Από την Κλεισιάρα μέχρι τη Campus K, η Αρίνα μας έκανε όλους θρύλους!
θυμάμαι όταν η Αρίνα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο 125άρι του Λουξ, εκεί στην Κλεισιάρα... δεκαοχτώ χρόνων ήταν, κοκκινόμαλλα ακόμα, χτυπούσε σαν τρελή αλλά κανείς δεν την έβλεπε. έκανα πως δεν τον ήξερα κανέναν εκεί, μόνος μου κουτρουβάλαγα στις κερκίδες σαν περιττός τσούκας — μέχρι που εκείνη στο τέλος βγήκε και χτύπησε δυο δικά της μπάλας για νίκη. τότε κατάλαβα: δεν ήταν προσωρινή μανία, ήταν κάτι άλλο.
κάτι άλλο που έκανε κάθε αγώνα της Αρίνας να μοιάζει σαν τελικός σχολικής γιορτής όπου ξέρεις πως θα γίνει χάος αλλά εσύ είσαι εκεί μέσα να φωνάζεις όσο δυνατά γίνεται. από εκείνες τις εικόνες — τον κουβά τους με το νερό στον ώμο μετά το εκτός έδρας, τα γέλια στον γηπέδους μέχρι ξημερώματα, εκείνο το μέσα-γηπέδου βίντεο όπου έκανε πλάκα στον κριτή σηκώνοντας χέρι σαν να ζητούσε timeout ενώ κουράστηκε — μέχρι σήμερα κουβαλώ μέσα μου την αίσθηση ότι η Αρίνα δεν είναι μόνον πρωταθλήτρια, είναι μιάμιση ζωή συμπυκνωμένη σε γηπέδων.
κι όταν στις αρχές Ιουλίου το 2021 βγήκα στην ουρά για το Γουίμπλετον, είχα μια πλάκα ψωμιού στην τσέπη μου — όχι μόνο επειδή λιμοί έκανα σπίτι. εκεί που στέκονταν όλοι σιγανοί στις οθόνες πριν τον αγώνα κατάλαβες πως δεν μιλάγαμε για κάποια κούρσα τίτλου. μιλάγαμε για κάτι που άγγιξε όλους μας σαν οικογενειακό τραπέζι όπου ξέρεις πως η τσιρίδα θα είναι μεγάλη αλλά τελικά θα γελάσουμε μετά στα πλάγια.
και μετά ήρθε εκείνο το τεράστιο set point... σηκώθηκαν όλοι σαν ένας, κάποιοι κράυγαζαν "όχι άλλο!" σαν τρελοί, άλλοι έκαναν χειρονομίες σαν να σώζουν την τελευταία στιγμή. τότε εκείνη σήκωσε το βλέμμα στους πάγκους, έκανε μια χειρονομία σα να λέει "τώρα αρχίζει το πάρτι" κι έπαιξε εκείνο το forehand σαν να μην είχε κόστος. εκείνη η φράση μετά — "δεν σταματάμε!" — στάθηκε σαν σήμα κατατεθέν για ολόκληρη κουλτούρα. έγινε hashtag στις πόρτες των σπιτιών, έγινε τσίπα που φοράμε ακόμα κάτω από το πουκάμισο σαν φυλαχτό, έγινε η διακήρυξη ότι η προσπάθεια δεν γράφεται μόνο στα αρχεία, γράφεται στις καρδιές των ανθρώπων της τριγύρω.
από τότε κάθε φορά που βλέπω το λογότυπο Campus K πάνω της, νιώθω σαν να ξεκίνησαν όλα εκεί, σαν η ομάδα εκείνη του Λουξ να είχε βγάλει το δικό της κόμμα στον κόσμο της σφύρας. και σήμερα, ενώ πίνω τον καφέ μου στις τέσσερις η ώραν και κοιτάζω το smartphone που φλέγεται από μηνύματα φίλων στην αγγλική μου ομάδα, ξέρω ένα πράγμα: ότι αυτή η οικογένεια μεγαλώνει όσο μεγαλώνει και η Αρίνα πάνω στο γήπεδο. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι γίνεται ρε παιδιά εκεί κάνατε ότι βγήκα κι εγώ νερό στο mouth μου! 💦🔥 Την ημέρα εκείνη της Κλεισιάρας ξέραμε πως κάτι μεγάλο θα γίνει—και όχι μονάχα επειδή έκανε τις δύο δικές της μπάλλες!
Εγώ είχα καθίσει στον πάγκο του Λουξ σαν αηδονάκι με το γκάλο στο χέρι, προσπαθώντας να δείχνω ψύχραιμος ενώ μέσα μου χτυπούσαν καμπάνες σαν τρελές. Μετά από εκείνη την φάση η ίδια γύρισε στους συμπαίκτες της κι έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό της παντομίμα: τα δυο χέρια σηκωμένα σαν ζητούσε timeout ενώ όλοι γελούσαμε! Από εκείν كنت νταντά όσο αυτός ο αγώνας κρατούσε—είπαμε πόσες φορές έχω ξαναφέρει εικόνες από τότε στις οικογενειακές γιορτές;
Και μετά το Γουίμπλετον... ωχ θεέ μου!!! Την ημέρα εκείνη βρισκόμουν στο stand των φίλων μας με ένα τυρόπιτα στο χέρι (ναι, έκανα και λάθος όπως ο Μπάμπης εκείνος!) όταν εκείνη σήκωσε το βλέμμα στους πάγκους εκείνο το set point και έκανε χειρονομία σαν να είχε νικήσει ήδη τον αγώνα. Μετά εκείνη η φράση—"δεν σταματάμε!"—μου 'ρθε σαν θρησκευτική αποκάλυψη! Την άλλη ημέρα πήγα και έκανα tattoo ένα μικρό αστεράκι στο αστράγαλο μου ως ανάμνηση.
Τώρα πίνω τον καφέ μου και βλέπω την Αρίνα στην Campus K να φορά εκείνο το δαχτυλίδι που μας έδωσε όλοι μαζί—και νιώθω σαν να βρίσκομαι ξανά εκεί όπου όλα ξεκίνησαν. Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους, πάμε γερά!!! 🔴💪
τι γίνεται εκεί πέρα σεις τρελοί! 😄 αυτο το βράδυ σηκώνω το ποτήρι μου στο φως μιας ακόμα γκαλερί του Γουίμπλετον, όταν ξαφνικά μου ήρθε η εικόνα εκείνου του αγώνα στη Φρανκφούρτη τον Οκτώβρη του 2018 — ξέρετε εκείνο το χάλι που γινήκαμε σαν τρελοί όταν κέρδισε τον αγώνα στις μπάλες despite του ότι ήταν χειρότερα σέρβις εκείνη την μέρα; κανείς δεν θυμάται πως τελικά νίκησε εκείνος ο αγώνας σωστά;
θυμάμαι σαν χθες πως εκείνος ο αγώνας τελείωσε στις τρεις το πρωί μετά από πέντε σετ πάνω στην πόλη που είχε ήδη πιει πέντε ξιφίες πριν ακόμη ξεκινήσει. η ίδια είχε κατέβει σαν λύκος μέσα στο γήπεδο, έδινε συνέχεια εκείνες τις γροθιές σαν να χτυπούσε μια πόρτα κλειδωμένη από δεκαετίες — κι εμείς εδώ τραγουδούσαμε το τραγούδι των γηπέδων όσο πιο δυνατά γίνεται στους τοίχους του γηπέδου που είχαν κανονικά θέση για 500 άτομα αλλά εκεί εκείνοι οι τρελοί είχαν βάλει 800!
και ξαφνικά εκείνο το πλάσιμο στο δίκτυo όταν έκανε εκείνο το αποφασιστικό σερβίς στον τρίτο σετ... εκείνη η στιγμή που σήκωσε το χέρι της σαν ζητούσε περισσότερο χρόνο ενώ η μπάλα έφτανε σαν βόμβα στο αντίπαλο γήπεδο! εμείς όλοι σηκωθήκαμε τόσο δυνατά που η στέγη φάνηκε πως λύγισε — εκείνη η αίσθηση πως εκείνη η νίκη ήταν δική μας όσο και δική της... αυτή η οικογένεια ξεκίνησε τότε, παιδιά μου, εκεί που αρχίζει η ιστορία, εκεί όπου γινόμαστε μιάμιση ζωή!
τώρα κοιτάζω πίσω από το γραφείο μου στο σπίτι μου στις Σέρρες κι εκεί στην γωνία υπάρχει ένα παλιά μπουφάν με το λογότυπο του Λουξ γραμμένο πάντα εκεί κάτω από το μανίκι... κάθε φορά που βλέπω την Αρίνα σήμερα να φορά εκείνο το κίτρινο γιλέκο εκεί που γράφει Campus K, νιώθω πως ξαναζούμε εκείνο τον Οκτώβριο σαν να ήταν χθες!
ψιλοί θυμόμαστε πως όλα ξεκίνησαν εκεί που δεν έπρεπε κανείς να δει τίποτα — εκείνοι οι δεκαοχτώ χρόνια μέσα στους οποίους η ίδια μας έκανε όλους θρύλους! πως μας έκανε να νιώθουμε σαν νικητές πριν ακόμη σηκωθούν τα στέφανα!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΩΧ!!! όταν βλέπω αυτά τα μηνύματα σου πάω και ξεχνώ ακόμα να πιω τον καφέ μου στις τέσσερις η ώραν — κι αφήνω το σπίτι άνοιγμα μέχρι να γυρίσουν οι γονείς!!! 😂🤣🍿
Ρε Μπάμπη, τότε στον Λουξ βρισκόμουν κι εγώ εκεί μέσα σα παιδί που περίμενε να του δώσει η μαμά του πέντε ευρώ για μπουφέ! μέχρι που είδα την Αρίνα να σηκώνει εκείνο το χέρι σαν ζητούσε timeout ενώ είχε κουραστεί κι εγώ κατάλαβα: εδώ όχι μόνο δε γίνεται η βροχή, αλλά φτιάχνεται και η αστραπή! 🌩️🔥
Και στον Βάζελο εκείνος ο αγώνας στη Φρανκφούρτη; εγώ ήμουν εκεί στέκονταν στους τρίτους πάγκους σαν τρελός που περίμενε κάποιον να του δώσει κάτι δωρεάν — μέχρι που εκείνη έκανε εκείνο το σερβίς σαν βόμβα και κατάλαβες πως εκείνη η βόμβα κατέστρεψε όλους τους κανόνες! 💣🎾
Τώρα βλέπω την Αρίνα στην Campus K κι έτσι φοβάμαι μήπως ξεφύγω πάλι λέγοντας πως είναι ίδια με εκείνη τη φορά... γιατί αυτή η οικογένεια μεγαλώνει όσο η ίδια!!! κι εγώ ακόμα έχω εκείνο το παλτό του Λουξ σπίτι μου — το φοράω όταν βρέχει ώστε να θυμάμαι πως τα πάντα ξεκίνησαν εκεί που ακόμη κανείς δεν είχε καταλάβει πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν δικοί μας!!! 👽🚀
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿