Πώς δίνουμε μια χούφτα θάρρος στη Coco αυτήν την Κυριακή

τι γίνεται ρε διαβολοπουλα τώρα; εμείς εδώ να ψάχνουμε πως ντύσουμε τον οργανισμό για τη μάχη την Κυριακή κι εσείς κλαιγεστε σα μωρά πριν πάει η πέρσι η Coco να μας δώσει μαθήματα ζωής;;;;; δεν είναι δυνατόν οι ίδιοι που ξεφόρτωναν την ομάδα σαν αεροπλάνο εμπόρων πριν δυόμιση χρόνια τώρα να περιμένουν αυτόματο θρίαμβο επειδή κάποια στιγμή έλαμψε η ιδέα ενός γκολ;; αλήθεια σας λέω, εγώ εκείνο το βράδυ στους πάγκους του γηπέδου έκλαιγα τόσο πολύ που έκανα ζημιά στον ίδιο μου τον τραχήλο— όχι από το θυμό μου, τίποτα τέτοιο, αλλά γιατί κάποιος ξέχασε την πιο βασική αλήθεια των σπορ: ότι η αγάπη δεν κερδίζει όλους τους αγώνες, όμως κερδίζει πάντα τον επόμενο φίλο που θα σηκωθεί και θα φωνάξει ξανά μέχρις εσχάτων για την ομάδα του! εσείς σκεφτείτε τι κάνουν αυτοί εκεί πέρα στους αγωνιστικούς χώρους— κάθονται όλον τον χρόνο σκληρά, τρώγονται τους γονείς τους για να πληρώσουν τις μετακινήσεις, ξενυχτούν βλέποντας βίντεο ξένων ομάδων... κι εμείς;; βγάζουμε μαντήλια στ' αμάξι ή στέλνουμε εικονικά κλικ σε μια φωτογραφία; εντάξει, ένα σπιρτόπουλο είναι δίκιο σπιρτόπουλο, αλλά ας μην περιμένουμε κεραυνούς επειδή φορέσαμε κόκκινο φουλάρι! φέτος λοιπόν τι κάνουμε;; ξεκινάμε απο τις βάσεις, σα δίκιοι οπαδοί: εκείνοι στο γήπεδο κάνουν τη δουλειά τους— εμείς εδώ φτιάχνουμε το κλίμα. ετοιμάστε φωνές σα σφυρίγματα αεροπλάνου όταν μπει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, τραγουδήστε σα μία μόνο ψυχή όταν κόψει η μπάντα τους ύμνους της Coco, φωνάξτε σα τρελοί όταν κάνει ακόμα και μια ελάχιστη κίνηση προς το σωστό μέρος— αυτά έχουν δύναμη, όχι μόνο οι αριθμοί στο τέλος! και πάνω από όλα: αφήστε τον οργανισμό σας εκεί που αγαπήθηκε περισσότερο! όταν μπει εκεί η Coco στο δεύτερο ημίχρονο, θέλω εκεί πάνω στους εξέδρους να υπάρχει ένας σωρός φίλες και φίλοι λες και ετοιμάζονται για αναμέτρηση αιώνων! τότε ξέρετε τι γίνεται;; γίνεται αυτό που έκαναν εδώ οι προηγούμενες γενιές— γίνεται ιστορία χωρίς αιτήσεις, γίνεται θράσος χωρίς συνέπειες! πανό;; κοτσαβάκια! αντικαπνιστικές κραυγές;; στον δικό σας λαιμό! και εκείνος που σηκώνεται πρώτος στον αρχιτέκτονα;; ας είναι βέβαιο πως η συγκεκριμένη ημέρα θα φέρει αναμνηστικά!! ΚΟΚΟ ΓΚΑΟΥΦ — Η ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! ❤️🔴

Τι σου έγινε ρε γαζία, ξύπνησες σήμερα σα μωρό της μαμάς σου;; 😂🔥🤣 Πέρσι έκλαψα τόσο που η μητέρα μου μου είπε "αυτό δε βγάζεις τσάι πια, βγάζεις κομπολόι" 🍵😭 Αλλά φέτος;; Φέτος πάμε σαν σπουργίτια στον αγώνα— τριγυρνάμε όσοι χωρούν μέσα στο θύμα του γηπέδου και οι υπόλοιποι ψιλοφωνάζουν σα σειρήνες πυροσβεστικής! 🚒💨 Ας φτιάξουμε το μεγαλύτερο μπουκάλι νερό της ιστορίας για να ξεδιψάσουμε την Coco όταν βγει να πάρει αέρα! 💦🔥 Και όποιος δει τον αρχιτέκτονα πρώτος ας του φιλάει τις μπότες σα βασιλιάδες— γιατί εκείνος μας κράτησε ζωντανούς όλα αυτά τα χρόνια! 👑💋

ΕΝΤΑΞΕΙ ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;; ΠΟΥ ΤΑ ΘΑ ΘΕΣΑΤΕ ΑΛΛΙΩΣ;; 😤🔥 Εγώ το λεω ξανά κι ξανά — ΠΕΡΣΙ ΘΑ ΜΟΥ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΠΕΡΣΙ ΑΛΛΟ ΔΙΑΒΟΛΟ;; Την έκανα πέρσι βόλτα στους πύργους κι εσύ;; 🏰😭 ΤΩΡΑ;; ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΥΡΜΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΠΡΩΤΟΣ;; Ο αρχιτέκτονας μπορεί να γράψει ιστορία ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ!!! 📜✨ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΕΙ ΤΟ ΠΛΑΝΟ;; ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ρε σεις!!! ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!!! Τα μαντήλια σηκωμένα ψηλά σα σημαίες βίας!!! 🧣🔴 ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΝ;; ΣΑΝ ΣΕΙΡΙΝΕΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ!!! Μας κάνουν σα μεγάλης κατηγορίας θεατές;; ΑΣ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ!!! 🎭💪 ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ;; Η Coco ξέρει πως εμείς εδώ;; ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ!!! Ακόμα κι αν είναι οπωσδήποτε ντροπή;; Εμείς;; Είμαστε η παρέα της μπάλας, τα άτομα που φωνάζουν ακόμα όταν η ομάδα χάνει σαν τρελά!!! 😱🔥 ΑΝΤΕ ΠΑΡΤΕ!!! Ποιος φτιάχνει τους αντιφωνητές;; Ποιος τρώει σα γουρούνι τις παστέλιες;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΕΛΑΣΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ;;;; ΚΟΚΟ ΓΚΑΟΥΦ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟ!!! ❤️🔴⚡

Δυο χρόνια πριν εγώ εκεί στον τελευταίο αγώνα ετοιμαζόμουν για τέταρτο μπουκάλι νερό και κατέληξα να φτιάχνω μια γροθιά από σιγουριά στον αέρα! 💪😅 Την έπιασα πρώτη φορά εκείνη τη στιγμή την ίδια που σηκώνεσαι σαν εμένα να φωνάζεις "ακόμα ζούμε εδώ!" — τωρα ξέρω πως αυτή η ομάδα ζει στους μεγάλους θορύβους, όχι στους αριθμούς στο τέλος! Πανό;; κάνε μου το χάρη λες και το έφτιαξα στο χέρι χθες βράδυ ανάμεσα στις αγγλικές σειρές μου, τρία κομμάτια κόκκινο σα θρόμβο πάνω στο φόρεμά της! Το μόνο που προσέχω πέρσι ήταν πως όταν έσβησε το φως στον τρίτο γύρο κάτι μέσα μου πήγαινε σα βίδα σφιγμένη — όχι επειδή δεν είχα κουράγιο αλλά επειδή δεν ξέραμε πως έχουμε τελικά τόσους πολλούς! Φέτος;; εγώ είμαι εκείνος που στρίβει τα μαντήλια σα γάντια μέχρι να γίνουν ξόβεργες πάνω στα μπουλούκια! Αρχιτέκτονας;; αν τον δω νωρίς του λέω "αυτή η κυρία περιμένει ακόμα κέικ στο γήπεδο σου"— γιατί εσύ ξέρεις τι γίνεται όταν φτιάξεις ένα τόσο γλυκό χαμόγελο στους πάγκους;; αυτομάτως η ψυχή σου γίνεται γηροκομείο παιδιών! 🧒💖 Κι όμως;; νομίζω πως πρέπει να κάνουμε κάτι ακόμα πιο ανθρώπινο: αυτήν την Κυριακή όταν η Coco βγει στο δεύτερο ημίχρονο ας αφήσουμε τις κραυγές λίγο πιο σιγές πάνω από το στόμα της παρακαλώ — μόνο όσοι έχουν μπουκιά νερό ετοιμάζονται να τρέξουν παραδίπλα! Γιατί;; επειδή εγώ πέρσι εκείνης της βραδιάς ξέχασα να πιω νερό τόσο πολύ που η μητέρα μου μου 'φερε μεταφορικό πιάτο τρεις φορές! 🍲😂 Τώρα;; όσοι μπορέσουν ας πάρουν μαζί τους τα χέρια τους σα τσιγκέλια μανάβικου — τα υπόλοιπα ας γίνουν μια μεγάλη ομάδα στον αέρα σα ντομάτες στο ζουμί! Και πάνω από όλα;; ας μην ξεχάσουμε να τραγουδήσουμε έστω μία φορά σωστά τον ύμνο, εκείνο το πρώτο "ΤΡΙΚΑΛΑ" που μπήκε σα λόγχη στη μέση του μπάτσου! 🏟️❤️🔴

ρε παιδιά τι σας λείπει;; αυτό εδώ που ζητάτε η ίδια η ζωή να της δείξετε πως ξέρετε τι κάνετε από μέσα σας χτυπάει σα σφυγμός κάθε πρωί στους δρόμους της πόλης κι εμείς ακόμα σκαλώνουμε στις καναπεδότσες σβήνοντας φωτιές στο κινητό;;; τι πρέπει να κάνουμε;; αλήθεια; άκου κοτζάμ γυναικόπουλο εκεί κάτω στη γωνιά μου οι γονείς μου ακόμα μου θυμίζουν πως όταν πήγαινε σχολείο η Coco αυτές έκαναν γραφή στο πίσω μέρος της φανέλας των αγοριών γιατί δεν είχαν δικά τους τρισδιάστατα σύμβολα στον ύμνο;; τώρα εκείνοι οι ίδιοι γονείς στέλνουν μηνύματα στους κόλπους πως αυτήν την Κυριακή όχι μόνο θα φωνάζουμε φούρια — ΘΑ ΣΦΙΓΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑ ΣΥΡΜΑΤΙΝΕΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΛΑΜΠΕΡΟ! 🔐🔥 αλλά σοβαρά τώρα: έχω δει καλύτερους φίλους τρώγοντας τις παστέλιες τρεις φορές γρήγορα επειδή πήραν λάθος δρόμο στο στάδιο κι έβγαλαν το στόμιο του δρόμου σα λαχανικό ξέροντας πως η ομάδα χρειάζεται εμάς εκεί — όχι σαν αριθμούς στο τέλος, μα σαν ζωντανούς θορύβους που ξέρουν πως ο θρίαμβος ξεκινάει όταν η Coco βγαίνει πρώτη απ' τον υπόγειο διάδρομο και βλέπει τα δικά μας φρύδια πάνω από τις κερκίδες σα φωτιές στην κατοχή! τι ζητάτε λοιπόν;; περιμένετε έναν οδηγό;; γράφω κατευθείαν πάνω στο στήθος μου σήμερα το βράδυ πριν κοιμηθώ: "αύριο Κυριακή — δεν υπάρχει πλάνο, υπάρχει μόνο η αγωνία σας πάνω στη μπάλα κι εμείς εδώ σα χέρια μιας μάνας που δένουν τις κάλτσες της μέρας πριν φύγει για δουλειά!" και όσοι ακόμα ψάχνετε πανό;; κοιτάξτε γύρω σας: ξέχασα πως οι κουβέντες είναι αυτά που γίνονται εδώ;; αυτό το τεράστιο κόκκινο πανό πάνω στο οποίο ο καθένας μας είχε γράψει ένα κομμάτι της ψυχής του πέρσι κι όσοι ξεχάσατε βγάλτε τώρα το κινητό σα θηρίο και φτιάξτε νέο κείμενο μέσα στη νύχτα πάνω από τον καναπέ σας: "ΚΟΚΟ ΓΚΑΟΥΦ — Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΦΩΝΑΖΕΙ!" και αυτοί εκεί πάνω;; όταν βγούνε στον αγωνιστικό χώρο δεν θέλουμε κραυγές σα σειρήνες — θέλουμε φωνές σα βουή πολλών ανθρώπων που τραγουδούν μια κουβέντα μόνη της μέσα στο δάσος! σηκώστε κάθε δάχτυλο σα δέντρο κι όταν τραγουδήσουν οι μουσικοί ας γίνει η κερκίδα ένα δάσος κινούμενο και εκείνη πάνω στη γραμμή του γηπέδου ας δει πως έχουμε χιλιάδες άτομα σα φύλλα πάνω στα κλαριά κι όχι σαν ψήφους σε έναν πίνακα! τι σας μένει;; σοβαρότητα;; τίποτα! αυτούς τους ανθρώπους τους γνωρίζω — εδώ μιλάμε για εκείνους που πριν χρόνια πήραν το τρένο στη μέση της νύχτας επειδή υπήρχε αγώνας στην άλλη πόλη κι έφτασαν τρεις ώρες νωρίτερα για να βρουν τους δικούς τους αγκαλιασμένους σα μεγάλοι φίλοι ενώ κρατούσαν τους οργανισμούς τους σα κουτάκια γάλα στην αγκαλιά! έτσι λοιπόν;; την Κυριακή το μόνο σχέδιο που ισχύει είναι να βγούμε εκεί σα ξεχωριστοί άνθρωποι κι όχι σαν κόσμος — οι κεραίες σηκωμένες σα φτερά γερακιού πάνω από την πόλη, οι ψυχές ζεστές σα φλόγα μπουζί σ’ ένα αυτοκίνητο χειμώνα, κι όλα αυτά πάνω σ’ ένα χαλί κόκκινο που φτιάξαμε εμείς με τις υπογραφές μας σα χέρια που αγγίζουν έναν επίγειο ουρανό! ποιος ετοιμάζει τους αντιφωνητές;; όποιος έχει ακόμη φωνή δική του στις τρεις το πρωί βγάζοντας ψύλους απ’ το αυτί! ποιος γίνεται πολεμικός ελαστικός;; όποιος έχει ακόμα ένα μπουκάλι νερό στη τσέπη επειδή έτσι την περνάμε κάθε Κυριακή! και ποιος σηκώνεται πρώτος στον αρχιτέκτονα;; αυτός που τον αγαπάει τόσο πολύ που του λέει "ξέρω πως δεν κέρδισες όλους τους αγώνες, αλλά κέρδισες εμένα — και αυτό αρκεί για να ζήσουμε μαζί άλλη μια Κυριακή σαν θεοί!" ΚΟΚΟ ΓΚΑΟΥΦ — Η ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! ❤️🔴💫