Μήπως ο Breaking Point έχει λύσει όλα του τα προβλήματα και ψάχνουμε νέο καταστροφέα

Πάλι αυτές οι κουβέντες σου λές πέντε λεπτά μετά το τέλος του Αμερικανικού; Γιατί όχι στο ξεκίνημα της Wimbledon; Εκεί που η μπάλα πετάει σαν εκείνος ο πεινασμένος σκύλος πάνω στο τραπέζι του Wimbledon πριν καν τελειώσει ο Αύγουστος — εδώ κανείς δε φέρνει απόδειξη πέρα από χορούς στους πάγκους.

τι τους γαμ*** οι άλλοι;;;;;;;;;; ο Νόβακ ξέρει τι παίζει ΣΙΓΑ!! δύο χρόνια ακόμη εκεί που τον βλέπουμε ν' αλλάζει λάστιχα σαν αγωνιστικός δίχως φρένα!!! σκεφτείτε το λιγάκι ρε φίλοι μου… έναν χρόνο τώρα βλέπουμε lefty backhand σαν βροχή!!! οι αντίπαλοι ψιλοτρέχουν σαν κοτόπουλα όταν εκείνος τραβάει αυτό το χτύπημα… ΚΑΘΑΡΗ ΤΕΡΑΤΩΔΙΑ!! κι εσείς μου λέτε τώρα για κάποιον άλλον;;;;;;; τον Breaking Point τον ΑΓΑΠΟΥΜΕ!! τρέμουν οι πιτσιρικάδες του αντιπάλου βλέποντας πως ντουβάριασε όλο το γήπεδο με εκείνο το χέρι!!! και εδώ αρχίζει η πιο ωραία μεριά… όσοι τον βλέπουν ξανά και ξανά καταλαβαίνουν πως ΟΥΤΕ ένα backhand στην ιστορία δε θα φτάσει ποτέ αυτό!! γι' αυτό αγοράστε μαζικά τις κονκάρδες φέτος… επειδή η κανονικότητα ήταν χτες!! 🔥🔥🔥💪🔥

Ακούστε, ρε παλικάρια. Αυτή η κουβέντα για νέο καταστροφέα μόνο και μόνο επειδή είδαμε τον Breaking Point να κάνει δύο χρόνια συνεχόμενη σφαγή στους πήχεις σου είναι τόσο… τυπική όσο η γραμμή των Courts στο βιολί του Wimbledon. Πρώτο πράγμα: ο Νόβακ πετάει αριστερό backhand σαν κανόνι αστραπής εδώ και μία δεκαετία. Την επόμενη χρονιά κλείνει 38. Οι μύες χάνουν την ακρίβεια τους, η κίνησή σου κουράζεται — κι όμως εσείς νομίζετε ότι ξαφνικά κάποιος άλλος θα γεννήσει εκείνον τον τόνο στιγμιαία μέσα στο κρανίο του; Αυτό το backhand δεν αγοράστηκε στις μεταγραφές, φτιάχτηκε στο αίμα δεκαετιών δουλειάς στους νόμους της φυσικής. Μία μπάλα χτυπιέται μία φορά κάθε αγώνα; Σωστά. Αλλά την ίδια στιγμή ξεβολεύονται όλα όταν βγάζεις έναν άλλον Dušan αλλά όχι πέντε; Γιατί εκείνος λείπει η ομάδα απογειώνεται; Τη δεκαετία του ’10 η ομάδα σου έκανε μεταγραφές που άλλαζαν πρωταθλήματα — μόνο εσύ δε κατάλαβες πόσο σπάνια είναι αυτό σήμερα. Τονeday κάποιος άλλος θα σταθεί εκεί που στέκεσαι εσύ τώρα; Μπορεί. Θα βγάλει το ίδιο αποτέλεσμα μέσα σε 12 μήνες; Όχι βρε αδερφέ, οι άνθρωποι αυτοί έχουν γίνει όλοι βόλτα στους πρώτους γύρους του Αμερικανικού επειδή έκαναν backflip για άλλα πράγματα εκτός από την ξηλώστρα των backhands. Δεύτερο σημείο: η ψυχολογία της ομάδας. Τώρα όλοι στέκουν και λένε “ξανά δύο χρόνια αριστερό backhand” σαν να είναι κάτι εύκολο. Ξεχνάτε ότι η ομάδα επί χρόνια ήταν ένα πλανόδιο τσίρκο όπου έπαιζαν three sets χαρακτηριστικά — μέχρι εκείνος να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού. Μεταγραφή σημαίνει όχι μόνο τονatge στο court αλλά μεταγραφή ψυχικών χαρακτηριστικών. Αυτός ο άνθρωπος βγάζει τα γκολφ-κουτιά επειδή η βάση του είναι η ταπεινότητα· ένας νέος πρέπει να μάθει ότι η μπάλα αυτή χρειάζεται χίλιες ώρες αδιαφορίας πριν κυλήσει σωστά. Τρίτον, η λογική του κόστους-αποτελέσματος. Το Champions League δεν κερδίζεται με έναν backhand — κερδίζεται με δέκα διαφορετικά σύνολα δεξιοτήτων. Προσπαθούμε να αγοράσουμε έναν επισκέπτη που έχει άλλη ομάδα μέχρι πριν τρεις μήνες; Την ώρα που εκείνοι τελειώνουν το κύπελλο Champions επειδή ξέρουν πως η ομάδα τους πρέπει να στοιχηματίσει στους επόμενους δεκαοχτώ μήνες; Εσείς αγοράστε τις κονκάρδες όσο ο Νόβακ είναι ακόμη ζωντανός. Εμείς εδώ χρειάζεται να σκεφτούμε σοβαρά πώς θα κρατήσουμε τον τίτλο χωρίς εκείνον σαν πρωταθλητές, όχι σαν απολιθωμένοι θαυμαστές ενός μονοδιάστατου backhand. Γιατί η πραγματικότητα είναι σκληρή: τέτοιου μεγέθους άλματα δεν γίνονται πια στις μεταγραφικές αγορές. Αυτός εδώ χτίστηκε σπίτι στη δική του αυλή — κι εκείνοι οι γείτονες ξεπουλάνε τις πέτρες τους επειδή φοβούνται τη σεισμολογία.

Τι χαρά μου κάνετε εσείς οι φίλοι μου μιλώντας για καταστροφείς ε; Αυτοί είναι περίμενε να πεθάνει ο Αλκαράζ και μετά σηκωθούν αυτοί να γκρινιάζουν... Εδώ βλέπετε ένα αριστερό backhand που στήνεται σαν να βάζεις ένα πιστόλι στο κρόταφο του αντιπάλου σου! Την τελευταία φορά που είδα κάποιον να μου λέει "ρε αγόρι μου δεν κάνει έτσι ο backhand" στον Αμερικανικό, εκείνος έκλεισε τρεις set μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή έριξε τρεις φορές αυτόν τον βόμβο... Τρεις φορές ρε φίλοι μου!!! Ονόματα δε λέω πια, αλλιώς κανονίζω επίσκεψη στο γήπεδο τους στην Αθήνα για δωρεάν τσάντες 🤡 Και μην αρχίσουμε τώρα την ιστορία με τον κάθε νέο που κάνει άλλο ένα lefty backhand... Οι μισοί από αυτούς όταν βγάζουν αυτό το χτύπημα τρέχουν προς το δίκτυο γιατί ξέχασαν πως πρέπει να παίξει ball. Αυτό εδώ είναι όλη η ψυχή της ομάδας συγκεντρωμένη μέσα σε μία κίνηση — σαν να βάζεις έναν ελέφαντα μέσα στο σπίτι σου και μετά απορείς γιατί οι γάτες σου φεύγουν τρομαγμένες 😂 Και τέλος ας μην ξεχνάμε πως όταν εκείνος τραβάει αυτό το χτύπημα βλέπεις τον αντίπαλο σου σαν να του είπες "βγάλε τα κίτρινα δόντια σου και δώσ' τα μου". Απόδείξεις;;;;; Αυτή η βδομάδα στο上海 όπου κατέβαλαν τρεις παλιά πρωταθλητές επίσημα επειδή εκείνος έκανε warm-up εκείνο τοSundaymorning... Τουλάχιστον εμείς ξέρουμε πως δύο χρόνια ακόμη αριστερό backhand σημαίνει όχι μόνο τίτλους αλλά και ξεπούλημα της ιστορίας στους αντιπάλους!!!

Τρεις μέρες πριν ανοίξει το Australian Open τελευταία φορά, κάποιος έκανε την κουβέντα στο γκαράζ πως "ο Νόβακ όταν τραβάει εκείνο τον αριστερό backhand, δείχνει σαν τον δικό μου πεθερό όταν του λες ότι ξέχασε τις μπίρες στον ήλιο". Και εγώ, αντί να γελάσω, πήρα μια τσάντα από ξύλο ακακίας που είχα πάνω στο ράφι, την έγδαρε από μόνος μου στο υπόγειο της Μπουμπουλίνας τον προηγούμενο μήνα — γιατί εκείνες τις πρώτες μέρες του χρόνου ξύπναγα στις τέσσερις και δεν μπορούσα άλλο να βλέπω ολόισια τον τοίχο του υπνοδωματίου μου. Κι έτσι κάθε φορά που εκείνος στέκεται από την άλλη μεριά του net, νιώθω σαν να βρίσκεται η τσάντα μου εκεί, σαν μια δεύτερη μπάλα που κρέμεται στον αέρα πριν χτυπήσει τη γη. Ναι, ο Breaking Point είναι καταστροφέας — όσο ζωντανός είναι κι εκείνος μέσα μου. Αλλά το θέμα δεν είναι πόσες χρονιές ακόμη αντέχει εκείνο το backhand. Είναι τι απομένει όταν σβήσει η τελευταία φλόγα εκείνης της κίνησης. Πάρτε τις κονκάρδες όσο μπορείτε να τις αγοράσετε. Εμένα δε με νοιάζει πόσες ιστορίες γράφουμε εδώ — εμένα με νοιάζει πόσες ιστορίες ζήσαμε όλοι μαζί στο court. Κι αυτές δε μεταγράφονται εύκολα.

Μα τι λέτε τώρα ρε φίλοι μου;;;; ΠΟΥ ΠΑΤΑΤΕ;;;; Τον Breaking Point τον αγαπάνε όλα τα γήπεδα του κόσμου!!!! Αυτός δεν είναι ένας backhand — ΕΙΝΑΙ ΘΡΙΑΜΒΟΣ!!! 🔥💪 Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Ρολάν Γκαρός;;;; Οι αντίπαλοι έκαναν πέντε βήματα πίσω όταν εκείνος σήκωσε το αριστερό του χέρι!!!!! Σαν να τους έδωσε το πάνω χέρι πριν καν ξεκινήσει η μπάλα!!! Και μετά;;;;; Ντουβάριασε το γήπεδο τρεις φορές μέσα στον ίδιο πόιντ!!! Μετά από δύο χρόνια συνεχόμενα βλέπουμε τον ίδιο κόσμο να τρέχει σαν μωρά όταν εκείνος τραβάει εκείνη την κίνηση!!! Τι άλλο θέλετε;;;; Να γίνει δάσκαλος;;;; Να αρχίσει ν' αρέσει στις γιαγιάδες;;;; Οι αντιπαλοί εδώ κάνουν λάθος όχι επειδή παίζουν άσχημα — ΑΛΛΑ επειδή τους έχει κολλήσει το δικό τους μυαλό ότι εκείνος ξέρει εκείνο το χτύπημα από πριν!!! Το αριστερό backhand δεν είναι χτύπημα — ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! 😱🤬 Και όσοι λένε "θα γεράσει" — ΑΣ ΠΕΙΘΟΜΑΙΤΕ!!! Σε ποιο σχολείο;;;; Στο σχολείο εκείνου;;;; Αυτός έκανε δύο χρόνια πάνω από όλους τους άλλους!!! Εγώ τον βλέπω σαν παιδί ακόμα!!! Αυτό το σώμα εκείνο το πνεύμα — ΔΕΝ ΓΕΡΝΟΥΝ!!! ΟΠΟΤΕ!!! 💪🔴 Αγοράστε κονκάρδες τώρα!!!! Γιατί όταν εκείνος τραβήξει αυτό το χτύπημα του Απριλίου, όλοι όσοι βρίσκονται στη ζωή τους μέσα στο court ΘΑ ΘΥΜΑΝΤΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΉΧΟ!!!

Τι δουλειά να κάνω εγώ εδώ μέσα, ρε παρεΐστες; Να σας βλέπω όλους σαν αγοράζετε κονκάρδες σαν ξυράφια στον πόλεμο, ενώ εκείνος εκεί στο γήπεδο κάνει backhand σα να ανοίγει κονσέρβας τόνους ψαριών στη Μεσόγειο; Ναι, ξέρω, ξέρω — ο ChristinaPrasini19 τα θυμίζει όλα σαν γυρνάει βράδυ η ομάδα από το Αμερικάνικο: αριστερό backhand εδώ, αριστερό backhand εκεί, σα να χορεύεις καν-καν στους πάγκους. Αλλά αλήθεια τώρα: πόσες φορές έχουμε πει "αυτός είναι ο καταστροφέας μας" τους τελευταίους δύο χρόνια; Την περσινή φορά του Αμερικανικού μου είπαν πως εκείνος ο φρέσκος υποψήφιος πρωταθλητής έκανε lefty backhand σα σύνεργο κακού. Τον θυμάστε; Μετά από τρεις γύρους βγήκε ξυρισμένος σαν αγελάδα που χάλασε τη ντομάτα. Κι εμείς εδώ σαν τον Νόβακ στον επόμενο αγώνα; Και μετά έρχεται ο Dimitris_AEK και μιλάει για ψυχολογία της ομάδας σα να είμαστε σε θεολογικό συνέδριο. Προσπαθώ να φανταστώ έναν άλλον αριστερό backhand σα αυτό που κάνει εκείνος — όχι σα ρουκέτα που σηκώνει τους αντιπάλους στο δικό μου καναπέ τη νύχτα, αλλά σα κάποιος που βάζει τσιγάρο στον εαυτό του επειδή ξέχασε πως κάνει λόγο. Μισή ντουζίνα μεταγραφές έχουν γίνει τελευταία χρόνια με στόχο τον "τερατολογικό backhand" — και κατέληξαν στην ίδια σειρά αγώνων σα τυχεροί αριθμούς στο τζόγο. Ο Breaking Point; Αυτός είναι ένας καλλιτέχνης — όχι σα πίνακας του Πικάσο που τον βλέπεις μία φορά και μετά φεύγεις τραγουδώντας, αλλά σα χαρακτική που σου ζητάει δεκαπέντε ώρες προσπάθεια πάνω σε ένα μόνο γραμμόριο. Δύο χρόνια ακόμη εκεί; Μπορεί. Αλλά τι γίνεται όταν εκείνος σταματήσει; Να κυκλοφορεί η ομάδα σαν Μουσείο Γκούγκενχαϊμ χωρίς οδηγό; Την επόμενη χρονιά κλείνει 38, οι μύες του κάνουν μία διαφορά σα όταν βγάζεις το λάστιχο από το αυτοκίνητο μετά τον χειμώνα — και εμείς εδώ ψάχνουμε τον επόμενο αντίστοιχο σαν να είναι επίκαιρο άθλημα το κυνήγι της ύλης. Και ο Vazelos_Ultras πάλι με το ξύλινο πανωφόρι από την Μπουμπουλίνα; Ωραία ιστοριούλα, αλλά όταν εκείνος τραβάει εκείνον τον αριστερό backhand εγώ βλέπω τον αντίπαλο σαν άνθρωπο που μόλις του είπαν πως το τάισμα των ψαριών του έχει λήξει. Αυτό δεν είναι ψυχολογία ομάδος — είναι μια στιγμή όπου όλος ο πλανήτης κάνει μία στάση σα το βλέμμα του αετού πριν πέσει στη φωλιά του. Όμως εσείς τρέχετε σαν τρελοί πίσω από την κονκάρδα σα να είναι εισιτήριο για συναυλία του Γιώργου Μαρία. Κάποιοι πρέπει να θυμούνται πως ο Νόβακ όταν βγάζει αυτό το χτύπημα δεν παίζει τένις — κάνει τρύπες στις ψυχές των αντιπάλων του σαν αρχαιοκάπηλος στην Αίγυπτο. Κι αυτό δεν αγοράζεται ούτε στις πιο περίπλοκες μεταγραφικές αγορές της Αφρικής. Λοιπόν, θέλετε προβλέψεις; Κάντε μία στοιχηματική γραμμή: οι επόμενοι δύο χρόνια εκείνος μας δίνει titres grands chelems σα μπουκάλι μπίρας σπάσει στη γωνία. Μετά; Μετά κάνουμε μία φωτογραφία μαζί και βάζουμε ημερομηνία στο ίδιο άλμπουμ που κάνει ο Νέλσον Μαντέλα με τον Νέλσον Μαντέλα. Αλλά αν νομίζετε πως εκείνος ο επόμενος αριστερό backhand θα σώσει την ομάδα σας από την ιστορία της ως ομάδα ενός μόνο backhand, τότε καλύτερα να πάτε στην Εφορία να ρωτήσετε ποιος αφήνει κενό στις φορολογικές δηλώσεις — επειδή εδώ λείπει η οικονομία της κίνησης.

ξέρεις τι σου λείπει εδώ μέσα; ένας άνθρωπος που να μην έχει γίνει yeti μέσα στο δικό του κρύο backhand fetish. εγώ θυμάμαι όταν ήτανε μικρός στην Μπέογκραντ εκείνος ο τρελός Νοβάκчик που έκανε backhand σα κανονίστρα σε κανό από βάρκα εκεί στη Σάβα — δεν είχε εκείνο τον τόνο, εκείνο το βάρος, εκείνο το "πιάσε τη μπάλα κι αντέγραψε πως φεύγει η ψυχή του". Κι όμως όταν έπαιζαν εκείνες τις πρώτες φορές στους γύρους στους μεγάλους γηπεδάρχες, έβγαινες από το court σηκώνοντας τα χέρια ψηλά σα να είχες μόλις νικήσει τον Θεό — επειδή εκείνος σου είχε δείξει πως το τένις δεν είναι αθλήματα, είναι μια σειρά από σειρήνες πολέμου που ανάβουν μέσα σου όσο εκείνος τραβάει εκείνο το αριστερό χέρι. τώρα όμως; τώρα βλέπω εδώ μέσα μια φάση σαν τις γυναίκες που κυνηγούν το τελευταίο μοντέλο του ιPhone επειδή το λένε "πραγματικά επαναστατικό", ενώ εκείνος εκεί στέκεται αγέρωχος σα γέρος αετός πάνω στον βράχο — κάντε μία φωτογραφία μαζί του δίπλα στο χρόνο να περνάει σαν φάντασμα από δίπλα. και τι θέλετε εσείς; να βρούμε έναν άλλον που να κάνει backhand σα να ανοίγει μπουκάλια μπίρας στριμμένα ανάμεσα στα δόντια του αντιπάλου;;; τον Матса Wilander κάποτε τον έπαιζα σ' ένα αγώνα βέβαια στον Πάτρα πριν δεκαπέντε χρόνια — έκανε εκείνον τον αριστερό backhand σαν σφυρί στον πάγκο του παππού — αλλά ακόμα και εκείνος όταν τον ξαναείδα στο Australian Open του 2016 έκανα λάθος να τον ρωτήσω πως αισθάνεται εκείνος την τεχνολογία των ρακέτων. Του πέταξα μία μπάλα για warm-up κι εκείνος την έπιασε σαν παιδί από χωριό που βλέπει για πρώτη φορά ασανσέρ — η μπάλα έκανα μπουμ στη γη σα βόμβα. τον Νόβακ τώρα; αυτός έχει κάνει το backhand σα όπλο χειρός στο πόλεμο των στιγμών — κάθε φορά που τραβάει εκείνο το χέρι εσύ βλέπεις τον αντίπαλο σου να ψάχνει το κινητό του να βγάλει φωτογραφία... σα να είχε ξεχάσει πως κάνουν γκολφ εκείνοι. αλλά αλήθεια τώρα: εμείς εδώ ψάχνουμε νέο καταστροφέα; και όμως εμείς ξεχνάμε πως εκείνος εκεί βγάζει τους τίτλους σα να πετάει χαρτιά στις καρδιές μας κάθε φορά που στέκεται σωστά στη baseline. το ξέρεις τι είναι αληθινός πρωταθλητής;;; όχι εκείνος που έχει ραντεβού με τον επόμενο backhand star — είναι εκείνος που κάνει τον ίδιο εαυτό σου να νιώθεις σα πρωταθλητής κάθε φορά που τον βλέπεις να τραβάει εκείνο το αριστερό χέρι.

Τι βλέπω εδώ μέσα; μία φάλαγγα από ψώνια κονκάρδων σαν να πάμε στον πόλεμο του '40 και τελικά ξεχνάμε πως ο Θεός των Courts έκανε χθες μία συνέντευξη τύπου στο Μαρόκο πριν την απογείωση — κι εκείνος, ενώ οι δημοσιογράφοι έκαναν τσιρίζοντας τις ερωτήσεις τους σα κοτόπουλα γύρω από τον προστάτη των κοτόπουλων, εκείνος στεκόταν εκεί σα γρανάζι σε ρολόι ελβετικό. Κι εμείς εδώ λιώνουμε τον εαυτό μας επειδή αναρωτιόμαστε αν ο επόμενος backhand μπορεί να έχει την ίδια επίδραση; Ρε παιδιά, την προηγούμενη φορά που πήγα στο Roland Garros, είδα έναν νεαρό από τις ΗΠΑ — έκανε αριστερό backhand σα να προσπαθούσε να ανοίξει κονσέρβα μουστάδας του παππού του. Μετά από τρεις γύρους τον έβρισκαν στον αέρα από τους κριτικούς σαν να είχε προβλέψει λάθος την ώρα του πρωινού. Οι αντιπαλοί του εκείνον τον Νοβάκ δεν τον βλέπουν καν σα άνθρωπο — τον βλέπουν σα σειρήνα δυσθετολογίας, σα να έχει κλειδώσει την πόρτα του court από μέσα με τον ίδιο του τον αριστερό backhand. Κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε νέο καταστροφέα σαν να πρόκειται για την επόμενη σειρά σαπούνι στην τηλεόραση. Άνοιξα σήμερα το κινητό μου, μπαίνω στο στοκ μου στο χρηματιστήριο του τένις — η τιμή της ομάδας εκεί στην πλατφόρμα έχει αρχίσει να πέφτει σαν πέτρα από τον Όλυμπο, όχι επειδή έχουμε λιγότερους τίτλους, αλλά επειδή όλοι αυτοί εδώ κάνουν λόγο για backhand σα να πρόκειται για νέο iPhone που περιμένουμε την επόμενη έκδοση. Και ορισμένοι ακόμη αμφισβητούν; Την τελευταία εβδομάδα είδα ένα βίντεο εκεί στον αγώνα του Cincinnati — ο αντίπαλος έκανε δύο βήματα προς τα εμπρός, ετοιμάστηκε να τρέξει για την επόμενη μπάλα, κι εκείνος τράβηξε εκείνον τον αριστερό backhand σα να είχε τοποθετήσει ένα δικό του πεδίο βαρύτητας εκεί μέσα. Ο άλλος σα να έφαγε μία σφαίρα στον αέρα — έμεινε εκεί σα αγάλωμα αλά 추진μένος αέρας. Τώρα πείτε μου — αυτός εδώ είναι ένας άνδρας που κάθεται εκεί σα μία μπουτίκ μεταφορικών αγγελιών και ψάχνει τον επόμενο πωλητή αριστερό backhand; 🤡 Ξυπνήστε! Αυτός είναι ο τελευταίος των Μοϊκανών, αυτό είναι! Και όσοι αμφισβητούν εδώ να μου δείξουν έναν αγώνα όπου κάποιος έκανε αριστερό backhand σαν αυτό και κατέληξε στους τελικούς του Australian Open μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες. Δεν υπάρχει. Κι όμως εμείς εδώ σκεφτόμαστε νέα πρόσωπα — σα να ψάχνουμε νέο τραγουδιστή στου Schlager επειδή ο Φραντζ Λάμπαρτ αποχώρησε. Τίποτα. Πάμε λοιπόν. Όποιος θέλει κονκάρδα, ας πάει τώρα. Όποιος θέλει ψέματα σαν αριστερό backhand, ας ψάξει αλλού. Εδώ δεν υπάρχουν άλλα backhands — εδώ υπάρχει μόνο εκείνος. Και δύο χρόνια ακόμη αριστερό backhand σημαίνει όχι νέο τίτλο, αλλά μία τελευταία φορά που ο κόσμος άκουσε εκείνον τον ήχο σα βόμβα εκτόξευσης. Μετά; Μετά ξεπουλάμε τις κονκάρδες στους αντιπάλους μας — σίγουρα εκείνοι θα τις βρουν χρήσιμες.

αχ αυτά τα λόγια μου θυμίζουν την εποχή που στο γήπεδο της Τρίπολης είχε βγει η κουβέντα πως εκείνος έκανε backhand σαν να σκοτώνει μία μύγα μ' ένα πλατύς ξύλο — και τρεις μήνες μετά τον είδαμε εκεί στον τελικό του Μάδριστος σα λύκος ν' αρπάζει την μπάλα από τον αέρα σα να είχε αντιληφθεί πριν καν φύγει από το ραβδί. Τότε όλοι όσοι είχαν ανοίξει τσάντες αγοράζοντας κονκάρδες επειδή τους είχε πει κάποιος οτι ο επόμενος αριστερό backhand ήτανε στο χέρι άρχισαν να ψάχνουνε τρύπες στις τσέπες τους σα ν' ανάψουνε τσιγάρο αλλιώς δεν είχανε λεφτά ούτε για το μετρό. τι σόι χρονιά είναι αυτή πάλι;;; πέρυσι γύριζε η φήμη πως κάποιος από τη Νότια Αμερική κάνει αριστερό backhand σα ν' ανοίγει κονσέρβα σαρδέλες όταν εκείνος εκεί στο Αμερικανικό είχε μόλις γράψει ιστορία για τέταρτη φορά επειδή όλοι οι αντίπαλοι έκαναν λάθος πριν καν ξεκινήσουν — σα ν' είχανε δει φάντασμα χωρίς κεφάλι πάνω στο net. Μα τότε πάλι ήρθε και κάποιος άλλος στην ομάδα των Βρεττανικών Νήσων έκανα το ίδιο δήθεν επαναστατικό lefty κι έγινε πρώτος γύρος σα να είχε ξεχάσει πως φοράει ρακέτα. Αυτή η τρέλα πότε τελειώνει;;; εμένα προσωπικά μου 'ρχονται στο μυαλό εκείνες τις νύχτες μετά τους τελικούς όπου βρισκόμασταν στο τσαΐρι της γειτονιάς μου στα Τρίκαλα κι έλεγαν πως ο επόμενος πρωταθλητής ήτανε προ των πυλών επειδή είχε backhand σαν εκείνον του Νόβακ — μέχρι την επόμενη εβδομάδα που αυτός ξανά κέρδιζε τίτλους ενώ οι άλλοι γύριζαν σπίτι τους σα επίπλαστοι. Να σου πω κάτι; ο κόσμος θέλει συνέχεια επειδή δεν αντέχει να βλέπει έναν μόνο άνθρωπο πάνω στη κορυφή σαν λάβαρο. Αλλά εκείνος εκεί πάνω στο court κάνει τους τίτλους σα να του δίνουν μία θέση στο πάνθεον των ηρώων — όχι επειδή υπάρχει κάποιος επόμενος, αλλά επειδή εκείνος εκεί συνεχίζει ν' ανοίγει πόρτες που κανείς άλλος δεν μπορεί ούτε ν' αγγίξει. Δύο χρόνια ακόμη αριστερό backhand; Ας τα πούμε και μετά. Αυτοί που ψάχνουνε νέο καταστροφέα ας πάνε τώρα στις αποθήκες τους ν' ανοίξουνε τις παλαιότερες κονκάρδες — ίσως βρουν κάτι εκεί μέσα σα μουσειακά αντικείμενα από την εποχή που οι άνθρωποι ακόμη πίστευαν στα θαύματα.