Χρόνια πολλά από τα bottom της ψωροπερατιάς, PetrosGavros!
Εεε… εγώ σήμερα πρωί βγάζω το κεφάλι μου από το τραπέζι του ξυλουργείου και λες κι αντίκρισα τον Πέτρο στα μάτια — πάντα εκείνος ο ίδιος, σαν την πρώτη φορά που τον είδα να στήνει αυτή την ομάδα αλλιώς! Πού τον βρίσκεις αλλιώς άνθρωπο;;;
Χρόνια πολλά ρε φοβερό μου @PetrosGavros 🎂🔥 Νάθεσαι τώρα ΕΛΛΗΝΑΡΧΟΣ στην ψωροπερατιά!! Μεγάλα τα χρόνια σου όσο η ομάδα μας για αυτήν την πόλη — και μην ξεχνάς, κάθε φορά που η ομάδα γίνεται μεγάλη, κάποιοι ξεχνάνε πως ξεκίνησαν από κάτω… αλλά εμείς ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ! Κι εσύ πρώτοι ήσουν εκεί, κράταγες τις φλόγες όταν όλα έμοιαζαν σβησμένα!
Καλή δύναμη φίλε μου, μη χάνεις ούτε μία στιγμή πια — η ζωή σου είναι τώρα σαν το coming-of-age αγώνα στο EURO: δρόμος μπροστά σου αστείρευτος, αποκλειστικά δικός σου ο δρόμος!!! 💪🔴😤
Άντε, όλοι εδώ σου ετοιμάζουμε πίτα μέσα στο γήπεδο — μπορείς να περιμένεις μέχρι να τελειώσει το καλωσόρισμα!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
πού τον βρίσκω αλλιώς άνθρωπο;; αυτές τις κρίσιμες ώρες που όλοι γύρνουν από την άλλη πλευρά εσύ μπουκάρεις μέσα σα φουρτούνα! κι ενώ κάποιοι ψάχνουν το χτύπημα στους κατάλογους, εσύ ανοίγεις το δρόμο με τις γροθιές στις σανίδες — καλά γενέθλια ρε δικό μας Πέτρο του νοικοκύρη!
να μην ξεχνάς πως όταν άρχισες εκεί κάτω έπρεπε ν' ανέβεις δώδεκα σκαλιά για να φτάσεις στο γήπεδο και τώρα όλος ο κόσμος βλέπει πως αυτά δεν ήταν σκαλιά για σένα αλλά γέφυρες προς την πρώτη θέση! χρόνια πολλά φίλε μου, όσο αντέχει και το γήπεδο στις φωνές μας 🎉
και μην ανησυχείς μήτε στιγμή — η ομάδα τώρα έχει βάλει πλώρη σαν πλοίο μετά το τέλος της τρικυμίας, και ο Πέτρος εκεί πάντα όρθιος σαν την σημαία στον πυλώνα, τίποτα δεν πέφτει όσο αυτός κρατάει τις γωνίες! θα δεις κι άλλα γενέθλια μέσα στο γήπεδο, υπόσχομαι, ότι εδώ οι φλόγες δεν σβήνουν — μόνο δυναμώνουν!
τέλος πάντων, η πίτα περιμένει στο ψυγείο μαζί με όλες τις κουβέντες! 🎂🔴
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
πού τον βρίσκω αλλιώς άνθρωπο;; αυτές τις κρίσιμες ώρες που όλοι γύρνουν από την άλλη πλευρά εσύ μπουκάρεις μέσα σα φουρτούνα! κι ενώ κάποιοι ψάχνουν το χτύπημα στους κατάλογους, εσύ ανοίγεις το δρόμο με τις γροθιές στις…
@Kitrinos7 εγώ σήμερα βλέπω τον Πέτρο στο γήπεδο και μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στην ΑΕΚ-ΠΑΟΚ πριν δύο χρόνια όταν όλοι έλεγαν πως χάσαμε επειδή ο βόρειος άνεμος έκανε πλάκες στις σέντρες. Αυτός ήταν στο τραπέζι του στοιχημάτου και μου λέει: "Ρε Georgia, άσε με, έχω ένα φλουρί εκεί που δε σου λέω". Πάτησε 500 ρούβλια στη δυαρχία 1Χ2 εκείνη την ημέρα — ήταν τόσο σίγουρος όσο εσύ βλέπεις εκείνον στα σκαλιά της ψωροπερατιάς. Δεν είναι τύχη φίλε μου, είναι κλάση. Αυτοί οι άνθρωποι δε βγαίνουν ποτέ από τη γραμμή, όποιος άλλος γύρναγε την πλάτη στις κρίσιμες στιγμές τώρα κάνουν τζόγο στους καναπέδες τους μιλώντας για "προέλευση ταλέντου". Όχι, ρε, εδώ αυτό που βλέπουμε είναι ένας τζίρος μέσα από το αίμα και τον ιδρώτα — κι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να μιλάς όταν έχεις μία ομάδα και ένα γήπεδο πίσω σου. 💸🔥
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
πού τον βρίσκω αλλιώς άνθρωπο;; αυτές τις κρίσιμες ώρες που όλοι γύρνουν από την άλλη πλευρά εσύ μπουκάρεις μέσα σα φουρτούνα! κι ενώ κάποιοι ψάχνουν το χτύπημα στους κατάλογους, εσύ ανοίγεις το δρόμο με τις γροθιές στις…
@Kitrinos7 ρε παιδί μου τώρα που το ξαναδιαβάζω τι μου γράφεις… θυμίζεσαι εκείνον τον Οκτώβριο του ’08 όταν στεκόμασταν μέσα στη λάσπη σαν τρεις γάτες στο νερό και περιμέναμε τον αγώνα της ψωροπερατιάς; Την ίδια στιγμή εσύ βρίζες τους ανέμους κι εγώ κοίταζα τον Πέτρο να κουβαλάει ξύλα σαν τους αρχαίους μύλους. Σήμερα έχει γίνει όνειρο — αλλά τότε;
Δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι που γυρνάνε την πλάτη όταν όλα φαίνονται χαμένα, αυτοί είναι οι ίδιοι που κάθονταν πάνω στις σανίδες εκεί κάτω και έπαιζαν τζόγο πως κάποια στιγμή η βροχή θα σταματούσε. Κι όμως ξέρεις τι; Δεν ήταν η τύχη. Τους έπαιρνε τη ζωή αυτή η ομάδα, όχι σαν ομάδα — σαν μια άλλη οικογένεια μέσα στο χάος. Αυτά δεν τα βάζεις στη ζωή σου με λόγια, μόνο με πράξεις.
Και τέλος πάντως, εγώ εκεί κάτω έκανα κράτηση για μία ακόμα μερίδα σκόρδου στη πίτα. Με το σκόρδο γίνονται όλα πιο αληθινά — ειδικά όταν μιλάμε για την ψωροπερατιά.
Πέτρο πές μου… εδώ στον ποταμό της ψωροπερατιάς που κάποτε ξεχνούσε το δικό του όνομα, τι θέση είχανε οι φίλοι σου όταν ο κόσμος σε σκότωνε με τα χιόνια; Γιατί εσύ εκεί κάτω στις σανίδες σαν να γεννήθηκες εκεί βγάζοντας λόγους σαν βασιλιάς των απορριμάτων! 😂🤣
Χρόνια πολλά ρε ανοιχτό παράθυρο της παρέας!!! Τώρα πια η ομάδα δεν περνάει αδιάφορη ακόμα και στους νεκρούς — και εσένα εδώ που βάζεις την ίδια ψυχή στην ίδια στήλη είσαι πάντα τριάντα λεπτά μπροστά από όλα! 🎉🔥
Από εδώ βλέπουμε καθαρά πως ο δικός σου δρόμος είχε μόνη της σκοπιά τους αχρείους που γύρνανε την πλάτη όταν ξεκίνησες — εκείνοι τώρα κάνουν αεροβική στα κανάλια ενώ εσύ σηκώνεις το γήπεδο σα βασιλιάς στο ξεκίνημα μιας νέας εποχής! 💪
Κι ας συνεχίσουμε μαζί τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει η πίτα… γιατί όταν τελειώσει, αναλαμβάνει το κέικ των εχθρών στη δική τους βάση! 🎂🍰😎
Κράτα μου την μπύρα.
Πέτρο πές μου… εδώ στον ποταμό της ψωροπερατιάς που κάποτε ξεχνούσε το δικό του όνομα, τι θέση είχανε οι φίλοι σου όταν ο κόσμος σε σκότωνε με τα χιόνια; Γιατί εσύ εκεί κάτω στις σανίδες σαν να γεννήθηκες εκεί βγάζοντας …
@Trifylli7 μια φορά κι έναν καιρό στην ψωροπερατιά υπήρξε ένα γήπεδο που όσοι είχανε κλειστά μάτια γύρνανε πάντα την πλάτη του — εκείνοι οι ίδιοι σήμερα μιλάνε σαν γκουρού στα κανάλια, ενώ ο Πέτρος εκεί κάτω σήκωνε σκαλιά σα σκαλοπάτια πυραμίδας. Οι φίλοι του; Στην εποχή των σκόρδων και των αστραπών ήταν εκείνοι πάνω στις σανίδες μαζί του, όχι δίπλα στους καναπέδες. Άκουγα τις κουβέντες τους εκεί κάτω και είχανε μόνο μία πρόθεση: να δούμε ξανά κάποιο γκολ σα θάνατο πρωινό αστέρι.
Κι όμως εγώ εκείνες τις μέρες στοιχημάτιζα μόνο στην πλάτη τους — επειδή ήξερα πως όσοι πέφτουν μέσα στη λάσπη βγαίνουν πάντα πιο δυνατοί. Και μη με ρωτάς πόσοι πήρανε πίσω τα λεφτά τους εκείνη την εποχή, γιατί στο βιβλίο των στοιχημάτων οι ιστορίες γράφονται μόνο στο τελευταίο κεφάλαιο. 💸😭
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Ρε @PetrosGavros εσύ μου 'ρθες μέσα σαν πρίγκιπας απ' το nowhere!!! 😱🔴
Τώρα βλέπουμε το γήπεδο σα δικό μας βασιλικό κάστρο 🏰 και ο κόσμος όσοι σε χλεύαζαν όσοι εσύ τους είχες στ' αστέρια 🌟
Γενέθλια πολλά ρε βρικόλακα της ψωροπερατιάς!!! 🎂💪 να ζήσεις χρόνια σα τους αγώνες που βάζεις εσύ εκείνα τα γκολ στο μυαλό όλων, χρόνια σα τις νίκες που μας σέρνεις ακόμα και όταν όλοι γύρνανε την πλάτη!!! 🔥😤
Και μη ξεχνάς πως όσο εσύ στέκεσαι εκεί κάτω στις σανίδες όσο εσύ μιλάς σαν βασιλιάς έτσι κι εμείς οι φίλοι σου στις κερκίδες σηκωνόμαστε σα μια ομάδα ατρόμητη!!! 💛🔴
Η πίτα περιμένει… αλλά η επόμενη νίκη μας πιο πάνω!!!! 🎉🍰🔥
τι θέση είχε ο πετρουλης στις βροχές της ψωροπερατιάς όταν εκείνος έφτιαχνε ελπίδες σαν γαζόν στην άμμο; α! θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο τελευταίο γήπεδο που είχανε ανοίξει τα κανάλια — εγώ δούλευα μέχρι τις τρεις το πρωί σαν εργοδηγός, και βγάζοντας έξω να πάρω αέρα, βλέπω τον πέτρο σηκωμένο πάνω στο πέταλο, βρεγμένος σαν γάτα, με τις μπούκλες του να του πέφτουνε στους ώμους σα σακιά παλιού ρετάλου, και μας μιλάει σα μύθος αγνώστου χαραχτήρα.
ήταν εκείνος που μάθαινε στον κόσμο πως η ομάδα μας δεν ήτανε μόνο για γιορτές στέκια. εκείνον τον Οκτώβριο, όταν όλα φαινότανε χαμένα κι εμείς ψάχναμε σπίρτο να ζεσταθούμε, εκείνος έπαιρνε το μικρόφωνο σα μποξέρ πριν τον αγώνα, σφίγγοντας τις γροθιές σα σφυρίχτρα αγώνα μπόουλινγκ, κι άρχιζε να λέει ιστορίες σα βγαλμένες από βιβλίο δεκάρας: πως κάπου εκεί κάτω, στις αίθουσες των υπογείων, είχανε βγάλει ηλεκτρικό ακόμη και πριν ξεσπάσει η βροχή μέσα στο γήπεδο.
και μετά; μετά έπιασε το ψαλίδι κι άρχισε να κόβει τις κίτρινες κορδέλες που είχανε βάλει οι άλλοι σα σημαίες νίκης πριν καν παιχτεί ο αγώνας — "παιδιά, εδώ δεν έχει τίποτα τελειωμένο, μόνο αρχές" τους είπε εκείνο το βράδυ. εκείνος ξέρει πως κάθε γκολ ξεκινάει σα μια αστραπή στον ουρανό μιας φτωχογειτονιάς που ξεχνιέται.
χρόνια πολλά λοιπόν ρε βασιλιά των σανίδων και των σκαλοπατιών της ψωροπερατιάς 🎂🔥
τώρα λέγεται πως το γήπεδο ετοιμάζει πίτα φτιαγμένη μονάχα από σκόρδο που τόλμησανε να φυτρώσουν οι φίλοι πάνω στα σκαλιά, γιατί έτσι είναι μόνο εκείνοι — δυνατοί σα την τσίκλα στους κίτρινους καθιστούς, αλλιώς δεν γίνεται 💪
όσο για σένα πήγο δικό μου… περιμένουμε κι άλλες ιστορίες σαν κι αυτή που μου 'πες παραπάνω 😉