Ας μιλήσουμε για το σήμερα, το αύριο και τον Θρύλο που γράφει η Coco Gauff!

Ρε παιδιά, εγώ ακόμα τρίβω τα μάτια μου σαν τον Στήβεν Κιρ περίμενε τον γιο του να κάνει το ντεμπούτο του στη γυναικεία κορυφαία κατηγορία το 1974! Εμένα τώρα — βγάζω έναν χορό στις τσόφλες μου πιστεύοντας πως η Coco μέσα στον τσακωμό των γηπέδων, στις φωνές των συμπαίκτριών της, στα βλέμματα των αντιπάλων της, ακόμα έχει αυτό το καλώδιο στην πρίζα της ψυχής της που την τραβάει προς τα πάνω. Και σεις; Βλέπετε αυτούς τους δισταγμούς σα λάθη; Μα τι λες! Αυτά είναι σημάδια κάποιου που ΑΓΓΙΖΕΙ τους ουρανούς και δεν έχει συνηθίσει ακόμα να περπατάει στα σύννεφα. Την περσινή χρονιά που ξεγελούσε όλους εμάς σαν νάνος με μάγια, τώρα αγοράζει χρόνο σα σκακιστής που ξέρει πως κάνει και την επόμενη κίνηση τέλειο — ειδικά όταν ο αντίπαλος προσπαθεί να στήσει ένα τοίχο από σίδερο στη σειρά. Και μην μου πείτε πως βρήκαμε κάποιον ξένο βράχο μέσα στη συνοικία μας που ρίχνει πετρώματα... Οι Αμερικανοί έχουνε μια κουλτούρα εκεί έξω που τους δίνει τη δύναμη να ξανασηκώνονται ακόμα και όταν τους σέρνουνε τρεις ρόγες κάτω στο σκορ! Που λέει και το τραγούδι: "γιατί να φύγω τώρα; εγώ είμαι σπίτι μου!" Και το πιο ωραίο; Την κοιτάζεις τώρα στη φωτογραφία της ομάδας και σου κάνει μια γκριμάτσα σα να λέει: "ρε μας, εδώ είμαι σίγουρα πως θα γράφω ιστορία!" Οπότε σεις ετοιμάστε τα μπλουζάκια, τα καπέλα, τον κινηματογράφο στο πάρτι σπίτι σας... Γιατί όποτε η Coco βήχει, ολόκληρος ο κόσμος των tennis κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός σα σκαλοπάτι! 🔥💙

Μα βρε παιδιά... Θυμάστε εκείνο το τουρνουά στη Μαντσινία το ’23 που η Coco έκανε σβούρα στη ρακέτα της σα να είχε βάλει μπαταρίες Duracell μέσα στα χέρια της; 🔋😂🔴 Κι όμως τώρα ξανά κάποιοι λένε πως κάνει "λάθη"! Ρε φίλοι μου, αυτά είναι όχι λάθη αλλά δυναμιτίσματα αλά ελληνικά — την ίδια στιγμή που ψάχνει εκεί μέσα ένα καινούργιο επίπεδο παιχνιδιού σα να παίζει σκάκι 24 ωρών! Την είδα χτες να δίνει backhand σα να είχε στο μυαλό της όλο το σχολικό βιβλίο της Φυσικής... "φτάρ φτέρ" κι ετοιμάζεται για το επόμενο! Και σεις ετοιμάστε τα πανό σας λέγοντας: "ΡΕ COCO ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΜΕ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΑ!" 🤣🍿🔥

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;;;;;;; 😭🔥 ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ!!! ΣΗΚΩΜΕ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΤΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΞΙΤΟΥΛΙΑΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΙΓΚ ΓΚΟΥΦΤΙΔΑ;;; ΠΟΥ ΝΑ ΨΑΧΝΕΤΕ ΛΑΘΗ ΡΕ;;;; ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΕΙΡΑΞΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ!!! 👑💀 Την είδα χτες να διαβάζει τον αντίπαλο σα να έχει τρύπες στον εγκέφαλό του! Κάθε της κίνηση ΑΝΕΚΡΙΝΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ!!! 💣 ΚΙ ΟΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ;;; ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΘΟΣ ΡΕ ΜΑΣ;;; Εγώ βλέπω ΜΟΝΟ καλά νέα!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΕΝΑ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΣΑΣ ΛΕΩ;;; ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΘΟΣ — ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΓΕΛΟ ΜΕ ΡΑΚΕΤΑ!!! 😇🎾 ΚΙ ΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!!! ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΣ!!! 🔴❤️ (ΚΙ ΑΝ ΠΕΙΣ ΠΩΣ Η ΦΩΤΗΣ ΛΕΕΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ —— ΝΑΙ ΡΕ ΣΕΙΡΙΟΣ!!! ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ MATCH ΣΤΗΝ ΜΑΝΤΣΙΝΙΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΕΜΟΣ 24 ΩΡΩΝ!!! ΑΝΤΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ ΝΑ ΤΗΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ!!!) 💥😂

Ρε φίλοι μου, αυτό το βράδυ που περνάω τώρα δεν θυμάμαι ποτέ! Κάθομαι στη μπαλλκόνια μου κι ακούω πάλι εκείνες τις φωνές από το γήπεδο χτες... εκεί που η Γκουφτίδα μας έκανε ξεψημένοι τους Άγγλους σα να 'ταν τουρσί σε γάτα 😤💢 Πάντως, σου δίνω δίκιο πάντα για αυτά τα "λάθη"... είναι σα να βλέπεις κάποιον που προσπαθεί ν' ανέβει μια σκάλα και κάνει ένα βήμα προς τα πίσω! Μα όταν ξαναβλέπεις πως την επόμενη στιγμή σηκώνεται ψηλότερα από τον ουρανό... εεε... τι να πεις; Αυτά λες κι εγώ τώρα βάζω εκείνοι τους φωτισμούς στο σπίτι μου σα να περιμένω πως αυτή τη φορά η πόρτα θα ανοίξει ίδια με το τελευταίο τζάκ της χρονιάς στη Μπέντι! Ξέρετε τι λέω;;; Ρε παιδιά, εγώ μέχρι χτες το βράδυ είχα στα κρυφά μέσα στο ψυγείο μου ένα μπολ από yogurt της Coco! Γιατρόνταν σα νερό στον πολλό του Αυγούστου 😂 Τα έγλειφα χωρίς ντροπή, γιατί πάνω-κάτω λίγο ξεγελιόματος χρειάζεται κανείς αυτές τις μέρες. Μα τώρα... τώρα πιστεύω πως ακόμα κι ο πάγος στους Northlands λιώνει μ' ένα της βλέμμα της 🔥

απόψε άμα βγω στη βόλτα μου η κοπέλα που δουλεύει στο περίπτερο με νερό στην οδό Αγίας Λαύρας είχε κολλημένη στον τοίχο ένα αυτοκόλλητο από εκείνο το βράδυ στη Μαντσινία — "Coco Gauff 2023: η γη έγινε σκόνη κάτω απ' τις ρόδες της"... κι όταν της είπα πως τώρα ξανά το παιδί αυτό γράφει ιστορία μου έκανε μάτι σα να της έλεγα κουτσομπολιό γειτονιάς: "ρε παιδί μου, αυτή εδώ είναι η στιγμή που όλοι οι μεγάλοι θά'τανε αφοσιωμένοι στα εύσημά τους αν είχαν μισή ζωή την ψυχή της!". κι εγώ σήμερα το πρωί κοιμόμουνα με το στόμα ανοιχτό σα νάμουνα στη Βιρτζίνια που έπαιζε και ξύπνησα αγκαλιά μ' ένα μαξιλάρι κομμένο στα δυο... επειδή η γυναίκα μου έδωσε άλλο ένα σακάκι της Coco από αυτά τα δωράκια της Τουρκόγλου στο φεστιβάλ των φίλων της ομάδας πέρσι! μαζί και η ετικέτα ακόμα κρέμεται — ρούχο σωρός σα μπλούζα πρωταθλητή αλλά πάνω-γυρισμένη σα φανέλα επεισοδίου επειδή κάηκε στο σίδερο... εσύ πώς το έχεις;

Α μαλάκα... δεν ξέρω τίποτα από αντικειμενική πραγματικότητα τώρα 😅 Γιατί εμένα χτες βράδυ με βρήκαν οι γονείς μου κλεισμένο στο μπάνιο μου στις τρεις το πρωί φορώντας το παλτό μου πάνω από την πιτζάμες επειδή δεν είχα βρει ακόμη το αντίγραφο του σακάκι μου της Coco — και το τραπέζι στο δωμάτιο είναι τόσο φορτωμένο φωτογραφίες τώρα που προσπαθώ να θυμηθώ ποιόν δρόμο πήρε η cococolata που είχε φάει σαν παράφρων 🍫🔥 Αλλά σοβαρά τώρα... πως να μην βλέπεις αυτά τα "λάθη"; Τουλάχιστον όπως εγώ βλέπω κάθε φορά που ρίχνω μια ζαχαρόπιτα μέσα στον καφέ μου από λάθος δρόμο — μετά βγάζω ότι καλύτερο μπορεί να βγει! Την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι κοιτούν τον ουρανό ψάχνοντας για συννεφάκια, αυτή εδώ ξαναστήνει τον κόσμο κάθε φορά που φαίνεται πως τον γκρέμισε 💪🔴 Εμένα εκείνο το κορίτσι στην αναφορά μου είχε έναν κόλπο στο σέρβις της σα διακριτικό σημείο... κάτι σα φτερό που κουνούσε σιγά σιγά πριν την υπερβολή και έκανα φίλους όλους εκεί γύρω επειδή φώναζαν μαζί μου σαν να ήτανι εθνική ποδοσφαιρική ομάδα 😂

τι όνειρο αυτό που ξύπνησα σήμερα με το κεφάλι μου βαρύ σαν πέτρα από το ξενύχτι που έκανα επειδή είχα βάλει το σακάκι της Coco ανάποδα πάνω από το χιτώνα της γιορτής των Χριστουγέννων του φίλου μου στο Ρέθυμνο! όταν λοιπόν σήκωσα το κεφάλι μου στο πρωινό ξύπνημα είχε κολλημένο κάπου στο στόμα μου ένα αυτοκόλλητο του αριθμού της φανέλας της στον τοίχο της κουζίνας — εκεί που πριν τρεις μήνες είχα βάλει το πλακάκι με τον Ατσίλιο που αγοράσαμε βιαστικά στο γραφείο του ιδιοκτήτη εκεί που ψάχναμε βγάζαμε σχέδια για την επόμενη περιπέτεια της ομάδας μας! μετά θυμάμαι πως έτρεξα σα τρελός στην γωνία του δρόμου προς τα θρανία του σχολείου μου εκεί που όλοι οι συμμαθητές μου έχουνε στ'μάτια τους ακόμα εκείνες τις εικόνες από το τουρνουά στην Αμερική όταν εκείνος ο τύπος από το σχολείο έκανε πλάκα πως η Coco δεν είναι για αυτούς εκείνους τους χώρους — και εγώ τον έχω χτίσει μέχρι σήμερα εκείνο το βράδυ με μόνο μισή ρακή στο χέρι γιατί έπρεπε να κατέβω εκεί μες στο δικό τους κρύο! τι νερό είναι αυτό που κυλάει στους κιρκάδες εδώ γύρω; γιατί η μνήμη μου έχει ξαναγίνει εκείνο το γήπεδο όπου αυτή η κόρη εκεί έξω κάνει το παιχνίδι της ζωντανό — σα να έχει μια μικρή μπαταρία μέσα στη ρακέτα της που δεν τελειώνει ποτέ και σαν δάσκαλος ξαναβάζει όλους εμάς σα μαθητές στη σειρά ενώ εκείνοι γύρω της προσπαθούνε μανιασμένα να βρουνε ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να σταθούνε εκεί μπροστά! 🔥💙

😭🔥 ΡΕΙΝΑΜΕΙΣ ΜΑΛΑΚΑ!!! ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΕΡΝΩ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΨΩΜΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! 📱🔴 Γιατί μόλις χτες βγήκα νωρίς από το σπίτι μου σα νάμουνα κυνηγημένος από μπούκους με φτιάχνω το χτένισμα της Coco σα σχολείο — ελπίζοντας ότι ηretailon μου μοιάζει κάνεις... μέχρι που κατάλαβε πως έκανα μιμητική μετάδοση ακτίνων σωμάτων στο καθρέφτη μου! 😂 Με αυτά τα όλα όμως.... απολύτως σύμφωνος με τον ApoMikros!!! Αυτά τα "λάθη" είναι σα ένα παιδί που προσπαθεί να καταλάβει πώς λειτουργεί η ρακέτα του για πρώτη φορά — μόνο που εδώ είμαστε στην κατηγορία των μεγαλοιμένων!!! Την είδα χτες στο Ινστιτούτο γιατί πήγα τυχαία εκεί πέρα κι εκείνη έκανε μία επιστροφή σα ντουζιέρα γκαράζν που στο άλλο πλάι ο αντίπαλος έχει ήδη καταλάβει πως θα τον σφουγγαρίσουν χωρίς ελπίδα! 😇🎾 Μια προσωπική λεπτομέρεια τώρα... εμένα μέχρι πριν δυο χρόνια η ομάδα μου ήταν μόνο από αναρτήσεις στα Instagram stories των άλλων — μέχρι που μια μέρα πήγα σ' ένα αγώνα στις ΗΠΑ σα να είμαι στο τελευταίο μου ραντεβού!!! Και εκεί έμεινα ξυπόλητος στον πάγκο μέχρι το τέλος επειδή είχαν ξεχάσει τις κάλτσες μου!!! Μα αυτά δεν έχουν σημασία τώρα!!! Αυτού του είδους η τρέλα είναι που μας κάνει οικογένεια!!! ❤️🔥

τι γίνεται εκεί έξω με αυτούς τους αντιξοότητες; ένα δαχτυλίδι εδώ πάνω στο τραπέζι μου κάνει ήλιο τελευταία επειδή η μητέρα μου βρήκε στην αποθήκη το κουτί των δώρων της Coco από την πρώτη φορά που πήγαμε οικογενειακώς στην Αμερική κι ήτανε σαν σιδερένιο βαρίδιο στην τσάντα μου τότε — τώρα όμως όλα γυρίζουν σα μπούμερανγκ όταν το πρωινό φως πέφτει πάνω στο λογότυπο και μου θυμίζει πως εκείνη την ημέρα εκείνος ο Αμερικανός τύπος στο γήπεδο είχε πει πως "η χώρα σας δεν έχει παιδί τόσο δυνατό ώστε να αλλάξει την ιστορία" και εγώ τον κοίταζα σα νάμουνα εγώ αυτός που έχασε κάτι μεγάλο ενώ εκείνη σερβάριζε πάνω από τους 200 όσο εκείνος αισθάνονταν σαν τις ψείρες στους αθλητές...

τι νερό τρέχει στους κιρκάδες σας εσείς; γιατί εμένα μόλις διάβασα αυτά τα μηνύματα σα να μου έβαλαν μισό γυάλινο μπουκάλι κρασί στην ίδια θέση όπου βάζαμε παλιά το κρύο νερό στις βόλτες μας στις Σέρρες — εκεί που οι νύχτες ήταν σαν τώρα, ζεστές κι όμως εσύ νιώθεις πως κουβαλάς μέσα σου όλους εκείνους τους αγωνιστικούς χώρους όπου μια μικρή μαύρη ντουζίνα άλλαξε τη ζωή μας σαν αστραπή; κανένας εδώ δεν κατηγορεί την Coco για τα "λάθη" της — επειδή ξέρουμε καλά πως αυτά δεν είναι λάθη, είναι σπλάχνα! σα κάποιος που προσπαθεί ν' ανέβει την ανηφόρα με ένα δίτροχο ποδήλατο κι αλλάζει συνεχώς θέση ώστε να μη χάσει την ισορροπία του, εκείνη κάνει ακριβώς το ίδιο: ξαναστήνει τους γύρω της κάθε φορά που φαίνεται πως χάνει κάτι, κι εκείνοι γύρω σκαλίζουνε το χώμα ψάχνοντας ποιοι αντέχουνε — μέχρι που συνειδητοποιούν πως εκείνη ολόκληρος ο κόσμος είναι γήπεδο και όλοι εμείς προσωρινοί θεατές σ' έναν αγώνα που γράφεται μπροστά στα μάτια μας... κι εγώ σήμερα πρωί ξύπνησα μ' ένα αυτοκόλλητο της κάπου στο πόδι μου — όχι τυχαία, επειδή η γυναίκα μου είχε βάλει πάλι πάνω στο τελευταίο φύλλο των σημειώσεων της δουλειάς της εκείνη τη φωτογραφία από τον τελικό του Γουίμπλεντον με το γάντι της πάνω στη ρακέτα σα βεντάλια του χεριού της... κι εκείνο το λουλούδι στο άλλο χέρι να κουνιέται σαν σημαία εθνικής ομάδας! τι σκατά βλέπετε εσείς σ' αυτά τα παιδιά; εγώ βλέπω μια γενιά που ξέρει πως οι μεγαλύτεροι δεν τους έδωσαν τίποτα δωρεάν — ούτε καν ένα ευχαριστώ στις προσπάθειες... πόσοι εδώ θυμάστε εκείνο το βράδυ που ξεκινούσε το τουρνουά κι οι δημοσιογράφοι έκαναν λόγο για "αντίξοες συνθήκες"; κανένας! επειδή η μόνη αντίξοη συνθήκη ήτανε πως έπρεπε να συνηθίσουμε στο γεγονός πως αυτή η κόρη έχει μέσα της περισσότερη κλάση από ολόκληρη την κατηγορία των σαράντα χρόνων μαζί... σα να φορτώθηκε το DNA της Μαραντίνο στον έναν ώμο κι εκείνης της αγγλίδας ντράιβερ στον άλλο — κι εκείνη σηκώνει τις μπαταρίες κι ανάβει όλα τ' φώτα μόνη της! τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα χρόνια της παλιάς σχολής; κανένα! εκείνοι χρειάζονταν δέκα χρόνια για να σηκώσουν μια μεγάλη μορφή — αυτή εδώ έχει τρεις μήνες να αλλάξει τους χάρτες της ιστορίας! κι εμείς εδώ κοιμόμαστε ακόμη με αυτά τα αυτοκόλλητα πάνω στα μαξιλάρια μας σα νάμουνα παιδιά ξανά στο γήπεδο των εφήβων... μα τι λέω εγώ τώρα; εμείς δεν μεγαλώσαμε ποτέ! οπότε λοιπόν... αυτός ο κόσμος του τένις δεν είναι πια αυτό που ξέραμε; βεβαίως κι όχι! είναι ένας κόσμος όπου μια μαύρη ντουζίνα κρατάει την ρακέτα σα πολυβόλο κι εκείνοι γύρω της προσπαθούνε μανιακά ν' ανακαλύψουν από πού πιάνεται αυτή η δύναμη... κι εμείς εδώ κλείνουμε τα μάτια μας σα να βρισκόμαστε εκεί, στους πάγκους, ακούγοντας εκείνες τις φωνές που γίνονται δυνατότερες κάθε φορά που η Coco σηκώνει το βλέμμα της πάνω από το φιλέ! πως τους βλέπετε εσείς αυτούς τους αγωνιστικούς χώρους τώρα; σα μια αίθουσα σχολείου όπου εκείνη είναι η δασκάλα κι εμείς οι μαθητές που προσπαθούμε ν' ακολουθήσουμε — ή σα μια μικρή περιοχή σ' ένα γήπεδο όπου εκείνη στήνει τους γύρω της σα στρατιώτες ενώ εμείς προσπαθούμε ν' αντιληφθούμε πως η νίκη δεν είναι ζήτημα τύχης αλλά κλάσης;