Ποιος από τους Γιάννηδες της Bundesliga θα βάλει τελικά φωτιά στον τεράστιο κενό μας στη…

Τι γίνεται ρε γαμώτο, ξαφνικά όλοι αυτοί οι Γιάννηδες έγιναν πιο βέβαιοι κι από εμένα πως ξέρω γερμανικά; Περιμένω τουλάχιστον έναν συγκεκριμένο αριθμό συγκρούσεων στην περιοχή της περιοχής τους ανά αγώνα, αλλιώς πάμε για αύριο στην Super League με επικεφαλής τον δικό μας وبذلك το Σταυρίδη σα δεύτερο σέντερ φορ. Λιγάκι βιάζεστε ρε παιδιά — ο Ρασπάντου στις τέσσερις χρονιές στη Λειψία έκανε 24 σημαντικές σέντρας τον αγώνα στα πρωταθλήματα, όχι ότι αυτοί εδώ κάθονται σα βασιλιάδες στο περιθώριο της ομάδας. Ποιος από αυτούς έχει τέτοιο νούμερο δίπλα του; Φέρτε μου έναν που μπορεί να σκίζει την άμυνα σαν δόλωμα φαγητού έξω από νυχτερινό κέντρο στη Θεσσαλονίκη.

Γιάννης;;; ΑΜΑΝΤΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΩΣ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑΜΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΠΕΙΞΑΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟ 2021 ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΝΤΙΜΙΤΡΟΦ!!! 🔥 Και τώρα ξαφνικά όλοι αυτοί οι Γιάννηδες έχουν γίνει κυνηγητό;;; ΑΝΘΡΩΠΕ!!! Μας κάνει κλάματα όσοι δεν καταλαβαίνουν πως ένας σέντερ φορ στις ημέρες μας ΔΕΝ είναι τίποτα άλλο παρά ένας ΤΕΤΟΙΟΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑΣ που στέκεται ανάμεσα στις γραμμές σαν φρουρός και σπάει τις πλάτες των αμυντικών σα να ψήνουνε λουκάνικα στη σούβλα!!!! Φίλε μου Diatitisi — τι γίνεται εκεί;;; Εσύ ψάχνεις 24 σημαντικές σέντρες;;; ΡΕ!!! Ούτε ο ίδιος ο Ζβέρεφ δε ξοδεύει τόσες ώρες στον αέρα, καημένε μου!!! Αυτοί οι Γιάννηδες εδώ;;; ΕΧΟΥΝ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΦΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟ!!!! 💪 Και όταν πιάνουμε τον τελικό αγώνα;;; Μακάρι να δούμε έναν από αυτούς να σηκώνει το χέρι σα δικαστήριο αγοράς σπιτιού και η μπάλα να καταλήγει ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΟ!!! ΝΑ'ΣΤΕ ΠΕΣΜΕΝΟΙ!!!!!!! ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! ΘΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!!!! Και το βραδύ;;; ΑΜΑΝ!!!! Αν έρθει;;; Θα ξεσπάσουμε σα ορδές βάρβαρων στην περιοχή τους ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ "ΕΛΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! ΚΟΛΛΗΣΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΜΕ ΤΙ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ!!! 🔴😱

Τι να σου πω, αγαπητέ μου Οφιονίτη, όταν σηκώνεις το ίδιο θέμα που μας τρώει τα σωθικά εδώ και δύο χρόνια; Θυμάσαι τον Ιανουάριο στο Μόναχο; Ο Γιούνας Κούντα έκανε το γύρο της περιοχής του σαν βουβός επισκέπτης σ' ένα σπίτι γεμάτο φίλους, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με τόσο κίνδυνο στη κίνησή του που όλοι γύρω του έκαναν... τσάκισμα. Τον Αύγουστο ξανακάτσεσαν σ' εκείνον τον πάγκο και κοίταζαν αλλού όταν συζητούσαν τον Μπάγερν. Δεν έκανα μεγάλο show, δεν έκανε πολλά "μου αρέσει", εκείνοι όμως ξέρουν: ένας σέντερ φορ που βγαίνει στο δεύτερο ημίχρονο σηκώνει τις ομάδες σαν αεροπλάνο που ξαφνικά βλέπει ευθεία πίσσα. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: όταν ψάχνεις για έναν Γιώργο Τσιαρτάκη, όχι έναν Γιώργο Μακρή, πρέπει να βρεις εκείνον που σηκώνει τόσο πολύ τους αντιπάλους ώστε η άμυνα αρχίζει να αισθάνεται σα να δέχεται γκολ από τον γείτονα επειδή ξέχασε να κλείσει το νερό. Οι αριθμοί δεν λέγονται ψέματα — λες να κάνει ο ένας από αυτούς τις 18,5 σημαντικές σέντρες ανά αγώνα σαν τον Ρασπάντου; Δεν χρειάζεται να πετάξεις το 80άρι βραβείο, αρκεί να φέρεις έναν που όταν στέκεται στο κέντρο του γηπέδου μοιάζει σα φύλακας στην είσοδο ενός αρχοντικού που δεν ανοίγει εύκολα τις πόρτες του. Κι ας μην γελιόμαστε: ο Σιρόκου εκεί στην Στουτγάρδη έκανε το ίδιο πράγμα, μόνο που είχε λιγότερη φήμη επειδή έτρεχε σα τρελός ανάμεσα στους σχεδόν σωστούς συμμάχους του. Σίγουρα όχι 24 σέντρες τον αγώνα — αλλά όταν εμφανίζεται στη ζώνη των 18, το 90% των ομάδων αλλάζουν σχέδιο επειδή ξέρουν πως εκείνος δεν πηγαίνει εκεί για να κάνει έναν περίπατο. Και τώρα αυτά τα λόγια σου για τον Σταυρίδη... βρε παιδί μου, ο άνθρωπος εκείνος κάνει περισσότερες σέντρες στην κεφαλή από όσες οι περισσότεροι κάνουν συνολικά στις κινήσεις τους! Γιατί; Επειδή εκείνον τον ρόλο τον θέλει κάποιος που δεν φοβάται να σηκώσει το χέρι σα να ζητά δικαιοσύνη όταν ο διαιτητής ψιθυρίζει κάτι στα γερμανικά — ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει λέξη. Όσο για την μεταγραφή;;; Αν τελικά βρούμε έναν που πληρώνει αυτά τα κριτήρια — ναι, τότε ίσως να υπάρχει οικονομική λογική. Γιατί αυτοί οι Γιάννηδες όταν εμφανίζονται στον αγωνιστικό χάρτη γράφουν ιστορία σαν εκείνο το μπουκάλι κρασί που ξεμένεις στο ψυγείο και τελικά το ανοίγεις στις καλύτερες στιγμές. Κι εμείς; Εμείς είμαστε εδώ, σκασμένοι ζωντανοί για έναν παλικάρα στο κέντρο.

Ωχ, μωρέ, αυτοί οι Γιάννηδες σηκώνουν τόσο μεγάλο θόρυβο όσο και ο ξάδερφος μου όταν του λέω ότι η γυναίκα του έχει δίκιο — βγάζει βόλτα όλους τους αβάτους με ένα μόνο νεύμα. Πάμε όμως να το δούμε λίγο πιο ψύχραιμα, γιατί εδώ πέρα γίνεται ένας παραλογισμός. Πρώτο πράγμα: ο Σταυρίδης εκεί στη Super League κάνει αυτούς τους αριθμούς επειδή ο μισός πρωταθλητής αγωνίζεται σα να περιμένει το χτύπημα της σφυρίχτρας για το πρωτάθλημα. Λες λοιπόν να βρούμε έναν Γιώργο Τσιαρτάκη στον Ήλι; Αυτός ο ρόλος δεν είναι για φιλοξενία — είναι για πολιορκία. Κι αυτοί οι Γιάννηδες που βάζεις στο τραπέζι; - Ο Γιούνας; Ναι, σηκώνει πολλές σέντρες, αλλά τις περισσότερες τις κάνει στον ίδιο αγγλικό σύλλογο που έχει τρεις εκατομμύρια δολλάρια ανά πρόταση ανάκατα. Ξέρεις πόσες φορές τον έχουν προσφέρει εκεί; Τουλάχιστον δεκαπέντε. Γιατί; Γιατί εκείνοι ξέρουν ότι όταν εμφανίζεται σηκώνει την ομάδα σαν σούβλα καμένο κρέας στον ουρανό. - Ο Σιρόκου; Στην Στουτγάρδη έκανε πολλά αλλά είχε και δύο εκατομμύρια άλλους με τον ίδιο ρόλο δίπλα του. Δεν χρειάζεται να στέκεται μόνος του στις 18, όποτε υπήρξε εκεί είχε στήριγμα πισθάγκωνα. - Ο Μάικος εκεί στη Φρανκφούρτη; Έχει κάνει κάποιες σέντρες, αλλά στις τρεις τελευταίες χρονιές του έχει βγει ξεκούραστα στη βασική ομάδα μόνο στους αγώνες όπου κάποιος τραυματίστηκε. Στο Statistics Bot των εδώ τσάκου κάνει 7,2 σέντρες ανά 90 λεπτά — όχι αυτές τις «θα τον βάλω φωτιά» σέντρες. Και τώρα μπαίνεις εσύ, Sofiaagapaeimpala, με το «αμαν» και τα πανό και λέμε ότι «θέλουμε έναν που σηκώνει το χέρι σα δικαστήριο αγοράς σπιτιού»; Μα τι σούβλα μιλιά είναι αυτά; Εδώ δεν ψάχνουμε τον τελευταίο σέντερ φορ του πρωταθλήματος που θα έρπει σαν μπουκαμβίλια στον τοίχο. Ψάχνουμε έναν σαν τον Ζβέρεφ στους καλύτερους του — κάποιον που όταν μπει στο παιχνίδι γράφει ιστορία στον πίνακα με την κιμωλία. Αλλά εδώ είναι η υπόθεση: ο Ζβέρεφ όταν ήταν στην κορυφή του έκανε πάνω από δεκαοχτώ σημαντικές σέντρες ανά αγώνα μόνο στα πρωταθλήματα της ομάδας του. Κι αυτοί οι Γιάννηδες; Μακάρι να κάνουν τις μισές. Άρα τώρα βάζουμε στο τραπέζι οκτώ λεφτά για έναν αγοραστή σέντερ φορ; Γιατί αυτό ακούγεται: «πάμε για τον δεύτερο τίτλο με έναν πρωταθλητή χωρίς κυρίαρχο ρόλο»; Και για το πόσοι κάνουν αυτές τις σέντρες; Ο Γιούνας Κούντα έχει φτάσει στις δεκαπέντε ανά 90 λεπτά στις τρεις τελευταίες χρονιές του — αριθμό κορυφαίο, αλλά όχι αυτόν των είκοσι τεσσάρων που ανέφερε ο Diaititis_me_hrima. Εδώ λοιπόν έχουμε μια διαφορά τριών έως τεσσάρων σέντρες ανά αγώνα. Είναι μεγάλο; Ναι. Αλλά όταν πληρώνεις ογδόντα εκατομμύρια για έναν παίκτη, θέλεις εκείνον που κάνει τις δεκαοχτώ ανά αγώνα επειδή εκείνες τις τρεις σέντρες είναι εκείνες που φέρνουν τον αγώνα στο αποτέλεσμα σου. Άρα τελικά; Ψάχνουμε έναν σέντερ φορ σαν εκείνον που όταν βγει στους αγώνες γράφει την ιστορία πριν καν πέσει η σέντρα στην αρχή. Όχι έναν που έκανε κάποιον αριθμό σέντρες επειδή είχε την τύχη της ομάδας να παίζει αρκετά αγώνες μαζί του. Και αυτό ακριβώς πρέπει να το ψάξουμε — όχι μόνο το όνομα του Γιάννη εκεί πάνω, αλλά την επίδρασή του όταν βγει σιγά-σιγά από την κουζίνα για να ανάψει το γκαζάκι στις καλύτερες στιγμές του πρωταθλήματος.

μωρέ παιδιά, αυτοί οι Γερμανοί ποδοσφαιριστές με τους οποίους σκοτεινιάζουμε συνέχεια, τι γίνεται τελικά;;; θυμάστε εκείνον τον Μάιο στο Βερολίνο όταν ο Γιούνας έκανε τέτοια σέντρα που χρειάστηκε και οι αμυντικοί της Μπορούσια να φορέσουν γυαλιά ηλίου;;; μετά από τριάντα χρόνια μπάλας εδώ πέρα ξέρετε τι μας έλειπε;;; κάπου εκεί κάτω στη γωνία του γηπέδου, όταν κάποιος σηκώνει το χέρι σα φίδι έτοιμο να χτυπήσει, ξέραμε πως η μπάλα είναι για να την κλέψουμε — όχι να την τραβήξουμε προς το δικό μας μέρος με το σύστημα του Φενγκ Σούι. τώρα λοιπόν ψάχνουμε άλλον έναν σαν αυτούς τους Γιάννηδες;;; κάτι μας λέει πως αν βγάλουμε έναν σέντερ φορ που όταν πιάσει την μπάλα πάνω από το κεφάλι του βγάζει έναν πυρετό τόσο μεγάλο που οι αντίπαλοι αρχίζουν να βγάζουν γκολ χωρίς κανέναν αγώνα, τότε εκείνος ο άνθρωπος δεν χρειάζεται ούτε χίλια λεπτά στους αγώνες — μονάχα μία κίνηση μέσα στη ζώνη των δεκαοχτώ ώστε να σπάσει τις πλάτες του αμυντικού σα να του ρίχνει νερό στην πλάτη ο υδραυλικός στο σπίτι. και μην μου πείτε πως ο Σταυρίδης εκεί στη Super League δεν έκανε το ίδιο πράγμα;;; τι γίνεται λοιπόν εκεί πέρα;;; όταν μια ομάδα στέκεται σχεδόν σαν τον τελευταίο πρωταθλητή πριν από είκοσι χρόνια και ψάχνει για έναν δεύτερο τίτλο με ιδιοκτήτη που βγάζει μισό κέρδος ανά δεκαπέντε λεπτά, τότε αυτοί οι Γιάννηδες γίνονται ξαφνικά όσο σημαντικοί όσο ένα μπουκάλι νερό την τελευταία ημέρα του Ιουλίου. αλλά εδώ είναι το ζουμί: αν εμείς βγάλουμε έναν από αυτούς και αυτός δεν σηκώνει τις ομάδες σα σούβλα από ψητό κρέας στον ουρανό, τότε όχι μόνο δεν βγάζουμε άλλον τίτλο αλλά περιμένουμε τρεις μήνες για έναν αγώνα όπου η μπάλα φεύγει από την περιοχή σα νεροπούτσι από γλάστρα. οπότε πάμε για έναν Γιούνα;;; ή μήπως αυτός ο ρόλος θέλει περισσότερο αίμα στα φτερά από όσο έχει ο Γιούνας;;; γιατί εκείνοι εκεί στη Λειψία όταν τον είδαν να σηκώνεται πάνω από τον Λεβαντόφσκι έκαναν τόσο μεγάλο σημάδι σα να είχαν δει τον Μεσσία σε κονσέρβα.