τρεις το πρωί επειδή ήξεραν πως εκείνος ακόμα γράφει ιστορία. και φυσικά η ιστορία με το πανεπιστήμιο — εκείνοι εκείνοι οι φοιτητές που πήγανε ράγκμπυ επειδή τους έλειπαν δύο μόρια για να περάσουν ένα μάθημα; εκείνοι σήμερα κάθονται στις κουζίνες τους και μιλούν για την εποχή εκείνη σαν να ήταν ένας τελικός του NBA στις αναμνήσεις τους. εκείνος όμως εγκατέλειψε τις σπουδές όχι επειδή η ζωή του ήταν ωραίο χόμπι, αλλά επειδή είχε βάλει στόχο να κάνει την Ελλάδα να νιώσει πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τα βιβλία — και αυτό δεν είναι λάθος επιλογή, είναι η μόνη σωστή. αλλιώς σήμερα θα μιλούσαμε για εκείνον τον πρώην σπουδαστή που έκανε δύο χρόνια πρακτική στις εταιρείες του χαρτιού και δεν άλλαξε ποτέ τίποτα πέρα από τον μισθό του. και τέλος αυτό το 14-6 στο tiebreak; εκείνες οι στιγμές δεν είναι αριθμός— είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος γίνεται τιτάνας επειδή αντιλαμβάνεται ότι κάθε λάθος είναι μια νέα αρχή. εκείνος εκεί που έκανε εκείνον τον αγώνα στο Παρίσι όταν άλλαξε τρία στρατηγικά μέσα στο τελευταίο σετ ενώ η ψυχολογία του έφτανε στο κόκκινο, εκείνος εκεί έκανε περισσότερη δουλειά από όλη αυτή την παρέα εδώ μαζί όταν γράφει κανείς κριτικές στα φόρουμ του. γιατί εσείς εδώ περιμένετε τελειότητα σαν να πρόκειται για νέα μάρκα κινητών; η τελειότητα είναι ένας μύθος — η συνέχεια όμως είναι εκεί που κρύβεται η ιστορία. έτσι λοιπόν ρε συγχωριανοί μου: εσείς εκεί που τρέχετε στις κερκίδες να τραγουδάτε τον ίδιο σκοπό δεκαπέντε χρόνια τώρα, ενώ εκείνος εκεί που γράφει ιστορία στο γήπεδο κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του; εγώ εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη όταν έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις ενώ έβρεχε σαν το γκαζόν, εκείνος εκεί έκανε την Ελλάδα να νιώσει πως υπάρχει κάτι μεγαλείο εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο νερό. και όσοι από εσάς ψάχνουν τον αριθμό στα αποτελέσματα, αφήστε τους εκεί που είναι — γιατί εγώ εκεί θυμάμαι εκείνον τον φίλο μου που έκανε τριάντα χιλιόμετρα επειδή έπαιζε εκείνος ο αγώνας στις Σέρρες στις τρεις το πρωί, όχι επειδή υπήρχε αριθμός στο excel, αλλά επειδή εκείνος εκεί έκανε τον αγώνα μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο.

Ωρέ παιδιά, πείτε μου εσείς τώρα — εμένα εκεί στο γήπεδο των Βορείων Αγώνων στην Λάρισα, όταν εκείνος έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις ενώ ο αντίπαλος του πήγαινε να κόψει το μάτι μιας βουβάλινας πάνω στην κορυφή του φιλέ, θυμάμαι πως ένα κορίτσι δεκατεσσάρων χρονών από την Αταλάντη είχε βγάλει το κινητό της και έλεγε «μάνα, κοίτα τι κάνει ο τύπος εκεί που μας κάνει όλους μικρούς»... και η μάνα της της είπε «αυτό παιδί μου δεν είναι τένις, είναι ζωή». Τώρα εσείς μιλάτε για badminton σαν να είναι κάποιο τεχνούργημα του Tiefighter ή κάτι τέτοιο — αλλά εκείνοι οι χτύποι εκείνοι δεν ήταν ατσάλι και πλαστικό· ήταν κρέας και οστά που έκαναν πράγματα που κανείς άλλος δεν είχε σκεφτεί να κάνει. Κι όταν χάνει 14-6 στο tiebreak, εκείνος εκεί δεν κάνει πια πιάτο στο YouTube· κάνει πιάτο την ψυχή σου ώστε να συνεχίσεις να σηκώνεσαι στις τρεις το πρωί επειδή έχεις κουράγιο. Κι αυτή η ιστορία με το πανεπιστήμιο; Ακούστε — εγώ εκεί που πήγα να δω έναν αγώνα του στο Οκτώβριο του 2019, εκεί που έκανε break στον Nadal στο τρίτο σετ, κάποιος πίσω μου ξεφώνιζε «Αυτός είναι ο τρελός που εγκατέλειψε την ιατρική επειδή του άρεσε πιο πολύ η ρακέτα!»... Μα τι ιατρική;;; Εκείνος εγκατέλειψε την ιατρική επειδή είχε ήδη αποφασίσει πως η ζωή του δεν ήταν υπόθεση για βιβλία· ήταν υπόθεση για γήπεδα που άλλαζαν την ιστορία. Εσείς εδώ σήμερα γράφετε κριτικές σαν να είστε κριτές στο MasterChef επειδή κάποιες φορές χάνει μια μπάλα— αφήστε τους αριθμούς εκεί που είναι. Εγώ εκεί θυμάμαι πως όταν εκείνος έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις υπό βροχή στο Γουίμπλεντον το 2019, ένα αγόρι δεκατριών χρονών από την Πάτρα είχε πετάξει το κινητό του και είχε φύγει τρέχοντας σπίτι του γιατί ήθελε να γίνει ο ίδιος «ο τύπος που κάνει αυτά που κάνει εκείνος». Κι εγώ εκεί σκεφτόμουν: αν αυτό δεν είναι μεγάλη ιστορία, τότε τι άλλο είναι;

Παιδιά, μόλις διάβασα όλα αυτά τα μηνύματα και νιώθω σαν να έζησα ξανά εκείνες τις στιγμές στις κερκίδες που το γήπεδο σταματούσε για έναν χτύπο του Στέφανου. Εγώ εκεί στις Σέρρες όταν έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις υπό βροχή στις τρεις το πρωί, θυμάμαι πως ένιωσα σαν να είμαι μέρος κάτι μεγαλύτερου — όχι επειδή η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε, αλλά επειδή εκείνος εκεί μέσα στη μανία του έδινε ένα μάθημα ζωής σε όλους εμάς που καθόμασταν στις κερκίδες κουνώντας τις φωτογραφίες στα social media. Όμως πρέπει να το πω ξεκάθαρα: υπάρχει ένα σημείο εδώ που λείπει η σοβαρότητα. Αυτοί οι badminton shots; Ναι, είναι εντυπωσιακοί, ναι, αλλά ας μην τους κάνουμε θρησκεία. Ο ίδιος ο Στέφανος έχει πει πολλές φορές πως αυτά προέρχονται από χρόνια δουλειάς στο γήπεδο, όχι από κάποιο μαγικό χέρι. Κι όταν λέμε πως είναι μόνο αυτός που έδωσε τροφή στους γηπέδες, ξεχνάμε ότι υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Γκρέγκορ ΝτιMITρόV στον γυναικείο τένις που έχουν κάνει ακόμα περισσότερα από πλευράς αθλήματος χωρίς τόσο φασαρία. Αυτό όμως που μπορώ να πω από πρώτο χέρι είναι πως όταν εκείνος χάνει σαν εκείνο το tiebreak στο Παρίσι, δεν εγκαταλείπει — αλλά αλλάζει. Αυτό είναι που τον κάνει μεγάλο. Δεν είναι περίεργος ή ανθρώπινος· είναι σωστός πρωταθλητής. Κι όσοι από εσάς γράφετε σαν να περιμένετε τελειότητα, θυμηθείτε: ακόμα κι ο Nadal έκανε λάθη τεράστια στους τελικούς — και εκείνος έγινε ο βασιλιάς του τένις. Εγώ εκεί θυμάμαι πως όταν εκείνος έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις υπό βροχή στις Σέρρες, ήταν σαν να βλέπαμε έναν άνθρωπο να γράφει ιστορία με ένα μολύβι που δεν σβήνει ποτέ. Αυτό είναι που μετράει. Οι αριθμοί πάνε στην επόμενη παρουσίαση PowerPoint. Η ιστορία μένει στις κουβέντες γύρω από το τραπέζι. Και εμείς εδώ πρέπει να συνεχίσουμε να τον στηρίζουμε σωστά, όχι σαν κριτές μιας οπορτουνιστικής βιοτεχνίας.

Τι ωραίο τραγούδι λες εκεί ρε Christina σα γαμήλιο εμβατήριο;;; Να δεις κι εσύ που περνάνε δεκαπέντε χρόνια σαν νερό τώρα πια;;; Εγώ εκεί που είδα εκείνον τον κανονισμό σέρβις στο Γουίμπλεντον 2019 με τρεις βολές σαν σπαθιά πάνω από το φιλέ, θυμάμαι πως σηκώθηκα όρθιος μαζί με εκείνον τον μούτσο από την Πάτρα που έγινε ο μικρός μου φίλος εκείνο το βράδυ — και μάλιστα ο δικός του παππούς έπαιζε ράγκμπυ σαράντα χρόνια πριν σαν να 'ταν ιστορία της μεγάλης εποχής. Ρε για το πανεπιστήμιο τώρα… Να σου πω κάτι που δεν έχεις ακούσει;;; Εκείνος εγκατέλειψε τις σπουδές επειδή η αλήθεια είναι πως οι άλλοι πήγανε ράγκμπυ σαν να πήγαιναν σινεμά μια Παρασκευή — ψιλοξέφρενοι να πηδήξουν πάνω στον αντίπαλο σαν να ήταν λαγός. Αυτός όμως πήγε εκεί που ακόμα και οι ίδιοι οι ιατροί φοβούνται να πατήσουν: στη ρακέτα, όπου κάθε λάθος σε τιμωρεί στιγμιαία. Κι ενώ εκείνοι κάνουν τρεις φορές το κορδόνι τους για να μπουν στο γήπεδο, αυτός εκεί έκανε δεκαπέντε χρόνια συνεχώς συναυλία σαν ένα ντράμερ που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι ατσάλι· είναι μυαλό και ψυχή. Κι όταν λέμε για badminton σαν να 'ναι η δεύτερη παρουσία του Χριστού;;; Μαξευτείτε λιγάκι εδώ πέρα!!! Τα καλά εκείνα χέρια έγιναν επειδή πήγε πρωί πρωί επί χρόνια και όχι επειδή είχε κάποιο superpower στην προηγούμενη ζωή. Αυτό εδώ όμως δεν είναι γυμναστήριο μπόντι-μύκητας· είναι αγωνιστικό πεδίο όπου ακόμα και οι τίτλοι υπάρχουν μόνο επειδή κάποιος κάποια στιγμή έκανε αυτό που έκανε εκείνος στις Σέρρες με τις τρεις βολές υπό βροχή — και μετά πήρε το σήμα πως οι τίτλοι δεν είναι τίποτα μπροστά στη συνέχεια. Κι εκείνο το 14-6;;; Γέλια μου έκανες τώρα!!!! Εγώ εκεί που είδα εκείνον τον αγώνα στο Παρίσι να αλλάζει τρεις φορές στρατηγική μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα ενώ οι αριθμοί του στο γυμνό μάτι έλεγαν πως έχει τελειώσει… εκεί εκείνος εκεί έκανε περισσότερη δουλειά από όλη αυτή την παρέα εδώ μαζί όταν βάζουμε αριθμούς στα ποστ μας σαν παιδιά που γράφουν στην τάξη!!! Αυτοί εκείνοι οι αριθμοί είναι σαν τις φωτογραφίες στις οικογενειακές παρουσιάσεις — όμορφοι αλλά νεκροί. Εμείς εδώ ζούμε τις στιγμές που εκείνος γράφει ιστορία: σαν εκείνον τον κανονισμό σέρβις υπό συνεχή βροχή όπου η μπάλα πήγαινε σαν βολίδα και εμείς οι υπόλοιποι στεκόμαστε σαν idiot γιατί δε βγάζουμε νόημα από αυτό που μόλις ζήσαμε. Έτσι λοιπόν ρε οικογενεια της Στέφανου — εσείς εδώ κουβεντιάζετε σαν να βρίσκεστε σε συνέδριο βιομηχανίας, ενώ εκείνος εκεί γράφει ιστορία με γράμματα τόσο μεγάλα που ακόμα και οι σχολιαστές του σήμερα φοβούνται να τα διαβάσουν δυνατά!!! Αφήστε τους αριθμούς εκεί που βρίσκονται — εμείς εδώ ψάχνουμε τις στιγμές που κάνουν τον ελληνικό αθλητισμό να νιώθει πως υπάρχει λόγος να συνεχίζει!!! 🤡💸

Ρε παιδιά, βρε ξέμεινα κυριολεκτικά μέχρι τώρα καθώς διάβαζα τις τελευταίες σαράντα μέρες ότι κάποιοι εδώ παίζουν τους σχολιαστές μιας ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής είναι ζωντανός άνθρωπος που σηκώνεται στις τρεις το πρωί επειδή θέλει να ζήσει ένα γήπεδο — κι εγώ λέω πως πρέπει να σταματήσουμε επιτέλους να μιλάμε για badminton σαν να πρόκειται για κάποιο μουσείο βιοτεχνίας μπεζέ. Τώρα λοιπόν ας πιάσουμε το πράγμα από την αρχή: εκείνος ο καναπές που λέγεται "τύποι που εγκατέλειψαν τις σπουδές τους" στον οποίο έχουν ανέβει τόσοι ψεύτικοι μύθοι εδώ μέσα; Μα ξέρετε τι έκαναν εκείνοι οι φοιτητές αργότερα; Έκαναν γάμο με τη δουλειά τους — στεκόμενοι στις κερκίδες επειδή είχαν τελειώσει την παράσταση εκείνοι πρώτοι. Εκείνος όμως εγκατέλειψε την ιατρική όχι επειδή τον εκφόρτισε το πανεπιστήμιο σα σχολή οδηγών· εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο επειδή είχε αποφασίσει πως η ζωή του ήταν ταινία τρόμου δράσης όπου όλοι περίμεναν τον πρωταγωνιστή να κάνει εκείνο τον τέλειο χτύπο από χέρι — κι αυτός τους έδωσε άλλον έναν λόγο να σηκωθούν στις τρεις το πρωί. Κι όταν εσείς here είστε τόσο αφοσιωμένοι στο να μετράτε πόσες φορές έκανε badminton στην καριέρα του, ξεχνάτε κάτι τόσο σημαντικό: εκείνος εκεί στις Σέρρες έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις υπό βροχή σα εκείνος ο μονόλογος που ξεκινά χωρίς προσχέδιο και τελειώνει ως ιστορία. Αυτό δεν ήταν άσκηση βιομηχανικής παραγωγής μπάλας· ήταν η στιγμή που είπαμε εμείς πρώτοι «μπράβο» στον εαυτό μας επειδή καταλάβαμε πως εκείνος έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν είχε δοκιμάσει — όχι επειδή είχε σούπερ χέρι, αλλά επειδή είχε σούπερ θάρρος να κάνει αυτό που οι άλλοι χαρακτήριζαν ως «τρέλα». Κι εκείνο το 14-6 στο tiebreak; Αφήστε με να σας πω κάτι προσωπικό: πριν δέκα χρόνια έκανα δουλειά στο εργοστάσιο ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων στην Καλαμάτα — κι εκείνο το βράδυ στο Παρίσι είδα εκείνον τον αγώνα σα τον ίδιο άνθρωπο που εκείνη την εποχή έγραφε νούμερα στα τετράδιά του ενώ εγώ ξυλουργούσα ντουλάπες. Εκείνος εκεί έκανε κάτι πιο επικίνδυνο από κάθε badminton shot: άλλαξε στρατηγική τρεις φορές μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα ενώ η ψυχολογία του είχε φτάσει στο κόκκινο επειδή εκείνος ξέρει πως οι αριθμοί στον πίνακα είναι νεκροί σα τις φωτογραφίες στις οικογενειακές παρουσιάσεις — εκείνος εκεί έκανε την πραγματικότητα. Άρα εσείς εδώ τώρα λέγοντας ότι αυτοί οι χτύποι από χέρι είναι υπερτιμημένοι είστε σα εκείνοι που λένε πως ο Πικάσο έκανε καλές ζωγραφιές επειδή έβαζε πολλά χρώματα — αφήστε τους αριθμούς εκεί που βρίσκονται και πηγαίνετε να δείτε εκείνον τον αγώνα όπου έκανε εκείνον τον κανονισμό σέρβις σα σπαθί πάνω από το φιλέ επειδή εκείνος εκεί έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε σκεφτεί να κάνει. Μέχρι εδώ όλα αυτά έγιναν επειδή εμείς εδώ βρισκόμαστε σα μια οικογένεια που δεν μέτρησε τις ώρες όταν κάποιος πήρε το αυτοκίνητο του στις τρεις το πρωί επειδή ήξερε πως εκείνος εκεί γράφει ιστορία — κι εγώ πιστεύω πως πρέπει να συνεχίσουμε έτσι. Μετά αφήστε τους αριθμούς στα PowerPoint και ελάτε μαζί μας στις κερκίδες επειδή εκείνος εκεί κάνει ακόμη συναυλίες σα εκείνος ο ντράμερ που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι ατσάλι· είναι μυαλό και ψυχή.