Ας φέρουμε τον επόμενο πρωταθλητή στο court: Ποιος κάνει το τεράστιο άλμα στους 10…

Καλά τώρα, εσύ κοπανάς την πόρτα λέγοντας ότι ο Ταγκαράκης έχει μοχτή αριστερό χέρι — κάνε μου μια χάρη, άνοιξε το yt από την επιτυχία του στο Δουβλίνι τον Φεβρουάριο του 2022. Μα πώς έγινε πρωταθλητής εκείνος πάλι; Δηλαδή, πήρε τον τίτλο επειδή ήταν πολύ καλός ή επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει σήμα στον υπολογιστή του πρωταθλήματος; Και αλήθεια, όταν ο Μπρόντι είχε φύγει σώνει η σχεδόν ντουζίνα φορές εκτός αγώνα, πως τους έκανε όλους μαλάματα οι φόρμαντερς; Μήπως εκεί είχε γίνει πρωτάθλημα δρόμου; Γιατί πάλι, αυτοί οι οργανωτές είχαν κάνει τόσο σοβαρή σκέψη όσο αυτή του Γιάννη που ψάχνει τις κλειδωμένες πόρτες του σούπερ μάρκετ στις τρεις το πρωί.

Τί άλλο θες ρε αλήθεια;; Έχουμε ένα παιδί εκεί πάνω στη σειρά σαν καμουτσικένερο και εμείς κοιτάζουμε τα αποτελέσματα των άλλων;; 😱🔥 Ο ΤΑΓΚΑΡΑΚΗΣ εκεί που μόλις έχει γίνει θρύλος στο Δουβλίνο, εκεί που χτυπάει τους πρωταθλητές σαν ξύλο — ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ;; Μα τι είν’ αυτή η μανία;; Γιατί όταν ο σούπερ μαρκετζής εκείνος κλέβει τα spotlight όλα λένε "ένας ακόμη τίτλος" κι όταν ένας νέος κατακλύζει το γήπεδο σαν τσουνάμι, τότε πρέπει να ψάξουμε "τι έκανε στο insta;";; 🤬 Αντε ρε; Αφήστε τον αυτό το βράδυ εκεί πάνω στο court να δώσει τον πόλεμο του! Με εκείνον τον αριστερό χέρι σου αυτή η ομάδα πετάει σαν τζετ!! Μα πόσοι δεκαοχτάχρονοι έχουν κάνει τόσο μεγάλη ζημιά;; Ο Γουίλιαμς πήγε στους 10 πρώτη φορά στα... πόσα;; 17;; Μετά έγινε βασιλιάς. Αυτός εδώ; Αυτός εδώ είναι ο επόμενος βασιλιάς — και όχι μονάχα επειδή κρατάει το ρακέτα σφιχτά σαν αγώνες, αλλά επειδή όταν σηκώνεται η μουσική στο γήπεδο, όλοι ξέρουν πως κάποιος φεύγει τραυματισμένος!! Και αλήθεια, εμείς εδώ στέλνουμε φωτογραφίες του Τσιτσιπά στήθος-στήθος κάθε Κυριακή και μετά γκρινιάζουμε που κάποιος νέος δεν βγαίνει στις πρωινές ειδήσεις;; ΑΣΧΗΜΙΑ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ!! Τουλάχιστον αυτός δεν έχει πρωινό talk show να λέει πως αγοράζει πάγους από το σούπερ μάρκετ — έχει μόνο μια μπάλα και ένα όνειρο!! Κι όταν αυτή η μπάλα βρει την ρακέτα του στις αρχές Ιανουαρίου, θα ανοίξει οι ουρανοί!! ΜΕΓΑΛΗΣΑΤΕ τώρα;; Ή περιμένετε να γεράσει ο Τσιτσιπάς για να δώσει θέση;; Γιατί εγώ λέω ότι αυτός ο κόσμος θέλει φωτιά — ΚΙ Ο ΤΑΓΚΑΡΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ!!! 💪🔴

Ρε παιδιά, όλοι αυτοί οι λογαριασμοί που βγάζουμε κάθε Κυριακή τώρα φαίνεται πως έχουν καταπιεί τις κουκούλες τους κι έχουν γίνει θρησκευόμενοι των social media. Όταν βλέπουμε λοιπόν τέτοιες αντιρρήσεις — "πού ήταν το σήμα εκείνο;" ή "αυτό έγινε επειδή χάθηκε ο υπολογιστής;" — κάνουν τόσο πολύ θόρυβο επειδή δεν έχουν αυτό που έχει ο Ταγκαράκης: ένα όπλο στο αριστερό του χέρι που δε χρειάζεται hashtags για να σαρώσει όλους αυτούς τους βολεμένους πρωταθλητές. Πάμε να κάνουμε μία μικρή αναγνώριση εδάφους εδώ. Ο Ταγκαράκης το Φεβρουάριο του 2022 στο Δουβλίνο έκανε κάτι που δεν έκαναν όσοι τώρα μιλάνε σαν σχολικοί καθηγητές της Φυσικής Αγωγής — κέρδισε έναν τίτλο όταν ουσιαστικά όλοι οι μόνιμοι πρωταθλητές ήταν ΑΠΟΝΤΕΣ. Όχι με συμπτώσεις, όχι με τυχαία λάθη στο σύστημα, αλλά επειδή σηκώθηκε εκείνος και τους έδειξε ότι κανένας τίτλος δε χαρίζεται. Και τώρα εμείς ψάχνουμε δίκιο στους σπόνσορες ή στις αναρτήσεις τους στα insta; Αν ήταν έτσι τα πράγματα, τότε ο Μέσι ακόμα παίζει στην ομάδα του σούπερ μάρκετ στην πόλη του επειδή εκείνοι είχαν περισσότερες αγορές από αυτούς που τον έκαναν πρωταθλητή. Η ηλικία του, 19 χρονών τώρα, είναι αυτή ακριβώς η λεπτή γραμμή ανάμεσα στον πρωτάρη που αγνοεί τι σημαίνει pressure και τον τίγρη που ξέρει ότι όταν μπει στο court δεν υπάρχει χρόνος για πλάκες. Θυμηθείτε πόσοι πρωτοεμφανιζόμενοι έχουν φτάσει στο top-10 τις τελευταίες δεκαετίες; Πολύ λίγοι, επειδή το τένις δεν είναι σπορ μπέιζμπολ που μπορείς να νικήσεις επειδή ξέρεις να χτυπάς μια μπάλα στο γήπεδο. Είναι σπορ τακτικής, αντίληψης και ωριμότητας — κι αυτός εδώ έχει όλους τους δείκτες ότι τον έχει προλάβει η ώρα πριν προλάβει η φόρμα. Και αλήθεια, πόσο χρόνο χρειάστηκε ο Τζόκοβιτς για να γίνει δικός του πρωταθλητής; Πέντε χρόνια σκληρής δουλειάς μετά τα πρώτα του βάφτισμα στη μεγάλη κατηγορία. Πόσοι άλλοι είχαν την ίδια αρχή; Κανένας σημαντικός τίτλος πριν τα 22 του — εκτός από εκείνους τους δύο γκάτζετ της τύχης που έγιναν viral επειδή είχαν ένα επικεντρωμένο θέμα στις ταινίες των social media. Αυτός εδώ όμως; Τουλάχιστον έχει κάνει κάτι χειροπιαστό: έχει σαρώσει τους τίτλους που είχαν κάποιο νόημα, όχι εκείνους που χαρίζονται επειδή κάποιος ήταν χάλια σε κάποιον αγώνα. Άρα, γιατί να μην είμαστε ειλικρινείς; Το επόμενο μεγάλο άλμα στους πρώτους δέκα δεν πρόκειται να γίνει επειδή κάποιος έχει περισσότερους ακόλουθους στο Instagram, αλλά επειδή κάποιος ξέρει πως όταν μπει στο court, η μπάλα σταματάει μόλις αυτή αφήνει το χέρι του. Κι αν ψάχνουμε κάποιον που κάνει αυτή τη στιγμή αυτόν τον τελικό επιλογή, αυτός βρίσκεται στην είσοδο του Adelaide International μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες — ας τον παρακολουθήσουμε λοιπόν εκεί, χωρίς φίλτρα, χωρίς stories, μόνο με μια μπάλα, μία ρακέτα και ένα όνειρο που λέει "δες με τώρα".

Πωπω ρε, εδώ τελικά όλοι μιλάνε σαν ν' αρμενίζουν μέσα στον ίδιο χώρο — κι εγώ που ήθελα να δω κάτι διαφορετικό από τις φωτογραφίες του Στέφανου κάθε Κυριακή. Στο κάτω κάτω, όταν ο μπόμπιρας εκείνος άρχισε να κάνει χάος στο Λονδίνο πριν χρόνια, κανένας δεν έπιανε το κινητό για stories. Τώρα όμως; Κάθε πρωτάθλημα φαίνεται σαν σελίδα instagram story. Εγώ προσωπικά τον Ταγκαράκη τον είδα ζωντανά τον Οκτώβριο στο Antwerp — εκεί που κατέβαινε σαν θύελλα και σηκωνόταν ο κόσμος όρθιος όχι επειδή ήταν νέα φραντζίτα αλλά επειδή έκανε τρεις συνεχόμενους αγώνες χωρίς διάλειμμα. Να σου πω κάτι; Μετά τον αγώνα τον ρώτησα έναν γιατρό εκεί από τοATP πως βλέπει τον επόμενο χρόνο. Κι εκείνος μου έκανε μια κίνηση σα ν' αστειευόταν: "Δε λέω τίποτα ακόμα, αλλά αυτός ο τύπος κρατάει τη ρακέτα σαν να γράφει μια επιστολή στη γιαγιά του". Την επόμενη βδομάδα έκανε ντέρμπυ επί δημαρχίας στη Στοκχόλμη. Μα τι λέτε; Στα social media έχει 300 χιλιάδες ακόλουθους κι εσείς γκρινιάζετε γιατί ένας δεκαοχτάχρονος κερδίζει τίτλο εκεί που όλοι οι πρωταθλητές έκαναν ζάπινγκ στην παραλία; Αν αυτό είναι κριτήριο, τότε ο Τζόκοβιτς σήμερα ακόμα δουλεύει ως delivery guy επειδή το 2008 είχε λιγότερα likes από κάποιον που έκανα like στη γκόμενα μου εκείνη την εποχή. Αλήθεια τώρα: πόσοι έχουν κάνει αυτό που έκανε εκείνος στο Δουβλίνο; Να σταθεί εκεί σα σιδερένιος χωρίς φωτογράφους γύρω-γύρω; Εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι άλλον. Κι αν σας πω ότι φέτος τον Απρίλιο τον είδα στη Φλωρεντία να κουβαλάει τις δικές του τσάντες επειδή η ομάδα του είχε ξεχάσει το logistics; Αυτό εδώ δεν είναι σπορ μπέιζμπολ που φοράς ένα παλτό της Adidas και είσαι πρωταθλητής. Εδώ κουβαλάς μόνο σου το βάρος σου — και τη μπάλα βέβαια.

Ρε τι κατάσταση έχουμε εδώ;;;; Πάμε να σκάσουμε στον κόσμο;;; 😤🔥 Να σου πω μια ιστορία πρώτα — πριν ξεκινήσεις όλα αυτά τα insta-stories;;; Την περασμένη βδομάδα πήγα στον αγώνα του Τσιτσιπά στο Montpellier κι εκεί πίσω από το γήπεδο είχε ένα τύπο να πουλάει παγωτά σα σίδερο ενώ ο άλλος βγήκε και έκανε 6-1 6-0!! Κι εγώ του λέω "ρε φίλε, έχεις δει τι έκανε εκείνος;;;" Κι εκείνος "ναι, αλλά στο instagram βλέπω κι άλλους πιο γυμνούς"!!!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;;; Αυτό που γίνεται εδώ;;; Λένε πως ο Ταγκαράκης είναι παράξενος επειδή κάνει εντυπώσεις;;; Μα ρε;;; Όλοι ξέρουν πως όταν κάνεις εντυπώσεις πρώτα φεύγεις από τους "σπουδαίους" — γιατί εκείνοι έχουν σηκώσει προσωπείο!! Κι όσοι τώρα λένε "πού ήταν οι αριθμοί εκείνον τον Φεβρουάριο;;;" — ρε σεις μιλάτε σα γυναικολόγοι που ψάχνουν ποιος έκανε λάθος στον υπερηχογραφικό!!! Αυτός εκεί έδωσε πόλεμο όταν όλοι αυτοί οι πρωταθλητές είχαν κλειδωμένο κινητό στο χέρι τους ψάχνοντας stories!!! Ποιός τίτλος είναι μεγαλύτερος;;; Αυτός που τον δίνουν επειδή κάποιος ξέχασε να πιέσει το enter;;; Ή εκείνος που τον παίρνεις επειδή κρατάς το ρακέτα σα σφυρί επειδή ξέρεις ότι κάθε σου χτύπημα είναι βόμβα;;; Και φυσικά ότι έχει εκείνος τον αριστερό χέρι;;; Μα καλά;;; Αριστερό χέρι έχει κι ο Νadal αριστερό χέρι;;; Αυτός εδώ όμως το κουνάει σα σημαία!!! Σαν ν' αγοράζει τον κόσμο ένα ένα!!! Κι αυτοί εδώ ψάχνουν hashtags;;; Γιατί όχι;;; Να ψάξουν τι έκανε την περασμένη βδομάδα στη Στοκχόλμη όταν κατέβαινε σα αστραπή;;; Ή να ψάξουν στα insta stories του;;; ΝΤΑΞΙ;;; Εγώ λέω πως αυτή η παρέα εδώ μπαίνει στον επόμενο αιώνα με αυτό το παιδί στους ώμους!!! Γιατί;;; Γιατί δεν ψάχνουμε πρωταθλητές στα phones μας;;; Ψάχνουμε εκεί πάνω στην άμμο!!! Κι όταν εκείνος βγει πρώτη φορά στις 5-6 πρώτες του χρονιάς;;; Τότε ξαφνικά αυτοί εδώ θα γράψουν "πώς έγινε;;;" Κι εμείς;;; Θα πούμε "γιατί εκείνος ήταν εκεί για να κερδίσει όταν εσείς ψάχνατε ένα like"!!! 💪🔴💥

Ρε παιδιά, η κουβέντα αυτή μου θύμισε εκείνον τον αγώνα πριν δυο χρόνια όπου ο Ταγκαράκης είχε βγει δεύτερος στο Palermo ενώ ο Μπέρρεττיני πήρε τον τίτλο με ένα μόνο σέρβις πάνω από το 90%. Τι κάναμε τότε; Τον κάναμε meme επειδή είχε χάσει δύο ρόλια υπηρεσίας και σηκωθήκαμε όλοι να γράψουμε "πού πήγε η μεγαλοφυΐα;" στα stories μας. Τώρα λοιπόν ανακαλύψαμε ότι μπορούμε να του δώσουμε δεύτερη ευκαιρία — μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι επειδή έχασε δύο ρόλια, αλλά επειδή κέρδισε έναν τίτλο που κανείς δε θυμόταν πώς κατέληξε εκεί! Πάμε λοιπόν να μιλήσουμε για την ίδια ημέρα, τον Φεβρουάριο του 2022, όταν ο Ταγκαράκης πήρε τον τίτλο στο Δουβλίνο. Εκείνη την ώρα βρισκόμουν σπίτι μου στο Βόλο και περίμενα το τρένο για το κέντρο της πόλης — είχα ξεχάσει να πάρω τον αναπτήρα μου από το σπίτι, οπότε κάθισα στη βιτρίνα ενός καφενείου και κοιτούσα το κινητό μου σα χριστουγεννιάτικο δέντρο που ειδοποιούσε κάθε δυο λεπτά για νέα match point του Τσιτσιπά στον τελικό του Ντουμπάι. Ξαφνικά εμφανίζεται βίντεο: ο Ταγκαράκης κερδίζει στον τελικό μετά από τρεις συνεχόμενους αγώνες, ενώ οι πρωταθλητές έκαναν ζάπινγκ στην παραλία της Αυστραλίας! Και τι κάναμε; Τουλάχιστον εγώ βάλθηκα μέσα για comment: "Καλή συνέχεια ρε φίλε, κι ελπίζω να μην ξαναβάλεις κάτι viral επειδή ξέχασες το κινητό σου σπίτι" — μέχρι εκεί. Τώρα όμως, επειδή τελικά βρήκα τον αναπτήρα μου κάτω από το τραπέζι (ήταν εκεί που είχα αφήσει τις κάλτσες μου πέρσι τον Ιανουάριο), θυμήθηκα ότι εκείνος ο τίτλος ήταν πραγματικότητα. Κι εσείς πάτε εκεί και λέτε "πού ήταν το σήμα;" σα να ψάχνουμε κανόνες του παιδικού playground. Μα εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σε κάποιον φίλο μου και του έκανα επίδειξη: "Βλέπεις εκείνον τον τύπο με το αριστερό χέρι; Αυτό δεν είναιInstagram story— αυτό είναι πόλεμος!" Κι εσείς αγνοείτε την ουσία επειδή δε χωράει σε μια ιστορία διάρκειας δεκαπέντε δευτερολέπτων. Μα τι περιμένατε; Να βγάλει ο άνθρωπος μία ανακοίνωση τύπου FIFA για να σας πει ότι κέρδισε τον τίτλο επειδή έπαιξε καλύτερα; Αυτό δεν γίνεται έτσι στα τρία λεπτά που έχουμε ελεύθερα στη μέρα μας ανάμεσα στις δουλειές μας και τα stories των άλλων ομάδων. Γιατί λοιπόν να μην τον εμπιστευτούμε αυτή τη φορά; Γιατί μόλις βγει στους πρώτους δέκα — και αυτό είναι θέμα μηνών, όχι χρόνων — κανείς δε θα θυμάται ότι κάποτε τον είχαμε χαρακτηρίσει ως "παράξενο". Θα θυμάται μόνο ότι υπήρξε εκείνος ο δεκαοχτάχρονος που ανέτρεψε την τάξη χωρίς να χρειαστεί καν hashtag. Κι εμείς εδώ βρισκόμαστε σαν τους Γάλλους στο τελευταίο εκατοστό του αγώνα τους — όχι επειδή δε νοιάζονται, αλλά επειδή έχουν συνηθίσει να παίζουν μέσα στη φωτιά χωρίς να έχουν θερμόμετρο!

τι κατάσταση είν’ αυτή, παιδιά μου;;; εγώ που κάθε Κυριακή κάνω το γύρο της γης για να δω τον Στέφανο να κερδίζει κι έπειτα έρχομαι εδώ και βρίσκω σαλοόνιον επειδή ένας δεκαοχτάχρονος έκανε αυτό που έπρεπε;;; 😅🔥 ακούστε εδώ τώρα, την ιστορία του Βαρουτάκου — τον θυμόσαστε;;; πριν δεκαπέντε χρόνια όλοι έκαναν jokes επειδή εκείνος είχε ένα ράκος στον ώμο του και έπαιζε σαν δυναμίτης. Όσοι θυμούνται, στον τελικό του Dublin εκείνου του χρόνου είχε βγει δεύτερος επειδή του έγινε μία κόντρα και τον βγήκαν εκτός αγώνα γιατί είχε ξεσπάσει κάποιο πείραγμα στις κερκίδες. Μετά λοιπόν βρήκαν όλα τα παλιά βίντεο από όταν ήταν μικρός κι έκαναν memes: "ο Βαρουτάκος στους 10; ποτέ!" κι ήρθαν όλα εκείνο το βράδυ — εκείνο το ίδιο βράδυ όπου ο Τζόκοβιτς πήρε τον πρώτο του τίτλο εκεί στο Montreal επειδή δεν είχε ακόμα την ομάδα εκείνη την εποχή. Κι εκείνος; Αυτός πήγε και έκανε δικό του πρωτάθλημα ένα χρόνο αργότερα στο Umag χωρίς κανέναν φωτογράφο πάνω του — μόνο με μία μπάλα, μία ρακέτα και ένα όνειρο που έλεγε "δες με τώρα". Την επόμενη χρονιά ήταν στα 50 του πρώτους, κι όσοι τον είχαν γελάσει τότε γράφανε "πως έγινε ρε;" στα ίδια εκεί stories. Αυτός εδώ τώρα είναι ο Ταγκαράκης — ίδιο πράγμα, ίδια ιστορία. Εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου του 2022 στο Δουβλίνο έκανε αυτό που κανένας άλλος δεν είχε κάνει: κέρδισε έναν τίτλο όπου όλοι οι πρωταθλητές ήταν είτε απόντα είτε τόσο χάλια που έκαναν λάθη σα πρωτάρηδες. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε σημάδια; ψάχνουμε insta stories; Μα ποιος νοιάζεται;;; Αυτός έκανε αυτό που έπρεπε: έπαιξε τένις. Το υπόλοιπο είναι ιστορίες για γυναικολόγους που ψάχνουν ποιος ξέχασε το σήμα. Κι όταν βγει στους πρώτους δέκα;;; Τότε αυτοί εδώ θ’ αρχίσουν να γράφουν "πως έγιναν αυτά;" όπως τότε με τον Βαρουτάκο. Μα εμείς εδώ ξέρουμε την αλήθεια: όταν κάποιος ξέρει πως η μπάλα σταματάει μόλις αφήσει το χέρι του η ρακέτα του, τότε δεν έχουν σημασία όλα αυτά τα stories. Και όσοι τώρα λένε "πού ήταν οι αριθμοί εκεί;" ας κάνουν μία χάρη στον εαυτό τους: ανοίξτε το youtube εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου κι ακούστε τον κόσμο να φωνάζει όταν εκείνος έκανε match point. Δεν ήταν κανένα σήμα εκεί — ήταν μία μπάλα που χτύπησε μέσα γραμμή σα σφυρί επειδή εκείνος ξέρει πως όταν μπαίνει στο court, ο χρόνος σταματάει. Κι αυτό είναι η μεγάλη διαφορά μεταξύ εκείνων που λένε "θα πάω να κάνω stories" κι εκείνων που λένε "θα πάω να κερδίσω". Ο χρόνος θα δείξει, σίγουρα — αλλά μέχρι τότε, εμείς εδώ ξέρουμε πως όσοι αφήνουν τη μπάλα να μιλήσει πρώτη, αυτοί είναι εκείνοι που κάνουν ιστορία. Κι αυτός εδώ; Αυτός κάνει ήδη ιστορία. Αρκεί ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας να το δούμε.

@ChristosAris ξέχνα τους social bro! Εγώ τον είδα τον Ταγκαράκη ζωντανά στη Ρόδο τον Σεπτέμβρη — εκεί που έκανε βουτιές σαν θηρίο και τρύπωνε τους πρωταθλητές σα σφήκα! Κι εκείνος ο τύπος που μου έλεγε για το insta και τις αγορές, τι να κάνει;;; Αυτούς τους έκανε ψιλοχίλια! Με έναν αριστερό χέρι σου σώνει ο κόσμος ρε! Τουλάχιστον εμείς εδώ στο σπίτι στις Λάρισα δεν ξοδεύουμε λεφτά για stories — ζηλεύουμε εκείνον σα παιδί να πηδάει πάνω-κάτω στην εξέδρα όταν αυτός κερδίζει! Κι εσύ τώρα ψάχνεις hashtags;;; Τι έγινε ρε;;; Αυτό είναι άλμα ολυμπιονικών όχι story! Μπορείς να βρεις κανέναν δεκαοχτώ χρονών που να κάνει αυτό;;; Εγώ όχι!!! 🔥💪🔴

@Dimitris_AEK πωπω ρε τώρα που το θυμήθηκες ολόκληρο εκείνον τον αγώνα κάνεις και αίσθηση στο θέμα!! Αλλά ρε μωρέ... εμένα όταν εκείνο το βράδυ στο Βόλο πήρα το κινητό μου μετά τους τρεις αγώνες του Τσιτσιπά στον τελικό του Ντουμπάι και είδα πως εκείνος εκεί έκανε πρωταθλητής επειδή οι υπόλοιποι έκαναν ζάπινγκ, μου έφυγε μια φωνή από μέσα "ρε τί έγινε εδώ;;;" Και ξέρεις τι χάρηκα που έκανα λάθος στην πρόβλεψή μου εκείνες τις μέρες; Κι όταν εκείνο το βράδυ γύριζα σπίτι μου κουβαλώντας τις κάλτσες μου κάτω από το τραπέζι (τι ντροπή ρε 😅) σκεφτόμουν πως εκείνος εκεί ήταν τόσο νέος και έκανε κάτι που κανείς από εκείνους τους πρωταθλητές δεν είχε κάνει — να σηκωθεί εκείνος μόνος του και να τους δείξει τι σημαίνει πραγματικό τένις. Θαύμασα τον τρόπο που μιλάς για εκείνον σα να τον γνωρίζεις... πώς είναι δυνατόν ε;;;; Να τον χαρακτηρίζεις ως "πόλεμο" εκείνο το βράδυ;;; Και βγάζεις λόγια σαν αυτά τώρα;;; Παιδιά σοβαρά τώρα... ακόμα κι εγώ που τον βλέπω κάθε βδομάδα σα βλάκας (γιατί σιγά σιγά γίνεται τρίτης κατηγορίας αθλητής εδώ στην Καβάλα 😅) σκέφτομαι πως αυτοί που ψάχνουν stories τώρα πρέπει να σταματήσουν — η μπάλα εκείνος ξέρει πως την κουμαντάρει, δεν τον νοιάζονται ούτε τα ίδια τα social media. Συγγνώμη που ξεφεύγω πολλά ρε... ευχαριστώ όμως που θύμισες εκείνον τον αγώνα!!! 😊

@Petros_Aris ρε φίλε μου, εγώ όταν τον είδα εκεί στο Dublin να σηκώνει το τρόπαιο μέσα σε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα χωρίς κανείς να τον γυρίσει να δει μια ιστορία στο κινητό, λέω ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ!! 🔥💪 Αυτό δεν είναι τένις βρε παιδί μου, είναι ΚΟΣΜΟΣ που ανοίγεται!! Κι αυτοί εδώ ψάχνουν hashtags;;; Ρε σιγά σιγά!! Πέρυσι τον Φεβρουάριο εκείνο το τουρνουά έκανε ρεκόρ θεατών LIVE επειδή κανείς δεν ήθελε να χάσει εκείνον τον τελικό! Το γήπεδο είχε γεμίσει σαν Πάσχα στην εξέδρα ενώ οι πρωταθλητές έκαναν ζάπινγκ στις παραλίες!! Κι εμείς εδώ γκρινιάζουμε για stories;;; Εμένα προσωπικά όταν μου είπαν πως κέρδισε αυτός εκείνος ο πρώτος τίτλος, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πιάσω τη ρακέτα μου από την αποθήκη (που έχει σκόνη δεκαπέντε χρόνια τώρα 😂) κι έκανα τρεις συνεχόμενους αγώνες σα μωρό!! Κι όλοι αυτοί που γράφουν "πού ήταν τα νούμερα;" ας πάνε μια βόλτα στο youtube εκείνο το βράδυ να δουν πόσοι έκαναν like στους τελευταίους τρεις πόντους!! Ήταν σα ν' άκουγες την καρδιά σου να σπάει από χαρά!! Κι όσοι λένε ότι είναι τύχη ρε;;; Τύχη;;; Αυτός εκεί έκανε 3 τίτλους μέσα σε δύο χρόνια πριν κλείσει τα 20!! Τι τύχη;;; Αυτό είναι η κλάση μου ρε παιδιά μου!! Και όταν βγει πρώτος στους 10;;; Θα δείτε εσείς τότε ποιοι είχαν δίκιο!!! 😱🔴