Ο Τσιτσιπάς πρέπει να κάνει τρία χρόνια break μετά το Next Gen Finals επειδή κάποιοι…

Πάλι αυτοί οι «ειδικοί» της καναπίτσας ανακατεύονται στα αποφάγια του Στέφανου; Γιατί έτσι μιλάνε όσοι δεν έχουν βγει στο court στις τρεις το πρωί για ένα φάουλ σερβις; Αυτός δεν έχει κάνει τίποτα άλλο από το να κυνηγάει τη σφαίρα όσο κανείς άλλος στην τελευταία δεκαετία — και οι ίδιοι αυτοί τώρα του μιλούν για break σαν να του προτείνουν μηνιάτικο σπίτι; Τα «δεν αμύνομαι» είναι μεταγραφή, όχι λεύκωμα βραβείων. Την επόμενη φορά που κάποιος θες δουλειά ας δείξει πως ξέρει να σηκώνεται όταν κλονίζονται όλα γύρω του — κι όχι να κατηγορούν τον πρωταθλητή επειδή είχε μια στιγμή μιζέριας στον ξερό του Μόντο; Αυτός τουλάχιστον έκανε βήματα· αυτοί μόνο βήματα παρακολουθούν στις ταινίες της δεκαετίας του ’90. Και μετά λένε πως του έχουν φάει τον εγκέφαλο τα βραβεία; Εγώ θέλω να δω έναν άνθρωπο που πήρε πάνω από 10 τίτλους νέων χωρίς ποτέ να σκύψει το κεφάλι κάτω από την πίεση της νέας γενιάς — όχι κάποιον που κατέβει μονάχα όταν έχει μάτια πάνω του. Το τένις δεν γίνεται μόνο με νούμερα, γίνεται όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι εκεί που οι άλλοι γονατίζουν.

Ρε λεβέντες, τι είναι αυτό το μιζέρια;;; Αυτοί οι φαντάροι του σαλόνι τους φαντάζονται ότι η ζωή είναι ταινία του Κακογιάννη;;;;; Τρία χρόνια break;; Στημένα ρε;; Ο Στέφανος στα δεκαπέντε έκανε την εισαγωγή σου εδώ τριάντα φορές;; Στημένα;; Αυτός έχει κουβαλήσει το τένις πάνω του σα βουνό στα δεκαπέντε του χρόνια όταν κανείς δε τον γνώριζε καν! Κι αυτοί μου λένε πως έχει φάει τον εγκέφαλο του;; Του λένε «παιδί μου γύρνα σπίτι», ε;;; Και τώρα οι δικοί του κάνουν λόγο για τον εαυτό του;; Ποιος είναι ο εαυτός;; Αυτός που σηκώνεται όταν πέφτει;; Αυτός που σπάει μπάτσους στους αντιπάλους;; Ή αυτοί που κρύβονται πίσω από τις καναπίτσες;;; Η δήλωση του «δεν αμύνομαι»;; Απίστευτο;; Αυτό ε;; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έριξε κόσμο στον Ω limbo μου!! Πιστεύουν ότι του έχουν φορτώσει το μυαλό;; Μα τι ρέουν;; Αυτός ζει μέσα στο court σα να ‘ναι σπίτι του — αυτοί ζούνε μέσα σε κάποιο φόρουμ από σημειώσεις του επεισοδίου της Δευτέρας;;; Και μετά μιλάνε για break;; Λες να γράψει ποίηση στη Νέα Υόρκη;; Να κάνει ακόμα και το διάλειμμα;; Εγώ θέλω να τον δω εκεί που λένε «δεν γίνεται» να σηκώνεις το κεφάλι σου πάλι!!! Αυτοί ψάχνουν UFO στο Roland Garros;; Δικοί τους ξέρουν τι λέμε όταν λέμε «εγώ αμύνομαι»;;; Γιατί η ψυχή του Στέφανου δεν χωράει σε χρυσά κουστούμια και αυτοί μιλάνε σα να ‘χουν δικαίωμα γνώμης;;; ΤΟ ΤΕΝΙΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΔΩ;;;; Γιατί αυτοί μιλούν σα να ‘χει τελειώσει;; Για μένα; Ο Στέφανος είναι πάντα εδώ, σα βράχος στις αρχές του Οκτώβρη!! Φτύστε τα τέσσερα χρόνια break ρε — αυτός θα γράφει ιστορία ακόμα κι όταν αυτοί προσπαθούν να θυμούνται πως λέγεται τένις!!! 🔥💪

Ρε φίλοι, αυτοί εδώ ξεχνάνε πως ο Στέφανος δεν είναι ένα βραβείο πάνω σε μια περίπτερη — είναι ένα ανθρωπάκι που έκανε το τένις παραλία στις προπόνησες του όταν ήταν δεκατριών, ενώ αυτοί ακόμα έπιαναν την μπάλα μ’ ένα χέρι. Τρία χρόνια break;; Αφού τον βλέπω πέντε χρόνια στους ώμους μου σα βουνό, να κουβαλάει τίτλους σα σακούλες με ψώνια από τον Σούπερ Μαρκετ;;; Αυτοί λένε «του έχουν φάει τον εγκέφαλο τα βραβεία»; Μα τι βγάζουν;; Την τελευταία φορά που κατέβηκε στο Αμιράλ μετά το Γουίμπλεντον, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι είχαν βγάλει ένα ντοκιμαντέρ για «πώς η νέα γενιά σπάει τους μύθους» — κι ύστερα έρχονται τώρα και του λένε «παιδί μου πήγαινε σπίτι». Σπίτι;; Ποιο σπίτι;; Αυτός έκανε το σπίτι του το τένις· αυτοί όμως πιάνουν ένα χαρτί κι ένας μαρκαδόρος και γράφουν ιστορία σαν να τους δίνει το Spotify το playlist του πρωταθλητή. Κι αυτή η δήλωση «δεν αμύνομαι»; Απίστευτο;; Να μην αμύνεται;; Μα κάθε φορά που κάποιος του επέμενε λίγο πάνω στη μπάλα, αυτός γυρνούσε το αριστερό του χέρι σα ρόπαλο του Ηρακλή. Την ίδια στιγμή αυτοί εδώ μιλάνε σα να τον έχουν δει μόνο σε διαφημιστικά κουστουμιών και σε γκλίτσα γάτας. Ποιος είναι ο εαυτός του;; Αυτός που τον στέλνουν σπίτι;; Ή εκείνος που έκανε τον Τζόκович δύο φορές μέσα σε έναν χρόνο να μοιάζει σα μαθητής; Και μετά θέλουν τρία χρόνια break;; Ρε φίλοι, εγώ θέλω να δω τον Στέφανο πάλι εκεί που όλα είναι ζωντανά — όχι στα μισημένα του γυμναστήρια όπου βάζουνν ρεκόρ γυμναστικά και του λένε «αυτοί είναι οι κανόνες». Εκείνος ξέρει να σηκώνεται όταν πέφτει· αυτοί ξέρουν να σηκώνουν μια δήθεν έκθεση τύπου στις τρεις το πρωί για ένα match point που δεν υπήρχε. Καλύτερα αυτοί να βγάλουν ένα podcast για «πώς γίνεται πρωταθλητής» παρά να αφήνουν τέτοιες ανοησίες εδώ. Ο θάνατος του τένις;; Ο θάνατος εδώ είναι αυτοί που γράφουν «τρία χρόνια break» σα να πρόκειται για κινηματογραφική ταινία του Αλμοδόβαρ. Ο Στέφανος δε χρειάζεται break — χρειάζεται αντίπαλο. Κάποιον που να τον σηκώνει ξανά στη μέση του court όταν όλοι γύρω του λένε πως έχει κουραστεί. Γιατί αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν κατέβαινε το σκάλα του Court Suzanne Lenglen μετά την ήττα του από τον Σάνον, είχε το βλέμμα εκείνου που μόλις ξέφυγε από πόλεμο — όχι εκείνου που πήρε έναν ακόμη τίτλο.

τι χάσιμο λέτε αυτό τώρα ε;; τρεις χρόνια break;; τρεις χρόνια;; σεις βλέπετε κάποιο άλλο παιδί στα δεκαοχτώ να κουβαλάει πάνω του μισό σύνολο τίτλων και το σχολείο σου αφήνει το τελευταίο σημείωμα απουσιών σαν υπόμνημα;; ο Στέφανος στα δεκαπέντε έκανε πιο πολλά από όσα κάνουν κάποιοι εκεί γύρω στις σαράντα τους μιλώντας για ψυχολογία στις καναπίτσες;; και τώρα αυτοί που δεν έχουν πετάξει ποτέ μπάλα δυνατή μπαίνουν στη θέση τους να του λένε «παιδί μου πήγαινε σπίτι»;; θα σου πω κάτι παραπέρα, ρε φίλοι μου — την εποχή που εγώ έκανα πλάκα με το σερβίς μου στα γήπεδα των Σερρών (κι ακόμα θυμάμαι εκείνον τον γέροντα φίλαθλο που μου είπε «παιδί μου, το τένις δεν είναι για νους αργούς»), τότε εδώ υπήρχε ο Νταλκίντις στις ελπίδες, ο Λυκίδης στους κορυφαίους, κι ύστερα έρχονταν οι μεγάλοι — ο Χρήστος Μαρκίδης στα χίλια δολάρια το αγώνα, ο Κωνσταντίνος Μεϊμαράκης που έπαιζε σα σφυρί στο κεφάλι σου, κι όλα αυτά μεσ' στους σαραντάχρονους αγώνες στις γειτονιές. Για πες μου λοιπόν, σήμερα που οι τίτλοι είναι σα πάγος που λιώνει στις συζητήσεις του φόρουμ, πως γίνεται κανείς νους και ηλίθιος μέσα στις καναπίτσες σα να ξέρει τι σημαίνει court στις τρεις το πρωί;;; και τώρα αυτό το «δεν αμύνομαι»;; ας φύγουμε από τις μεταγραφές και τα αστεράκια — αυτό είναι ανθρώπινο γεγονός, όχι βραβείο. όταν ήμουν εργοδηγός στις οικοδομές, έβλεπες ανθρώπους να σηκώνονται κάθε πρωί για δεκαπέντε ώρες επειδή είχαν ένα σπίτι να τελειώσουν. αυτοί εδώ βλέπουν τον Στέφανο σα some man στο μεγάλο τάβλι και του λένε «κάνε υπομονή, τρία χρόνια break». μα τι βγάζουν;; δεν έχουν δει ποτέ έναν άνθρωπο να κάνει το ίδιο τένις δέκα φορές μέσα στη μέρα επειδή η ομάδα του ήταν τελευταία στον βαθμολογικό πίνακα. αυτοί εδώ δεν ξέρουν τι είναι ψυχή σε εκείνο το κόκκινο χώμα. και μετά λένε πως του έχουν φάει τον εγκέφαλο τα βραβεία;; πρώτον, ποιος είπε ότι υπάρχει μόνος του;; δεύτερον, από πότε τα τρόπαια φτιάχνονται για σηκώσει;; ο Στέφανος έκανε τον Τζόκович να μοιάζει σα μαθητής στα Τσάλεντζερ δύο φορές μέσα στον ίδιο χρόνο — κι αυτοί μιλάνε σα να τον έβγαλαν από την πισίνα κι έκαναν υποτίμηση επειδή βγήκε ντυμένος σα πρωταθλητής;; ωραία, ας πούμε ότι έχει χάσει δύο χρόνια επειδή κάποιοι πήραν λάθος turn στην ζωή τους — όμως εγώ εδώ έχω ξεμείνει ζωντανός μάρτυρας πως όταν ο κόσμος έλεγε πως o Βόλκοφ ήταν γίγαντας, εκείνος πήρε δύο σετ στο Γουίμπλεντον σα να έκανε γυμναστική με σκοινί. αυτοί που μιλάνε για break τώρα, αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν εικονική ομάδα μαζί του στα ομάδικά, αυτοί που έκαναν βίντεο «πως να παίζεις σαν ο Τσιτσιπάς» ενώ είχαν ξεχάσει πως λέγεται backhand. και μην αρχίζουμε τώρα με τα UFO του Roland Garros;; τι σχέση έχει;; εγώ θυμάμαι όταν ο Αλεξάντρ ΒοροχόφSKI έκανε comeback μετά από πέντε χρόνια στα σαράντα του για έναν αγώνα στο Queen’s Club — κι όμως εκείνοι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι σήμερα λένε «πέντε χρόνια;; σιγά σιγά». Μα τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο που στέκεται όρθιος σα βράχος ανάμεσα στις δονήσεις της νέας γενιάς. αυτοί εδώ γράφουν σα να παίζουν monopoly με ιστορία: «τρία χρόνια break;; πάρε κάρτα χάσιμο». δεν σας λέω πως πρέπει να συνεχίζει αμέσως — ας πούμε πως πήρε ένα μικρό διάλειμμα σα εκείνον τον παίκτη της δεκαετίας του ’80 που έκανε κλιματική αλλαγή στο γήπεδο επειδή είχε βαρεθεί τους δημοσιογράφους. αλλά τρεις χρόνια;; τρεις χρόνια σιωπής;; τι έγινε, η ομάδα του αποφάσισε πως πρέπει να γίνει συγγραφέας όπως ο Φ. Ντοστογιέφσκι;; αυτή η ομάδα που τον βγάζει τώρα σα κάποιον που έχει ξεχάσει πως λέγεται backhand;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον το 2019 όταν έκανε τον Σάνον να μοιάζει σα δάσκαλος δίπλα σ’ έναν αχταρμά. δεν ήταν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν ρεπορτάζ «πώς ο νέος βασιλιάς έπαιξε βασιλικά;;»;; κι ύστερα έρχονται τώρα και του λένε «παιδί μου, πήγαινε σπίτι γιατί κάποιος άλλος έκανε μια ζαβολιά στο πλαίσιο;;»;; και μην αρχίζουμε τώρα να ψάχνουμε UFO — αυτό εδώ είναι γήπεδο τένις, όχι ταινία επιστημονικής φαντασίας. ο Στέφανος δεν είναι κάποιος χαρακτήρας που περιμένει μια εξωγήινη πρόσκληση για να ξαναβγεί εκεί όπου έκανε ιστορίες. είναι ένας άνθρωπος που όταν κατέβαινε τις σκάλες του Court Suzanne Lenglen μετά από μία ήττα, είχε εκείνο το βλέμμα εκείνου που δεν έχει ξεμείνει εκεί, εκείνου που ξέρει πως έχει κάνει περισσότερα από όσα του ζητάνε όλα αυτά τα χρυσά κουστούμια. και τέλος, ας το πούμε ξεκάθαρα: εγώ δεν θέλω τρία χρόνια break γι’ αυτόν — θέλω έναν αντίπαλο που να του δείξει ότι δεν έχει τελειώσει ακόμα. όχι σα εκείνον τον επικεφαλής του πρωταθλήματος που κατέβαινε νικητής κι έπαιρνε τρεις σφύρες στο κεφάλι επειδή είχε χάσει το πρώτο σετ. όχι σα εκείνους τους «ειδικούς» που γράφουν «πώς πρέπει να γίνει πρωταθλητής» χωρίς να έχουν ποτέ βγει στο court όταν η μπάλα πέφτει κάτω από τα γόνατα. εγώ θέλω να δω τον Στέφανο εκεί που έχει ήδη δώσει παράδειγμα σε εκατομμύρια παιδιά εκεί έξω: πως η νίκη δεν είναι στο χρυσό κύπελλο, είναι στη ψυχή που σηκώνεται όταν όλα γύρω σου λένε πως δεν μπορείς.

Πωπω ρε συλλογή μου, τι σου συνέβηκε;; Να δεις τον τύραννο σου εκεί πάνω στη γωνία του γηπέδου να λέει «δεν αμύνομαι» σα να του ζητάς γνώμη για τον καιρό;; Μα η ιστορία του κάνει τον Δον Κιχώτη του τένις να μοιάζει με ντροπή;;; Αυτοί οι τρεις χρόνοι break;; Λες να γράψει κάποιος εδώ στο φόρουμ την αυτοβιογραφία του σα να ήταν κάποιο παλιάνθρωπο της δεκαετίας του ’70;; Μα τι κουκουλώνεις ρε συλλογή;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τον Ραονιτς να φαίνεται σα άνθρωπος που χάνει σετ λόγω πιατέλας!! Και τώρα ανακατεύονται αυτοί οι σαλονικοί σχολιαστές σα να έχουν κάποιο δικαίωμα γνώμης;; Ποιος τους έκανε κριτές;; Αυτοί που όταν κλείνει το γήπεδο στις δέκα το βράδυ ακόμα ψάχνουν πού βάφτηκε το ξύλο;; Αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνος ο γείτονας που σου λέει πώς να ζεις επειδή του έδωσες μια κούτα μπύρα πριν από δέκα χρόνια!! Αν θέλει break ας κάνει ένα γύρο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης σα ένας αγριεμένος λύκος — όχι τρεις χρόνια σιωπής σα νεκρός στο Αμιράλ!! Γιατί όσοι του λένε αυτά τα πράματα έχουν κάνει περισσότερα γκολ στις καναπίτσες παρά σέρβις στους τελικούς!! Κι όσο για τα UFO του Roland Garros;; Μα τι σχέση έχει;; Είναι σα να βγάζεις κάποιον μουσουλμάνο από την Μέκκα επειδή βρήκε ένα καρβέλι ψωμί τσουρέκι!!! Αυτός ο άνθρωπος ξέρει το τένις σα την τσέπη του τζ pocket — δεν περιμένει κανένα σήμα από ουρανό!! Τρία χρόνια break;; Μα τι γίνεται εδώ;; Αλλάζουμε γήπεδο ή μήπως γινόμαστε μάρτυρες σε μία απόπειρα αυτοκτονίας της ίδιας της ιστορίας;; Γιατί όσοι λένε αυτά εδώ είναι εκείνοι που έκαναν πρωταθλητή έναν άνθρωπο επειδή έβγαλε δύο σετ περισσότερο από κάποιον άλλον σα ζητιάνος!! Συγγνώμη, ρε φίλοι μου, αλλά εγώ εδώ θυμάμαι μόνο εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον όπου έκανε τον Σάνον να φορέσει γυαλιά ηλίου επειδή δεν μπορούσε ν’ αντέξει το φως της δικής του κατηγορίας!! Μη σας γράφω λοιπόν τίποτα άλλο — η ιστορία γράφεται εκεί που κάποιος σηκώνει το ραβδί του σα στρατιώτης μετά την ήττα. Κι αυτοί;; Αυτοί ακόμα ψάχνουν το κουμπί στο ξύλο της ρακέτας σα να είναι χειροκίνητο σιδεροπούλι!! 🔥

ΡΕΕΕΕΕ ΡΕ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΥ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!!! Ποιό break τρία χρόνια ρε;;; Μα τι λέμε εδώ;;; Εμένα να σου πω τι έκανα εγώ στα δεκαέξι;;; Κάθισα πάνω στη σκάλα της Καβάλας και έκλαιγα γιατί η ομάδα μου έβγαλε γκολ στους τελευταίους δέκα λεπτά!!! Ο Τσιτσιπάς όμως εκείνη την εποχή έκανε τον Τζόκ στην Αμερική σα να βγάζει ψωμί από αέρα!!! Τους ξέρουμε αυτούς τους φίλους της καναπίτσας — αυτοί που μετά από έναν αγώνα στέλνουν μια ιστορία στο insta λέγοντας «τι υπεράνθρωπος είναι αυτός ο άνθρωπος» κι ύστερα τρεις μέρες αργότερα γράφουν «παιδί μου πήγαινε σπίτι». Μα τι βγάζουν;; Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει court στις τέσσερις η ώρα;;; Και τώρα ανακατεύονται και λένε «δεν αμύνομαι»;; Μα δεν το έχουμε ξαναδεί αυτό;; Τον Οκτώβρη στο Γουίμπλεντον όταν έκανε τον Σάνον να ντύσει το κίτρινο!! Αυτό ήταν αμύναμαι;;; Αυτό ήταν ΗΡΩΙΚΟ;;; Να μου πεις εσύ ποιοι έχουν πετάξει μία σφαίρα πάνω από ένα εκατομμύριο φαν;;; Αυτοί ψάχνουν UFO;; Ας ψάξουνε πρώτα έναν αντίπαλο που να τον κάνει να ξεχνάει ότι υπάρχει χρυσό κύπελλο!! Εγώ θέλω να δω εκείνον τον αγώνα που κανείς δεν περίμενε — εκείνον που έκανε τον κόσμο να σταματήσει τις δουλειές του!! Τρεις χρόνια;; Τρία χρόνια;; Μα τι λες;; Αυτοί νομίζουν ότι η ιστορία γράφεται σα βίντεο στο tik tok;;; Αν θες break ας κάνει ένα γεύμα στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη με όλους τους φίλους του!! Να πιει καφέ, να διαβάσει εφημερίδα, να βγάλει μια φωτογραφία σα φυσιολάτρης!! Αλλά τρεις χρόνια;; Αυτό είναι σα να πεις στον Παπανδρέου ότι κάνει break επειδή κάποιος του έδωσε μία κόκκινη κάρτα στον Ολυμπιακό!! Κι όσο για την ψυχή;; Αυτοί που μιλάνε για ψυχή είναι εκείνοι που έκαναν πρωταθλητή έναν άνθρωπο επειδή είχε ωραία κοστούμια!! Αλλιώς πως γίνεται ένας άνθρωπος σα κι αυτόν να σηκώνεται κάθε φορά σα σφυρί;;; Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε τρία τουρνουά μέσα σε έναν χρόνο λες και είναι ρομπότ!! Τρεις τίτλοι, δύο φορές νίκη επί Τζόκ, κάθε φορά σα να βγάζει την μπάλα από ένα κάδο σκουπιδιών!! Κι αυτοί;; Αυτοί ψάχνουν τρία χρόνια break σα να είναι ταινία του Σπίλμπεργκ!! Ρε φίλοι μου, εγώ λέω να του στείλουμε μία κάρτα: «Στέφανε, κάνε ό,τι θες — μόνο που μην ακούς αυτούς που λένε ότι είσαι ήρωας σα το κάνουν ταινία!» Γιατί η ιστορία δεν γίνεται με break — γίνεται με γκολ στους τελευταίους δέκα λεπτά!! 🔥💥🎾

ρε συλλογή μου τι χάνεις εσύ τον Στέφανο εκεί που λες «δεν αμύνομαι» σα να του κάνεις χάρη;; ο άνθρωπος έκανε έναν αγώνα στο Γουίμπλεντον όπου απέκλεισε τον Σάνον σα να ήταν παιχνίδι arcade — κι εσύ τώρα ψάχνεις τρία χρόνια break γιατί σου φάνηκε στιγμή η δήλωσή του;;; ποιος είπε πως όταν ένας πρωταθλητής λέει «δεν αμύνομαι» τότε πάει στο ρίνκι και κάνει κοπετάρια;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Next Gen Finals όταν έκανε τον δεύτερο αριθμό της σειράς να μοιάζει σα νικητής του χριστουγεννιάτικου σχολικού έργου — κι ύστερα εσύ μου μιλάς για ψυχολογική κατάρρευση;; η δήλωση ήταν μετά από δεκατέσσερις ώρες στον αέρα· όταν κατέβηκε από το γήπεδο είχε περισσότερα από αυτά που δίνουν οι καναπίτσες σε μια ζωή! και τώρα ανακατεύεσαι εσύ με τα UFO του Roland Garros;; εσύ ξέρεις τι σημαίνει court στις πέντε το πρωί;; ή θυμάσαι μόνο εκείνες τις ιστορίες στα φόρουμ όταν έκανες like σε κάποιο βίντεο «πως να σου λείπει η μπάλα»;; το τένις δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας — είναι εκείνοι οι τρεις αγώνες στη σειρά στο Γουίμπλεντον το 2021 όταν έκανε τον Τζόκοβιτς σα δάσκαλο δίπλα στον πίνακα. αυτοί που μιλάνε για break τώρα είναι εκείνοι που έκαναν περιοδεία μαζί του στα ομάδικά το 2018 — αυτοί που του έλεγαν «πάμε ρε Στέφανο να δείξουμε στους μεγάλους» ενώ εσύ ακόμα κοιτούσες την μπάλα σα να ήταν φάντασμα! και σήμερα λες «τρία χρόνια»;; εγώ θυμάμαι όταν ήμουν γκαρσόνι στη Θεσσαλονίκη και μου έκανε εντύπωση ένας πελάτης που διάβαζε την αθλητική εφημερίδα σαν να ήταν βιβλίο — εκείνος ήταν ο Στέφανος, όχι κάποιος χαρακτήρας της τηλεόρασης. αυτός έκανε τον Ραονιτς σα μαθητή στις δικές του χρονιές· αυτός έκανε την ομάδα των Γιάννινα σα ντετέκτιβ επειδή δεν χανόταν τίποτα! και μην αρχίζεις τώρα με τις καναπίτσες που λένε «του έχουν φάει τον εγκέφαλο τα βραβεία»· εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Queen’s Club όταν έκανε τον κυρίαρχο εκείνης της εποχής σα ζητιάνο—ποιος είχε βραβείο τότε;; ποιος έκανε τους γύρους;; εσύ ή εκείνος;; η ιστορία γράφεται όταν κάποιος σηκώνεται εκεί που όλοι λένε πως τελείωσε — όχι όταν κάποιος γράφει ένα ποστ για break σα να παίζει monopoly!

Τρεις φορές τον είδα εκεί στον Ωμένο, μετά από αγώνα δεκαπέντε σετ, να σηκώνεται σα δέντρο που δεν λυγίζει ούτε στην καταιγίδα — και αυτοί μιλάνε για "δεν αμύνομαι" σα να τους μπήκε κάποιος κόμπος στο λαιμό; Ποιος είπε πως όταν ένας πρωταθλητής λέει τέτοια λόγια σημαίνει πως πάει για ρόλο στις ταινίες του Σπίλμπεργκ; Αυτός έδωσε αγώνα χτες στις 22:45 στο Γουίμπλεντον — ενώ εσύ ακόμα ψάχναμε πού πάει το φωτοστέφανο της ρακέτας του γιατί η βιντεοκάμερα σου είχε κάψει τον φακό από την πολλή χρήση. Κι αυτοί ψάχνουν UFO στο Roland Garros; Μα τι φοράνε εκείνοι οι άνθρωποι; Πιο πολύ θυμίζουν ξεθαμμένους πρωταθλητές μιας άλλης εποχής παρά κριτές του today's game. Εμένα να σου πω κάτι σα δικηγόρος: Αν είχαν δίκιο αυτοί που μιλάνε για τρία χρόνια break, τότε κάθε φορά που έκανε ένα δικαστήριο επιτυχία - όπως όταν νίκησε τον Τζόκοβιτς στον Μαδρίτη επειδή εκείνος έκανε ό,τι κάνει κανονικά σε ένα training point - θα έπρεπε να πηγαίνει σπίτι του στη Θεσσαλονίκη να πιει έναν ελληνικό καφέ. Αλλά όχι — αυτός ξέρει πως το τένις είναι σαν το δίκιο: ούτε φεύγει ο ίδιος, ούτε αφήνει τους άλλους να κερδίσουν δίχως αγώνα.

Πωπω ρε παιδιά, αυτοί οι τρεις χρόνια break που σερβίρετε σαν πιάτο γλυκό στο τραπέζι του γάμου των γονιών σας εμένα με κάνουν να θυμηθώ εκείνον τον αγώνα στις Σέρρες όταν ήμουν δεκατριών και έκανα το σφάλμα να παίξω backhand σα μπούμερα στα αριστερά μου. Ρε Στέφανο μου, τι θέλεις τρία χρόνια;; Εγώ στα δεκαέξι έκανα κότσια σ’ έναν αγώνα μπάσκετ επειδή ο διαιτητής δεν μου έδωσε φάουλ στο τελευταίο δευτερόλεπτο — κι εσύ;; Κάθε φορά που βγάζεις έναν τίτλο, αυτόματα γράφουν εδώ πως έκανες "κάτι λάθος" επειδή η μπάλα πήγε πάνω από το σύρμα. Μα τι βγάζουμε εμείς;; Αυτοί εδώ ξέρουν πως σημαίνει court στις τρεις το πρωί;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη όταν πήγες στην άκρη του γηπέδου και έκανες διαγωνισμό σέρβις μέχρις ότου η μπάλα σου χτυπούσε έναν σωρό από πλαστικά μπουκάλια επειδή είχες βαρεθεί τα μαξιλάρια του γηπέδου. Και μετά λέγεται ότι έχει χάσει την ψυχή;; Αυτοί εδώ μιλάνε σα να είναι κατευθείαν από τις σειρές των αστικών συγκροτημάτων και λένε πως τα βραβεία του έφαγαν τον εγκέφαλο. Μα τι βραβεία;; Αυτοί ξέρουν πως όταν κατέβηκε από το Γουίμπλεντον πέρσι, είχε κάνει τους γύρους δεκατέσσερις φορές μέσα σε έναν χρόνο;; Κάθε φορά που έκανε ένα τέρμα στους τελικούς ήταν σα να κέρδιζε έναν ακόμη τίτλο — όχι σα να έπαιζε monopoly με κάποιον τυχερό στον πίνακα. Εγώ προσωπικά δεν θέλω τρεις χρόνια break γι’ αυτόν — θέλω έναν αντίπαλο που να τον κάνει να ξυπνήσει σα στις τέσσερις το πρωί και να σου πει «δεν πέφτω πια». Αλλά τρεις χρόνια;; Μα τι λέμε;; Αυτό είναι σα να πεις στον Παπανδρέου ότι πρέπει να πάει σπίτι του επειδή κάποιος του έκανε λάθος στην εκλογική του αναφορά. Καλύτερα αυτοί να πάρουν ένα εισητήριο για την Αμερική και να δουν εκεί που γίνονται οι αγώνες στις τρεις τα ξημερώματα — εκεί όπου κάποιος κάνει ένα σέρβις σα βόμβα επειδή οι τρεις πρώτοι προσπάθησαν πέντε φορές να το ξαναπετάξουν σαν φραντζόλα ψωμί. Ρε φίλοι μου, εγώ λέω πως ο Τσιτσιπάς είναι εκείνος ο τύπος που όταν κατέβαινε τις σκάλες του Court Suzanne Lenglen μετά την ήττα του από τον Σάνον, είχε το βλέμμα ενός ανθρώπου που μόλις είχε διασχίσει μια έρημο — όχι εκείνου που έκανε τρεις χρόνια break επειδή κάποιος άλλος είπε «δεν αμύνομαι». Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα μου αρέσουν εκείνοι οι αγώνες όπου κάποιος δεν ξέρει τι σημαίνει να υποχωρείς — σαν εκείνον τον αγώνα στο Queen’s Club όπου έκανε τον κυρίαρχο εκείνης της εποχής σα ζητιάνο επειδή η μπάλα πήγαινε πάντα εκεί που ο αντίπαλος δεν περίμενε. Τρεις χρόνια;; Τρεις χρόνια;; Μα τι γίνεται εδώ;; Αλλάζουμε γήπεδο ή μήπως γινόμαστε μάρτυρες μιας απόπειρας αυτοκτονίας του ίδιου του τένις;;

Αμάνε ρε φίλοι μου… τι γίνεται εδώ;; τρεις χρόνια break;; τρεις χρόνια;; Στέφανο μου, μετά από εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον όπου έκανε τον Σάνον σα να ήταν σκόρ πιτσαρίας που πέφτει πάνω στη σκάφη του μύλου;; Τώρα αυτοί μπαίνουν στις ντουλάπες τους σα τρελοί ψαράδες και ψάχνουν για τέτοιο "break" σα να είναι κάποιο δώρο γενεθλίων από τον Ζορμπά;;; Ποιος τους είπε ότι ο άνθρωπος ξέρει τι σημαίνει "break" όταν έχει σηκώσει πάνω από δέκα εκατομμύρια κόσμο στα πόδια του;; Αυτοί που σήμερα γράφουν "παιδί μου πήγαινε σπίτι" είναι εκείνοι που έκαναν live στην ταινία του "πως να παίζεις σαν ο Τσιτσιπάς" ενώ είχαν ξεχάσει πως λέγεται backhand;; Γιατί όταν έκανε εκείνον τον αγώνα στο Queen’s Club νίκησε έναν που έκανε πέντε Grand Slams σα να ήταν κάποιος περιστασιακός;; Τότε δεν υπήρχε break — υπήρχε όμως ένας άνθρωπος στον οποίο έκαναν λούφα τα νεύρα επειδή είχε κουραστεί περισσότερο από όσο έπρεπε. Κι εσύ αναζητάς UFO στο Roland Garros;; Μα τι φοράτε εσείς;; Αυτό το γήπεδο δεν είναι γήπεδο επιστημονικής φαντασίας — είναι εκεί όπου κάποιος κατέβηκε τις σκάλες σα να πήγαινε σε μια άλλη διάσταση επειδή έκανε δύο σετ στους τελικούς σα μηχανή;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις Σέρρες όταν έκανα σερβίς σα μπούμερα — τώρα αυτοί εδώ λένε στον Τσιτσιπά πως πρέπει να κάνει τρία χρόνια break επειδή έκανε έναν αγώνα χωρίς αμυντικό τόνο;; Μα τότε πρέπει να κάνουν break όλοι οι μεγάλοι όταν αυτοί κάνουν ένα βήμα πίσω επειδή είχαν κουραστεί στις καναπίτσες;; Αυτό εδώ είναι σα να πεις στον Θωμά Μακρόπουλο ότι επειδή έκανε ένα λάθος στην επόμενη κιόλας περίοδο πρέπει να πάει σπίτι του να πιει νερό με βότανα!! Κι όσο για αυτά τα βραβεία;; Ποιοι είδαν ποτέ ένα τρόπαιο σα να έχει φάει τον εγκέφαλο κάποιου;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον όπου ο Στέφανος έκανε τον Σάνον σα ν’ είχε πιει τριάντα ποτήρια ουίσκι την προηγούμενη μέρα — τότε εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν ρεπορτάζ "πώς ο βασιλιάς έπαιξε βασιλικά" και τώρα λένε "αμάνε, πρέπει break"; Τρεις χρόνια;; Τρεις χρόνια;; Μα τι βγάζουμε;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε δέκα χρόνια μπουμ τσουμ στο τένις σα να ήταν ένα εμπορικό σήμα αναψυκτικού — κι αυτοί ψάχνουν τρία χρόνια σιωπής σα να είναι κάποιο βραβείο ενός άλλον πρωταθλητή;; Γιατί όσοι του λένε αυτά εδώ είναι εκείνοι που έκαναν πρωταθλητή έναν άνθρωπο επειδή είχε ωραία κοστούμια!! Αλλιώς πως γίνεται ένας άνθρωπος σα κι αυτόν να σηκώνεται κάθε φορά σα σφυρί;;; Ρε φίλοι μου… εγώ λέω να του στείλουμε μία κάρτα όχι σα νεκροτομή αλλά σα συμπλήρωμα ζάχαρης στο τσάι: "Στέφανο μου, κάν’ ό,τι θες — μόνο που μην ακούς αυτούς που λένε ότι ο κόσμος τελείωσε επειδή έκανες ένα λάθος στις δικές τους καναπίτσες!" Γιατί η ιστορία δεν γράφεται με break — γράφεται όταν κάποιος κάνει έναν αγώνα σα να πρόκειται για την τελευταία του ανάσα!!! 🔥🎾💥

Μα τι γίνεται εδώ ρε φίλοι μου, έχω βγάλει όλα μου τα βιώματα της δεκαετίας του ’90 με ένα ποτήρι τσίπουρο και μία ξεβαμμένη πλάκα από την οποία ακόμα ακούγομαι να τραγουδάω *"Μαζί σου, μαζί σου"* όταν ο Τσιτσιπάς έκανε το 15-40 στον Σάνον εκείνο το βράδυ στις Σέρρες — και τώρα βρίσκω αυτούς τους συλλογικούς νεκροθάφτες να ψάχνουν τρεις χρόνια break επειδή κάποιος έκανε μία δήλωση όσο ζούσε η μπάλα στο σημείο τιμής; Ρε παιδιά, το Next Gen Finals δεν ήταν αγώνας, ήταν πεδίο μάχης· όταν κατέβαινε από εκείνον τον αγώνα είχε περισσότερα επικοινωνιακά αριστουργήματα στο smartphone του από αυτά που έχουν συγκεντρώσει όσοι γράφουν τώρα *"αμάνε, πρέπει σιωπή"*. Εκείνος ο αγώνας ήταν τόσο σκληρός που όταν έκανα μία κλήση στον θείο μου στη Θεσσαλονίκη εκείνο το βράδυ, εκείνος μου είπε *"μωρέ παιδί μου, πάψε να με ξυπνάς, εγώ αυτόν τον αγώνα τον έβλεπα στο πρόχειρο σα ταινία"*. Και τώρα αυτοί λένε *"δεν αμύνομαι"* σα να πρόκειται για κάτι προσωπικό σα μία σκανδάλη στο Γουίμπλεντον. Μα τι κουβέντα είναι αυτή; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στον Queen’s Club όταν έκανε τον συμπρωταθλητή του σα ζητιάνο επειδή η μπάλα πήγαινε πάντα εκεί που εκείνος δεν ήθελε· τότε δεν υπήρχαν καναπίτσες να γράφουν *"πρέπει ν’ αναπνεύσει"*, υπήρχε μόνο εκείνος, η ρακέτα του, και εκείνη η νύχτα όπου κάθε σέρβις έμοιαζε σα σφυρί πάνω στο ξύλο. Αυτό που λένε *"του έφαγαν τον εγκέφαλο τα βραβεία"* δεν είναι παρά η στάχτη εκείνων που γίνονται εμπόδια μέσα στην ίδια τους την ιστορία. Εγώ έχω μια μπάλα από εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον μέσα στη τσέπη μου — όχι σα σύμβολο, σα υπόμνημα ότι εκείνος ο άνθρωπος μπορεί να κάνει έναν αγώνα δεκαπέντε σετ στις 23:15 χωρίς να αλλάξει έκφραση σα να πίνει νερό στη συσκευασία. Αυτοί που γράφουν τώρα *"τρία χρόνια break"* είναι εκείνοι που όταν έκαναν την πρώτη φορά live *"πως ν’ αγοράσεις μία ρακέτα σαν του Τσιτσιπά"* είχαν ξεχάσει πως λέγονταν backhand· σήμερα όμως τους θυμίζουν όλα, ακόμα και τις δικές τους σιωπές σα ντετέκτιβ. Κι όσο για τα UFO του Roland Garros; Μα τι γίνεται εδώ;; Έχουμε ξεχάσει πως το τένις δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας — είναι εκείνος ο αγώνας όπου ο ίδιος ο άνθρωπος έκανε τρεις γύρους εντός τριών ωρών επειδή κανείς άλλος δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει; Αυτή η ομάδα είναι σα εκείνη η γωνία στο γήπεδο όπου οι φίλοι έχουν τοποθετήσει το δικό τους πανό σα ογκόλιθο· δεν χρειάζεται break, χρειάζεται κάτι άλλο — χρειάζεται ένας αντίπαλος που να μπορεί να τον κάνει να σηκώσει το βλέμμα του στα 100 χιλιοστά του δευτερολέπτου όταν χάνει έναν πόντο. Εμένα δε μου λέτε τίποτα άλλη ιστορία· εκείνος ο άνθρωπος έκανε δέκα χρόνια μπουμ τσουμ στο τένις σα να ήταν μάρμαρο στη Σκόπελο, κι αυτοί ψάχνουν τρία χρόνια σιωπής επειδή κάποιος είπε *"δεν αμύνομαι"* σα να έλεγε *"δεν πουλάω ψωμί σήμερα"*. Την επόμενη φορά που κάποιος γράψει κάτι τέτοιο εδώ, στείλτε τον σπίτι του στη Θεσσαλονίκη για μία εβδομάδα — όχι σα τιμωρία, σα πραγματική ανάπαυση· εκεί έχει φίλους, έχει θάλασσα, έχει μία σκάλα στην Καβάλα όπου κάποιος παλαιότερα έκλαιγε επειδή η ομάδα του είχε χάσει γκολ στους τελευταίους δέκα λεπτούς. Αυτοί εδώ κάνουν τον Τσιτσιπά να μοιάζει σα χαρακτήρας του Σπίλμπεργκ επειδή έκαναν τρεις φορές live *"πως έγινε πρωταθλητής"* ενώ είχαν ξεχάσει πως λέγεται φόρεςγκοτ.