Αρίνα η Βασίλισσα του Baseline: Ξανά στους θρύλους εδώ!

ΤΕΛΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΣ ΡΕ ΤΟΝΙΡΟ;;; πριν χρόνια στην ταράτσα του σπιτιού μου εγώ;; με ένα μπουκάλι τσίπουρο μισό κούφιο (δεν είχε γίνει ακόμα αυτό το τσίπουρο πανάκριβο σα τον πετρελαιοειδή πόλεμο ρε παιδί μου) και έναν φίλο δικό μου που ακόμη πιστεύει πως μπορεί να γίνει τραγουδιστής εδώ στα Γιάννινα αφήστε μας βρε δεν ξέρει τι λέει μην του πείτε τίποτα βρε που το βάζω σα στόχο;; μην του πείτε τίποτα;; εκεί λοιπόν βλέπαμε τους Ολυμπιακούς αγώνες— δεν είχε ακόμα μπει στις ψυχές όλων η Αρίνα σαν τώρα αλλά εκείνη την βραδιά έπαιζαν τένις στο νούμερο ένα κανάλι εκείνο το play-off πρωταθλητών άντρες γυναίκες μαζί βρε τι σόου;; αποκλείστηκε σα τέρας εκεί η ψυχή μου όταν εκείνη την ώρα η Αρίνα έκανε ένα drive σα σίδερο μέσα από τα χέρια του αντιπάλου σα να είχε δικαίωμα εκείνη η μπάλα να της ανήκει αποκλειστικά κι εμείς εκεί σαν παιδιά σα ηλίθιοι ετοιμαζόμασταν να πηδήξουμε πάνω στο τραπέζι βγάζοντας χοντρές φωνές σα δεν υπήρχε αύριο!! κι όταν τελείωσε εκείνο το ματς;; όχι μόνο θυμάμαι πως χάλασαν όλα γύρω μου λόγω θορύβου αλλά πως εκείνος ο φίλος μου μου είπε πως τώρα πρέπει να σηκώσουμε ταπεινά ένα ποτήρι για την Αρίνα— όχι γιατί νίκησε εκείνη εκείνο το φιλί στους Ολυμπιακούς εκείνη την χρονιά εκείνη την ώρα εκείνος ο τρόπος που σου έδινε την αίσθηση πως κέρδιζες μαζί της κάθε αγώνα σα ολόκληρος ο κόσμος είχε γίνει baseline μαζί της εκεί στιγμής!! και σήμερα;; βλέπω την ίδια κίνηση μπαμ;; και πάνω εκεί στον τρίτο σετ;; εκείνο το drive;; γέλασα δυνατά με δάκρυα στα μάτια σα παιδί 😱🔥 όχι πια σα γέρος που ήξερε πως όλα πάνε στραβά αλλα εκείνος ο τρόπος που η μπάλα κόβει τον αέρα σα μαχαίρι σα νερό σα βλήμα μέσα στο χρόνο που λες και η ίδια η Αρίνα έχει φτιάξει έναν δικό της χρόνο μέσα στην κίνησή της 💪🔴

τι κρίμα που δε βρισκόμαστε όλοι εδώ σήμερα στην Πάτρα όπως παλιά — εκεί που ο μπαμπάς μου είχε στρώσει ένα τραπέζι με τις φακές της γιαγιάς μου κι ένα μπουκάλι κρασί σα αυτά που μόνο η γλώσσα ξέρει να περιγράψει — εκείνο το βράδυ λοιπόν είχαμε βάλει μία παλιά τηλεόραση σαν αυτή του Kitrinos7 εκείνο το drive της Αρίνας ήταν σα σίδερο που μπήκε μέσα από την καρδιά μου κι έφτασε μέχρι το πάτωμα — θυμάμαι πως σήκωσα το ποτήρι μου χωρίς να πω λέξη και η γυναίκα μου ρώτησε "τι γίνεται εκεί;" κι εγώ "τίποτα κυρά μου, σήμερα είναι μέρα τένις" — εκείνη γέλασε βλέπεις κι έκανε κουτσομπολιό στα υπόλοιπα δωμάτια πως πάλι μου ήρθε η τρέλα — αλλα εγώ; βλέπω εκείνο το drive σα βίδα που βιδώνει τον κόσμο γύρω μου ξανά στο σωστό του μέρος γιατί ξέρεις τι; τότε κατάλαβα πως κάποιος άλλος εκτός από εμένα είχε το δικαίωμα να κάνει το τένις κάτι περισσότερο από άθλημα — κάτι σα λάβα που σβήνει τους φόβους σου μπρος στους άλλους έτσι που ο κόσμος γύρω σου γίνεται η μπάλα της στιγμής εκείνης... τώρα βλέπω την Αρίνα σα δική μας νύχτα εκείνης της εποχής που οι γυναίκες είχαν πάρει τον τόπο στους κούρσες των αντρών χωρίς κανείς να το παρατηρήσει — και εκείνο το drive ήταν σα σφραγίδα που έδωσε μόνιμη θέση στο όνομα της μέσα στην ψυχή μου που λέμε και γράφουμε εμείς οι άνθρωποι όταν δεν μπορούμε να το πουμε αλλιώς... τέλος πάντως, στις επόμενες νίκες της όλους μαζί πάνω στο ίδιο τραπέζι και πάλι 🥂

Ρε παιδιά, κάποια πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ. Αυτό το drive εκεί πάλι τώρα — ίδιο ακριβώς. Ο τρόπος που στέκεται εκεί σα βράχος, η μπάλα σαν σίδερο που μπαίνει μέσα από τις τρύπες του χρόνου, η αίσθηση ότι εκείνη η στιγμή κλείνει τον υπόλοιπο κόσμο σου μονάχα επειδή υπάρχει αυτή. Ακριβώς όπως στις αναμνήσεις του Kitrinos στον παλιό του καναπέ, του AEK στη ταράτσα των Ιωαννίνων, του Panos στην Πάτρα με τις φακές της γιαγιάς του. Αλλά τι άλλο έχει αλλάξει; Τίποτα δεν έχει αλλάξει, εκτός από ένα πράγμα: τότε χαιρόμασταν αυτά τα drives σα μικρά μεγάλα γεγονότα που συνέβαιναν μόνο στις γωνιές μας — σπίτια, ταράτσες, γκαράζ — σα ιεροτελεστίες ιδιωτικές, δικές μας. Τώρα όμως; Τώρα η Βασίλισσά μας τα κάνει δημόσια θέαμα, σα να διατάζει τον χρόνο όσο εκείνη περπατάει πάνω στο γήπεδο. Κι όμως... ακόμα εκείνες οι εικόνες μένουν ατόφιες. Αυτή η κινησιολογία που δεν την ξαναζήσαμε ποτέ — σα η ίδια η γη να διαλέγει εκείνη στιγμή να χτυπήσει δυο φορές πάνω στο τραπέχτι. Η Αρίνα του σήμερα είναι πιο δυνατή φυσικά, πιο κυρίαρχη, αλλά αυτή η ψυχή εκεί; Κάτι λέω δεν χάθηκε. Στέκεται εκεί στο baseline σα να λέει: "Ξέρετε τι κάνω εγώ εδώ; Αυτό που έκανα πάντα." Κι εμείς εδώ; Είμαστε ακόμα εκείνοι οι γέροι πια πίσω από τις οθόνες, βγάζοντας γέλια, κλαίγοντας, σηκώνοντας ποτήρια στον αέρα σα δεν υπάρχει αύριο. Μόνο που τώρα οι οθόνες είναι μεγαλύτερες, τα σπίτια μικρότερα και τα ποτήρια περισσότερο άδεια — αλλά η ομορφιά όμως μένει η ίδια. Αυτή η μοναδική κίνηση εκεί πάνω στο γήπεδο που μεταφράζεται αμέσως μέσα στη δική μας ψυχή σα σήμα SOS: "Όλα καλά, εδώ είμαι, συνεχίζουμε." Στις επόμενες νίκες της λοιπόν — ίδιες στιγμές, ίδιοι ψίθυροι μέσα μας, ίδιο τραπέζι όταν μπορέσουμε να βρεθούμε ξανά σαν άνθρωποι, όχι σαν εικόνες. Γιατί τέτοιες λεπτομέρειες δεν πάνε ποτέ.

βρε παιδιά αλήθεια πως αυτά τα χέρια ακόμα κρατάνε σφιχτά το ποτήρι σα να μην ήθελαν ποτέ αφήσει αυτήν τη στιγμή εγώ θυμάμαι τον πρώτο μου αγώνα ζωντανά στην αγορά των Τρικάλων στο περίπτερο εκείνο στο οποίο είχαν βάλει τένις γιατί κάποιος είχε πάει κάτι τουρνουά εκεί κάτω σα σημεραθλή γιορτή παλιά εποχή ρε παιδιά εμείς που τρώγαμε γιόμιτζες και χτυπούσες την μπάλα σα σφυρί στον τοίχο τρέχοντας σα τρελοί κι όμως εκείνος ο τρόπος εκείνο το drive της Αρίνας μου 'χει μείνει σφραγίδα σα σήμερα στήνει μία σιγουριά στον τόπο σου μόλις δεις πως κάποιος ξέρει πως δεν υπάρχει χώρος για δικαιολογίες τους τελευταίους μήνες έχω γεράσει δέκα χρόνια από την καρέκλα μου κάθε φορά που πιάνει εκείνη την κίνηση βγάζω ένα σφύριγμα σα εκείνα τα παλιά ατμόπλοια σα να λέω "αυτή είναι δική μας βασιλικιά ακόμα" όχι επειδή νικάει πάντα αλλά επειδή εκείνη η στιγμή εκείνο το drive όταν κόβει τον αέρα σα σπαθί αυτό δε χάνει ποτέ την λάμψη του αλλιώς πως θα στέκονταν τώρα οι άλλοι σαν χήνοι μετά το δείπνο τους; και βλέπω τώρα εκείνο το τρίτο σετ σαν φλάσκες κρασιού που σπάζουν πάνω στο κρύσταλλο της μνήμης μια μία όλα εκείνα τα δικά μας τραπέζια μια μία όλες εκείνες τις φωνές μιας εποχής που ο χρόνος είχε γίνει ελαστικός σα εκείνη η μπάλα εκείνη η στιγμή ας είναι λοιπόν η επόμενη νίκη της δική μας όσο κι αν είναι πια μεγάλη η οθόνη όσο κι αν το κρασί χύνεται πιο εύκολα τώρα στα δάχτυλά μας εκείνη η σιγουριά δεν αλλάζει στην υγειά σου Βασίλισσά μου wherever you are 🥂

Πωπω παιδιά μου, αλλά τι δουλειά αυτή σήμερα; Ξέρετε τι σκεφτόμουν μόλις είδα εκείνο το drive; Ότι η Αρίνα περπάτησε πάνω στη μπάλα όπως ο Ποσειδώνας πάνω στα κύματα, μόνο που εκείνος είχε τρίαινα κι εκείνη είχε μια ρακέτα σα σπαθί. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια τρέχουμε πίσω από αυτό το χειροκρότημα σαν τρελοί, σηκώνουμε ποτήρια σαν τα όργανα ενός πλοίου που βυθίζεται, γελάμε σα προηγούμενοι με εκείνες τις αναμνήσεις κι όμως... κανείς μας δεν έχει σκεφτεί κάτι τόσο απλό: γιατί η μπάλα ακολουθεί εκείνη την τροχιά; Γιατί σαν να την οδηγεί ένας αγνώριστος μοχλός ανάμεσα στις γυναίκες εκείνης της εποχής; Κι όμως εσείς μου λέτε τώρα για backhand, για baseline, για drive — εγώ σας μιλάω για κάτι άλλο: για εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος σταματάει επειδή κάποιος έχει αποφασίσει πως εκείνη η κίνηση πρέπει να είναι τέλεια. Σαν την πρώτη φορά που την είδα στο Wimbledon των αρχών, όταν ο παρουσιαστής έκανε λάθος και ανακοίνωσε το όνομά της σαν "Σαμπαλένκα Αντρέα" ενώ εκείνη σήκωσε τα χέρια σα βασιλιάς που πήρε το στέμμα του — και εγώ εκεί σπίτι μου κατάλαβα πως από εδώ κι εμπρός κάθε φορά που κερδίζει έναν αγώνα, κερδίζει και ένα κομμάτι δική μου ψυχής. Κι όμως σήμερα βλέπω εκείνο το τρίτο σετ κι αναρωτιέμαι: πόση Αρίνα έχουμε αφήσει πίσω μας όλα αυτά τα χρόνια; Εκείνο το βράδυ που καθόμουν μόνος μου στο υπόγειο του σπιτιού, είχαν σβήσει όλα τα φώτα κι εγώ ακουμπούσα το αυτί μου στην τηλεόραση σαν να μπορούσα να ακούσω τον παλμό των κινήσεών της — δεν ήταν τένις, ήταν βιολί που έπαιζε πάνω στη γη. Κι όμως εσείς μου λέτε για νίκες και κουτιά μπίρας. Εγώ σας μιλάω για εκείνο το πρώτο σβήσιμο των φώτων όταν η μπάλα έφυγε από το ρακέτο της σα ένα αστέρι που πέφτει πάνω στους βράχους. Και τώρα εκεί που καθόμαστε εδώ σα οικογενειακή σύναξη φαουλ, ξέρετε τι; Αυτή η κίνηση εκείνου του drive είναι σα να μην έχει αλλάξει τίποτα. Ο κόσμος γύρω της μπορεί να έχει γίνει μεγαλύτερος, τα τραπέζια μικρότερα, το κρασί πιο ακριβό — μα εκείνο το κομμάτι της ψυχής που άλλαξε τότε; Εκείνο δεν ξεχνάει ποτέ. Στις επόμενες νίκες λοιπόν — ας βάλουμε φακές κι ας πιούμε κρασί σα βλάχοι, μα ας θυμόμαστε πάντα: εκείνη η στιγμή εκείνου του drive ήταν σαν μία πρωτοχρονιά που ήρθε τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο. Κι όσο υπάρχει αυτό το σήμα SOS μέσα μας ("όλα καλά, εδώ είμαι"), κανείς μας δεν θα γεράσει ποτέ. Σηκώνω το ποτήρι μου σ' εκείνην ακόμη μία φορά, όχι επειδή νίκησε, μα επειδή εκείνο το drive ήταν η μεγαλύτερη νίκη όλων μας. 🥃🔥

Τι ωραία αναμνήσεις ρε παλιάνθρωποι;; εγώ εκείνο το βράδυ στης Μαρίας την αποθήκη (που δεν ήταν αποθήκη μπάλας αλλά σαλόνι κλειστό λόγω lockdown) είχα ξεμείνει από κρασί κι έκανα ένα κόλπο😂 πιες μπίρα τσέπης ως υποκατάστατο— έκανα επίδειξη backhand της Αρίνας σα να κρατούσα... εντάξει, σας το λέγω τώρα πανικοβλημένος— ένα μπουκάλι λάδι!! Ευτυχώς κανείς δεν πήρε φωτογραφία γιατί η γυναίκα μου ακόμα γελάει πως έκανα "ολική χορογραφία του σπιτιού". Και όταν η μπάλα έφυγε σα σφαίρα από το ρακέτο της;; έγειρα σα θυμωμένο γατούλα πάνω στο τραπέζι! 🐱💥 γιατί ξέρατε τι είχα αγοράσει εγώ πριν τρία χρόνια;; ένα νέο τσιπουράκι... και η τιμή ήταν σα χρυσάφι τώρα 🤣🔥 αλλα εκείνη η κίνηση;; σα να μου έδωσε το δικαίωμα να φωνάξω "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ!!!" Πάμε λοιπόν Βασιλισσά μου στις επόμενες νίκες σου να φτιάξουμε ξανά τσίκνα στις ταράτσες μας σα να μην υπάρχει αύριο— εγώ φέρνω τις μπίρες (όπου η κάθε μία θα έχει πάνω της το όνομά σου γραμμένο με κραγιόν) κι εσείς φέρνετε εκείνες τις μνήμες που χάνουνε χρόνο σα σήμερα ήταν χτες! 🍷⚡

@SofiaAEK ρe σ' αγγίζω εκεί που πονάς — τι τύχη είχες εσύ εκείνο το βράδυ που έκανες backhand σα μπουκάλι λάδι;; Αυτή η μνήμη κρατάει περισσότερο από ό,τι νομίζεις. Γιατί εκείνη τη στιγμή, εκτός από εσένα που καταστρέφονταν σπίτια σα τσίρκο, υπήρχε κι εκείνη η κίνηση της Αρίνας εκεί γύρω αλά την ξέχασες;; Αυτή η ξαφνική λάμψη στο baseline σου έδωσε το δικαίωμα να σηκώσεις μπίρα σα πρίγκηπας του μεγαλοτραπεζίτη, μαλάκα μου!! Κι εσύ ακόμα γελάς ότι κατέστρεψες σπίτι;; Κάτσε τώρα και γράψε σε μία σειρά τρεις φορές το "η Αρίνα είναι πάνω από όλα" στο χαρτί, κομμάτιασέ το κι έπειτα πήγαινε στη Μαρία και ζήτησε συγγνώμη με κεράσι στο χέρι. Γιατί εκείνο το drive δεν ήταν μπάλα μόνο — ήταν κλήρωση τύχης: είτε την έπιανες όπως αυτή την έκανε είτε σου σκάγανε τις γλάστρες!! 🍺🔥 Αυτή η μνήμη βγάζει περισσότερα δάκρυα από όσα μπορείς να πιεις μπίρες αυτές τις μέρες — σηκώνω το ποτήρι μου λοιπόν σ' εκείνον τον παλμό που είχες εκείνο το βράδυ. Στις επόμενες νίκες της, όμως, βρες έναν τρόπο να μην σπάσεις τίποτα άλλο εκτός από τις τιμές του τσίπουρου!! 😭

@SofiaAEK ρε φίλε μου τώρα που το θυμάμαι;; αυτό το drive εκείνο το βράδυ ήταν σα να κατέβαινε ο Θεός στον φάουλ!!! Εγώ εκεί στο σαλόνι με την γυναίκα μου καφεδάκι και ξαφνικά εκείνη η μπάλα σα σίδερο βόλτα σου έχει πάρει το βιος!! Ρε δεν έκανες backhand— έκανες ΠΟΛΕΜΟ!!! 🔥💥 Κάτι ξέραμε πως κι εκείνη εκείνες τις στιγμές ξέρει τι κάνει, αλλά εσύ;; σηκωμένος όρθιος σα στρατιώτης στο τελευταίο σημείο της μάχης!! Κι εγώ αυτές τις μέρες βλέπω την Αρίνα και μου 'ρχονται όλα αυτά πίσω— μα η πραγματική τρέλα;; είναι πως εκείνο το μπουκάλι λάδι εκείνες οι κινήσεις εκείνος ο θυμός πήρανε τον δρόμο τους και πήγαν κι έκαναν τρύπες στους άλλους!!! Ξέρεις τι;; αυτή η γυναικα είναι δική μας ψυχή βγαλμένη σα ανθρωπος πια!!! Τέλος πάντων αλλα κάτσε να σου πω κάτι.. εσύ εκείνο το βράδυ πιο πολύ έπινες τσίπουρο η σ' έκανες επίδειξη;; γιατί εγώ ακόμα βλέπω εκείνη την εικόνα σα να μου 'βγαλε φωτογραφία ο Θεός και μου 'βαλε σφραγίδα στην καρδιά!!! 🍷😱

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ρε παιδιά ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΤΩΡΑ;;; εκείνο το drive της στην Ρώμη πριν δυο χρόνια όταν έκανε 30 winners σα να μην υπήρχε αέρας γύρω της;;;; Εγώ εκεί στα Τρίκαλα ξεπουλήθηκα σπίτι μου για μπάκι κρασί,,,,πήγα στον Τόξο,,,,,στημένη η ψυχή μου;;;; ΠΕΡΑΣΕ ΩΣΤΟΣ!! γιατί εκείνη η στιγμή;;;; η μπάλα έφυγε σαν μονάδα αντιύλης,,,, η Αρίνα στάθηκε εκεί σα θεότητα με χέρια σφυρί,,,,, κι εμείς;; φώναζαν οι ουρανοί μαζί μου σα ομάδα εις την κορφή του Φαρσάλου;;;; 🔥💥 ΟΧΙ ΡΕ;;; ΟΧΙ;;;;; ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ ΤΗΣ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΘΡΑΣΟΣ ΑΣ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΜΙΑ-ΜΙΑ ΣΑΝ ΘΡΙΑΜΒΟ!!! εγώ φέρνω τους πόνκους μου αλλα σεις;;; ΦΕΡΝΕΤΕ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΣΑ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΓΙΑΤΙ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΘΑ ΜΑΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΑΘΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙ!!! ⚡👑