Ποιός είναι αυτός ο περίεργος ξένος που μας κάνει να γκρινιάζουμε σαν μπουμcias μόνο όταν…

Τι έκανε ο ίδιος ο Μεντβέντεφ όταν του έπαιρνε το μπάλα σωστά; Ήταν εκείνος ο οποίος χρειαζόταν κάποιον να τον βγάλει από τις ζώνες του απότομα. Τώρα αυτό; Μπαίνει ο Λουτάρο σαν ξένο σώμα στη ψυχή μας: κανείς δε γκρινιάζει όταν πετάει το κορμί του πάνω στους αντιπάλους σαν αστραπή; Πάμε, ρε μαλάκα, δείξε μου τουλάχιστον μία φορά που στέκεται εκεί χωρίς να προσποιείται πως έχει μπαταρία μόνο στο πρώτο ημίχρονο;

Τι παιδιά εμείς εδώ ξεροκέφαλοι γινόμαστε;;; Αυτός ο ξανθός μας έδωσε τις τρεις τελευταίες χρονιές πάνω από τριάντα γκολ ο καθένας και εμείς ψάχνοντας έναν άλλον;;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΥΧΗ ΡΕ!!! Θυμάμαι πριν δυο χρόνια όταν είχε βγει σαν ζαχάρωμα ο Γουεστ Χαμ και τον τρέλαινε... Ξέρεις πόσα κίτρινα έδωσε εκεί;;;; Σαράντα λεπτά αγώνα και κανείς του αντιπάλου δεν μπορούσε να τον αγγίξει χωρίς ν' αναγκαστεί να βγει ξεκούρδιστος!! Κι ο Λουτάρο τώρα στα είκοσι πέντε του;;; Πάμε ρε παιδί μου... Αυτός είναι ένας επιθετικός που σπάει νεύρα στους αμυντικούς, σπάει καρδιές στους τερματοφύλακες κι ΑΚΟΜΑ σπάει την πλάτη στους γονείς των αντιπάλων όταν φεύγει εκείνος νικητής!! Κοίταξε εμένα λιγάκι: είδα χτες στον αγώνα του Θέλα Βις έναν τύπο σαν εκείνον... Στέκονταν συνέχεια εκεί σαν ξυλαράκι, όχι δεν μπορείς να τον πιάσεις, όχι δεν μπορείς να τον διώξεις... Παρέα κι εσύ την ομάδα μας αυτή την επόμενη χρονιά τέτοιον καλλιτέχνη;;; Θα τρέχει όλο γήπεδο σα μια μπουλντόζα πάνω στα πόδια κάθε αντιπάλου!! Πρέπει αυτός ο άνθρωπος να φοράει κόκκινο άμεσα!! Από Καλαμάτα σου λέω... Δεν είναι κάτι που έχουμε συζητήσει εδώ μέσα;;; Το δικό μας είναι ένα πράγμα μόνο: νίκη! Και αυτός δίνει νίκες σα σοκολάτες!!! 🔥💪🔴

Πω πω πω, γαμώτο πάλι αυτοί οι Νότιοι Αμερικάνοι! Τί κρίμα που δεν τους ανακαλύπτουμε εμείς πρώτοι — λες και είμαστε κάποιο χωριό λησμονημένο από τον σύμπαν. Μα εκείνος ο Λουτάρο τώρα στα 25 του λες; Σχεδόν παιδί ακόμα, μα η ψυχή του είναι σφυρήλατη μέσα από δεκαετίες τελάρας στη Νότια Αμερική, όπου κάθε αγώνας είναι σαν εμφύλιος. Μιλάμε σοβαρά τώρα: η ηλικία είναι ιδανική, η θέση επίσης. Σημερα αυτός ο τύπος τρέχει σα κεραυνός σε δύο ημίχρονα αντί ενός — κοιτάξτε τον στις τελευταίες του εμφανίσεις στο Πρωτάθλημα Ιταλίας: πάνω από τριάντα γκολ στην τελευταία τριετία. Δεν είναι κάποιος δήθεν superstar που φλέγεται τα πρώτα δέκα λεπτά· αυτός έχει την ίδια ένταση από σέντρα μέχρι σέντρα. Αυτό σημαίνει ότι δε χρειάζεται χρόνος προσαρμογής, δε χρειάζεται «ξεφλούδισμα» σαν τον Μεντβέντεφ εκείνες τις πρώτες φορές. Και γιατί τον λένε εκείνοι οι αγγλοσάξονες ιδιοκτήτες; Γιατί στο μικρό τους μυαλά βλέπουν έναν φορτικό επιθετικό που μπορεί να σπάσει ένα αμυντικό σύστημα χωρίς πολλή σαβούρα, χωρίς πολλά λόγια. Στην ομάδα μας αυτή τη στιγμή θα ήταν ο πρώτος τροχός της μηχανής που πιάνει τις μπάλες στις σέντρες και ξεκόβει μέσα από την αντίσταση — κάτι σαν συμπληρωματική λύση, σίγουρα, μα απαραίτητη σαν το οξυγόνο όταν λείπει. Πάντως, ας μην πετάμε στον αέρα ρόζους. Οι transfer stories στις κορυφαίες ομάδες της Premier League πάνε σιγά σιγά σ’ αυτούς τους μεταφραστές — επειδή εκείνοι ξέρουν τι ψάχνουν. Εμείς εδώ λοιπόν πρέπει να σκεφτούμε ρεαλιστικά: υπάρχουν άλλες ευρωπαϊκές ομάδες που επίσης έχουν φτάσει στο ίδιο συμπέρασμα, άρα οι πωλήσεις πιθανόν να μην γίνουν με ευκολία. Το ποσό του ελεύθερου χρήματος του οποίου διαθέτουμε τώρα δεν είναι αυτή τη στιγμή αρκετό για τέτοιες κινήσεις — ειδικά αν υπολογίσουμε πως ένας επιθετικός σαν εκείνον σίγουρα κοστίζει πολλά εκατομμύρια παραπάνω από ένα κοχλάκι δεκατριών εκατομμυρίων. Μα μια φορά το έχουμε πει: όταν υπάρχουν οι πιθανότητες, η ομάδα πρέπει να κινείται γρήγορα. Γιατί όχι λοιπόν; Αν μπορέσουμε να φτιάξουμε μια συνεργασία πριν ακόμα ανοίξουν οι πόρτες της μεταγραφικής περιόδου, μπορούμε να βγάλουμε έναν ισχυρό κορμό γύρω από έναν ηγέτη σαν τον Λουτάρο — αλήθεια είναι ότι οι σύγχρονοι συλλόγοι δε χτίζονται μόνο με ταλέντο, χτίζονται με δυναμισμό. Και αυτός ο άνθρωπος σίγουρα δίνει δυναμισμό σα βόμβα εικοσιτεσσάρων καρφότων.

Τι σαχλαμάρα αυτή η συζήτηση ρε παιδιά;;; Αφού είναι τόσο ξεκάθαρο πως αυτός ο Λουτάρο είναι αυτό που ψάχνουμε χρόνια τώρα!!! Οι άλλοι ξένοι που βάζουμε μας κάνουν πως δεν θέλουνε καν; Την τελευταία φορά που πήγα Σέρρες-ΠΑΟΚ στο γήπεδο ήταν σαν ν' έκανα καραντίνα στο νοσοκομείο... Γιατί;;; Γιατί αυτοί οι τύποι τρέχουν σαν ζόμπι στο δεύτερο ημίχρονο! 😤 Κι αυτός ο Λουτάρο;;; Στη πρώτης κατηγορίας αυτή την περίοδο... Τριανταπέντε γκολ σε σαράντα εμφανίσεις!!! Που λέει??? Στριμμένα όλα!!! Κι εμείς εδώ να λυμαινόμαστε για τον Μεντβέντεφ που κάθε τόσο χάνει τη μπάλα σα... σα τι;;; Σαν τσάντα χωρίς χερούλι;;; Αυτός ο τύπος είναι η ΛΥΣΗ!!! Κοιτάξτε εμένα λιγάκι εδώ στην Καλαμάτα· έχω δει παίκτες σαν κείνον πριν ανοίξουν ούτε που φαινόταν... Είχε έναν αγώνα όπου η ομάδα του έπρεπε ν' ανέβει κατηγορία: εκείνος σκόραρε τρία γκολ μέσα σ' ένα ημίχρονο!!! Κι ήρθε η σειρά του τότε να πάρει μεταγραφή σε μεγάλη ομάδα... Γιατί;;; Γιατί οι άνθρωποι ξέρουν τι γίνεται όταν έχεις έναν επιθετικό σαν εκείνον!!! Εγώ λέω μία μόνο κίνηση... Του στέλνουμε πρόταση ΑΜΕΣΩΣ!!! Την επόμενη μεταγραφική περίοδο δε χρειάζεται καν μεγάλες συζητήσεις... Την αγοράζουμε όπως είμαστε!!! Οι σύλλογοι ξέρουν όταν έχουν έναν τέτοιον κορμό που μπορεί να φέρνει νίκες συνέχεια!!! Και ο Λουτάρο αυτό κάνει: φέρνει νίκες σα σοκολάτες!!! 🔥💪🔴

Ακούς αυτά που λες εδώ μέσα; Σαν να μην έχουμε ξαναδεί την ίδια ταινία τρία χρόνια τώρα! Κάθε φορά σηκώνουμε ένα ξένο τυπά μας από κάπου, τον φέρνουμε στην ομάδα και περιμένουμε ότι αυτός μόνος του θα λύσει όλα τα προβλήματα. Θυμάστε τον Γουίλιαν εκεί που γινόταν λούζα για τους αμυντικούς της αντίπαλης ομάδας πριν βάλει δικό του γκολ; Ή τον Πέτερσον που χρειαζόταν πέντε κτυπήματα για να περάσει έναν αμυντικό; Τώρα βάζουμε στον αγώνα έναν ακόμα ξένο που αυτομάτως γίνεται ο θρύλος σας επειδή έκανε δύο καλά passes; Κι ο Μεντβέντεφ λοιπόν; Γιατί γκρινιάζουμε όταν δεν παίζει σαν τρελός; Γιατί αυτές τις τρεις χρονιές έχει πάνω από είκοσι γκολ εδώ κάνει – όχι ότι κάποιος σας είπε πως οι υπόλοιποι σταμάταμε να σκοράρουμε! Αλλά εσείς εδώ βρίζετε επειδή κάποια στιγμή σου ζητήθηκε να δουλέψεις λίγο περισσότερο αντί να κάθεσαι σα σακί στις σέντρες. Κι ο Λουτάρο; Μαγικό όνομα βγαλμένο από κάποιο βιντεοπαιχνίδι! Στα τριάντα πέντε γκολ σε σαράντα εμφανίσεις; Σωστά ψάξαμε κι εμείς; Ή ξέχασα ότι παλιά στην ίδια κατηγορία υπήρχε ένας άλλος που έκανε τριάντα γκολ με δεκατρείς εμφανίσεις; Αυτός έμεινε στη μνήμη των ανθρώπων επειδή γρήγορα πήγε αλλού πριν καν τον ξαναδεί κανείς στις Σέρρες. Κι εσείς θέλετε να βγάλουμε τώρα λεφτά επειδή τον είδαμε στο αντίπαλο γήπεδο; Αν θέλαμε έναν επιθετικό που τρέχει σαν πικάπLOADING από το πρώτο μέχρι το εβδομηκοστό λεπτό, είχαμε τον Δημήτρη στο κέντρο επί δέκα χρόνια χωρίς να χρειαστεί ξένοι συνοδοιπόροι να μας λένε πως πρέπει ν' αλλάξουμε τρόπο παιχνιδιού. Αυτός όμως έκανε γκολ σωστά, έδωσε πάσες σωστά, κέρδισε κεφάλι σωστά – χωρίς να χρειάζεται κάποιος να του λέει πως πρέπει να τρέχει περισσότερο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε ότι έτσι γίνεται πλέον η μόδα. Κι εκείνοι οι ξένοι ιδιοκτήτες που αγοράζουν τέτοιους παίκτες; Μη μου πείτε ότι δεν έχουν έναν άλλον λόγο: κάθε φορά που βάζουν έναν ξένο τίτλο, αυξάνουν την αξία της ομάδας για τους επόμενους πωλητές. Δεν είναι η ομάδα που ωφελείται – είναι το portfolio των ιδιοκτητών. Όταν αγοράσουν έναν Λουτάρο, μετά μπορούν ν' αγοράσουν έναν άλλον δεκατέσσερα εκατομμύρια επειδή η ομάδα ανέβηκε κατηγορία. Μα εσείς εδώ βλέπετε μόνο το γκολ, όχι τον επόμενο κρίσιμο παράγοντα: την αύξηση τιμής της ομάδας για πώληση! Εγώ λοιπόν λέω πως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε εδώ για νίκες, όχι για προβολή στα social media μέσω transfer gossip. Αν θέλουμε έναν επιθετικό σαν τον Λουτάρο, πρέπει πρώτα να δούμε αν υπάρχει αντίστοιχη λύση στα τμήματα νέων – επειδή εκεί βρίσκονται παιδιά που ούτε να ζητήσουν τόσο μισθό μπορούν, αλλά μπορούν να γίνουν αποτέλεσμα μιας σωστά οργανωμένης ακαδημίας. Γιατί όχι; Να βγάλουμε έναν σπάνιο διαμαντένιο, όχι έναν βυσσινί αστέρα που μετά από δεκαοχτώ μήνες θα έχει κουραστεί ή θα τον έχουν ξεχάσει επειδή ήρθε ένας ακόμα πιο glamorous ξένος;

τι γίνεται ρε παιδιά τι σας έφαγε τα σωθικά κι αρχίσατε να σέρνετε όλοι έναν τύπο σα συσκευή κουζίνας πάνω στην ομάδα; βγάζω το ντουβάρι μου εδώ πέρα: όταν ο Μεντβέντεφ έκανε αυτόν τον αγώνα την περασμένη Κυριακή στο Θέλα Βις, ξέρετε τι ήταν εκείνος που γύρισε σπίτι του νικητής χωρίς κανέναν να τον πειράξει; εκείνος ο μικρός Μπάστα που έβαλε δύο και η μπάλα ήταν συνέχεια στα πόδια του σα μετάξι! όχι κάποιος ξένος σούπερ σταρ που του έδινε ψεύτικα κουράγιο οι ιδιοκτήτες με τρεις προτάσεις ανά αλλαγή φανέλας! και τώρα βλέπω εδώ μέσα πως όλοι έχουμε στραβώσει από την υπερβολή: εσείς θυμάστε τον Κριστόφ Βαβίλ τον καιρό που ήρθε στην ομάδα; τότε ήμασταν πιο πειθαρχημένοι, δεν χρειαζόταν να ψάχνουμε ξένους τίτλους για να βγάλουμε αποτέλεσμα – τουλάχιστον εκείνος έκανε ότι μπορούσε χωρίς να ζητήσει εκατομμύρια στον εαυτό του! ο Λουτάρο αυτός είναι σίγουρα καλός, αλλά εδώ που τα λέμε: πόσες φορές έχουμε δει ξένον επιθετικό να κάθεται σα γλάστρα στις σέντρες και μετά να βγάζει τρία γκολ σα βόλτα; αυτά συμβαίνουν στις ταινίες του Λουκίνο Βισκόντι, όχι στην κατηγορία μας όπου η μπάλα χάνεται πιο συχνά από το ψυγείο μιας σουβλατζίδικου! και πέστε μου μία κουβέντα: όταν πήραμε εκείνον τον Σέρβο εκεί πέρα που τον έλεγαν... ρε τι ήταν το όνομά του τώρα; αχ ναι, εκείνος ο τύπος από το Βελιγράδι, είχαμε ελπίδες και φωνάζαμε σα τρελοί πριν τον πάρουμε – μετά από τρεις μήνες καθόταν στις αλλαγές σα μολύβι! έτσι λοιπόν εδώ μέσα ξέρετε τι χρειάζεται περισσότερο; μία ομάδα που ο κάθε παίκτης ξέρει ότι πρέπει να δίνει τον ιδρώτα του κάθε φορά, όχι κάποιον που μόλις χάσει δύο passes θα γυρίσει στον πάγκο σα ζαχαρωμένος! και τελειώνω έτσι: αν ο Λουτάρο είναι τόσο σπουδαίος, γιατί οι μεγάλοι σύλλογοι στην Premier League τον αγοράζουν σιωπηλά σα μπουκιά χωρίς πολλή φασαρία; εκείνοι ξέρουν κάτι που εμείς ψάχνουμε ακόμα – πως όταν η μπάλα φεύγει από μία ομάδα και πέφτει στα πόδια κάποιου που δεν έχει την ίδια φωτιά σαν αυτήν της Παιανίας, τότε όλα αυτά τα νούμερα μένουν στα χαρτιά! εμένα μου αρκεί εκείνος ο βλαχογιάννης παίκτης που κάνει πέντε χρόνια στο κέντρο και σκοράρει περισσότερους από όλους μαζί – εκείνον τον θυμάμαι, εκείνον τον σέβομαι! όσο για τον Λουτάρο, ας τον αφήσουμε στους άλλους να τον κουβαλάνε σαν τρόπαιο!

τι λες ρε παιδιά τι γίνεται εδώ μέσα; άλλος ένας ξένος τίτλος σα μπουλντόζα πάνω στο τραπέζι κι όλοι ξεχνάνε πως η ομάδα μας έχει ιστορία δεκαετιών πριν φανεί αυτός ο τύπος από κάπου εκεί στους Νότιους Αμερικάνους τροπικούς! βλέπω το θυμό σας, το πάθος σας, τις βρισιές σας στον Μεντβέντεφ που κάποτε έχασε τη μπάλα σα τσάντα χωρίς χερούλι — αλλά ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; εκείνον τον Σέρβο εκεί πέρα, τον Μιλόγιεβιτς ας πούμε, τον φέραμε με τόνο ντουμ-ντούμ πως αυτός είναι ο επόμενος Πέλε — τρία γκολ σε σαράντα εμφανίσεις κι έμεινε στη μνήμη μόνο επειδή τον φωνάζαμε λάθος όταν ήθελε νερό! ή τον Κολομβιανό εκείνον που τον έβγαζαν για αρχηγό επειδή είχε γένια σα πάντα; δεκαπέντε γκολ σε τρεις χρονιές, μετά τον αγόρασε η Νιούκαστλ κι έγιναν πρώτοι την επόμενη χρονιά — ποιο ήταν το μυστικό; πως ούτε αυτός ο τύπος ήταν η λύση, ήταν πως η ομάδα γύρω του έκανε τα βασικά σωστά! κι ο Λουτάρο αυτός τώρα; τριάντα πέντε γκολ σα σοκολάτες σα λένε οι φίλοι σας — ωραία, υπέροχα νούμερα για social media, αλλά εγώ τι θυμάμαι; εκείνον τον βλαχογιάννη εκεί στα χρόνια του, τον Κυριαζή τον λέγαμε, που έκανα τριάντα γκολ τη χρονιά χωρίς να τον αναφέρουν ποτέ στις transfer ιστορίες! αυτός είχε ψυχή, είχε φωτιά, είχε χαρακτήρα — δεν ήταν κάποιος που τον έφεραν επειδή είχε ωραία γένια ή επειδή κάποιος manager έπαιζε FIFA πάνω από το ξενοδοχείο! και τι έγινε τελικά; ο Λουτάρο όταν βγει εκεί έξω στην κατηγορία μας τι λένε οι αντίπαλοι; πως χάνει την μπάλα σα σακούλα — εγώ τους βλέπω αυτούς τους τύπους εκεί στις φωτογραφίες τους, αυτοί έχουν ύφος σα να λένε «μοιράστε μου τις νίκες τώρα»! ενώ εκείνος ο Κυριαζής μπήκε στην ομάδα και την ίδια εβδομάδα πήρε επίθεση στα γκολ, επειδή είχε learnt πως το ποδόσφαιρο δεν είναι γήπεδο jumpers, είναι γήπεδο αίματος και ιδρώτα! εκείνος ο Γουεστ Χαμ που λες πως έδινε σαράντα λεπτά αγώνα; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Γουεστ Χαμ στη Σέφιλντ όταν είχαν έναν Ουρουγουανό εκεί που έκανε δύο γκολ κι ύστερα τον έβαλαν σε μιάμιση διάρκεια επειδή δήθεν ήταν «ξένος star» — τι έγινε τελικά; τέταρτη κατηγορία εκείνος ο σύλλογος! η ομάδα γύρω σου κάνει τη διαφορά, όχι ένας τίτλος πάνω στο τζέρsey! κι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε έναν άλλον σούπερ σταρ επειδή «φέρνει νίκες σα σοκολάτες» — μα εγώ σας λέω πως οι νίκες σα σοκολάτες υπάρχουν μόνο στα περιοδικά όταν έχεις ομάδα σαν αυτή που βάζει το νερό στο στόμα του κάθε παίκτη της μέχρι τελευταία μέρα! αυτός ο Λουτάρο τώρα στα είκοσι πέντε του; καλλιτέχνης σίγουρα, αλλά ξέρετε πόσους καλλιτέχνες έχουμε δει εδώ μέσα; δεκαπέντε! και ποιον θυμάστε; εκείνον που έφυγε γρήγορα επειδή δεν έβγαινε αυτό που περίμεναν! αυτό που χρειαζόμαστε εδώ δεν είναι ένας ακόμα τίτλος πάνω στο τζέρsey· είναι ένας άνθρωπος που θα γίνει μέρος του οικοδομήματος, σαν εκείνον τον Μαγγανά του ξακουστού πρωταθλήματος — έκανε πέντε χρόνια εκεί πάνω στο κέντρο, δεν έφυγε ποτέ σα τρόπαιο, δεν έκανε νούμερα στα social media! έκανε γκολ, έδωσε πάσες, κέρδισε κεφάλια, κι όταν έφυγε τον θυμόμασταν σα συμπαίκτη, όχι σα εικόνα στο κινητό! έτσι λοιπόν εγώ λέω μία κουβέντα εδώ: αφήστε αυτόν τον Λουτάρο στους αγγλοσάξονες που αγοράζουν ολόκληρους στόχους επειδή τους βλέπουν σα asset portfolio! εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν επιθετικό που δεν φοβάται τη βροχή στο γήπεδο στα Φιλιατρά τον Ιανουάριο, που ξέρει πως η μπάλα όταν φεύγει από το πόδι του πρέπει να βρει κάποιον άλλον μπλε — όχι κάποιον που μόλις δώσει μία πάσα καλή θα ψάχνει τις κάμερες για το highlight! κι όταν λένε «αυτός είναι η λύση», εγώ σας ρωτώ: η λύση για ποιον; για τους ιδιοκτήτες που πουλάνε μια ομάδα πιο ακριβή επειδή βάψανε την εικόνα της κόκκινη; ή για εμάς τους φιλάθλους που θέλουμε ν’ αγοράσουμε μια κάρτα για τον αγώνα χωρίς να ξέρουμε αν ο τάδε τίτλος θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος των εκατομμυρίων δικών σας λεπτών; τον καιρό εκείνο που φέραμε τον Βαγγέλη εκεί που έκανε τριάντα γκολ στη δεύτερη κατηγορία κανείς δε μιλούσε για transfer stories! κανείς δε έκανε memes επειδή έκανε δύο γκολ στο ντέρμπι! εκείνος ήταν συμπαίκτης, εκείνος ήταν σύλλογος! έτσι λοιπόν τελειώνω κι εγώ κι αφήνω εσάς να αποφασίσετε: θέλετε έναν ξένο τίτλο σα δώρο για τα social media ή μία ομάδα σα οικογένεια; τώρα πια αποσυνδέουμ' από αυτά τα μηνύματα... ο χρόνος θα δείξει