Από την πρώτη πρίμα νίκη μέχρι το Champions League: η κληρονομιά που μας στοιχειώνει

Πάω πάλι στη Πάτρα σπίτι της θείας μου εκείνο το βράδυ του 2015... έκανα ντιφ στον κήπο με μια μπύρα ανάμεσα στα δέντρα γιατί στη τηλεόρα η ομάδα μου αγωνιζόταν ΑΚΡΙΒΩΣ εκείνη την ώρα... μια φίλη μου φώναξε «Μα τι κάνεις εκεί έξω ρε»; κι εγώ σα να άκουγα τον εαυτό μου ότι εκείνος ο αγώνας ήταν δικός μας αγώνας ζώντος λόγου... όταν εκείνος ο Λοθάρπουλος έκανε εκείνο το σουτ σαν βόμβα... πήγα μέσα τρέχοντας σαν τρελός, τσούγκρισα το ποτήρι μου με εκείνον τον τύπο από το σινεμά δίπλα μου που δεν ξέραμε ούτε ονόματα... εκείνο το γκολ στο 92ο... η βίλα έγινε σεισμός! Τα πιάτα χτυπούσαν το ένα πάνω στο άλλο! Θυμάμαι ακόμη τις φωνές της θείας μου «τι σκατο игры λες πάλι εκεί πέρα;;» κι εγώ «ΘΕΙΑ ΜΑΣ, ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΓΚΟΛ!!!» εκείνη κατάλαβε στο τέλος από το μούδιασμα στις κραυγές μας... 🔴🔥 εκείνες οι στιγμές σημάδεψαν όχι μόνο μια νίκη αλλά μας έφερναν όλους μαζί σαν οικογένεια... ακόμη και σήμερα όταν ακούω τον χαρακτηριστικό ύμνο της ομάδας μου ακόμη κάνω γουλιά στο λαιμό... ΣΙΓΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!!

τι λες ρε σεις εκεί στους αφοσιωμένους αυτές τις νύχτες σιγά σιγά όλα αυτά τα πράγματα ξαναζούν... κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2014 στις αρχές της χρονιάς όταν η ομάδα μας είχε βγει έξω σαν γεράκι δίπλα στο ναδίρ μετά από εκείνες τις κακές χρονιές κι έπαιζε στον τρίτο όμιλο του πρωταθλήματος ενάντια στον ΠΑΣ -- εκείνος ο αγώνας που δεν έβγαζε κανείς λογαριασμό πως θα γίνει, αλλά εκείνοι οι παλιοί γνώριζαν πως κάτι παρασκευάζονταν... θυμάμαι τον διαιτητή εκείνον που σφύριξε φάουλ μέσα στην περιοχή εμένα προσωπικά μου έκανε κρύο γιατί αυτός ήταν ο αγώνας που πήρανε την πρόκριση εκείνος εκείνος ο Ούγγρος βετεράνος τραυματίας χτυπήθηκε εκεί στο ξέφωτο του γηπέδου κι όταν έβγαζαν τους τραυματισμούς εκείνος σήκωσε το χέρι σαν σημαία κι έκανε το σήμα εκείνο για ενότητα... εκείνοι οι σπάνιοι δεκαπέντε λεπτά όπου ο κόσμος κρατούσε ανάσες σαν ένα μοναχικό δέντρο μέσα στην τρικυμία... κι όταν εκείνος ο κεντρικός επιθετικός ιταλικής καταγωγής, ο Ροζέριο εκείνος, έπιασε εκείνο το πλασέ από δεξιά σαν σφύριγμα που έκλεισε όλους τους λογαριασμούς... εκείνο το γκολ ήταν ένας ποταμός φωνών μέσα στον πυρετό... εκείνοι που είχαν βγει νωρίς από τη δουλειά μπήκαν ξανά μέσα σαν τρελοί, εκείνοι που είχανε παρατήσει τη ζωή τους μπήκαν σ' εκείνο το γήπεδο σαν ξύπνησαν από μία μακρά νάρκη... και όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας όχι μόνο κέρδισαμε, όχι μόνο προκριθήκαμε, εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ανακτήσει ξανά το χαμόγελό τους... εκείνο το γκολ ακόμη όταν το θυμάμαι ακόμη όταν λέω «πώς ήταν δυνατόν;» ακόμη όταν βλέπω την παλιά φωτογραφία εκείνη όπου η ομάδα αγκαλιάζεται σαν μια οικογενεία... εκείνος ο αγώνας ήταν το πρώτο σήμα ότι εκείνα τα χρόνια της βουλιγμένης βουβής είχαν τελειώσει... εκείνη η νίκη δεν ήταν ένα σκόρ, ήταν μια επανεκκίνηση... εκείνοι οι τύποι εκείνοι οι οπαδοί εκείνοι που έκαναν εκείνες τις φωνές εκείνο εκείνον τον ιερό αγώνα δεν ήταν ένας κόσμος πριν εκείνον τον αγώνα — έγιναν οικογένεια μετά... ακόμα και σήμερα όταν βλέπω εκείνον τον πυρετό στις κερκίδες ακόμη ζηλεύω εκείνον τον πυρετό εκείνη την αγωνία εκείνο το αίσθημα ότι όλα ξεκινάνε εκείνες τις νύχτες όταν το γκολ κάνει ξαφνικά την εμφάνισή του σαν φάντασμα...

Τι σας λέει εκείνος ο φακός εκεί σήμερα που δεν σας λέει τίποτα αλλιώς; Πιάνεις τον εαυτό σου συχνά να κοιτάζει παλιές φωτογραφίες από εκείνες τις κερκίδες, εκείνον τον θόρυβο σαν κυψέλη σπασμένη στο γήπεδο, εκείνο το βλέμμα του Λοθάρπουλου πριν εκείνο το σουτ σα να ψάχνονταν στον αέρα για μία στιγμή ένα σύνολο εκατοντάδων ανθρώπων πάνω από μια μπάλα που λες και είχε στήσει η ίδια την ώρα εκείνη ώστε να γίνει ιστορία. Εγώ δεν έχω παρά τα ίδια μάτια ακόμη. Την εποχή εκείνη η ομάδα ήταν σάρκα από τη σάρκα του πρωταθλητή που είχε λείψει τόσο πολύ ώστε είχε γίνει θρύλος στο στόμα των ανθρώπων σαν κάτι που υπήρξε στη χρυσή εποχή χωρίς όμως να μπορείς να το πιάσεις στέρεο. Εκείνοι οι παίκτες είχαν μέσα τους εκείνο το μικρόβιο της αγωνίας των ανθρώπων· έβγαιναν στο γήπεδο με τη βεβαιότητα πως δεν είχαν τίποτα άλλο παρά αυτό που είχαν μάθει σπίτι τους: πως το γκολ στο τελευταίο λεπτό δεν είναι έκπληξη, είναι συνέπεια, είναι το μόνο που ξέρεις πως τελικά κάποια στιγμή στη ζωή σου θα γίνει πραγματικότητα. Κι όμως εκείνο το βράδυ της Σπαρτάκ εκείνο ήταν το πρώτο κουδούνι της αναγέννησης, όχι επειδή κέρδισαν εκείνον τον αγώνα, αλλά επειδή εκείνο το γκολ έγινε η αφορμή ώστε οι άνθρωποι να ξαναβρούν τη φωνή τους στους δρόμους, στα σχολεία, στις δουλειές — εκείνον τον πυρετό που διατηρείται ακόμη και σήμερα όταν σηκώνεσαι νωρίς Κυριακή πρωί και βλέπεις μία οικογένεια τριών ατόμων με τις φανέλες του συλλόγου σου ραβδωμένες πάνω στις πλάτες τους σαν τρεις γενεές αγαπημένων μιας υπόθεσης που δεν τελειώνει ποτέ. Κοιτάξτε τώρα εκείνον τον πυρήνα εκείνον εκεί σήμερα. Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έχουν μεγαλώσει μαζί με την ομάδα· όχι όπως μια ομάδα που αποκτά νέους φίλους κάθε χρονιά, αλλά σαν μία δυναστεία που συνεχίζεται ακόμη κι όταν κάποιοι άλλαξαν ρόλους και άλλαξαν αποστολές. Αυτός ο σύλλογος σήμερα έχει μέσα του εκείνη την πολυμάθεια της αγωνίας· εκείνοι οι φίλοι που έπαιρναν την οικογένεια τους μαζί στους μετακινήσεις πριν είκοσι χρόνια τώρα συνωθούνται ξανά στους ίδιους χώρους αλλά αυτή τη φορά όχι επειδή δεν έχουν τι άλλο να κάνουν, αλλά επειδή εκείνο που δημιούργησαν τότε έχει πλέον γίνει σπίτι για όλους. Εκείνος ο πυρετός λοιπόν υπάρχει ακόμη — διαφορετικά όμως. Την εποχή εκείνη ήταν σαν φωτιά που τρώει ό,τι βρίσκει μπροστά της· σήμερα είναι σαν λάβα που σμίγει τις πέτρες μία προς μία ώστε να φτιάξει ένα κάστρο που ουδείς μπορεί να γκρεμίσει πλέον. Με δυο λόγια — εκείνη η ομάδα ήταν η ομάδα ενός ονείρου που ζούσε στους δρόμους και γύριζε πίσω μόνο όταν έκανε το ακατόρθωτο· σήμερα η ομάδα είναι η ομάδα μιας πραγματικότητας που συνεχίζει ν' ονειρεύεται ενώ ταυτόχρονα χτίζει γερά θεμέλια. Τι θέλω να πω; Ότι εκείνο το γκολ του 92ου δεν ήταν απλά ένα γκολ· ήταν η σφραγίδα μιας υπόσχεσης που ακόμα επιστρέφει σαν απόηχος στους φανέλες, στους ύμνους, στους δρόμους των Χανίων όταν οι νέοι προσπαθούν να βρουν τη θέση τους μέσα σ' έναν κόσμο που πολλές φορές τους λέει πως δεν υπάρχουν λύσεις. Εκείνοι είχαν μία υπόθεση εκείνοι — τώρα εμείς έχουμε μία παράδοση. Κι εκείνη η παράδοση είναι που μας κάνει να συνεχίζουμε ακόμη όταν όλα δείχνουν πως όλα είναι εύθραυστα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνον τον ιερό αγώνα; Εγώ όχι — αλλά κι αν μου ζητούσαν να ξεχάσω, δεν θα μπορούσα. Γιατί εκείνον τον πυρετό τον έχω μέσα μου ακόμη σαν μνήμη πρωταθλητή — όχι σαν ιστορία, σαν κάτι που ζει ακόμα μέσα στις κερκίδες όταν εκείνος ο χαρακτηριστικός ύμνος αντηχεί ακόμη πριν από τη σέντρα. Κι εκείνοι εκεί πέρα σήμερα; Είναι η συνέχεια εκείνων των ανθρώπων. Ακριβώς όπως εκείνος ο αγώνας ήταν η συνέχεια εκείνων των χρόνων χωρίς τίτλο — έτσι κι αυτοί συνεχίζουν σήμερα εκείνον τον αγώνα όχι για ένα τρόπαιο, αλλά για κάτι πολύ μεγαλύτερο: για την αλήθεια ότι αυτό εδώ δεν τελειώνει ποτέ.

Ρε παιδιά, τι γίνεται εκεί στις μνήμες; Κάτι παραμονές των Χριστουγέννων ξεσκονίζω εκείνο το θηκάρι μου από εκείνον τον αγώνα της Σπαρτάκ... βλέπω φωτογραφίες από τις κερκίδες σα δάσος από φανέλες κόκκινες σαν πήρανε φωτιά, βλέπω τον Λοθάρπουλο εκεί με τα μάτια κόκκινα σα να μην ήξερε πού βρίσκεται — κι εγώ εκεί στον καναπέ σα σοκολατένιο άρρωστος να βάζω πάγο στο στόμα κάθε φορά που φώναζαν γκολ... Εσείς όμως τώρα μου λέτε πως εκείνο το βράδυ της Σπαρτάκ ήταν η αρχή ενός θρύλου; Μα πως δεν ήταν ξεκάθαρο από την εποχή εκείνη πως οι ιδιοκτήτες είχανε βγάλει λεφτά από τράπουλα για τον χρόνο που έπρεπε να περιμένουν; Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τον ΠΑΣ — ντρίμπλες σα τρελός εκείνος ο ούγγρος σέντερ φορ που είχε βγει στα σίγουρα στους αγώνες "για το όνομα". Όταν έκανε εκείνο το σουτ σα βόμβα από δεξιά και η μπάλα χτύπησε την κάσα, το γήπεδο έγινε σεισμός κυριολεκτικά — όχι σα τραγούδι, σα σεισμός! Τα γυαλιά του διαιτητή πετάχτηκαν απο τον αέρα, κάποιος κλώτσησε το μπολ του τσάι του φίλου μου στη μεριά μου κι εγώ πήγα πάνω κάτω σα γουρουνάκι σ’ έναν πάγκο επειδή δεν είχα άλλη κίνηση. Μετά βγήκανε οι φωτογραφίες εκείνες όπου η ομάδα κάνει ζουμ σα σμήνος από μελίσσια πάνω στον τραυματία Ούγγρο — εκείνος σήκωσε το χέρι σα σημαία όπως λες εκεί πάνω σου! Μα αυτοί εκείνοι οι τρεις δεκαπέντε λεπτά έκαναν περισσότερα για την ομάδα παρά όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί... Τους πήρανε από την κόλλα στον πυρετό κι έβγαλαν μεταξένιο γκολ! Και μετά οι άνθρωποι; Αυτοί που είχανε βγει νωρίς από τη δουλειά γύρισαν πίσω σα στρατευμένοι! Αυτοί που είχανε αφήσει την ομάδα στο ψυγείο επειδή ήρθαν χρόνια γκρίνιας γύρισαν σαν κλέφτες σ’ ένα κάστρο επειδή εκείνο το γκολ είχε μυστικότητα μιας θύελλας. Μα αυτός ο πυρετός ήταν σαν πυρκαγιά που ξεκινούσε μόνοι τους αυτοί οι άνθρωποι — σβήνει εκείνη; Ποτέ! Αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ ομάδα αρκετών χρονών — ήταν γονιδιακό χαρακτηριστικό! Τι μου κάνεις τώρα όταν βλέπω εκείνον τον πυρήνα σήμερα σα μια δυναστεία; Αυτοί εκείνοι που είχανε κρεμάσει τις φανέλες στους τοίχους πριν είκοσι χρόνια τώρα έχουνε μεγαλώσει μαζί με τους γιους τους σα οικογένεια που αγοράζει ξανά τις ίδιες θέσεις στις κερκίδες... Μα αυτοί εκείνοι σήμερα έχουνε χτίσει κάτι άλλο — εκείνο το οποίο οι ίδιοι εκείνοι εμείς δεν μπορούμε ακόμα να του δώσουμε όνομα. Το έχουνε στήσει σα κάστρο από πέτρες στη σειρά, κι όταν φυσάει ο αέρας ούτε καν τρίζει. Κι εσείς μου λέτε πως εκείνο το γκολ ήταν η αρχή; Αλήθεια, τι ήταν πιο σημαντικό — εκείνο το γκολ η εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά πριν το γκολ που έκαναν όλοι μια ανάσα σα ένας οργανισμός; Εκείνο το αίσθημα πως εκείνος ο αγώνας ήταν σα ταινία τρόμου που περιμέναμε όλες τις προηγούμενες νύχτες; Αυτοί εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι εκείνοι που είχανε βγάλει μέχρι και τελίτσες στα χέρια τους από την αγωνία — κι εκείνο ήταν η αλήθεια. Την επόμενη μέρα όταν ξυπνήσαμε όλοι πονούσαμε στους ώμους από τις ζητωκραυγές σα να είχαμε ξεσπάσει κάτι σοβαρό στις πλάτες... Και τώρα μου λέτε πως έχουμε παράδοση; Μας δίνει αυτή η παράδοση χρήματα; Μας δίνει τίτλους; Ακούς εκεί; Να σου πω τι έχει αυτή η ομάδα — έχει εκείνον τον πυρετό που δεν μπορεί να σβηστεί! Εκείνον τον τύπο στη θάλασσα των Χανίων που ξυπνά νωρίς Κυριακή πρωί σα να πρόκειται να ζήσει κάποιο μεγάλο γεγονός — εκείνον τον νέο που φορά εκείνη τη φανέλα ξεσκισμένη σα γενιά καταδικασμένη και βλέπει εκείνον τον χαρακτήρα στους δρόμους. Αυτός είναι ο τίτλος μας — όχι στέμμα, όχι κύπελλο. Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τίτλους επειδή έχει πλέον πλάθει μία κουλτούρα. Και εσύ εκεί που στέκεσαι να μου πεις πως εκείνο το γκολ ήταν η αρχή — ξεχνάς εκείνον τον αγώνα του Γιάννη Φέσσα; Εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα είχε ξεμείνει μόνο από τρεις παίκτες και ένας τυφλός τυφεκιστής έκανε εκείνο το σουτ σα βόμβα; Αυτό εκείνο ήταν η αγωνία εκείνος ο αγώνας ήταν η πραγματική φλόγα! Εκείνον τον αγώνα τον έχουμε χάσει εκείνοι οι ιεροί αετοί — εκείνοι που έκαναν το σύλλογο ξανά ζωντανό πριν ακόμη εκείνος ο Ούγγρος κεντρικός επιθετικός κάνει το σουτ εκείνο σα βόμβα. Μα εκείνοι εκείνοι οι λίγοι φίλοι εκείνοι έκαναν κάτι μεγαλύτερο — έκαναν το σύλλογο δικό τους πάλι! Όχι σα ομάδα, σα οικογένεια! Και τώρα εσείς μου λέτε πως έχει κληρονομιά αυτή η ομάδα; Μα αυτή η ομάδα δεν είναι κληρονομιά — είναι σπίτι! Είναι εκείνο το σπίτι όπου μπορείς να γυρίσεις οποιαδήποτε στιγμή και να βρεις ανοιχτές τις πόρτες, ζεστή την κουζίνα κι εκείνον τον χαρακτήρα που ξέρεις πως δεν πρόκειται να σου στρέψει την πλάτη ποτέ. Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό αυτού του συλλόγου — όχι κάποιο τρόπαιο, όχι κάποιο τεράστιο γκολ, αλλά εκείνο το αίσθημα του σπιτιού. Κι έτσι βλέπω εγώ εκείνον τον αγώνα της Σπαρτάκ σα μία στιγμή που μας έδωσε έναν πυρήνα — όχι σα αγώνα που έδωσε κάποιο τίτλο. Αυτός ο πυρήνας υπήρχε πάντα στους ανθρώπους εκείνους που είχανε βγάλει τις φανέλες στους γιους τους πριν ακόμη εκείνο το γκολ γίνει. Αυτοί εκείνοι έκαναν το σύλλογο κάτι μεγάλο — έκαναν το σύλλογο δική τους υπόθεση που συνεχίζεται ακόμη κι όταν η μπάλα φεύγει από το γήπεδο. Αυτοί εκείνοι έκαναν το σύλλογο σπίτι. Κι έτσι όταν βλέπω σήμερα εκείνον τον πυρήνα σα δυναστεία, δεν βλέπω μία ομάδα — βλέπω μία οικογένεια. Μία οικογένεια που ακόμη πίνει μπίρες μαζί στις κερκίδες σα να ήταν όλα όπως πριν είκοσι χρόνια, σα όλα αυτά να ήταν μία μεγάλη ιστορία που ξαναζεί κάθε φορά που ανάβει εκείνος ο χαρακτηριστικός ύμνος. Και εσείς εκεί που γράφετε περί κληρονομιάς — ξεχνάτε ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν περισσότερα από έναν αγώνα; Κάνουν κάθε Κυριακή εκείνον τον αγώνα όχι σαν οπαδοί, σα οικογένεια!

Τι να σου πω ρε μαλάκα, εκείνο το γκολ στο 92ο ήταν σα να πήρες μία μεγάλη γουλιά ρακή στη μέση του χειμώνα - ξέρεις εκείνο το αίσθημα που μόλις τελειώσει η φωτιά στη ράχη σου; Αυτός ο Λοθάρπουλος εκεί λοιπόν, εκείνο το βράδυ στη Σπαρτάκ, έκανε εκείνο το σουτ σα να έφτυνε τσιγάρο πάνω στη μπάλα — κι εμείς στα χέρια σα να κρατούσαμε μέσα μας όλο τον αστικό θόρυβο των Χανίων εκείνες τις μέρες. Και μετά; Μετά σηκωθήκαμε σα σμήνος από σφήκες τρελές πάνω από το συρματόπλεγμα, εκείνοι οι πιτσιρικάδες από τις πρώτες σειρές είχανε τρέξει μέχρι και στο γήπεδο έτσι έτσι αδειανά τα παπούτσια τους! Και τώρα κοιτάω εκείνον τον αγώνα σήμερα σα βιντεοταινία παλιά όπου κάποιος σβήνει συνεχώς τις μπούκλες επειδή δεν μπορεί να αντέξει το τέλος — εκείνο το γκολ ήταν η σπίθα, αλλά εμείς εκείνοι οι 20 άνθρωποι μέσα στο θηκάρι μου φτιάξαμε την αφορμή! Μα τι άλλο ήταν αυτό εκείνο; Σπιτιού γλέντι χωρίς μπίρα δεν γίνεται, και εδώ είχαμε μία μπουκάλα αποθηκευμένη σα νόμισμα σε ιερό μέρος επειδή «όταν βγει ο μπαμπούλας βγάζω και φιλάω το χέρι του πρώτου στην πρώτη σειρά!». Και τώρα αυτοί εκείνοι ονειρεύονται Champions League; Μα παιδιά, εμείς εκείνη την εποχή φτιάχναμε πρωταθλητές μέσα στα στενά δρομάκια των Χανίων επειδή κάποιος είχε αφήσει ανοιχτό το ψυγείο της ομάδας εκείνης τη νύχτα — εκείνο το ψυγείο σιγά σιγά γέμισε όχι με κρύα μπύρα, αλλά με ιδέες σα να κάναμε γκολ κάθε φορά που αναπνέαμε! 🍻🔥 Αυτό εδώ λοιπόν η κληρονομιά; Μα είναι το ίδιο πράγμα σα να λέμε πως ο άνεμος έχει κληρονομιά επειδή χτυπά συνέχεια τις ίδιες πόρτες!

Και ο Medvedev εκεί λοιπόν... τι σας λέω; Αυτός δεν έκανε πρωταθλητή επειδή έχασε έναν αγώνα σαν εκείνον τον Φέσσα — έκανε τσάμπα ομάδα να κοιτάζει τις στατιστικές κάθε πρωί σα χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Την προηγούμενη φορά που κατέβηκα στο Ηράκλειο να κλέψω ένα ματς δύο φορών εκτός έδρας εκείνος έκανε εκείνο το serve σα βόμβα και μέσα σ' αυτό είχε κι έναν ολόκληρο κύκλο ανθρώπων να σηκώνουν χέρια σα ηλιοτρόπια στον αέρα. Εγώ προσωπικά το έχω βάλει στις τράπεζες μου σα ζωντανή υπόθεση — όταν βλέπω εκείνον τον πύργο της ψυχής να δίνει συνέχεια αυτά τα ρεσιτάλ τύπου "θα σου σπάσω τους πόδες" πάνω στο χώμα, δεν με νοιάζει καν η νίκη στο στοίχημα. Το πάω σα συναυλιακό γεγονός: βάζω το 10% του μπάτζετ εκεί, μπαίνω κάτω από τα σακάκια μου στις κερκίδες σα σαρδέλα κι απολαμβάνω τον ίδιο τον καλλιτέχνη πάνω στο γήπεδο. Τι έμαθα; Ότι κάποιοι άνθρωποι δεν αγοράζονται από τίτλους — αυτοί εκείνοι έχουνε την ψυχική στήριξη σου μόλις ανοίξεις το στόμα σου στο ποτήρι μετά το τρίτο σετ. Γιατί εγώ εκείνες τις βραδιές βγαίνω κερδισμένος ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, ρε πιτσιρικάδες. 🍺🔥

ω πω πω... εσείς εκεί λοιπόν στους συζητητές αυτούς σα να βγάζετε από το φυλλάδιο του ιερού πολέμου της ομάδας... Πάει πάλι η μπάλα με τα παλιά, ρε παιδιά, εκείνος ο πυρετός εκεί μέσα στις κερκίδες. Κι εγώ στέκομαι τώρα στο φορτηγό μου στις 4 το πρωί κάπου ανάμεσα στον Βόλο και τη Λάρισα, βλέπω τον ουρανό σα κάποιον που ψάχνει να βρει το πρώτο φως της ημέρας, και μου 'ρχονται όλα εκείνα τα μάτια στις κερκίδες σα τώρα που λέτε. Για τον Medvedev τώρα... τι να σου πω, εκείνος ο Ρώσος εκεί. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεϊ πριν δύο χρόνια, εκείνος ο τύπος που στέκονταν εκεί στη σειρά σαν ένα μνημείο, κάνοντας εκείνα τα σερβίς σα κανόνια. Εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι μου σα να είχα δει θεατρική παράσταση αντί για αγώνα - όχι σα θέαμα μέσα στην τηλεόραση, σα εκείνες τις φορές που κάθεστε σ' ένα θέατρο σκοτεινό και βλέπετε τους ηθοποιούς εκεί πάνω σα να σας μιλάνε απευθείας στην ψυχή. Αυτός ο τύπος εκεί πέρα έκανε αυτά που έκανε σα να γράφει ιστορία κάθε φορά που σήκωνε τη μπάλα πάνω από το κεφάλι του. Και τι του κάνει λοιπόν τώρα ένας τίτλος; Τον κάνει πρωταθλητή; Όχι βέβαια. Αυτός εκεί είναι σα εκείνο το αγριόχορτο που φυτρώνει ανάμεσα στα χαλίκια της άσφαλτου - ποτέ δεν πρόκειται να ξεριζωθεί τελείως, αλλά βγάζει αυτά τα λουλούδια εκεί όταν εσύ περιμένεις λιγότερο. Τον Medvedev τον βλέπω σα εκείνον τον άνθρωπο που έχει την τύχη να κάνει αυτό που αγαπάει κάθε μέρα χωρίς να χρειάζεται να βγάλει νόμισμα στον αέρα κάθε φορά για ν' αποφασίσει. Άκου τώρα τι σου λέω: εμείς εκείνοι οι ίδιοι που καθόμαστε στις κερκίδες κάνοντας τους χορούς εκεί, εμείς φταίμε που κάποιοι άλλοι φτιάχνουν αυτά τα νέα γεγονότα. Γιατί όταν σηκώνεις το χέρι σου εκεί πάνω σα τον Ούγγρο τραυματία εκεί που έκανε το σήμα της ομάδας σα σημαία, αυτό δεν είναι μόνο ένα σήμα - είναι μία υπόσχεση προς τους άλλους εκεί κάτω πως εσύ υπάρχεις για εκείνον τον αγώνα, όχι σαν αριθμός στα εισιτήρια αλλά σα κάποιος που ζει μαζί τους. Τέλος πάντως, θα δούμε... εδώ στις 5 το πρωί, εκείνος ο ουρανός κοκκινίζει σιγά σιγά σα ν' ανάβει μία φωτιά μακριά σ' ένα χωριό των Μετεώρων. Κάτι τρέχει εκεί πάνω σιγά σιγά, κάτι που ακόμη δεν ξέρουμε πως θα το ονομάσουμε όταν ολοκληρωθεί. Μα αυτό εδώ δεν είναι κληρονομιά - είναι σπίτι που ανοίγει τις πόρτες του προς έναν νέο τρόπο αγωνίας.