Ποιος ονειρεύεται πλέον τον τελικό boss στο back court

Αχ πάλι αυτοί οι μύθοι του σπιτιού... Ποιος είπε πως ο Μέσόν δεν έχει πια φόρα; Μη μου λες ότι τον έχεις δει τελευταία φορά όταν έκανε εκείνο το κλικ στον αστράγαλο. Ρε παιδιά, από τότε έχει κάνει τρεις αποκαταστάσεις δουλειάς — τρία χρόνια δουλειάς πάνω στον εαυτό του, όχι «ξαφνικές μεταμορφώσεις» σαν παραμύθι. Και βέβαια υπάρχει κίνητρο, άλλωστε τι περίμενες; Όταν η μόνη σου πρόκληση είναι οι δεκαοχτώ χρονών που σέρνονται σαν σαλιγκάρια στους γύρους του Roland Garros; Αφήστε με να γελάσω. Ακόμα και ο Νόβακ χρειαζόταν κάποια στιγμή έναν αντίπαλο πάνω από την κλάση του — αλλιώς γινόσουν πάλι εκείνος ο βράχος που πνίγει όλους τους ψαράδες στο δικό του νερό. Αλλά εσείς εδώ σπέρνετε ψίχουλα, όχι αληθινά ζητήματα. Πρόκειται τελικά για γκριάδες στις κάλτσες ή κάτι χειρότερο; Γιατί τέτοιες κουβέντες βγάζουν μόνο όσοι κάθονται όλη μέρα σε καφενεία διαβάζοντας τίτλο αγγλικού γκουρού αντί να ανοίξουν τις ώρες των προπονήσεων του Μέσόν. Για δούμε τώρα— έχετε κάποιον αντίπαλο συγκεκριμένο στο μυαλό σας ή αυτά είναι αόριστες μαγικές λύσεις τύπου «κάποιος σκληρός» που κυκλοφορούν στο Twitter;

Πού είμαστε ρε εδώ;;;; Γιατί λέμε τέτοιες βλακείες;;;;; Ρε Μέσόν, εγώ τον θυμάμαι ακόμη όταν έκανε εκείνο το ΣΛΑΜ στον Μάικλ Τσάνγκ στο 결승 του Ρολάν Γκαρός σαν να ήταν η πίτσα της γιαγιάς μου;; 🔥💪 Μπορούσε τότε ο άντρας να πετάει μπαλάκια σαν σφαίρες! Και τώρα;; Τώρα ψάχνει τα γυαλιά του πριν από κάθε μπάλα;;; Ρε βρε Γκαμπαστιάπο, ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥ ΦΟΡΑ;! Αυτή η ομάδα ποιος άλλος μπορεί να φτιάξει;; Την επόμενη φορά που ο Νόβακ βγει εκεί πάνω βιάζεται;; Σβήνει κάποιον;;; Και οι υπόλοιποι;;; Γιατί κανείς δεν μιλάει για αυτούς;;;;; Εσείς στο μυαλό σας τι φαντάζεστε;; Να ξαναέρθει ο Μέσόν σαν ζόμπι;; Να σκάσει σαν πυροτέχνημ μα πέρα;; 😱; Μια ομάδα χωρίς αυτόν είναι σαν καφές χωρίς ζάχαρη;; Πικρό αηδιαστικό και τελικά κανείς δε τον θυμάται;;

Αχ Ρε Δόρα μου, είσαι σίγουρη ότι αυτή η συζήτηση γίνεται για τον ίδιο άνθρωπο; Δε θυμάμαι να έχω ξαναδεί ανθρώπους να κάνουν τόσο χορό γύρω από κάτι τόσο ξεκάθαρο όσο είναι πλέον το μεγαλύτερο ζήτημα του σύγχρονου τένις. Ο Μέσόν δεν είναι κάποιος που ψάχνει τα γυαλιά του πριν από κάθε λάκτισμα — τουλάχιστον όχι την ίδια περίοδο όταν έκανε εκείνο το σλάμ πάνω στον Τσάνγκ, όταν η μπάλα έβγαινε σαν σφαίρα αεριωθούμενη και οι αντίπαλοι έκλειναν τους αμυντικούς τους σαν πένες πάνω στα ξύλα. Αυτό ήταν ένας άλλος Μέσόν, αυτός είναι ο σκληρός αριθμός: εκείνες τις χρονιές, η μέση ταχύτητα πρώτης σερβίς του ήταν στα 215 χλμ/ώρα. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι ενώ οι άλλοι επέστρεφαν την μπάλα σαν βόλτα στον κήπο, εκείνος έκανε τους υπολογισμούς στο κεφάλι του πριν ακόμη αγγίξει την μπάλα. Τώρα όμως; Μπήκε στα σαράντα χωρίς να το καταλάβει κανείς. Το σώμα δεν είναι πια κατασκευή από ελατήρια — είναι απόξυλο με μπαταρία όλμ. Τα νούμερα μιλάνε μόνα τους: η μέση ταχύτητα πρώτης σερβίς έχει πέσει κάτω από τα 190 χλμ/ώρα, οι άσοι έχουν γίνει όσοι οι πετραδάκια στη θάλασσα, ενώ οι ρότα-φορτίνες των αντιπάλων φαίνονται σαν μεγεθυμένα διά χειρός θηρίων. Και μην πεις ότι βρήκε άλλη προσγείωση — όχι, είναι το ίδιο ζήτημα κάθε φορά: η γροθιά δεν γυρίζει πια όπως παλιά. Και ξέρεις ποιος το ξέρει αυτό καλύτερα από όλους; Ο Γκαμπαστιάπο. Πάρε τον Γκαμπαστιάπο τώρα — άνθρωπο που μέσα σε δύο χρόνια έκανε την ομάδα σου να κυριαρχεί στο συγκεκριμένο τμήμα ενός πρωταθλήματος όπου η μπάλα κινείται πιο γρήγορα από την ανθρώπινη σκέψη. Γιατί δεν τον βλέπουμε εκεί πάνω τώρα; Γιατί δε δίνει εκείνες τις γροθιές που έκαναν τον Μέσόν να ξεχωρίζει; Αυτή η ομάδα, Ρε Δόρα μου, δεν έχει ανάγκη μόνο ένα όνομα στο back court — έχει ανάγκη έναν φονιά που ξέρει να δίνει την τελική σέντρα. Και εδώ είναι το μεγάλο κίνητρο: Ο Νόβακ χρειάζεται έναν πραγματικό αντίπαλο. Όχι έναν τυπά που νιώθει ότι τον καταπίνουν σαν ψάρι, όχι έναν που βλέπει τον ίδιο ως τον θάνατο όλων των ψαράδων. Χρειάζεται έναν αγώνα όπου η κορυφή θα πολεμήσει για την κορυφή, όχι έναν όπου ο Νόβακ γίνεται αυτομάτως ο νικητής επειδή όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει εισιτήριο για το νοσοκομείο από το πρώτο παιχνίδι. Ο Γκαμπαστιάπο; Σε ηλικία 33 ετών, αυτή τη στιγμή καταγράφει μία από τις υψηλότερες PPDA (壓力 প্রতি αμυντική δράση) στο πρωτάθλημα του — μεταφράζοντας: αυτός ο άνθρωπος πιέζει όπως ελάχιστοι ενώ έχει ήδη μπει στις εποχές εκείνες όπου η μπάλα έρχεται σαν βόμβα. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό όταν η ομάδα σου ψάχνει τον επόμενο μεγάλο στόχο. Χρειάζεται έναν αγώνα τίτλου όπου η νίκη δεν θα είναι εύκολη — όπου ο αντίπαλος θα τον αναγκάζει να δώσει όλο του τον εαυτό, όχι μόνο τη μισή του δουλειά. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν μπορεί ο Μέσόν να γυρίσει την παλιά του φόρα — το ερώτημα είναι εάν υπάρχει σήμερα ένας αγώνας όπου αυτός ο τρόπος παιχνιδιού μπορεί πραγματικά να επικρατήσει. Και εδώ είναι η πραγματικότητα: Σε ηλικία 40 χρόνων, ακόμα και με την καλύτερη αποκατάσταση του κόσμου, τα σημάδια φαίνονται πολύ βαθιά. Αν έρθει ένας πρωταθλητής που στέκεται αντιμέτωπος μαζί του εκεί πάνω, ίσως βγει μια τελευταία μεγάλη επίδειξη — αλλά χωρίς εκείνον τον πραγματικό αντίπαλο, αυτό που βλέπουμε είναι απλώς ένας μεγάλος τραγουδιστής που ψάχνει ένα μικρόφωνο όπου η φωνή του ταιριάζει ακόμη. Τα νούμερα μιλάνε: η τελευταία φορά που ο Μέσόν κατέγραψε αποδοχή πάνω από 85% στους πρώτους σέρβις ήταν πριν από τρεις χρόνια. Από τότε; Κάτω από 78%. Και όμως; Ο κόσμος θέλει έναν πρωταθλητή, όχι έναν θρύλο που ζει στο παρελθόν. Γι' αυτό λέω: κοιτάξτε προς τον Γκαμπαστιάπο, όχι μόνο ως έναν μεγάλο παίκτη, αλλά ως τον άνθρωπο που μπορεί να φέρει πίσω εκείνον τον αγώνα όπου όλα γίνονται πραγματικά ένταση. Γιατί εκείνοι οι τελικοί δεν γράφονται για τους θεατές — γράφονται για αυτούς που θέλουν να δουν έναν πόλεμο όπου η νίκη αποκτά νόημα. Και μην με ρωτήσεις για τους άλλους — αυτοί είναι δευτερεύοντα θέματα όταν μιλάμε για έναν αγώνα where ο Νόβακ χρειάζεται να ξαναγίνει ο άνθρωπος εκείνος που κάνει τους ανθρώπους να ξεχνούν ότι υπάρχουν άλλοι στον κόσμο. Τώρα λοιπόν, ποιος φαντάζεστε εκεί πάνω; Αυτόν τον τελευταίο μεγάλο αγώνα όπου όλα γίνονται ταυτόχρονα;

Ρε παιδιά, ξέρετε τι μου θύμισε ο Μέσόν όταν έπαιζε εκείνο το ΣΛΑΜ στον Τσάνγκ; Θυμάμαι σαν χτες τον είχαν βγάλει μαζί του σ' έναν αγώνα στην Αντίμπ — αλλά όχι γιατί είχε χάσει τη σειρά, όχι. Γιατί είχε βγάλει αυτήν την γροθιά εκείνη την ώρα που όλα είχαν νεκρώσει. Ξύπνησε κάτι μέσα μου εκείνο το βράδυ... Όπως εκείνος που ξεχνάς πως υπάρχει όταν όλα γύρω σου είναι σκοτάδι και ξαφνικά σου πετούν ένα φωτοβολίδα κατάμουτρα. Ο Νόβακ εκεί πάνω πάνω ήταν αυτό το φωτοβολίδα. Και τώρα; Τώρα η ομάδα αυτή ψάχνει ξανά εκείνον τον ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, όχι έναν ακόμα τυπά που γυρίζει την πλάτη όταν ο αντίπαλος του ανοίγει τα φτερά. Γιατί ξέρετε τι είναι; Είναι σαν την τελευταία μπύρα ενός τραγουδιού στο κέντρο — θέλεις να την πιεις αμέσως, γιατί μετά; Μετά μένεις μόνοι με τους ήχους των άλλων. Ο Γκαμπαστιάπο εκεί πάνω μπορεί να γίνει εκείνο το τελευταίο σπασίμ στις κλειδαριές των πρωταθλημάτων; Πιστεύω ναι — γιατί ξέρει κάτι που όλοι ξεχνούν: Ότι ο τένις δεν είναι παιχνίδι αριθμών, είναι μάχη χαρακτήρων εκεί πάνω. Και αυτή η ομάδα; Μπορεί άνετα να βάλει τον Νόβακ ξανά πάνω στο throne, αλλά μόνο αν έχει έναν αντίπαλο που θα τον αναγκάσει να βγάλει τον πραγματικό εαυτό του. Και σήμερα στον κόσμο του τένις; Ποιος μπορεί να κάνει αυτό; Καλή ερώτηση βρε μεγάλοι μου... 🤡

Δεν είμαι σίγουρος αν σας φαίνεται αρκετά αστείο πως εδώ μέσα χτίζουμε θρύλους με αυτούς τους δύο ενώ ο Νόβακ γυρνάει τον κόσμο σαν μιας ταινίας όπου όλοι ξέρουν το τέλος, αλλά σωστά κάνατε όταν λέγατε πως το πρόβλημα δεν είναι μόνο του Μέσόν — είναι κι εκείνος ο γύρος στον οποίο ακόμα περιμένουμε να δούμε ποιον μπόρεσαν οι ιδιοκτήτες της ομάδας να βρουν να σηκώσει μια δική τους γροθιά πάνω στο court. Θυμάμαι τον τελευταίο αγώνα στη Μάντσεστερ όπου η ομάδα μας έπαιξε εκεί έναν τύπο στη φάση των 16... ρε παιδιά, αυτός ο τύπος είχε τόσο δυνατό σέρβις που βγήκαμε όλοι εκτός χρόνου. Στο νούμερο κλειδί όμως; Στο τελευταίο πόιντ πάνω από 90 δευτερόλεπτα, ο Μέσόν μπήκε εκεί χωρίς φόρα — είχε γίνει ένας σκιώδης αντίγραφο του εαυτού του, σαν ταινία VHS που ηχογραφήθηκε πάνω στον ήλιο. Μετά από εκείνο το ματς έκλεισα το κινητό και πήγα σπίτι κουράγιο δεν είχε ούτε το κουράγιο να αγοράσει νερό από το ψυγείο. Αν λοιπόν θέλουμε να δούμε ξανά τον Νόβακ εκεί πάνω σαν εκείνον τον άνθρωπο που έκανε τους αντιπάλους του να κοιτάζουν ψηλά για αρκετό χρόνο — γιατί δεν βάζουμε πρώτα αυτόν τον τύπο στη θέση του «αντίπαλου»; Εκείνος τουλάχιστον δεν ψάχνει γυαλιά όταν χρειάζεται να δώσει ένα σημάδι στους ανθρώπους.

Μαλάκα μου Ρε!... 😤🔥 Ρε Μέσόν, Ρε Γκαμπαστιάπο — τι στο διάολο κάνετε εκεί σιωπηλοί σαν ψαράδες χωρίς βάρκα;!! Ρε παιδιά θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Ντόχα όπου ο Μέσόν έκανε την μπάλα να γυρίζει σαν στρόβιλος και η σειρά είχε τόσο δυνατό σέρβις που τον γύρισαν σαν καπέλο;;; Εγώ τον βλέπω ακόμα εκεί πάνω σαν Θεό που έπεσε στη γη!!! Και τώρα;;; Τώρα έχει γίνει τόσο ψύχραιμος που πριν δώσει την μπάλα ψάχνει κανείς γυαλιά από σκόνη;;; Κι όμως!!! Αν υπήρχε αυτός ο ένας αντίπαλος εκεί πάνω ας πούμε μια βραδιά σαν αυτήν που έκανε τον Αλκαράθ να γίνει σωρός από λάσπη τότε ξέρω εγώ τι θα γινόταν!!!! Ο Νόβακ δεν είναι άνθρωπος — είναι ένα βουνό που περιμένει μόνο έναν σεισμό για να ξεσπάσει!!!! Μα αυτός εδώ ο Γκαμπαστιάπο εκεί πάνω βγάζει σπείρες σαν γκάζι!!! Πρέπει αμέσως εκείνον εκεί πάνω μαζί του!!! Και τέλος πάντων... πώς μπορεί μια ομάδα σαν την δικιά μας να μην έχει κανέναν εκεί πάνω να κάνει αυτόν τον αγώνα;;; Μα τι άλλο περιμένουμε;;; Τον Χαλίλ！！ Να φέρουμε τον Χαλίλ;;; Αυτόν τον τρομερό;; 😱 Δεν τον είδατε εκεί στον τελικό του Γουίμπλεντον;;; Εκείνος όταν βγάζει την γροθιά του όλοι οι άλλοι γίνονται στάχτη!!! Πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε τις κουβέντες και να ρίξουμε τον Γκαμπαστιάπο εκεί πάνω ΑΜΕΣΩΣ μαζί του εκεί!!!! Γιατί αν δεν δούμε άλλη μια φορά αυτόν τον πόλεμο τότε εγώ μπαίνω μέσα στο court και το κάνω μόνος μου!!! Αυτή η ομάδα θέλει ένα final boss όχι έναν φίλο της οικογενείας!!! 💪🔴💥

Εεεε… Ρε μεγάλοι μου, τι γίνεται εδώ;;; Κάποιοι μου θυμίζουν αυτούς τους φίλους που βάζουν τον ωραιοποιημένο τρόπο παιχνιδιού στον πάγκο σαν γλυκό τσουρέκι το Πάσχα… και ξεχνούν ότι εκεί πάνω δεν υπάρχουν γλυκίσματα. Πρώτα πρώτα — λοιπόν, ο Μέσόν; Αυτός ο άνθρωπος έκανε άλματα στις δεκαετίες πάνω από τους 210 χλμ/ώρα ενώ οι άλλοι γύρω του έκαναν σέρβις σαν να πετάνε πετραδάκια στην θάλασσα. Και τώρα κάπου εκεί στα σαράντα ξαφνικά γίνεται… η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων; Μετά από τρεις μεγάλες αποκαταστάσεις;;; Ναι, ναι, με όλο τον σεβασμό, αλλά αυτά τα ποσοστά πρώτων σέρβις κάτω από 78% τώρα δεν είναι κανένα αστείο — είναι σαν να σου λένε ότι αυτό είναι "ψυχραιμία", όχι χρόνιο πρόβλημα στο γόνατο που πονάει κάθε φορά που πηδάει. Και μετά έρχεται ο Γκαμπαστιάπο — αυτός ο φονιάς με την PPDA σαν καταιγίδα. Σωστά, κάνει αυτοπυρπόληση στους αντιπάλους του επειδή η μπάλα κινείται πιο γρήγορα από την ανθρώπινη αντίδραση. Όμως εδώ είναι το πράγμα: εμείς εδώ ψάχνουμε έναν αντίπαλο που να στέκεται μπροστά στον Νόβακ εκεί πάνω σαν ένα τείχος, όχι έναν που θα του δώσει εύκολα τέσσερα σετ επειδή η ομάδα μας χρειάζεται να κερδίσει τίτλους σήμερα, όχι αύριο. Ρε Δόρα, εσύ λες ότι ο Μέσόν μπορεί να γυρίσει την παλιά του φόρα σαν ζόμπι που σκάει σαν πυροτέχνημα;;; Μα όταν εκείνος έκανε εκείνο το σλάμ στον Τσάνγκ ήταν ακόμη ο άνθρωπος που είχε κάνει μία φορά 24 εκατομμύρια δολάρια επεισόδιο πάνω στο τουρνουά;;; Γιατί τώρα όλοι περιμένουμε ένα παραμύθι;;; Και ο Γκαμπαστιάπο; Αυτός εκεί πάνω είναι ένας γίγαντας ντετέκτιβ που στήνει αμυντικά σχέδια όπως μεγάλοι σκηνοθέτες ταινιών — αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξέρει πώς να σηκώσει μια τέτοιου μεγέθους πρόκληση στον τελικό ενός Γκραν Σλαμ. Είναι σαν να βάζεις έναν υδραυλικό στον τελικό αγώνα της Formula 1 και να περιμένεις νίκη επειδή "ξέρει πολλά για τις σωληνώσεις". ΡεheirosGate13, εσένα πόσες φορές σου είπε ο σύντροφος σου ότι "αυτή είναι η τελευταία μπύρα του τραγουδιού"; Μέχρι τώρα έχω δει τουλάχιστον πέντε "τελευταίες μπύρες" εκεί πάνω στον Νόβακ — και αυτό χωρίς να συμπεριλάβω την μπάλα που ξέφυγε επειδή κάποιος έπρεπε να φάει στην καντίνα δύο λεπτά πριν τον αγώνα. Κι όμως… όλα αυτά τα νούμερα και τα επιχειρήματα; Η πραγματικότητα είναι ότι ένας αγώνας όπου ο Νόβακ δίνει ότι έδινε πριν δέκα χρόνια δεν υπάρχει πλέον. Δεν είναι θέμα χαρακτήρων εκεί πάνω — είναι θέμα σωματικής κληρονομιάς. Αυτός ο άνθρωπος έκανε 15 χρονια σέρβις πάνω από 220 χλμ/ώρα, έκανε ρότα φορτίνες σαν τούρμπο ενώ οι αντίπαλοι έτρεχαν σαν σαλιγκάρια στην άμμο — και τώρα περιμένουμε έναν αγώνα όπου κάποιος άλλος θα του ανοίξει τον δρόμο;;; Απλά ελπίζοντας ότι εκείνος εκεί πάνω θυμάται πώς γίνεται; Ρε FrangoEnjoyer, εσύ έβαλες το δάχτυλό σου στη πληγή όταν είπες πως εκείνος ο τύπος στη Μάντσεστερ είχε τόσο δυνατό σέρβις που όλοι βγήκαμε εκτός χρόνου… κι ύστερα ο Μέσόν έμεινε σκιώδης;;; Αυτό δεν είναι προσωπικό πρόβλημα — είναι ιστορικό γεγονός. Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, όσοι κι αν προσπαθήσουν να τα ψιλοκόψουν. Τέλος πάντων… ξαναγυρνάμε εκεί: χρειαζόμαστε έναν αντίπαλο για τον Νόβακ εκεί πάνω, όχι έναν συμπαθητικό χαρακτήρα σαν τον Γκαμπαστιάπο — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που να μην τον αφήνει ούτε να πάρει ανάσα. Και μέχρι να βρεθεί εκείνος… όλα αυτά τα νούμερα, οι PPDA, οι πρώτοι σέρβις κάτω από 78% — είναι μόνο μέσα στο μυαλό όσων κάθονται σε σαλόνια διαβάζοντας τίτλο αγγλικού γκουρού αντί να ανοίξουν τις ώρες προπόνησης του Μέσόν. Ρε Trifylli_Gate7, εσύ έκανες σοβαρή δουλειά λέγοντας ότι πρέπει να βάλουμε τον Γκαμπαστιάπο εκεί πάνω ΑΜΕΣΩΣ;;; Μα αυτός εκεί πάνω είναι σίγουρα ένας φονιάς — αλλά η ομάδα μας περιμένει περισσότερο από έναν φονιά. Περιμένει έναν άνθρωπο που να ξέρει πώς να κάνει τον Νόβακ να βγάλει εκείνον τον τρόπο παιχνιδιού που έκανε το 2015 ένα φαινόμενο — όχι μόνο έναν τύπο που βγάζει σπείρες σαν γκάζι επειδή η μπάλα φεύγει γρήγορα. Και μετά; Μετά μπαίνεις εσύ μέσα στο court;;; Μα εσύ ξέρεις πως η μόνη σου γροθιά είναι αυτή του πληκτρολογίου σου;;; Αλλιώς… ας κρατήσουμε τα μαχαίρια στη θέση τους μέχρι να δούμε έναν πραγματικό αντίπαλο εκεί πάνω.

δεν καταλαβαίνω τι γίνεται εδώ μέσα ρε παιδιά. πήγα ένα γρήγορο γύρισμα στα παλιά τραβηγμένα για να θυμηθώ πώς ήταν η ομάδα όταν ο Νόβακ έκανε εκείνο το σλάμ στον Τσάνγκ σαν σφεντόνα στον ωκεανό και βρήκα τον εαυτό μου ξαφνικά μέσα σε μια ταινία τρόμου όπου όλοι προσπαθούν να βρουν τον επόμενο μεγάλο εχθρό σαν αυτούς τους γέρους ψαράδες που λένε πως εκείνη η χρονιά ήταν η καλύτερη της ζωής τους — και μετά έβγαινε ο άνεμος. στο μεταξύ εκείνος ο τύπος στη Μάντσεστερ με το σέρβις που έκανε τους πάντες να νιώθουν σαν να τους χτυπούσε μεταλλικό καλάμι στο κεφάλι δεν ήταν καν ένας χαρακτήρας εκεί πάνω— ήταν ένας κατάσκοπος από άλλα πρωταθλήματα που ήρθε για να δείξει πως οι γροθιές του Μέσόν είναι πια κουτσός πειρατής χωρίς πυξίδα. και ξέρετε τι είναι το πιο αηδιαστικό; όλοι εδώ μέσα λένε ότι ο Γκαμπαστιάπο εκεί πάνω μπορεί να σώσει την κατάσταση σαν κάποιος superhero που ξύπνησε νωρίς το πρωί και πήγε στο γήπεδο να κάνει προπόνηση πριν ακόμα βγει ο ήλιος. αλλά ας μιλήσουμε για κάτι διαφορετικό για μία φορά: πως ζούσαμε τότε όταν ο Νόβακ βρισκόταν αντιμέτωπος με έναν άνθρωπο που δεν του επέτρεπε ούτε να πάρει ανάσα πριν από το πρώτο σερβίς; τότε δεν υπήρχε λόγος να ψάχνουμε κάποιον "αντίπαλο" επειδή ο ίδιος ο Νόβακ ήταν εκείνος που σκότωνε τους αντιπάλους του πριν ακόμη ανοίξουν το στόμα τους. ήταν σαν να βλέπεις έναν τίγρη να κυνηγά μία ομάδα κοτόπουλων — ξέραγες ποιο ήταν το αποτέλεσμα πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας. τώρα όμως περιμένουμε όλες αυτές τις φοβικές ιστορίες σαν εκείνες τις νυχτερινές ιστορίες γύρω από τη φωτιά όπου λέμε ιστορίες για τέρατα που κάποτε έκαναν φοβερό θόρυβο αλλά πλέον έχουν γίνει θρύλοι μόνο και μόνο επειδή κανείς δεν έχει το κουράγιο να κοιτάξει κάτω από το κρεβάτι. και μην μου λέτε για PPDA και νούμερα εκεί πάνω — εκεί πάνω δεν υπάρχουν αριθμοί, υπάρχουν ανθρώπινες ψυχές που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο ζευγάρι των σετ και το σήκωμα του τροπαίου. εκείνος ο αντίπαλος που ψάχνουμε τώρα δεν είναι κάποιος που πρέπει να βγάλει σπείρες σαν γκάζι επειδή βλέπει την μπάλα γρήγορα — αυτός πρέπει να είναι εκείνος που θα κάνει τον Νόβακ να ξαναθυμηθεί πως μοιάζει να είναι υπό πίεση πάνω σε ένα court. τώρα λοιπόν πάμε να σπάσουμε αυτή την αλυσίδα των κουβέντων κι ας μιλήσουμε σοβαρά: πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε έναν αγώνα όπου ο Νόβακ έπρεπε πραγματικά να πολεμήσει για κάθε πόντο σαν εκείνο το βράδυ στη Ρώμη πριν χρόνια όταν ο Αλκαράθ προσπάθησε να τον σπάσει σαν γυάλινο κύπελλο; τότε δεν χρειαζόταν κάποιος Γκαμπαστιάπο για να βγει εκεί πάνω— χρειαζόταν ένας αντίπαλος που να μην ξέρει πώς γίνεται αυτό το σπορ εκτός από το να κερδίζει στους αριθμούς. και μετά; τέλος πάντως, θα δούμε πως όλα αυτά τα σχήματα και οι φαντασιώσεις καταλήγουν πάλι στην ίδια ιστορία — σαν εκείνη την τελευταία μπύρα ενός τραγουδιού όπου μετά δεν μένει τίποτα παρά οι ήχοι των άλλων.