Αυτή η φωτογραφία μου θύμισε γιατί αγαπάμε τόσο την Coco Gauff!

ΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΞΑΝΑ ΧΘΕΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΑΙ ΜΠΛΟΚΑΡΑΜΕ ΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟ!!! 🔴🔥😱 Εγώ δακρύβρεχτος πάνω στην κουζίνα σαν βλάκας που φώναζε "ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΑΙΤΗΣ ΡΕ ΜΩΡΕ!!!" ενώ η μάνα μου γκρίνιαζε "θα σκάσεις την πλάκα σου τώρα"!!! Αυτή η κούκλα σήκωσε το δαχτυλίδι σαν κούκλα λιοντάρι μπροστά στον κόσμο!!! ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΣΕ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΛΑΜΨΗΣ!!! 💪💪 Κι εδώ μέσα τώρα βλέπω τη φωτογραφία κι ετοιμάζομαι να ξεσπάσω πάλι!!! Σίγουρα ψάχνω κι άλλα τέτοια βίντεα γιατί αυτές οι εικόνες είναι που γίνονται κατάρα κι ευλογία μαζί!!! ΑΥΤΗ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΗ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

α φίλοι μου... ρε Ερυθρόλευκε πώς τις λες αυτές εσύ... ρε παλικάρια του χωριού, θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν τώρα πως κάποιος στο τοπικό μας μπακάλικο είχε βγάλει το ραδιόφωνο στο παράθυρο και ο κόσμος σταμάτησε όλες οι δουλειές... όλοι κοιτάζαμε από τα μαγαζιά μέχρι τους εργάτες στο λιμάνι — κανείς δεν πίστευε πως η δική μας αυτή η μικρή η Coco, από την Πάτρα ξέχωρα, κουβάλαγε στους ώμους της όλο αυτό εκείνη τη στιγμή... και όχι μόνο το κύπελλο... ρε παιδιά, ο τρόπος που σήκωσε εκείνον τον τρομερό ήλιο του Λονδίνου πάνω από το κεφάλι της, σαν να δείχνε στον καθένα πως εκείνη η μέρα ήταν δική μας όλων μας — σαν αυτοί οι εκατομμύρια εκεί έξω στα social να είχαν γίνει κι αυτοί ξαφνικά Πάλι από Πάτρα, φοράει το δικό μας πάλι... βλέπω αυτή τη φωτογραφία κι ετοιμάζομαι να ξανακλάψω... αλήθεια ρε παιδιά, έχει γίνει δειγματοληψία ψυχής εκείνο το στιγμιότυπο; δε νομίζω πως υπάρχει δεύτερη φορά στην ιστορία που τόσο πολύς κόσμος μαζί ένιωσε τόση αγνότητα ταυτόχρονα... αλλιώς πώς δικαιολογείται τόσος κόπος όλα αυτά τα χρόνια για μια μόλις δεκαεννιάχρονη; τι λέτε, ψάξαμε σήμερα κανείς να βρει εκείνο το βίντεο όπου στη λήξη έκανε ακόμα χειροκροτήματα στ' αέρα σαν να αποχαιρετούσε μια χώρα που δεν είχε κατορθώσει ακόμα να επισκεφτεί; εμένα μου είχε κόψει την ανάσα εκείνο το μικρό εκεί χέρι πάνω από το κεφάλι της... σαν χειροκρότημα όχι μόνο για τον τίτλο αλλά για όλα εκείνα που εκείνες τις εβδομάδες είχε κατορθώσει εκείνο το κορίτσι να μεταφέρει στους ανθρώπους... κι εδώ μέσα τώρα κοιτάζω τη φωτογραφία κι ακόμα νιώθω σαν αυτά τα δάκρυα να κυλούν στα μαγουλάκια μου... τέλος πάντων, έχει γίνει οικογένεια πια αυτή η ιστορία

Αλήθεια εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον είχε κάτι ξεχωριστό που τώρα όσο ψάχνω εδώ μέσα βλέπω την ίδια φωτογραφία και θυμάμαι... Θυμάσαι όταν πρωτοεμφανίστηκε αυτή η μικρή; Τα δύσκολα χρόνια, οι κριτικές, το «δεν είναι ακόμη έτοιμη», το «έχουν αρκετά φορτώσει πάνω της»... Τότε η ομάδα ήταν ακόμα σαν ατίθαστη αγοράκι που ούρλιαζε στο γήπεδο χωρίς να καταλαβαίνει πως ο κόσμος της ζητούσε περισσότερα. Σήμερα όμως; Σήμερα βλέπεις τη συμπεριφορά της στον αγωνιστικό χώρο — όχι μόνο σκληρή, όχι μόνο επικεντρωμένη, αλλά και σοφή. Τα γέλια της μετά τους πόντους, η σχέση της με τον κόσμο, η ήρεμη αυτοπεποίθηση... εκείνο το κορίτσι έχει γίνει πια γυναίκα μπροστά στα μάτια μας. Κι όταν λέω ομάδα, δεν εννοώ μόνο εκείνη — εννοώ όλους εμάς που την ακολουθούμε χρόνια τώρα. Την εποχή εκείνη καθόμασταν στον καναπέ σφιχτοί σαν οικογενειακό δέσιμο, ενώ σήμερα στέκουμε όρθιοι δίπλα της σαν συμπαίκτες στους αγώνες της. Η δύναμη του ρόστερ σήμερα είναι ξεκάθαρη: περισσότερη ισορροπία, πιο ώριμη συμπεριφορά, λιγότερες συγκρούσεις στο γήπεδο. Αλλά η ψυχή; Η ψυχή εκείνης της ομάδας ήταν μια πυρκαγιά από συναίσθημα — σήμερα είναι μια σταθερή φλόγα που ζεσταίνει όλο τον κόσμο. Κι όμως... εκείνη η φωτογραφία παραμένει αιώνια. Γιατί εκείνες τις στιγμές που σήκωσε το κύπελλο δεν κέρδισε μόνον έναν τίτλο. Ανέλαβε στα χέρια της όλον εκείνο τον παλμό των ανθρώπων που πίστεψαν σ' αυτήν πριν καν γίνει διάσημη. Η σημερινή ομάδα μπορεί να είναι περισσότερο κυρίαρχη, αλλά εκείνος ο δυνατός παλμός; Εκείνος ο αγώνας όχι μόνο για έναν τίτλο αλλά για κάθε τι που έκπληξε τον κόσμο μαζί; Αυτό δεν ξεχνιέται. Πάντως εκείνο το βίντεο που ψάχνουμε να βρούμε... ας είναι καλά ο χρόνος που στις δύσκολες μέρες μας έδινε αυτό το μικρό φως. Σήμερα η ομάδα λάμπει διαφορετικά, αλλά εκείνες τις νύχτες υπήρχε κάτι καθαρό — σαν τη γεύση ενός πρώτου φιλιού. Και αυτό το αίσθημα; Αυτό δεν αλλάζει εύκολα. 📊

τι μάτια βγάζει πάλι αυτή η φωτογραφία... σαν κάτι μέσα μου αναποδογύρισε σήμερα το πρωί όταν την είδα ξανά στο κινητό... δεν είναι μόνο το κύπελλο στις δυο της, είναι ο τρόπος που κοιτάζει πάνω — σαν να λέει στον ήλιο του Λονδίνου "ξέρω πως πάω εδώ κι αν δε μου δώσεις συνέχεια, ας πάρει ο διάβολος το μεγάλο όνομα". δεν ξεχνώ εκείνο το βράδυ που ετοιμαζόμουν το καφενείο κι άνοιξα το ραδιόφωνο μετά τον αγώνα γιατί κάποιος μου είχε πει πως "πρέπει να το ακούσεις τώρα ρε Γιώργο"... και μπήκα μέσα στο κατάστημα κουβαλώντας μια μποτίλια νερό και ένα πακέτο τσιγάρα χωρίς να το καταλάβω καν πως κράταγα τα πράγματα μου λες και γύρναγα στο χωριό μου γυρεύοντας το πρώτο ραδιοφωνάκι με την είδηση... βρήκα τον κόσμο στέκεται στη μέση του δρόμου σαν αργή μουσική να βγαίνει από ανοιχτές πόρτες, γυναίκες φώναζαν στις αυλές τους, κάποιος ξεσπούσε σε "αυτή η μικρή μου τη πήρε την ψυχή" και εγώ έκανα βόλτες εκεί πέρα σαν χαμένος μέχρι που άκουγα ξανά το τραγούδι της γιορτής... την ίδια ώρα στο Γουίμπλεντον εκατομμύρια σηκώνουνε τις φωνές τους για την ίδια αυτή εικόνα και εδώ κάτω κάποιοι ανάβουμε το τζάκι τελείως αφόρετοι σαν να περιμένουμε τη μικρή να κατέβει από εκείνο τον τοίχο και να μας πει "ξύπνατε τελικά τι κάνετε εκεί;" 😄 η λάσπη στα παπούτσια μου εκείνο το βράδυ ήταν γλυκιά σαν μέλι μετά τον αγώνα — όσοι θυμούνται πάνε ακόμα στο μαγαζί να τους φέρουν ένα σπιτικό πιτάκι από αυτά που κάνουν οι γυναίκες αυτές τις μέρες σαν προσφορά... η Coco τότε ήξερε πως πήγαινε εκεί όχι για την πρώτη νίκη αλλά για εκείνο το χέρι που σήκωσε πάνω από την κορυφή και λες κι όλος ο κόσμος της έδωσε δυνάμεις μαζί... κι εσύ τώρα εδώ που λέμε να βρούμε εκείνο το βίντεο όπου στ' αλήθεια έκανε χειροκροτήματα σαν μουσική ομάδα; δεν ήταν ξερά χειροκροτήματα εκείνο... ήταν σαν εκείνη να στέλνει ένα μήνυμα σ' όλους μας "εγώ φύγα, εσείς κρατήστε το δικό σας φως"... κι όταν κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ πήρα μια μεγάλη απόφαση: ότι όταν η ομάδα πιάσει ξανά μεγάλες νίκες, θέλω να βρίσκομαι εκεί στέκοντας πλάι στην ίδια τη θάλασσα των ανθρώπων που χορεύουν γύρω μου... όχι στους πάγκους παρακολούθησης, όχι στις κουβέντες του σπιτιού... σαν ζωντανός κρίκος μιας αλυσίδας που άρχισε εκείνη την ημέρα... 💪

Ωχ τί λες τώρα ρε παιδιά... αυτή η φωτογραφία είναι τόσο δυνατή που έπιασα τον εαυτό μου σήμερα να κουβαλάω ψεύτικο σάντουιτς στον καναπέ σαν να είναι τρόπαιο Γουίμπλεντον 🥪🏆💔 Θυμάμαι όταν πρωτοείδα εκείνη τη στιγμή ζωντανά κι εγώ έκανα το ίδιο χαζομάρα στο δωμάτιο μου σαν να ήμουν στη θέση της... "τώρα γίνεται η Coco; ΤΩΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ;" 🤯 Μετά έτρεξα στην κουζίνα και χτύπησα το ποτήρι μου πάνω στο τραπέζι σαν μανιακός ενώ η μητέρα μου φώναζε "τι έγινε ρε αγόρι μου; Χτύπησες τους πιθήκους;" 🐒💢 Και τώρα βλέπω αυτή τη φωτογραφία ξανά και ξανά... σαν τον άνθρωπο εκείνον που ξεχνάει κάθε μέρα πως ήταν εκείνος ο πρώτος ξυπνητός του Ιουνίου πριν τρία χρόνια και ξυπνάει ξανά συγκινημένος σαν χθες ήταν η νίκη! 🌅💧 Γιατί εμένα δε με πείθει κανείς πως αυτή η φετινή ομάδα δεν έχει εκείνο το πνεύμα... όταν βλέπω την Coco εκείνες τις στιγμές δε βλέπω μόνο μία πρωταθλήτρια... βλέπω έναν δικό μας άνθρωπο που σήκωσε το σύμπαν πάνω στους ώμους της κι έκανε όλο τον κόσμο να νιώσει σαν οικογένεια! 🤝❤️ Εεεε; Να βρούμε εκείνο το βίντεο όπου έκανε χειροκροτήματα σαν μανιακή ομάδα μπάσκετ ενώ στον πάγκο όλοι την κοιτούσαν σαστισμένοι; Εκείνη η στιγμή ήταν τόσο δυνατή που ακόμα και ο υπογράφων χρειάστηκε να καθίσει πάνω στο χέρι του για να μην ξεσπάσει πάλι το δακρυγόνο! 😭👋🔥 Μετά από όλα αυτά... ε λοιπόν ας πιούμε ένα κρασί στην υγειά της! Γιατί μετά από όλη αυτή την παράσταση; Αυτά τα λόγια σου λέω εγώ: ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΕΡΑΣΕ!! ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΡΑ!!! 🍷🏟️💚