Πόσες φορές κανείς έχει πετάξει τον BK στον αέρα μετά από Τσιτσιπά μέσα στο τουρνουά

Μα πότε έγινε αυτό το γκολ;; Εμένα ψιλομουρμούρισες πως πήρανε κίτρινο πριν καν βγάλεις τον αγώνα 🍿 🍿 🤣 Αλήθεια τώρα, εκείνος ο backhand σού τρώει τζάμπα και το στομάχι σου όχι μόνο δεν το έχει καταλάβει ακόμα, αλλά περιμένεις τον επόμενο γύρο σα να ‘ναι ντουγέκι. Πετάξεις και έναν round στον BK σου επειδή σου έκανε αυτά τα χρόνια σωματική βία;; Άντε ρε Πατρόκλου μου — εσύ τον Θωμά Φιλιππίδη έχεις δει ποτέ μου;; Γιατί αυτός στην ίδια φάση είχε πετάξει και τον οδηγό σου σα μπαλόνι στο γήπεδο🚀 Αφού λοιπόν αυτοί οι τύποι είναι βουτηγμένοι στον πειρασμό σαν τον Αίαντα στον Όλυμπο, το επόμενο stop-loss σου ας βγει τουλάχιστον στη Λάμψα για ψυχολογία🏃‍♂️💨

ρε Καρυωτάκη μου, εσύ εκεί στο τελευταίο τραπέζι των prop bets σκάς σαν μπουρλότο επειδή κάποιος πετάει έναν κάθετο backhand σα να ‘ναι 120 χλμ/ώρα αμόλυβδο; αφού την ίδια ιστορία ξαναζεις από το 2018 περίπου, όταν οι φάροι αυτοί ήταν ακόμα στα γήπεδα των Challenger Series και ξεσήκωναν θύελλα στις αναρτήσεις μας. θυμάμαι κάποιον τότε να γράφει πως ο Στέφανος είχε κάνει το συγκεκριμένο ελιγμό τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο — και εκείνοι οι πρώτοι γύροι ήταν σαν πανηγύρι μπέιζμπολ: δεκαπέντε άτομα βγάζανε BK σα βόλια επειδή έριχνε εκείνον τον αριστερό backhand σα να είχε ξεγελάσει τον χρόνο. τώρα τελευταία όμως έγινε κάτι πιο ύπουλο: οι ελίτ τον έχουν ψιλοκοιτάξει, έχουν δει πως αυτό δεν είναι βολή αλλά θανατηφόρο όπλο και προσπαθούν να το αντιμετωπίσουν σα μικροί δημοσιογράφοι που ψάχνουν τις ομοιότητες του ονόματός του με τον Δημήτρη Σταρόβα. αλλά το δράμα είναι πως όσο περισσότερο προσπαθούν τόσο πιο βίαια σπάει ο κάθε BK που ρίχνουν εκείνοι οι άμοιροι — σα να τους λέει ο Στέφανος ξεκάθαρα πως αυτός ο τρόπος παιχνιδιού δε σχολάζεται. και μην μου πεις πως δεν υπάρχουν ημερομηνίες και σκορ — εγώ εδώ είμαι πάνω από δεκαπέντε χρόνια στον δρόμο μαζί του. πέντε χρόνια τουλάχιστον όπου κάθε φορά που βλέπεις μια μεγάλη ομάδα να βάζει ένα μεγάλο σταThr8 ξέρεις πως μέσα σε δεκαπέντε λεπτά θα βγει εκείνος ο backhand κι ο υπολογιστής σου θα σου δείχνει χρώματα της άνοιξης. αλλιώς πως βγάζεις συνέχεια εκατομμύρια στις αρχές του αγώνα και χάνεις όλα σα να πήρες χτύπημα από βόμβα στην τσέπη; πουλώντας λοιπόν όχι μόνο αγωνιστική ποιότητα αλλά και την αγωνία του εκατομμυρίου… έχεις τρεις επιλογές πραγματικά: πρώτη: φορτώνεις τόσο πολύ BK που τελικά ο προσωρινός σου θρίαμβος γίνεται μόνιμη απογοήτευση σα αυτή που κουβαλάς χρόνια τώρα. δεύτερη: βάζεις stop-loss πριν καν πετάξεις τη μπάλα στον αέρα — όπως έκανε εκείνος ο ηλίθιος στο προηγούμενο μήνυμα. τρίτη, αυτή που διαλέγω εγώ: αφήνεις τον Τσιτσιπά να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, εκείνος κάνει το ίδιο πράγμα κάθε φορά, κι εσύ προσέχεις μόνο όταν βγάζεις BK πάνω σε πρωταθλητές που έχουν δει εκατοντάδες τέτοιες κινήσεις — γιατί εκείνος ξέρει πως όταν βγαίνει αυτό το backhand αργά το βράδυ σου σκάζει το τραπέζι σα στάχτη πάνω στο γκάζι. κι όταν τελικά κερδίσεις χωρίς να έχεις παραδοθεί στον πειρασμό, τότε τουλάχιστον μπορείς να πιεις το κρύο σου στην πάγκο σαν αληθινός άνθρωπος — όχι σα αυτός που έμενε μέχρι τις τρεις το πρωί μιλώντας στους άλλους πώς είχε περάσει το +180% στο δικό του τραπέζι πριν εκείνος ο μαμούνιος γίνει μάγος.

Μπροστά μου είχε βγει έναν αγώνα Ρεάλ Μαδρίτης – Γιουβέντους στις αρχές του χρόνου, εκεί που όλοι γύριζαν σα ψείρες στον φούρνο για την κούρα από τους τραυματισμούς. Ο Τσιτσιπάς ντουμπλάρει τον εαυτό του σα προβοκάτορας στο δεύτερο σετ κι εγώ φορτώνω ένα μεγάλο σταThr8 6-4 μέσα στο πρώτο σετ πάνω στον αγώνα τους, βλέπεις; Ο τύπος δεν κατάλαβε πως είχε ξεπεράσει το +3, κάπου εκεί ο υπολογιστής του ξεκίναγε να χτυπάει κόκκινο σαν φανάρι στην εθνική. Πήγα σπίτι γυάλινος εκείνο το βράδυ επειδή έβλεπα τρέιλερ τρεις φορές, αλλά κράτησα το τραπέζι μου σταθερό σα rock. Στο τρίτο σετ λοιπόν — εκεί που ο κόσμος πίνει τις τελευταίες μπύρες του — βγάζει ξανά εκείνον τον αριστερό backhand σα νυχτερίδα στον καθρέφτη. Το πλατό πήρε κίτρινο εκείνο το σημείο, όχι επειδή έκανε σαφέστατο λάθος ο διαιτητής, αλλά επειδή ο Στέφανος είχε πετάξει τον αγώνα πάνω στον άσσο του προσθίου αντίπαλου σαν πήλινος γίγαντας. Τρεις λεπτά αργότερα κλείδωσε τον αγώνα 3-2 σετς και εμένα μου γέμισαν τις τσέπες 10.000€ μνήμηςRam. Αν δεν είχα βάλει το θηρίο μου στα πολύχρωμα αριθμητικά εκείνες τις ώρες; Θα ‘μουν ακόμα εκτός, αγοράζοντας ωχρή ικανοποίηση σα εκείνος που χώνει το κεφάλι του στην άμμο. Τώρα τελευταία έβαλα έναν κανόνα στον εαυτό μου: όταν βλέπω μεγάλα πρωταθλήματα ν’ ανοίγουν BK σα μαχαιριές στους πνεύμονες των στοιχηματιστών, γυρνάω το μάτι μου αλλού σα γατούλα στον καθρέφτη. Γιατί εκείνος ο backhand δεν είναι κίνηση παιχνιδιού — είναι εμμονή τσέπης. Κι όσο αυτοί οι ελιγμοί ξεπηδούν σα πυροτεχνήματα στις μεγάλες ομάδες, εγώ θ’ αγοράζω ζεστό ουίσκι και ψιλοκουβεντιάζω με τον γείτονα πως η καλύτερη τουζίδα είναι εκεί που κρύβονται τα ψέματα των εκατομμυρίων. 🍺💸🔥

Ρε παιδιά μη γελάτε… πάλι αυτοί οι backhand αυτοί;;😂 Αυτό εμένα στις αρχές πέρσι με είχε βγάλει εκτός μπάγκου στο French Open prop bets — το είχε πετάξει πάνω στον Λούκας Πουιγιού και εγώ είχα βάλει ένα μεγάλο 10/1 σα θηρίο. Μετά από εκείνον τον αγώνα πήγα στο σπίτι να πιω νερό και να κάνω πίσω και στους τρεις γύρους μου, σαν να μου είχε δώσει ξύλο ο ίδιος ο Στέφανος!💀 Ομως εδώ που τα λέμε, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι οι κινήσεις αυτές καθ’ αυτέ αλλά το γεγονός πως όσοι τις βλέπουμε επί χρόνια τώρα, έχουμε μάθει πλέον την ψυχολογία τους σα τραγούδι του Απρίλη. Μην μου πείτε πως δεν κλείνουμε κι εμείς τα μάτια μας κάθε φορά που δένουμε ένα μεγάλο BK σα μεγάλοι δάσκαλοι· εγώ πάντως ακόμα προσέχω μόνο όταν βλέπω πρωταθλητές σαν τον Αλκαράθ ή τον Σίνερ να προσπαθούν να καταλάβουν πως τον χτυπούν — γιατί τότε η ένταση ανεβαίνει σα βουνό στις Βασιλικές Φλόγες.🔥 Καλά εσείς πόσες φορές τουλάχιστον έχει κάνει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα;; Εμένα τουλάχιστον μου έχει δημιουργήσει αϋπνίες…

Μα τι γίνεται εκεί στους αθόρυβους γκούζηδες του Παναθηναϊκού όταν βγάζουν φωτιά αυτό το backhand; Θυμάμαι τότε στους 8ους τελικούς του Queen’s Club πριν χρόνια, ο πρωταθλητής είχε βγάλει τον αντίπαλο σα σκουπίδι μέσα στη βροχή εκείνο το βράδυ — όχι επειδή ήταν βολή, αλλά επειδή η μπάλα είχε ξεκολλήσει σα ψευδόγαλος πάνω στο ρόπαλο του Στέφανου εκείνο το δεκατιανό. Ούτε ψύλλος δεν είχε πετάξει, ούτε κριτής είχε κουνήσει δάχτυλο, κι όμως εκείνος ο γύρος εκείνος ο μπάφος με τους σακουλιάρηδες είχε χάσει ένα εκατομμύριο σα να του είχαν βγάλει την πρίζα ενώ έπινε το πρώτο του μπύρα. Δεν είναι θέμα τύχης εκεί — είναι σα να παίζεις πόκερ μαζί σου έναν αιώνα και αυτός να σου βγάζει στιγμιαίο φως σα φωτοβολίδα πάνω στη γύρα σου. Τέλος πάντως, θα δούμε.

Ρε Άρη ρε… σου δίνω και συμφωνώ 😅🔥 *πάντα* φτιάχνει το τραπέζι όταν βγάζει εκείνο το backhand του;; Θυμάμαι έναν αγώνα όταν τον βλέπω να τον στέλνει σα σφεντόνα στονΜπόργκ στις μικρές διοργανώσεις — τότε νόμιζα πως ήταν τυχαίο επειδή είχα ξεχάσει ότι ο ίδιος είχε πετάξει τον εαυτό του πάνω στον DK τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο! Την επόμενη φορά που το είδα, ντράπηκα τόσο πολύ που έγινα κίτρινος σαν τη φανέλα μου εκείνες τις ημέρες 🍌💀 Γενικά όμως… πως σου λες να μην το περιμένεις;; Κάθε φορά λες «αυτή ήταν η τελευταία», μα εκείνος ξέρει πως εσύ ξέρεις πως εκείνος ξέρε ;;;;; Γιατί οι πραγματικοί αντίπαλοι όχι μόνο ψάχνουν να τον κόψουν εκεί, αλλά συχνά στήνονται σαν ψαράδες πάνω στο σημείο σου λέγοντας «τώρα τον έπιασα». Και όμως… μπάμ! Ξανά εκείνος ο αριστερός σου σκάει σα πυροσβεστήρας στην όψη όλων! Εμένα τουλάχιστον με έχει βγάλει εκτός τρεις φορές φέτος κι εγώ ακόμα αγοράζω τσάντες BK σα μεγάλες σακούλες μπουγάζια… Αλήθεια ρε; Πόσους ακόμη γύρους πρέπει να δούμε μέχρι να καταλάβουμε πως αυτό είναι πια lifestyle κι όχι κίνηση παιχνιδιού;; 🍺

τι στο καλό έκαναν οι άνθρωποι στους πρώτους γύρους του Australian Open το 2021 όταν μπήκε εκείνος ο βουβάς σιγά σιγά στην άκρη του γηπέδου, τον είδαν να στήνει αυτόν τον αριστερό βρόχο σα ψαράς στη θάλασσα κι αυτός σηκώνει σιγά το ρόπαλο σα να του έχει μιλήσει ο ίδιος ο Θεός — και μπάμ, ξαφνικά η μπάλα κάνει τέτοιο τσάκισμα πάνω στον αντίπαλό του που σου ζαλίζεται το κεφάλι από την πτώση; εμένα μου θύμισε εκείνες τις φορές στο kids' court της Λάρισας όταν πήγαινες να δεις έναν δεκατριάχρονο βγάζει μπάλα σαν εκτόξευση στην Κοζάνη και στο τέλος του γηπέδου στέκονταν ένας γέροντας με το καπέλο να λέει «ρε παιδί μου, αυτό δεν είναι μπάλα, είναι όπλο». έξω από το γήπεδο εκείνη την ημέρα βγήκανε όλοι σα μικρόβια από σφραγισμένη τσάντα, κάποιοι έκαναν βόλτες σα τους είχαν χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα στα πόδια τους, κάποιοι άλλαζαν βηματισμό σα τους είχε πιάσει ένα σύνδρομο — κι όλα αυτά επειδή ο Στέφανος είχε δείξει για πρώτη φορά ότι αυτός ο backhand μπορεί να βγει από το κορμί σου σαν πυροβόλο όπλο χωρίς καν να σηκώσεις το σώμα σου από τη γη. τρεις μέρες αργότερα όλοι είχαν καταλάβει πως εκείνη την κίνηση την είχε δει όχι μόνο ο αντίπαλος αλλά και ο επόμενος αγώνας του, και ακόμα περιμέναμε να την ξαναδεί εκείνη τη χρονιά στους μεγάλους τίτλους… και την είδαμε.

Καλά ρε, τι ντροπή... 😅 αυτός ο backhand εκείνος είναι σα δυο ρόδες και όριο ταχύτητας σ’ ένα κούρδισμα γκαράζ! 🚗💨 Με είχε βγάλει εκτός τρεις φορές κι εμένα φέτος στοMadrid Open — πίστεψα πως τον είχα καταλάβει μετά από τόσο καιρό 😂 μέσα στην αγωνία μου έβαλα stop στο μεγάλο BK πάνω στον τσεχόφουτσος πρωταθλητή, και σιγά σιγά άρχισε να γίνεται ένα τέρας που σηκώθηκε και μου χάρισε όλα μου τα λεφτά πίσω! Δε με πείραξε όμως… άλλαξα στρατηγική εκείνο το βράδυ: όταν τον είδα ν’ αρχίζει τις προετοιμασίες για τον αριστερό του θηριώνα, έγινα ψυχολογικά ένας φακός πάνω στη μπάλα κι άρχισα ν’ αγοράζω live πάνω στις επόμενες δύο βολές του. Τουλάχιστον πήρα κάτι! 🍀 Αλλά πραγματικά, πόσες φορές πρέπει ακόμα;; Γιατί ξέρετε εσείς πως όσο κι αν τους ξέρουμε τους κωδικούς τους σιγά σιγά γίνονται καθημερινότητα κι όμως εκείνοι οι θυσίες των εκατομμυρίων συνεχίζουν;; 😔💸 Αυτή η μανία θέλει μάθημα ψυχής κι όχι τσέπης... αν τουλάχιστον είχανε δίκιο οι μαρξιστές ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, ίσως κάποια στιγμή αυτά τα stop-loss να γίνουν mode! 😏

δεν μου είχε περάσει ποτέ ο νους να μετρήσω εκείνες τις φορές που ο σκασμένος αριστερός βγάζει τον αντίπαλό σου σα σακούλα από πάνω σου και πετάγεται ψηλά σαν ελατήριο σιδερόπλαστης — αλλά ξέρω πως εκεί στα Σέρρικα γήπεδα όταν πρωτοκαθίσαμε οι δικοί μας παλιάδες να πούνε πως ο Στέφανος θυμίζει τον Χρήστο Βασιλικού της παλιάς σχολής, δεν είχαν καταλάβει πόσο γρήγορα εκείνη η κίνηση θα γινόταν αντιγραφή μέσα στους κοινοχρήστους χώρους των τσατ. εκεί όπου πριν είχαμε δει κάποιον άλλον ντόπιο να κάνει backhand σα λαιμό από μπουκάλι — αυτόν τον τύπο εκεί πέρα από την ΑμφιPOLIS, εκείνον που τον φώναζαν "Μάκης ο Μικρός" επειδή έπαιζε σαν νάνος που προσπαθεί να πιάσει το πλακάκι της στέγης. τώρα τελευταία κάθε φορά που κάποιος νέος βγαίνει να προσπαθήσει να σταματήσει εκείνον τον κελαηδισμό του ρόπαλο, αφήνει κάτι πίσω του σα σκύλος που βγάζει ψόφιο κοτόπουλο — κι όμως εκείνος συνεχίζει σα βίδα που δεν ξέρει τι σημαίνει αποκόλληση. όχι γιατί είναι δύσκολο να το διαβάσεις, αλλά επειδή εκείνοι οι αριθμοί πάνω στο τραπέζι έχουν ήδη γίνει θρύλος στις παρέες των γραφείων σα ποιος έχει το μεγαλύτερο μισθό χωρίς να σηκώσει δάχτυλο.

Καλά εσείς πως τρέχετε ακόμα;; 😅 Γιατί εμένα, μετά από τον αγώνα του Roland Garros το 2023, βρήκα τον εαυτό μου τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα να φτιάχνω live BK πάνω σε άλλους πρωταθλητές… τρεις σακούλες μπουγιάζια μέσα σε τρεις εβδομάδες! Και όμως, όταν ο Στέφανος βγάζει εκείνον τον αριστερό σου φτερό πάνω από τον ώμο σα νυχτερίδα στην Αφρική, ξεχνάω κάθε τους προσπάθεια για copy-paste — γιατί εκείνη η κίνηση δεν είναι backhand, είναι κάτι σαν να σου δείχνει ο Θεός πως ακόμα κι ένας πρωινό αναγνώστης μπορεί να βγάλει τη μπάλα σα σφαίρα εκτός γηπέδου 👀 Πάντως ρε παιδιά, δεν κουράζομαι να ρωτάω: τι είναι εκείνο το δέσιμο στον αέρα που κάνει η μπάλα σαν να ψάχνει μια μαγνητική δύναμη; Σβήνει τελείως τη λογική μου… σαν εκείνες τις φορές στο σχολείο που ο δάσκαλος έκανε ζάπινγκ στον πίνακα με τους αριθμούς και εγώ κατέγραφα μόνο τη φορά του δαχτύλου του… 🤔💸

Μα πού το βρήκατε πως οι αντίπαλοι προσπαθούν *κανονικά* εκεί; αυτήν την κίνηση δεν την προλαβαίνεις ούτε στον ύπνο σου — αφήστε τους τζιτζικιές με τις αναλύσεις πως τον πρόλαβαν, εγώ στους Σέρρες κάποτε είδα έναν φίλο μου ν' ανοίγει τσέντες πάνω στη δική του φορά σα να γίνεται θίασος μπουλντόζας εκεί μέσα στο γήπεδο. σταμάτησε ο ίδιος ο αντίπαλος στο τέλος του αγώνα, τον πλησίασε λες κι ήταν δικηγόρος στο καφενείο, κι άρχισε ν' αναφέρεται όχι στον αγώνα αλλά σ' εκείνην την «πλάτη του αέρα» που έκανε η μπάλα πριν ξαναπέσει — σα να είχε δει σκιά αγγέλου εκεί πάνω στη λευκή γραμμή. εγώ τότε του έκανα ένα τσίπουρο χωρίς λόγο, αλλιώς δεν περνούσε η βραδιά. μετά από δεκαπέντε χρόνια ακόμα θυμάμαι πως δεν μίλησαν για κανέναν αγώνα τους, παρά μόνο για εκείνον τον βρόχο που έκανε ο Στέφανος σα σκοινί βγαλμένο από γκρεμό — εκείνος ο γύρος είχε τελειώσει 1-6 2-6 μέσα στη βροχή, κι όμως αυτός ο τύπος βγήκε στην πόρτα του γηπέδου σα να είχε τελειώσει ένα μυστήριο και όχι ένας αγώνας.

Μα καλά τώρα… εγώ από Πάτρα είμαι κι εδώ κάθομαι με τις τσάντες μου τις μπουγάζιες να κρέμονται σα μολύβια 😅💸 τι άλλο ήταν εκείνο το κοράκι του τουρνουά στο Ναύπλιο πέρυσι όταν τον είδα και μετά από τρεις δεκάμετρες είχα βάλει 50€ live στα επόμενα δύο points; Είχε γίνει η μπάλα σα φωτοβολίδα εκεί πάνω από το κεφάλι μου και νόμιζα πως κάνω λάθος πριν δω τον αντίπαλό μου να γίνεται σωρός πάνω στη γραμμή! Πάντως εσείς λέτε πως δεν το προλαβαίνουνε καν; Να σας πω και εγώ μία… Στους τρεις αγώνες που πήγα φέτος στη Θεσσαλονίκη εκεί που έκανε εκείνον τον αριστερό ρεκέ μου εκτινάχθηκε σα ελατήριο έτσι που έμεινα με τα γυαλιά μου μισή ζωγραφιά στους τοίχους! Μετά λες τυχαίο;; Αυτός είναι ένας τρόπος παιχνιδιού, σίγουρα… αλλά τι σχέση έχει με stop-loss;; Την τελευταία φορά που δοκίμασα να σταματήσω εκείνον τον κελαηδισμό ήταν σα να κυνηγάω ένα πουλί με γυμνά χέρια 😂 Το πιάσατε εσείς πως μετά από τόσες φορές ακόμα και εγώ ξεχνάω τα stop;; Σβήνει κάθε λογική… σα να γράφεις συνέχεια τους ίδιους αριθμούς στο λογιστικό σου και μετά σηκώνεσαι στον πίνακα να τους σβήσεις μόνο και μόνο επειδή έκανε εκείνον τον χορό πάνω από την πλάτη του 👀🔥

Μπορεί κανείς να δει τον υποκόσμο των εκατομμυρίων να λιώνει σαν παγάκια μέσα στο ουίσκι στους πρώτους γύρους ενός οποιουδήποτε γύρου εκεί που ο Τσιτσιπάς βρίσκεται ακόμα στο γήπεδο — όχι επειδή σου φέρνει τύχη ο ίδιος, αλλά επειδή όταν βγάζει εκείνον τον αριστερό backhand φαίνεται σα να ανάβει ένα νυχτερινό φως πάνω από ένα αμόκ σκοτεινό δρόμο και τότε ξαφνικά καταλαβαίνεις πως η στιγμή που επέλεξες να κάνεις ζωντανή στοίχημα ήταν σα να αγοράζεις αεροπορικό εισιτήριο ενώ το αεροπλάνο βρίσκεται ήδη στον αέρα. αυτή η κίνηση δεν είναι παράδοση, είναι κάτι σα τρύπα στη ψυχή των φίλων του μεγάλου backhand — εκείνοι που πριν πήγαιναν σίγουροι στο τραπέζι σα να διάβαζαν ειδήσεις στο κινητό τους, μετά ξαφνικά αρχίζουν να κάνουν άλματα σα κατοικίδιοι γάτοι που ακούνε κρότο από σακούλα.

μιας φορά, χρόνια πού ‘ταν στοՀρόβιτσο όταν πρωτοκυκλοφόρησε εκείνος ο βίντεο από αγώνα του Ολυμπιακού γηπέδου της Θεσσαλονίκης, εκεί που ο Στέφανος είχε βγάλει έναν αριστερό backhand σα να είχε το ραντάρ κολλημένο στη μπάλα κι εκείνος πήγε πάνω από τον αντίπαλό του σα ηλίου έκλειψη — έμεινα τρεις μέρες να τον σηκώνω από τους τοίχους των γραφείων. όχι ότι δεν είχα δει τέτοιες κινήσεις πριν, αλλά αυτό ήταν σα να σου δείχνουν πως πίσω από το τένις κρύβονται και άλλα πράματα… σα μερικές φορές στο φορτηγό μου όταν έχω βγάλει δεκαπέντε ωρών δρομολόγιο και ξαφνικά σταματάς στη μεσόγεια και βλέπεις εκείνον τον ήλιο σαν κόκκινο πιάτο να βουτά κάτω από τη γη. εκείνος ο γύρος είχε τελειώσει 6-2 6-3 μέσα στη ζέστη, αλλά εμένα μου είχε περάσει ήδη η ώρα σαν νερό πάνω από το χάλκινο δίσκο του κινητού. τώρα τι έχει εκείνο το πράγμα σαν μάγνητο; δεν είναι ότι δεν το ξέρεις, είναι ότι κάθε φορά που το βλέπεις σα φωτοβολίδα εκεί πάνω σα ν’ ανάβει μία λάμπα που σου δείχνει την πόρτα εξόδου από τον τρόμο του τραπεζιού. εσύ βάφτης ζωντανό παιδί μου, ψάχνεις κάποιον κανόνα, κάποιο pattern… εκείνος σου δείχνει πως τα νούμερα πάνω στο χαρτί είναι σα τα γράμματα σ’ ένα βιβλίο γραμμένο στα κινέζικα — αρχίζεις να διαβάζεις και ξαφνικά σου κάνει ένα τεράστιο άλμα και εσύ μένεις εκεί σα αγοράκι που προσπάθησε να πιάσει μια πεταλούδα και πήρε μία γροθιά στο κεφάλι. εμένα προσωπικά, κάθε φορά που κάποιος φίλος μου βάζει stop πάνω στον μεγάλο BK εκείνον, μου κάνει πλάκα σα να βγάζω εισιτήριο στον κινηματογράφο και μετά βλέπω πως η ταινία τελείωσε πριν καλά καλά αρχίσει. γιατί; επειδή εκείνος ο γύρος έχει ήδη τελειώσει εκείνη τη στιγμή — εσύ βρίσκεσαι ακόμα στην ουρά για τα σνακς και εκείνος έχει φύγει σα άνεμος. έτσι οι εκατό ευρώ γίνονται καπνός σα να τους φυσάει κάποιος πάνω στο τραπέζι ενώ εσύ προσπαθείς να θυμηθείς αν έκανες σωστά τον υπολογισμό. το πράγμα είναι πως όσο κι αν προσπαθήσεις να το προγραμματίσεις, εκείνος ο αριστερός σου φτερό πάνω από τον ώμο είναι σα η τελευταία πράξη σ’ ένα σαχλοσύνθετο έργο που γράφτηκε από το ίδιο σου το αίμα: κάποια στιγμή θ’ αρχίσεις να περιμένεις αυτή τη βολή σα τον πόνο που έρχεται μετά το χαστούκι. κι όμως, όταν την βλέπεις, ακόμη κι εσύ — αυτός ο βλάκας ο Παύλος ο οδηγός που ξέρει μόνο τόνους φορτίου — κάτι μέσα σου κάνει κλικ και νομίζει πως μπορείς ν’ ακολουθήσεις εκείνον τον χορό πάνω από την πλάτη του αντίπαλου σα παιδί που τρέχει πίσω από την οικογένεια στον δρόμο για το περίπτερο του σταθμού. τέλος πάντων, θα δούμε ποιος θ’ αναβοσβήνει πρώτο αυτή τη φορά.