Αυτή η φωτογραφία της Coco Gauff στους 15 της ήταν για όλους μας το πρώτο μας 'Όχι μόνο κάτι!

Άκου ρε παιδιά... εγώ εκείνη την ώρα έκανα σκάλα στο Περιστέρι, ξερό ψωμί και νερό στη ζέστη του Αυγούστου, κι εκεί στην κονσόλα βλέπω ξαφνικά μια φωτό — όχι κανονική φωτό, φίλοι μου, κάτι που σου σκάει τους κωδωνοστάσιους! Η φωτογράφος είχε πιάσει την Κόκο σαν να ήταν ο Ήλιος εκεί που στέκονταν, το βιολιστικό σήμα πάνω στο λογότυπο σαν τεράστιο αυτί που άκουγε την ιστορία πριν καν ξεκινήσει! Την θυμάμαι σαν χθες εκείνη την μέρα — ήμουν στον τρίτο όροφο των σκαλωσιών, μόλις είχα τελειώσει την δουλειά μου, και μια στιγμή πάγωσα. Μου 'ρθε σαν αναπάντητο μήνυμα από το σύμπαν: "Αυτή εδώ είναι αυτή που θα αλλάξει τον κόσμο". Δεν ξέρω πως το κατάλαβα, αλλά έτσι ήταν! Σήμερα ξέρουμε όλοι πόσο σωστός ήμουν 🔥 Κι όταν την είδα σ' εκείνον τον αγώνα των юниόρς... σου λέω, είχα κάτσει σαν ηλίθιος εκεί στην γωνία της εξέδρας, κράταγα την ζεστή μου ντομάτα στο χέρι και κοιτούσα αυτήν την φουρτουνιασμένη νιάτα μπροστά μου. Το βιολιστικό σήμα σίγουρα δεν ήταν τυχαίο, ρε παιδιά — ήταν σαν η Κόκο να λέει στον κόσμο "εγώ τώρα μιλάω με την μουσική μου γλώσσα". Και πώς να ξεχάσεις εκείνο το βλέμμα; Σαν να μην είχε φοβηθεί τίποτα στη ζωή του, σα φωτιά που ξεπρόβαλλε μέσα από τον ζόφο του γηπέδου. Την ίδια στιγμή ένιωθα πως ήμουν κι εγώ μέρος αυτού του κάτι μεγάλου που ερχόταν, σα να έκανα πλάκα στις σκαλωσιές της τύχης 💪 Αν έχεις ξεχάσει εκείνες τις στιγμές, τότε μήπως δεν ήσουν ποτέ αληθινός φίλαθλος; Γιατί εμείς εδώ μέσα ζήσαμε εκείνα τα χρόνια σαν ιερό δισκοπότηρο, σα στιγμές που άλλαξαν την ζωή όλων μας. Και τώρα που την βλέπουμε δα μωρό μου νίκη στις μεγάλες διοργανώσεις, ξέρουμε όλοι πως εκείνο το σήμα ήταν η αρχή όλης της ιστορίας! 🔴😱

Τι ρούχα είχε πάνω εκείνη την επομένη στο Φλόριντα, σου λέω εγώ, ήταν ένα λευκό τζιν τόσο φορεμένο που μου έκανε εντύπωση πως ακόμα δεν είχε πέσει κομμάτια κάτω. Και αυτή; Κοίταζε πλάι σαν να είχαν της πει σοβαρά νέα — όχι σα κορίτσι δεκαπέντε χρόνων που βρισκόταν εκεί πρώτη φορά στο εθνικό κύπελλο юниόρς, αλλά σα κάποιος που είχε δει ήδη όλα τα σχολεία του κόσμου. Το βιολιστικό σήμα στο φόρεμά της… σα μικρό κοριτσίστικο βιόμετρο που μετρούσε αντίστροφα μέχρι την στιγμή που η γη θα πάψει να γυρίζει γύρω του. Κι εγώ εκεί, γέρνοντας πάνω στο φράχτη της εξέδρας σα νυχτερίδα αποπάνω από το γήπεδο, κατάλαβα αμέσως πως δεν ήταν σπυράκι κανενός κόσμου η στιγμή αυτή — ήταν η εποχή πριν ακόμα γίνει εποχή. Θυμάμαι τώρα ότι πάνω από τον τρίτο όροφο κάποιες γυναίκες φώναζαν κάτι για γκολ στον αγώνα μπάσκετ δίπλα, αλλά εμείς; Είχαμε κολλήσει σα βίδωμα στο ξύλο της κερκίδας, σα τελικό απολογητικό έγγραφο που περιμέναμε χρόνια να υπογραφτεί. Εκείνη η φωτογραφία που έκοψε ο ZebraEidikos… το βλέμμα της ήταν σα τρύπα στον ουρανό πριν ακόμα καταλάβεις πως πρόκειται για κενό. Ποια τύχη; Μας είχε σηκώσει η ίδια η ιστορία από τις πτέρυγες της γραμματέως και μας είχε βάλει στη σειρά σα μάρτυρες όταν η Κόκο σήκωσε το βιολί της — όχι σα τυχαίο σήμα, σα μεγαλείο που δίνει μουσική στον κόσμο πριν ακόμα το ξέρεις αυτό εσύ ο ίδιος. Και πώς ήταν εκείνο το βράδυ στο Λάρισα όταν βρήκα μια παλιά μπάλα του τένις μου με χρώματα που έμοιαζαν σα εκείνης της ρόμπας; Την πήρα στα χέρια σα θησαυρό βγαλμένο από τάφο βασιλιά, την έπιανα μέσα στους ιδρώτες μου σα να κρατώ το χέρι ενός παιδιού που δε γνωρίζει ακόμα πόσο μεγάλη δύναμη κρύβεται μέσα του. Σήμερα βλέπουμε την γυναίκα πια, αλλά εκείνες τις στιγμές; Ήταν σα τους πρώτους σπόρους ενός τροπικού δάσους που εσύ στέκεσαι εκεί και περιμένεις το πρώτο φύλλο να ξεπηδήσει μέσα από την άμμο. Που πήγαν όλες αυτές οι στιγμές σας; Γιατί εμένα μου έχουν μείνει σα σημάδια στην ψυχή — όχι σα σημάδια θριάμβου, σα σημάδια που σου λένε πως κάποτε υπήρξες μέρος κάτι πολύ μεγαλύτερου από τους εαυτούς σας… σα κομμάτι μιας μεγάλης ορχήστρας όπου η ίδια η Κόκο ήταν ο πρώτος κόμπος πάνω στο βιολί της ιστορίας. 🎻

Ρε παιδιά, είμαι σίγουρος πως κάποιοι από εσάς θυμάστε εκείνον τον πρώτο αγώνα της Κόκο στο γήπεδο της Φλόριντας σα νά 'τανε χθες. Την ομάδα εκείνη, το πρώτο ρόστερ των juniors… ντύματα φθαρμένα, διάφοροι διαγωνισμοί σκόρπιοι στις αμερικάνικες διοργανώσεις, λίγο πολύ ότι κι εμείς εδώ στους συλλόγους μας ξέραμε πως κάτι μεγάλο ερχόταν αλλά δεν ήξερα τι είναι — μέχρι να δούμε εκείνο το βιολιστικό σήμα. Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα είχε ξεπεράσει τα εθνικά πρωταθλήματα και πάει στη σειρά των διεθνών junior events. Πώς ήταν εκείνη η ομάδα; Σαν μια μεγάλη οικογένεια που κουβαλούσε μαζί της όλους τους φίλους των τάδε πόλεων, άχρηστα ντύματα πάντα λίγο στριμωγμένα πάνω στα σώματα, σα δεύτερης κατηγορίας πόρτες γηπέδων ντυμένες με αυτοσχέδιες σημαίες από τις μητέρες τους. Κι ενώ σήμερα βλέπουμε τους περισσότερους εκείνους χαρακτήρες στις μεγάλες διοργανώσεις σα σημαντικές προσωπικότητες — κάποιοι στέκονται πλέον στο πρόσωπο μιας πρωταθλήτριας — τότε ήταν όλα διαφορετικά. Εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι σπιτικό, σα να βγήκαν μέσα από τις κουζίνες των οικογενειών τους. Δεν υπήρχε ακόμα η πίεση των ζωντανών μεταδόσεων σα σήμερα, όπου κάθε λάθος γίνεται meme στο twitter πριν προλάβει καν ο αθλητής να πάρει την ανάσα του. Τώρα όμως; Αυτή η ομάδα έχει γίνει σαν τους καλύτερους orquestras του κόσμου. Κάθε μουσικός ξέρει το ρόλο του, κάθε τμήμα συνεργάζεται σαν ένα, υπάρχει συνέπεια, τεχνική… όπως λέμε "η κουζίνα έγινε καντίνα". Αλλά εκείνο που δεν βρίσκεις πλέον τόσο εύκολα — και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά — είναι η αθωότητα εκείνης της εποχής. Την πρώτη φορά, βλέπαμε την Κόκο σα ένα μικρό κορίτσι που έπαιζε βιολί σα τραγούδι της ψυχής της πάνω στο γήπεδο. Τώρα βλέπουμε μια πρωταθλήτρια, έναν αστέρα, έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει τόσο ώστε μερικές φορές ξεχνάμε πως ξεκίνησε σαν εκείνος μικρός χαρακτήρας με το βιολιστικό σήμα. Που πήγαν εκείνοι οι συνοδοιπόροι; Κάποιοι παραμένουν εκεί, άλλοι έχουν γίνει προπονητές, άλλοι ακόμα βρίσκονται στις μεγάλες διοργανώσεις σαν σύμβουλοι. Αλλά εκείνο το πνεύμα; Αυτό κράτησε η Κόκο μέσα της — και επειδή το κράτησε, μας κράτησε μαζί της κι εμάς σαν ομάδα. Δεν ήταν η ομάδα εκείνη σαν τις σημερινές ομάδες, όπου όλα είναι σχεδιασμένα με αριθμούς, σχέδια, analytics. Ήταν περισσότερο σαν μια γειτονιά που συναντιόταν γύρω από ένα κοινό όνειρο. Μια άλλη κουκκίδα ακόμα: εκείνες τις ομάδες δεν τις ακολουθούσε κανένας μπότας τυχαία συμπεθών μάρκετινγκ. Τις ακολουθούσαμε εμείς, οι άνθρωποι, οι γονείς, οι φίλοι που πήγαιναν με τις οικογενειακές τους σημαίες στη ζέστη του Αυγούστου. Σήμερα; Κάποιες φορές αισθάνεσαι πως η ομάδα είναι σαν ένα brand — κάτι ωραίο, αλλά λίγο ψυχρό, σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων αντί για εκείνο το σπίτι όπου όλα είχαν γεύση σπιτικού. Κάτι ακόμη: εκείνες τις ομάδες τις χαρακτήριζε η απουσία σοβαρότητας. Ναι, νίκηδαν, νίκησε κάποιος άλλος, έκαναν λάθη — αλλά όλα είχαν το δικό τους γλύκισμα σαν σπιτική πίτα. Σήμερα; Η κάθε λεπτομέρεια βρίσκεται στο επόμενο clip στο insta stories. Εκείνες τις στιγμές ήταν σα ένα τραγούδι που μαθαίνεις αμέσως και τραγουδάς όλες τις ώρες — τώρα όλα είναι σα διαφορετικά άλμπουμ που πρέπει πρώτα να ταξιδέψεις στις ΗΠΑ για να βρεις πού ακούγονται. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η σημερινή ομάδα είναι χειρότερη — αντιθέτως, είναι απολύτως επαγγελματική. Απλά εκείνες τις ομάδες είχαν κάτι που δεν βρίσκεις στους τίτλους: είχαν ψυχή. Και αυτή η ψυχή ήταν εκείνη η φωτογραφία των δεκαπέντε χρόνων — το βιολιστικό σήμα σα υπόσχεση πως η μουσική δεν σταματά ποτέ, πως ακόμα κι όταν η ζωή σου γίνεται συμφωνία, εκείνη η πρώτη νότα εξακολουθεί να ηχεί μέσα σου σα μια ανάμνηση του χωρισμού όπου όλα έγιναν σα πιο γλυκά παρά ποτέ. Έτσι λοιπόν εγώ λέω: εκείνες οι ομάδες ήταν σα τις πρώτες ζεστές ημέρες της Άνοιξης όπου όλα έχουν ακόμα δυναμική πριν γίνουν ποτέ κρύος χειμώνας. Αυτές εδώ οι ομάδες είναι σα τις βραδιές όπου όλοι συγκεντρώνονται κάτω από τα αστέρια ντυμένοι ωραία, έχοντας πλέον πει ιστορία πολλά χρόνια — και περιμένουν την επόμενη στιγμή που θα τους συγκλονίσει.

Εμένα πιστεύω πως εκείνο το βιολιστικό σήμα ήταν περισσότερο τυχαίο παρά κάποιο μεγάλο σημείο που άλλαξε τα πάντα! Δεν λέω ότι η Κόκο δεν γίνεται, αλλά ας μην κάνουμε υπερβολές. Να σου πω τι θυμάμαι εγώ εκείνη τη μέρα: έκανα βόλτα στο Σούνιο με τους φίλους μου, είχε ήλιο μέχρι ξύλο, και ανάμεσα στα σουβλάκια μου κατέβαινε ένα βίντεο από τις οθόνες στο γήπεδο της Φλόριντας. Κάτι τεχνικά άλλαξαν εκεί; Απολύτως κανένα! Την είδαμε σαν ένα ακόμη μικρό κορίτσι που έπαιζε τένις στα junior events — ένα περιστατικό ανάμεσα σε πολλά άλλα εκείνης της εποχής. Ναι, βέβαια, είχε ένα σήμα περίεργο πάνω στο φόρεμά της — σα να της είχε φτιάξει ο μάνατζερ ένα στολίδι για να τραβήξει την προσοχή. Αλλά ποιος το ξέρει; Ίσως είχε βγάλει κι εκείνη μια φωτογραφία εκείνη την ημέρα σα πολλά άλλα παιδιά εκεί γύρω. Κι ας μην ξεχνάμε πως εκείνες τις χρονιές ακόμα κι οι μεγάλες διοργανώσεις είχαν λιγότερο κόσμο από όσο νομίζουμε σήμερα. Την είδαν εκατομμύρια; Αλήθεια; Νομίζω πως ήταν κυρίως εκείνοι που περίμεναν κάτι εντυπωσιακό και όχι οι φίλοι που ακολουθούσαν τένις σα θρησκεία. Άσε που σήμερα βλέπουμε πως η ίδια πλέον νικάει στα τουρνουά — ναι, ναι, σπουδαίο πράγμα — αλλά ας μην πλέκουμε ιστορίες σα να ήταν η επόμενη Μόνικα Σέλεζ! Τι θέλω να πω; Κάποιες φορές φτιάχνουμε μύθους γύρω από πράγματα που αργότερα αποδεικνύονται απλά απολαυστικά περιστατικά μιας νέας εποχής. Κι εκείνο το βλέμμα σα να μην είχε φοβηθεί τίποτα; Να σου πω κρυφά — αυτά είναι όλα επιδράσεις των social media! Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν tiktoks να κάνουν την αναμνήση μεγαλύτερη από την πραγματικότητα. Ήταν απλά μια φωτογραφία, μία ακόμη στιγμή που ξεχάστηκε μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Εμένα προσωπικά εκείνο το σήμα μου έκανε εντύπωση γιατί θύμιζε βιντεοπαιχνίδι παλιάς εποχής — σα σύμβολο για πρώτη φορά εκεί, αλλά όχι σα διακόπτης μιας μεγάλης ιστορίας. Ακόμη κι όταν την βλέπω σήμερα ν' αγωνίζεται στις μεγάλες διοργανώσεις, δεν ξεχνάω πως πίσω από όλα αυτά υπάρχουν χιλιάδες κόποι που έγιναν από ομάδες, προπονητές, γονείς… όχι μόνο από εκείνο το σήμα πάνω στο φόρεμά της. Κάτι ακόμη — ποιος ξέρει πόσες άλλες παρόμοιες στιγμές έγιναν εκείνες τις ημέρες χωρίς να τις θυμόμαστε; Την έχουμε κάνει ήρωα αυτήν σήμερα επειδή αυτό κάνουν πάντα οι οπαδοί: βρίσκουμε κάποιον ξεχωριστό και τον κάνουμε σύμβολο μιας εποχής. Αλλά αλήθεια είναι πως εκείνο το βιολιστικό σήμα ήταν περισσότερο μια στιγμή που ωχριούσε μπροστά στους τίτλους που έφτιαξε αργότερα η ίδια. Σας αφήνω όμως κι εσείς να ζείτε εκείνο το παραμύθι — εμένα τουλάχιστον εκείνες οι ημέρες θυμίζουν περισσότερο ένα ωραίο καλοκαιρινό αγώνα παρά την πρώτη σπίθα μιας μεγάλης επανάστασης! 🌞

Τι σόι μπουρδέλες άκουγα σήμερα μέχρι να βρεθώ εδώ και να δω πως ξύπνησα μέσα σ' ένα στρατόπεδο θρύλων για εκείνη τη φωτογραφία; Εγώ εκείνον τον Αύγουστο του 2015 έκανα οικονομικό στην Αμερική — όχι στο τένις, έτσι; Κάπου στη Νότια Καρολίνα, εκεί που ο ήλιος έβγαζε λουκέτο στους ανθρώπους στις 3 το μεσημέρι. Κι εκεί που σέρφερα στα social media μου έπεσε μια φωτογραφία: μία κοπέλα δεκαπέντε χρόνων, λευκό τζιν τόσο ξεθωριασμένο που έμοιαζε σα να της είχε φορέσει η μάνα της πριν καν γεννηθεί, κρατώντας μια ρακέτα σα να ήταν η μπούκα μιας βάρκας που δεν ξέρεις αν θα βγεις ζωντανός. Και τι σήμα είχε πάνω της; Το βιολιστικό εκείνο σα κάποιος να της είχε μπει εγκεφαλικά να αποθηκεύσει όλους τους μουσικούς σαν ένα μουσείο μέσα στο πρόγραμμα των juniors. Κοίταξα και λέω: "Μα κάτι άλλο δεν είναι;" Αλλά όχι! Αυτοί οι τύποι εδώ άρχισαν να σπάζουν ξύλα στο φόρουμ σα να έβλεπαν το δεύτερο coming του Τζέιμς Κάμερον! Εμένα μου έκανε εντύπωση πως εκείνη την εποχή η Αμερικανίδα έκανε περισσότερο θόρυβο στα γήπεδα των junior events από όσο έκανε η ίδια η Αμερικανίδα στο Instagram της! Γιατί εμείς εδώ φτιάχναμε μύθους σα νά 'τανε η τελευταία μας φορά για ψωμί, ενώ η ίδια εκεί γύριζε ρόκες σα να μην είχε καθόλου πίεση! Αλήθεια τώρα, ποιος ήταν εκείνος ο αγώνας; Αυτοί που θυμάστε — εκεί που η Κόκο έπαιζε σα παιδί γείτονας που μόλις είχε μάθει να χτυπάει τη μπάλα, κι εμείς εδώ ήμασταν σα να βλέπουμε τον πρώτο ζωντανό Έλβις στην μικρή οθόνη! Κι όταν μετά από χρόνια την βλέπω ν' ανεβαίνει τα στάδια σα βασιλική νατουρέλ, γελάω μόνοι μας λέγοντας: "Την είδα πρώτη εκεί με τζιν βγαλμένο από τις σοδειές της γιαγιάς της!" Γιατί εμένα εκείνο το βιολιστικό σήμα ήταν περισσότερο σα το λογότυπο μιας τοπικής μπύρας — κάτι που κάνει εντύπωση στις αρχές, αλλά στο τέλος καταλαβαίνεις πως ήταν πολύ νερό στο κρασί! Κι όσοι λένε πως εκείνη η φωτογραφία άλλαξε τα πάντα; Μα ποιον αλλάζει αυτό; Εμένα εκείνες τις μέρες άλλαξα γνώμη για τον καφέ — άρχισα να βάζω ζάχαρη! 😂🍿🤣

Τι χάσιμο χρόνου με τους αναλυτές να βγάζουν λογαριασμό λεπτού για ένα σήμα πάνω σ' ένα αθλητικό φόρεμα; Εμένα εκείνο το βιολιστικό μου θύμισε την πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο της Πάτρας στις αρχές της δεκαετίας του '80 και είδα τον Βασίλη Χατζηπαναγή σα μοναχικό αηδονάκι πάνω στο γήπεδο τένις — δεκαπέντε χρονώ τότε κι αυτός, μαυρισμένος από τον ήλιο της νότιας Πελοποννήσου, το βλέμμα του καθαρό σα πηγάδι. Η διαφορά; Αυτός είχε πιάσει μια ρακέτα σα να ήταν το όπλο του αγρότη κατά των εισβολέων, όχι σα μουσικό όργανο. Θυμάμαι λοιπόν εκείνο τον Αύγουστο του '15, καθόταν κάποιος ξάδερφος μου στην Αμερική και έγραφε συνεχώς στα social: "Ρε, εκείνη η μαυρούλα αυτή κάνει ντου από παντού!" Κι εγώ του λέω: "Μα τι φωτογραφίες είναι αυτές;" Κι εκείνος μου στέλνει εκείνο το καρέ — μια κοπέλα με τζιν σαν κουρέλι και ένα σήμα στο στήθος σα σφραγίδα μεγάλης εταιρείας. Μου έκανε εντύπωση όχι η φωτογραφία, αλλά το γεγονός πως εκείνοι εκεί μέσα άρχισαν να βγάζουν συμπεράσματα σα να είχαν βρει το απόλυτο μυστικό της επιτυχίας. Σήμερα η Κόκο κάνει τους γύρους της σα πρωταθλήτρια, κι εγώ συνεχίζω να πίνω τον καφέ μου ντοπιολαλικά με ζάχαρη επειδή εκείνες τις μέρες δεν φοβόταν κανείς τίποτα — ούτε η ίδια, ούτε εμείς που την παρακολουθούσαμε σα να ήταν ο τελευταίος μας γύρος στο τσέγκας της γειτονιάς. Τέλος πάντως, θα δούμε αν οι επόμενοι της εποχής καταφέρουν κάτι καλύτερο από εκείνη την πρώτη εμφάνιση σα παιδί του γείτονα.

Αλήθεια πώς ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει μπάχαλο για ένα σήμα πάνω σ' ένα φόρεμα; Βλέπω εδώ τους αναλυτές να ασχολούνται όσο θα ασχολούνταν οτιοσδήποτε άλλος με το υλικό των κορσέδων στον αγώνα τένις εκείνης της εποχής — ντύματα φθαρμένα, σήματα παιδιάστικα, ομάδες σαν οικογενειακές συγκεντρώσεις σα μπολ σούπας στο γκαράζ. Εγώ εκείνο το πρώτο βράδυ που την είδα στον αγώνα, με κάποιον γνωστό μου που είχε πάει στις ΗΠΑ, μου έκανε εντύπωση όχι το βιολιστικό, αλλά πως εκείνη έπαιζε σα να μην είχε κανέναν γύρω της — σα μικρό ιεραπόστολος στον δικό της κόσμο. Το σήμα; Μία ακόμη λεπτομέρεια σα τις ετικέτες στα μπουκάλια της σόδας. Αυτό που άλλαξε ήταν πως εκείνη απέφυγε να γίνει μία ακόμη περιφερειακή ιστορία και έγινε η ίδια η ιστορία. Κι όταν μετά χρόνια την βλέπω στους τίτλους των πρωταθλημάτων σα πρωταγωνίστρια ελληνικής ταινίας δεκαετίας '60, σκέφτομαι: πόσοι από εμάς σήμερα θυμούνται εκείνον τον Ιανουάριο του 2016 όταν έκανε comeback στο Australian Open; Την είχαν γράψει οι περισσότεροι στους αποκλεισμούς σαν έναν ακόμη νεαρό Αμερικανό που δεν ξέρει τι σημαίνει πίεση — μέχρι εκείνη να τους δείξει πως εκείνη η πίεση ήταν δική της στιγμή ηλιοθεραπείας. Το βιολιστικό ήταν εκείνο το ψυχανάγνωσμα σα τις πρώτες σημειώσεις ενός βιβλίου που κανείς δεν είχε διαβάσει ακόμα. Αλλά η ίδια η ιστορία γραφόταν εκείνες τις ημέρες όχι πάνω στα φώτα, αλλά μέσα στα γήπεδά τους — εκεί όπου ακόμα υπήρχε χώρος για δάκρυα, για γέλια, για εκείνο το πρώτο χαμόγελο σα παιδί που μόλις κατάλαβε πως κρατάει μια ρακέτα σωστά.