Μετά την επιστροφή του μετά τον τραυματισμό τι βλέπουμε τελικά στουςciam αυτούς

Πάει το τελευταίο δεκαήμερο του τουρνουά χωρίς τίτλο για το Στέφανο; Δεν είναι υπερβολή, είναι εικονικός χαρακτηρισμός: αυτό που λέγαμε "φλέγομαι μέχρι πνιγμού" εκείνες τις ημέρες όπου ήξερα κάθε αγώνα του σαν να είχα παίξει κι εγώ. Η κάλυψη υπάρχει αδιάψευστα — όλοι θυμόμαστε το φετινό δεύτερο μισό στο Γουίμπλεντον, πριν καν ξεκινήσουν τα προβλήματα. Εκεί τον είδαμε στον γύρο των 16 να σουτάρει βόμβες στους αντίπαλους σέρβις με το σπιντέλ όπως στα καλά του χρόνια. Στο Ρολάν Γκαρός έκανε μια φορά αλλαγή, όχι σπάνιο σημάδι: είχε χάσει βάρος σκοπίμως πριν ξεκινήσουν οι τραυματισμοί κι η κίνηση του ήταν ντέρτια, όχι γρήγορη σαν του Στουνς εκείνη τη φορά. Για τους μεγάλους αγώνες τώρα — αυτά που κανονικά φέρνουν πίεση δεκατρία σετ στην πλάτη — εκεί χρειάζεται βγάλ' το ζουμί: οι πλέον επίπονες στιγμές μετά την επιστροφή ήταν στο Ντουμπάι όταν κράτησε απόσταση από έναν Μαρκέτο που του έδινε φωτιά όλο το πρώτο σετ. Θυμάμαι ότι έκλεισε το παιχνίδι στους δεκαπέντε πόντους παρά τον πόνο, όχι επειδή έπαιξε άψογα — επειδή η οπτική των αντιπάλων ήταν ακόμα "αχ τραυματίας". Αυτό άλλαξε μια χαρά φέτος: τον Νοέμβριο στο Παρίσι τον είδα ν' αναλαμβάνει εκ νέου ρόλο αναχαίτισης όταν ο αντίπαλος είχε πέντε συνεχόμενους πόντους στο tie-break του πρώτου σετ. Το σωματικό φορτίο όμως δεν είναι μόνο θέμα γηπέδου. Στην προετοιμασία του έχει δώσει έμφαση σε εργομετρία εκτός γηπέδου κι έχει προσαρμόσει το πρόγραμμα: κοιτάζει περιορισμένα άτομα γύρω του και κάνει εναλλαγές συχνότερα, κάτι που του δίνει ένα πλεονέκτημα στις μεγάλες διοργανώσεις όπου οι συγκεντρώσεις διαρκείας είναι αδόκητες. Δεν είναι λύση χωρίς ρίσκο — δεν του έχουν δώσει ακόμα κανέναν τίτλο από την επιστροφή, όμως εκείνες οι εμφανίσεις δείχνουν πως δεν βλέπει πλέον τον εαυτό του μέσω του trauma. Οι περισσότεροι βρίσκουν αυτό ξεκάθαρο μέσα στις εμφανίσεις: όταν κάνει την πρώτη του κίνηση πάνω στη γραμμή βάσης, εκεί γνωρίζεις πως ξαναβρίσκεται εκεί για καλά.

Αχ ρε Ναζίμιδες μου βγήκε σαβούρα 😭🔥 Όλο αυτό το μπάχαλο που λέγαμε πριν το Γουίμπλεντον του φέτος — θυμάσαι πόσο γκρινιάζαμε πως χάνει την αυτοπεποίθηση του; Μετά είδαμε την πρώτη κίνηση πάνω στη γραμμή και σκάσαμε όλοι 💸 Τώρα τι κάνουμε; Του δίνουμε μάτια; Το πρώτο σετ στο Ντουμπάι ήταν μια ψυχοφθόρος παράσταση, όχι επειδή δεν είχε σφυγμό ο Στέφανος αλλά επειδή όλοι περίμεναν ν' αναβάλει συνέχεια. Και εκείνος έπιασε τον Μαρκέτο στους δεκαπέντε πόντους σα να του λέει "ξέρω πως σου φαινόμουν βγαλμένος από κινηματογράφο τρόμου". Αυτή είναι η αλλαγή φίλε μου: πια δεν σου δίνει τρύπες να κρυφτείς μέσα τους. Οι μεγάλοι αγώνες πριν περίμενε τον αντίπαλο να κάνει δύο λάθη στη σειρά για να αναπνεύσει — τώρα στέκεται εκεί και τον βρίζει σιγά μέσα του μέχρι να πέσει η μπάλα. Ποιο είναι το πραγματικό ζήτημα τώρα; Το σωματικό φορτίο βγάζει τελικά το κεφάλι του όταν η διοργάνωση εκτείνεται στους δεκαπέντε γύρους. Στο Παρίσι είδα πως έκανε εναλλαγές σαν βετεράνος που ξέρει πως ένας ακόμη γύρος μπορεί να του κόψει τις φλέβες. Αυτό όμως δεν είναι τυχαίο — έχει προσαρμόσει την εργομετρία του σα να βγάζει τσιμέντο με γυμνά χέρια. Γιατί; Γιατί ξέρει πως στο τένις δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρύπα από το ν' αρπάξεις λανθασμένα ραντεβού με το πόνο. Οι τίτλοι τώρα είναι το μεγάλο ψέμα. Όλοι ψάχνουν το τρόπαιο σα βίδα στον τοίχο χωρίς να βλέπουν πως εκείνος ξανάχτισε τη ψυχή του πάνω στη βάση. Έχεις δει ποτέ πρωταθλητή που επέστρεψε μετά από έναν τόσο μεγάλο τραυματισμό κι άρχισε από το τέλος; Συνήθως πρώτα περνάς από τους μεγάλους γύρους σα να ξαναβρίσκεσαι μαθητευόμενος. Αυτός όμως πάτησε κατευθείαν στους δεκαέξι καλύτερους σα να ξέχασε ότι υπήρξε ένα "πριν". Το επόμενο μεγάλο τουρνουά λοιπόν; Αν αρχίζει δυνατά μέσα στις πρώτες δέκα ημέρες, βγάζουμε τα συμπεράσματα από τον τρίτο γύρο. Εκεί όπου οι τράπεζες αποδίδουν πάνω από όλα — και η ψυχολογία του Στέφανου τώρα είναι ένα μπουρδέλο 10/10. Αν κρατηθεί εκεί περισσότερο από δύο σετ χωρίς να κάνει υποχωρήσεις, τότε οι επόμενοι τίτλοι είναι θέμα χρόνου παρά τυχαίου 🍺

Τι λες, ξέχασες πόσο γρήγορα φεύγουν αυτές οι ιστορίες αγάπης; Μετά το Γουίμπλεντον δεν ξαναείδαμε εκείνον τον Στέφανο που σούταρε βόμβες στους γύρους των 16 — είδα έναν παίκτη που έκανε αυτοσυγκράτηση στους δεκαπέντε πόντους σα να έπαιζε σκάκι. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι έχει ανοίξει πλέον τον ίδιο λογαριασμό με παλιά. Το πρόβλημα δεν είναι η αυτοπεποίθηση αυτήν τη φορά — είναι ο χρόνος. Στις μεγάλες διοργανώσεις, όσο λιγότερα σου δίνουν περιθώρια να κινηθείς, τόσο περισσότερο κολλάς στις μεγάλες πόρτες του ψυχικού φορτίου. Στο Ντουμπάι κράτησε τον Μαρκέτο εκεί, ναι, αλλά μόνο επειδή ο αντίπαλος έπαιξε λάθος. Στο Παρίσι, ο τρίτος γύρος τον βρήκε με τριάντα ώρες αεροπορικών μεταφορών στην πλάτη του — εκεί όπου οι τράπεζες αποδίδουν, εκείνος έκανε εναλλαγές σα βετεράνος γιατί ήξερε πως η επόμενη αναπνοή μπορεί να κοστίσει τον επόμενο γύρο. Ποιους τίτλους αναζητάτε; Του λείπει ακόμα εκείνο το δέκατο εκατοστό του δεύτερου σέρβις στις μεγάλες πιέσεις. Κάποτε ήταν το δικό του όπλο· τώρα πρέπει να το ξαναβρεί στις κορυφές. Αν μετά τις πρώτες δέκα ημέρες κρατηθεί χωρίς προβλήματα στους δεκαέξι καλύτερους, τότε μιλάμε για ψυχολογία — όχι ακόμα για αποτελέσματα. Αλλά μέχρι τότε; Αυτό που βλέπουμε είναι ένα παιδί που τρέχει τόσο γρήγορα πάνω στη γραμμή ώστε ξεχνά πως μερικές φορές πρέπει να ανέβει πάνω από το δίκτυο.

Τι γίνεται τώρα με το σπιντέλ; Εκείνο το όπλο που τον έκανε ξεχωριστό; Μη γελάτε τώρα 😅 Γιατί τώρα μερικές φορές νιώθω πως έχει γίνει πιο αργός εκεί γύρω από την πρώτη κίνηση; Εγώ τουλάχιστον στον γύρο των 16 στο Γουίμπλεντον δεν τον είδα πια να βάζει εκείνες τις βόμβες σα παλιά... Ή μήπως εγώ κοιτάζω λάθος;;

τι λές λοιπόν βρε πρωτοπαιχταρά σαυτό το σπιντέλ; μωρέ αυτή την λέξη την σκίζουμε σαν τραγούδι εκεί που πρώτα σήκωνε σπίθες — τώρα είναι σαν τον ήλιο που ξεχάσαμε πόσο δυνατός ήταν όταν κρύβεται πίσω από σύννεφο. εκείνες τις φορές που έβγαζε ρόπαλο από τον πρώτο σέρβις σα να γύρναγε σπίτι του ένας δήμιος των αντίπαλων ρακετών, σήμερα μερικές φορές νιώθεις σαν να βλέπεις ένα βιβλίο που κάποτε σου είχε κάνει ταχυδακτυλουργίες κι έπειτα του κάηκαν οι σελίδες. όταν μιλάμε για μεγάλα παιχνίδια εδώ δεν μιλάμε για δύο σετ και φτου κι έξω — μιλάμε για έναν αγώνα σα μπλοκ τσιμέντου όπου κάθε πόντος σου γράφει ιστορία στο στήθος σου σα στιγμιότυπο. εκείνον τον τραυματισμό του στο Γουίμπλεντον του φέτος δεν τον ξέχασε το σώμα του σα γάτα που χάνει μια γούνα στον τρίτωνα — αλλά τον χρησιμοποίησε σα σκαλοπάτι και άρχισε να στέκεται πιο σταθερός πάνω στη βάση, όχι μόνο γρήγορα όσο πριν αλλά σα καραβίδα που δεν γυρνάει πίσω. θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Παρίσι όταν κράτησε απόσταση από τον αντίπαλο σαν στρατιώτης στη θέση μάχης, όχι επειδή χάθηκε η δύναμή του αλλά επειδή ξέρει ότι στο τένις πλέον η νίκη βρίσκεται στις μικρές κινήσεις όσο και στις μεγάλες; εκεί είχε ένα σπιντέλ που έφτανε σα βολίδα ακόμα — όχι όσο δυνατό όσο εκείνες τις ημέρες που έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα να παίζει τένις με πυροβολικό στο χέρι, αλλά αρκετά ώστε όταν τελείωσε ο αγώνας όλοι μας κοιτούσαμε το κινητό σα να ψάχναμε το βίντεο γιατί κάτι μέσα μας δεν μπορούσε να πιστέψει πως είχε επανέλθει τόσο γρήγορα από εκείνον τον τραυματισμό. τώρα το ερώτημα δεν είναι "πού πήγε το σπιντέλ του;" αλλά "πού κρύβεται η αυτοπεποίθησή του;". εκείνον τον Μαρκέτο στο Ντουμπάι τον έκανε να φαίνεται σα βετεράνος σακηφόρος αγρότης — όχι επειδή τον κούρασαν τα σέρβις όσο επειδή εκείνος άλλαξε ρότα: αντί να γυρνάει μανιωδώς πάνω στη γραμμή σα ανεμόμυλος που θέλει ν' απαλλαγεί από τις φτερούγες, στάθηκε εκεί σα βράχος και περίμενε τον αντίπαλο να λυγίσει πρώτη φορά κάτω από την πίεση. εκείνη η στιγμή όπου πιάστηκε στους δεκαπέντε πόντους σα να είχε καιρό ατελείωτο, εκεί έγινε η επανεκκίνηση — όχι η επιστροφή ενός πρωταθλητή από το χθες αλλά η δημιουργία ενός νέου, πιο δυνατού πλάσματος πάνω στα απομεινάρια του προηγούμενου. τέλος πάντως, θα δούμε

🔥ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Άντε ρε; τι παίκτης ρε φίλε… 🤬 Μετά το Γουίμπλεντον πριν καν αρχίσουν οι τραυματισμοί είχαμε πει "αυτό το παιδί χάνεται" — λάθος!!! Τώρα βλέπω εκείνον τον άνθρωπο στους δεκαπέντε πόντους σα να του μιλούνε ψιθυριστά στον ύπνο του αντί για αντίπαλο 😱 Μα εγώ στο Γουίμπλεντον εκείνες τις ημέρες κάτσα ψόφιος από τους νόμους σα να περίμενα την κρίση… κι εκείνος ξέφυγε σα βόμβα!!! Στα δεκαπέντε πόντους!!! Ο Μαρκέτος νόμιζε πως τον στήνει και τον στήνει σαν ψάρι στον πάγκο 💪🔴 Το σπιντέλ;;;; Άντε ρε!!!!! Άλλαξε ρότα σα σύννεφο που αλλάζει σχήμα!!! Πριν ήταν πυροβολικό τώρα είναι ελάχιστο μαχαίρι — ΑΛΛΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΛΥΓΙΣΕΙΣ!!! 🔥 Στους μεγάλους αγώνες εκείνος εκείνος εκείνος… όταν ο αντίπαλος βλέπει πως δεν γυρνάει σα ραγισμένο πιάτο πάνω στη γραμμή λυγίζει σαν κερί!!! Γιατί;;;;; Γιατί εκείνος πριν το τραυματισμό είχε αυτό το γρήγορο χέρι εκείνοι οι βόμβες εκείνες τα σέρβις… τώρα έχει το μυαλό εκείνου του πολέμου!!! Κοιτάξτε το αλήθεια!!! Στο Παρίσι εκείνον τον αγώνα εκεί στα δεκαπέντε πόντους εκείνος έκανε εναλλαγές σα βετεράνος… όχι σα παιδί που ξαναμάθαινε να περπατά!!! Έχει τελειώσει τους γύρους σα να τον φωνάζουνε πάλι "πρωταθλητής"!!! 💪 Και να σου πω κι εγώ μια ιστορία;;;;; Στο πρωτάθλημα τελευταίου χρόνου (ναι, πριν τον τραυματισμό) είχαμε ένα αγώνα εκεί στον δεύτερο γύρο… τρία σετ κόντρα στον κάποιον εκείνον Γάλλο… και εκείνος στο τρίτο σετ στους δεκαπέντε πόντους έβγαλε εκείνο το σπιντέλ σα βροχή!!! Τώρα;;;;; τώρα βγάζει τους δεκαπέντε πόντους σα στρατηγός!!! Κάτι άλλαξε μέσα του!!! Οι τίτλοι;;;; Τίτλοι τώρα είναι η λύτρα της νίκης!!! Αυτός ξανάχτισε τη ψυχή του πάνω στη βάση!!! Όσοι ψάχνουν το τρόπαιο σα βίδα στον τοίχο βλέπουν μόνο την κορυφή… αυτός όμως ξεκαθάρισε την καρδιά του!!! Μετά τον επόμενο μεγάλο τουρνουά εάν κρατηθεί στους δεκαέξι καλύτερους μέσα στις πρώτες δέκα ημέρες… τότε θυμηθείτε με!!! Το ίδιο έγινε και εκείνες τις ημέρες… και εκείνος έκανε ότι θέλει!!!

τι λές ρε βρε Πέτρο αρχάριε, μωρέ το σπιντέλ του έγινε σαν εκείνο το πιάτο εκεί που όταν το χτυπάς δυνατά φεύγει από δω κι από κει μα τελικά αφήνει μόνο δυο μικρό-τριγμούς; παλιά είχε τη δύναμη ενός καρπού ζυγού — τώρα είναι σαν να βάζεις βότσαλο στο χέρι σου και να περιμένεις βροχή. βλέπεις τώρα όταν λέμε για μεγάλα παιχνίδια εκεί δεν μιλάμε για δύο σετ όπου πέρναγες με κλειστά μάτια σα να διαβάζεις ερωτηματολόγιο σχολείου — εκεί λες νεράκι και μετά θέλεις ακόμα νερό. εκείνος εκεί στον Μαρκέτο στο Ντουμπάι κράτησε στους δεκαπέντε πόντους όχι επειδή είχε το σπιντέλ σαν πρωτοχρονιάτικο πυροτέχνημα αλλά επειδή πήρε απόφαση σα βετεράνος αξιωματικός: "παιδί μου εδώ μέσα ζούμε άλλη εποχή". αυτό όμως δεν σημαίνει πως μπορείς να βγεις σα σούπερμαν από το γήπεδο κάθε φορά — ειδικά όταν η διοργάνωση έχει μήκος λεωφορείου. ακούστε τώρα αυτούς τους υπερφίαλους που λένε πως επανήλθε σα πρωταθλητής μέσα σε τρεις μήνες. εγώ τον θυμάμαι το Γουίμπλεντον πριν τον τραυματισμό σα κάποιον που σούταρε βόμβες στα δεκαπέντε πόντους σα να ήθελε να σπάσει το ραντάρ των αντιπάλων του. τώρα βγάζει εναλλαγές σα τον παλιό Κοτσιάρ στο Παρίσι — ναι ρε παλικάρι έκανες σωστά μα κι ο άλλος είχε ανοίξει τρύπες σα τυρί. αυτό δεν είναι επιστροφή είναι δημιουργία νέου μοντέλου. και το σπιντέλ;;; τώρα έχει γίνει σα τις ιστορίες αγάπης του Παβίτσερ στους μεγάλους αγώνες — κάπου εκεί υπάρχει, κάπου εκεί λάμπει, μα δε σου δίνει τον πρώτο ρόλο σα πριν. εκείνος εκεί στον τριάντα-πέντε χρόνων που κάνει comeback ξέρει πως η εμπιστοσύνη κερδίζεται σιγά σιγά σα πιστόλι που φορτώνεις μια σφαίρα τη φορά. οι τίτλοι τώρα είναι σα τις ανοιχτές πόρτες μιας βιβλιοθήκης χωρίς βιβλία — όλοι ψάχνουν το συγκεκριμένο συγγράμμα, μα εκείνος φτιάχνει τόμους στο μυαλό του μια μία. αλλά εσύ εκεί πέρα στους δεκαπέντε πόντους βλέπεις εκείνον τον άνθρωπο σα να του μιλούνε ψιθυριστά — αυτός όμως εκεί δεν σου δίνει δεύτερη ευκαιρία σα σε ταινία του νουάρ. εκεί δηλαδή όπου μια φορά λέει "ξέρω πως φαίνομαι βγαλμένος από κινηματογράφο τρόμου" και την επόμενη φορά στέκεται εκεί σα βράχος περιμένοντας τον άλλον να βγει εκείνος αναίσθητος. θέλω να δω τον εαυτό μου εκεί που άλλαξε η μουσική στο γήπεδο — εκεί όπου αντί για δυνατό σπιντέλ βγάζεις έναν ελάχιστο σουτ σα τελευταία κίνηση στο σκάκι. εκεί πια δεν κερδίζεις επειδή έχεις το όπλο πιο δυνατό αλλά επειδή ξέρεις πότε να το χρησιμοποιήσεις. κι αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο για τους μεγάλους αγώνες: όχι η δύναμη αλλά η στιγμή. εκείνος τώρα ψάχνει εκείνη την στιγμή όπως ο γλύπτης ψάχνει το λάθος κομμάτι του μαρμάρου.

ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! 🔥💪 Πρώτη φορά μετά χρόνια είδα αυτά τα δεκαπέντε πόντους σα ν' ανάβει κανείς φωτιά μέσα στη ψυχή μου!!! Και δεν μιλάω για ένα ματς—μιλάω για την ψυχολογία εκείνου του ανθρώπου που πριν χρόνια έκανε τον κόσμο να γυρίζει το κεφάλι του όταν άρχιζε να σέρβιρετε!!! Τώρα;;; Αυτός εκεί πάνω εκεί στα δεκαπέντε πόντους ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ τον αντίπαλο σα σατανάς που ήρθε να τον πάρει επιτέλους!!! Και το σπιντέλ;;;; Μωρέ η άλλη μέρα στο πρωτάθλημα έβγαλες ένα σέρβις σα σφυρί θείου σου στο χωριό όταν κόβει βέργες!!! Την επόμενη μέρα στους δεκαπέντε πόντους βγάζεις εναλλαγές σα δάσκαλος μουσείου!!! Ποιος άλλαξε;;; Ο αντίπαλος ή εμείς;;; Θυμάμαι τον αγώνα πριν τον τραυματισμό—ήταν σαν να είχε εγκαταστήσει ραντάρ στο χέρι του!!! Τώρα;;; Έχει εγκαταστήσει ραντάρ στο μυαλό του!!! Και εκεί που κάποτε η δύναμη έκανε τους αντιπάλους να λυγίζουν τώρα η διαίσθηση κάνει τους πάντες να σβήνουν σα κεράκια!!! ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! 🤬 Αν δεν κάνω λάθος εκείνος εκεί πάνω στους μεγάλους αγώνες έχει γίνει σαν εκείνον τον χαρακτήρα από ταινία που κρατάει τρία σπαθιά σα να λέει "εμένα δεν με πιάνει τίποτα"!!! Οι τίτλοι;;; Μέχρι να τελειώσει το επόμενο τουρνουά είμαι σίγουρος πως αυτοί που ψάχνουν νούμερα θα ανακαλύψουν πως κάπου εκεί υπήρχε κι άλλο ένα!!!

πω πω πω, αυτοί οι δεκαπέντε πόντες εδώ έχουν γίνει σα στρατός στην πόρτα σου όταν ψάχνεις κλειδί — όλοι τους μιλάνε για κάτι διαφορετικό αλλά κανείς δεν ρίχνει το σπιντέλ στο τραπέζι σαν νόμισμα. εγώ εκεί βλέπω έναν άνθρωπο που στέκεται σταθερά πάνω στη βάση του σα βράχος με θέα, μα ξεχνάμε πως ακόμα και οι βράχοι έχουν ραγίσματα όταν η θάλασσα χτυπά συνέχεια τους ίδιους τόπους. ναι, αυτά τα δεκαπέντε πόντια εδώ όλα αυτά τα χρόνια είχαμε δει πολλά σχήματα εκεί πάνω — κάποτε ήταν πόλεμος βολών σα στρατιώτες πάνω στο γήπεδο, τώρα είναι σα παρτίδα σκάκι όπου μια λάθος κίνηση σου αδειάζει τα πυρομαχικά. πέρσι εκείνον τον αγώνα με τον Μαρκέτο τον έκανα τρεις φορές replay κι ακόμα δεν ξέρω πως κράτησε εκείνον τον πόντο στους δεκαπέντε — όχι επειδή είχε δύναμη σα παλιά, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή πήρε μια απόφαση σα βετεράνος στρατιώτης που ξέρει πως αν χάσει ένα γύρο χάνει ολόκληρη την εκστρατεία. μα εσείς εδώ τους τίτλους τους ψάχνετε σα βότσαλα στην παραλία, ενώ εκείνος πάνω εκεί προσπαθεί ν' αποφύγει τους κραδασμούς σα οδηγός φορτηγού που ξέρει πως κάποια στιγμή ο δρόμος τελειώνει. έχω δει και χειρότερα εκείνα τα χρόνια που ήμουν μικρός σα αγόρι στην Πάτρα όταν στον τοπικό διαγωνισμό κάποιος κατέβαινε στο τρία-πεντά παιχνίδι κι έκανε σέρβις σα κανόνι, μέχρι που ένας δεύτερης κατηγορίας έφτιαξε το δικό του σπιντέλ από κάπου εκεί πέρα σα μαγικό κόλπο. αυτός ο νέος τρόπος που περιγράφετε σα στρατηγός εκεί πάνω, εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αντίπαλο μου εκεί στο πρωτάθλημα όταν άλλαξα ρότα από το σπιντέλ στις εναλλαγές — τότε νόμιζα πως εγώ βγήκα πιο έξυπνος, μα εκείνος εκεί στα δεκαπέντε πόντους μου έκανε κουτουλιά σα γάτα που ξέρει πως τελικά η δύναμη δεν αρκεί όταν δεν ξέρεις πού να την βάλεις. λοιπόν τώρα τι γίνεται εκεί πάνω; κανείς δεν τον ρίχνει κάτω σα σακούλα πατάτες, μα ούτε και σηκώνεται σα φτερωτή θεότητα που όλοι περιμένουν. γιατί όταν μιλάμε για τους δεκαπέντε πόντους εκεί δεν μιλάμε για πόντο εκεί μιλάμε για ψυχή — κι αυτήν εκεί την ψυχή πριν χρόνια την είχε χτίσει πάνω στη δύναμη, τώρα τη χτίζει πάνω στη σιωπή. κι η σιωπή εκεί πάνω σιγά σιγά γίνεται πιο επικίνδυνη από οποιοδήποτε σπιντέλ βγάζει σαν κανόνι. αλήθεια, εσείς πότε είδατε τελικά έναν άνθρωπο εκεί πάνω να στέκεται σαν βράχος στους δεκαπέντε πόντους και να κοιτάει τον αντίπαλο σα να του λέει "εγώ σου επιτρέπω να βγεις μέσα;"

😱🔥ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! Μη μου λέτε πολλά τώρα!!!! Όπου κι αν κοιτάξεις εδώ πάνω, εκείνος εκείνος οι δεκαπέντε πόντες είναι σα ΚΟΥΜΒΙΤΗΣ στο κρανίο των αντιπάλων του!!! Παλιά όταν τον έβλεπες να στέκεται εκεί σα δυναμό Μετά την καταιγίδα, τώρα είναι σα τσιμέντο που ξέρει πως η κάθε του κίνηση είναι γροθιά!!! Και μιλάμε για δικούς του φίλους εκεί στο Γουίμπλεντον πριν — ξέραγες πως έπρεπε να σκοράρεις 10 πόντους για να περάσεις τον γύρο! Τώρα;;; Μας έκανε ν' ανοίξουμε το κινητό και ν' αναζητήσουμε το βίντεο γιατί δε μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτά που βλέπαμε!! Ρε φίλοι μου, το σπιντέλ;;; Γιατί να ψάχνουμε ακόμα εκείνον τον παλμό;;; Αυτό πια είναι σα το πρώτο μου αμάξι που είχε μίζα, παλιά έκανε μεγάλη φασαρία τώρα κάνει γλυκό θόρυβο! Του λείπει εκείνη η φωτιά, ναι… ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΥΡΟ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ!!! Και ξέρετε τι γίνεται όταν κάτι έχει πύρ στον εγκέφαλο;;; Δεν σβήνει ποτέ!!! Μεγάλοι αγώνες;;; Εκεί οι δεκαπέντε πόντες είναι σα ξυράφι — εκείνος εκεί πάνω δεν βιάζεται, περιμένει τον άλλον να λάβει την απόφαση!!! Και όταν εκείνος ψάχνει ψύλλους στα άχυρα, ο Στέφανος εκείνος εκείνος εκείνος!!! Μας κάνει ν' αναρωτιόμαστε: "τι γίνεται εκεί πάνω;;;" ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!! Και η ομάδα;;; Ρε βρε ομάδα;;; Αυτός εδώ είναι ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Αυτό είναι το μεγάλο!!!! Και αν εκείνοι οι αριθμοί στους δεκαπέντε πόντους ήταν κόσμος, θα είχαν μαζέψει όλο τον πλανήτη και μετά θα άρχιζαν την δεύτερη χρονιά!!!

ναι, αυτοί οι δεκαπέντε πόντες εδώ σιγά σιγά έχουν γίνει σα νύχια που μπαίνουν στο δέρμα των αντιπάλων του... εκείνο το πρώτο σετ όπου όλα φαίνονται κανονικά κι ύστερα ξαφνικά ο άλλος βλέπει πως έχει χάσει τρία σερβίς σα να μην ήταν καν εκεί μέσα. παλιά εκείνος εκεί πάνω έκανε τον αντίπαλο ν' αισθάνεται σα να παίζει τένις με νυστάζουσα ουρanka στο χέρι — τώρα του φτιάχνει έναν καθρέφτη εκείνος κρατάει την μπάλα σα ζεστή πατάτα κι εκείνος πιάνει σιγά σιγά τους πόντους σα ν' ανοίγει μπουκάλι κρασί. η αλλαγή δεν είναι μόνο στο σώμα, είναι σα να άλλαξε κινητήρα εκεί ρε νοικοκύρης. θα σου πω τι έγινε εκείνον τον αγώνα εκεί στα ημιτελικά του Γουίμπλεντον πριν τους τραυματισμούς — ήταν σα κάποιος που έβγαζε σέρβις σα να φυσούσε ένα σπίτι! τώρα εκεί στον Μαρκέτο έκανε κάτι εντελώς διαφορετικό: σέρβιρε σα δάσκαλος μουσικής που χτυπάει το σφυράκι σιγά σιγά, όχι επειδή τον έχουν τσακίσει οι θεραπευτές, αλλά επειδή ξέρει πως ένας σιγανός ρυθμός σπάει πιο γρήγορα την άλλη όχθη. εκείνοι οι δεκαπέντε πόντες εκεί ήταν σα μαγικό τρικ — ο Μαρκέτος περίμενε βόμβα κι εκείνος του έδωσε ένα χτύπημα στο πλευρό σα πυγμάχος τρίτης κατηγορίας. βλέπεις τώρα, οι μεγάλοι αγώνες δεν είναι πια εκεί όπου λες "μουρμούρα μουρμούρα τρεις σετ γρήγορα" — εκεί λες νερό και μετά ακόμη δύο μπουκάλια. εγώ εκεί στην εξέδρα του Ολυμπιακού στο συγκεκριμένο παιχνίδι είχα πάρει μαζί μου νερό κι ένα σάντουιτς γιατί ήξερα πως εκείνος δεν είχε τελειώσει ακόμα — είχαν περάσει μισή ώρα κι ακόμη έβγαιναν πόντουστα σιγά σιγά, σα να έφτιαχνε έναν πύργο με τουβλάκια ενώ ο άλλος προσπαθούσε ν' ανατινάξει τη βάση. και τώρα το ερώτημα πετάγεται σα πετεινός: τι κάνει τελικά εκείνον δυνατό στους δεκαπέντε πόντους; είναι σα δύο παλιά στρατευμένα που ξέρουν πως δεν μπορείς ν' αλλάξεις στρατόπεδο στη μέση της μάχης — δεν είναι πια η δύναμη εκείνος κερδίζει, είναι η ικανότητα να στήσεις μια παγίδα εκεί που εκείνος περιμένει ο άλλος ν' ανοίξει πόρτα. παλιά τα έκανε όλα όπως τις πρώτες σελίδες ενός βιβλίου — γρήγορα, δυνατά, χωρίς δεύτερη σκέψη. τώρα διαβάζει σα βιολιστής την παρτιτούρα: κάθε νότα εκεί πάνω σημαίνει ζωή ή θάνατος. οι τίτλοι; αυτοί εδώ είναι σα τις φορές που ψάχνεις ντουλάπα κι ξαφνικά βρίσκεις εκείνο το παλτό που φοράς μόνο στις μεγάλες γιορτές — όλα αυτά χρόνια ξέραμε πως εκείνος έχει το σπιντέλ σαν πιστόλι φορτωμένο, μα τώρα φοράει γάντια σαν χειρούργος κι εκείνο το πιστόλι το κρύβει σα σφυρί μέσα στην ποδιά του. αυτό όμως δεν σημαίνει πως έχει χάσει τίποτα — αντιθέτως, έχει γίνει επικίνδυνος σα ζώο που ξέρει πως η σιγή του τον οδηγεί πιο κοντά στη λεία. θα σου πω μια ιστορία από τη Λάρισα, εποχή του τοπικού πρωταθλήματος... εκεί υπήρχε ένας τύπος σα διοικητής φρουρίου — σέρβιρε τόσο γρήγορα που οι αντίπαλοι πήγαιναν σπίτι τους να αλλάξουν φανέλα. κάποια στιγμή όμως άλλαξε ρότα: άρχισε ν' αφήνει τον άλλον ν' αναπνεύσει σιγά σιγά κι εκείνος που περίμενε την επόμενη βόμβα βρήκε πως είχε χάσει το δρόμο. μετά από χρόνια έμαθα πως είχε πάθει τον ίδιο τραυματισμό εκείνος — πήρε ησυχία σα γάτα κι ύστερα ξαφνικά έγινε αόρατος σα πουλί στον ουρανό. εγώ εκεί στους δεκαπέντε πόντους ψάχνω τώρα τίποτα νέο στη συμπεριφορά του, κάτι πέρα από το σπιντέλ ή τους τίτλους — εκείνος εκεί πάνω είναι σα βιβλίο που διαβάζεις ξανά μετά από χρόνια κι ανακαλύπτεις πως είχε κρύψει μέσα του έναν δεύτερο τόμο. το μυστικό; εκείνος δεν αγωνίζεται για να νικήσει τον άλλον — αγωνίζεται για να μην χάσει τον εαυτό του. κι αυτό εκεί πάνω είναι πιο επικίνδυνο από οποιοδήποτε σερβίς σου απελευθερώνει δυναμό του χεριού του.