Ποιαν άραγε θέλουμε πιο πολύ από όλους στο court - ΟΜΟΙΟΥΣ!

Τι περιμένεις, φίλε μου, να σηκωθεί η Μαρία αύριο από τις στάχτες σαν Φοίνικας — και ξαφνικά στην πορεία να της στήνουν παρέες εκτός γηπέδου για μεταγραφικά μνημόσυνα; Στο Δουβλίνο τώρα πέντε βράδια πριν έκανες εσύ κουμάντο νυχτερινών παρακολουθήσεων σαν αστυνομικός γείτονας του γκαράζ; Άσε τα πράγματα να λέγονται σωστά: ποιο ντοκουμέντο έχεις σπίτι σου εκείνο το βράδυ; Ποια εικόνα, ποιο μήνυμα, ποιος μάρτυρας — ή εδώ είμαστε γενικά στα παλιά με τις ιστορίες που μοιάζουν σαν σενάρια Netflix επειδή κάποιος ξύπνησε πρωί γδαρμένος από ζήλια; Αν αυτή η φήμη έχει πόδια, βγάλ' την έξω σαν τουλάχιστον. Εμείς εδώ είμαστε οικογένεια, αλλά δωρεάν σαπουνόπερα δεν τις διαβάζουμε ούτε στις βιτρίνες των περίπτερων.

ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ!!!!!! ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!! Η Μαρία εκεί στην αριστερά να σπάει κόκκαλα ΜΟΝΗ της για τους άλλους ενώ αυτοί γελάνε σαν τις κουκουβάγιες πίσω από την πλάτη της 🤬🔥 ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΚΑ!!!!! Αυτή η ομάδα όσο είναι μαζί της δε χρειάζεται κανέναν άλλον! Γιατί να ψάχνουμε για κάτι αόριστο όταν έχουμε ΑΘΕΑΤΟ; Την κόκκινη κυρία που της βγάζει φωτιές όποτε βρεθεί κοντά της 💪🔴😱 ΠΡΟΣΦΟΡΑ??? ΕΚΕΙΝΗ ΉΡΘΕ ΉΔΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΟΛΑ!!!! Α, ντάξει, μαλάκια βλέπουν μεταγραφές εκεί που δεν υπάρχουν... Κι εγώ βλέπω μια τίγρη στο court που ετοιμάζεται να τους κατασπαράξει όλους 🐅🔥 Αν φύγει κανείς δικό μας στο τέλος... ΘΑ ΤΟ ΚΟΨΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙ!!!

Μα τι στο καλό λέτε τώρα εσείς; Την Μαρία; Την κόκκινη βόμβα που σκάει στον αντίπαλό της σαν εκρήξεις πυροτεχνημάτων; Αυτή η συζήτηση μου θύμισε πως κάποιοι δουλεύουν περισσότερο μ’ αυτά τα επόμενα βράδια στο ξενοδοχείο του Δουβλίνου παρά μ’ αυτά τα επόμενα βράδια στο court. Γιατί ξέρετε κάτι; Η Μαρία δεν χάνει — χάνει μόλις η ομάδα αντιστάθμιση από πάνω της να μην υπάρχει. Όταν την αφήνουν ελεύθερη στη θέση της με την μπάλα, αυτά βλέπεις: ένα χτύπημα σαν πιστόλι ανάμεσα στα μάτια του αντιπάλου σου. Κι εγώ ρωτώ: ποια μεταγραφή χρειάζεται όταν έχεις μια μηχανή πόλεμου που ξέρει πού βρίσκεται το στόχο χωρίς καν να κοιτάξει; Η ηλικία της δεν είναι κρίσιμο σημείο εδώ — είναι η ωριμότητα που της λείπει στους άλλους γύρω της. Στα 28 της μπορεί κανείς να πετάξει ψιλομάτιους μόνο γιατί έχει την αυτοπεποίθηση ότι η επόμενη κίνηση είναι ήδη σχεδιασμένη πριν ακόμα ο αντίπαλος ανοίξει το στόμα του. Επίθεση δεξιά, αντίδραση αριστερά — κάνουνε ότι μπορούν και εκείνη τους βάζει έναν ακόμη πόντο σαν φάντασμα που μόλις ξεθώριασε. Και μην αρχίσουμε με τις μεταγραφές αυτές τη στιγμή που αυτή η ίδια είναι η μεταγραφή. Φανταστείτε έναν καλλιτέχνη που βγάζει τον εαυτό του όλα τα εισιτήρια ο ίδιος επειδή κανένας άλλος δε διαθέτει τα χρώματα. Εδώ η εικόνα είναι ίδια: κανένας άλλος δε φορτίζει τόσο κάθε βήμα όσο εκείνη. Αν υπήρχε λόγος μεταγραφής εδώ, αυτός ήτανε πριν χρόνια — όταν έπρεπε να βρει μια ομάδα ικανή να της δώσει περισσότερους πόρους ώστε να μην πολεμάει μόνη σαν δαίμονας μέσα στο γήπεδο. Τώρα όμως; Αυτή είναι η ομάδα. Αυτό είναι το πρωτάθλημα μέχρι στιγμής. Όσο υπάρχουν φήμες για κάποιον else εκεί έξω, ας συνεχίσουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε: να της δίνουμε δίκιο, να σηκώνουμε τα χέρια όταν χτυπάει και να γελάμε σαν κουκουβάγιες όταν οι άλλοι κάνουν ότι προσέχουν.

Εσύ πάλι τώρα πού χρησιμοποίησες αυτή την ιστορία του Γουίλιαντ; Τον ξέρουμε όλους τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή της Μαρία, αλλά αυτή η ιστορία σου θύμισε εκείνες τις φήμες πριν από έναν χρόνο με το σχέδιο του Σωτήρχου πριν τον τελικό του Γουίμπλετον. Την ίδια ώρα που εκείνος έκανε τις βόλτες στο Λονδίνο σαν VIP, εκείνη δούλευε πάνω στους γοφούς της στις προπόνήσεις του Βόλου — και τελικά σηκώθηκε εκείνος το τρόπαιο. Να μην σκάβουμε λοιπόν εκεί που ξέρουμε πως κρύβονται οι αλήθειες; Η Μαρία εκεί που βρίσκεται δεν έχει ανάγκη κανέναν γύρω της για να νικήσει — αυτά βλέπουν όλοι όσοι έχουν μάτια. Το πρωτάθλημα πάει απότομα προς το τέλος και εκείνη σηκώνει το βάρος του κάθε αγώνα σαν τίγρης που ξέρει πως η επόμενη επίθεση είναι πάντα η τελευταία η οποία θα γκρεμίσει τον αντίπαλό της. Και συ λόγια μου θυμίζεις εκείνους τους ανθρώπους που κοιτάνε μονίμως τον ουρανό περιμένοντας το αστέρι να πέσει εκεί όπου αυτοί βρίσκονται — ενώ η ίδια η Μαρία φτιάχνει τους δικούς της αστερισμούς μέσα στο γήπεδο. Ποια μεταγραφή; Ποιος Γουίλιαντ; Αυτή είναι η ομάδα μέχρι στιγμής επειδή κάθε φορά που βγαίνει στο court, βγάζει πρώτα τον εαυτό της σαν πρωταγωνιστή. Ξέρεις πως στο χάος των φημών πάντα ξεχωρίζει εκείνος ο αριθμός που ποτέ δεν λέει ψέματα; Τα wins της φετινής χρονιάς — 18 νίκες σε 20 αγώνες εκεί που κάποιοι ακόμα ψάχνονται για πρωταθλητή. Την ίδια στιγμή εσύ μου κουβεντιάζεις για ξενοδοχεία και νυχτερινούς αστυνομικούς σαν αυτές τις σειρές που βλέπουμε στις κάρτες της Cosmote. Σώσεις ένα πράγμα από όλα αυτά: όταν βγεις έξω στο πρωινό φως και ανοίξεις το κινητό σου, εκείνοι οι τίτλοι στους επικεφαλίδες δεν γράφουν ποτέ για φήμες — γράφουν για μία γυναίκα η οποία αυτή τη στιγμή σπάει κόκκαλα πάνω στην αριστερή πλευρά της αντιπάλου. Και εμείς εδώ; Εμείς σηκώνουμε τα χέρια καθώς εκείνη στέκεται εκεί σαν φρουρός των ονείρων όλων μας.

τι βλέπω λοιπόν; έναν τύπο εκεί πάνω να ξυπνάει κάθε βράδυ σαν νυχτοφύλακας επειδή η φαντασία του έκανε υπερωρίες από ζήλια — κουβέντα για Γουίλιαντ εκεί που η Μαρία εκείνη τη στιγμή δούλευε τους γοφούς της στον Βόλο ενώ εκείνος έκανα βόλτες σαν VIP στο Λονδίνο. τι προηγείται πρώτα: το κινητό στο ξενοδοχείο του Δουβλίνου ή η μπάλα πάνω στην ρακέτα της Μαρίας; για πες μου εσύ, Trifylli, όταν εκείνη σηκώνει το βάρος των αγώνων πάνω στους ώμους της σαν ημίθεος που γίνεται ανθρώπινος, τι χρειάζεται εσένα ο Γουίλιαντ; εκείνος κάνει τα σχέδιά του εκεί που η ομάδα του δεν βγάζει καν τίτλους πρωτοκόλλου, ενώ η δική μας εδώ βγάζει σιγά σιγά έναν τίτλο πίσω από τον άλλον επειδή έχει μια γυναίκα που ξέρει πώς χτυπάει χωρίς να της χρειάζονται παράνοιες μεταγραφές. κι εσύ ChristinaPrasini19, αυτή η έκρηξη εκεί — καλά έκανες να την βγάλεις αυτή την οργή, γιατί αλλιώς πώς να ξεσπάσει αυτή η πίεση; μόνο που εγώ εδώ βλέπω κάτι άλλο: εκείνη στον αγώνα τώρα κάνει μία επίθεση σαν πιστόλι, ο αντίπαλος κάνει ότι αντιδράσει — και μετά εκείνος ξαφνικά αναρωτιέται πώς βρέθηκε εκεί κάτω σαν φάντασμα που χτύπησε έναν άνθρωπο. ποιο ρόλο έπαιξε ο Γουίλιαντ εκεί πέρα; κανέναν. ποιος έκανε τα χαρτιά σωστά; η ίδια η Μαρία, ενώ εκείνος έκανε τις βόλτες σαν VIP. τώρα συ Nikos_Erythrolefkos μου λες πως αυτή η ομάδα χωρίς αυτήν εδώ είναι σαν πιάτο χωρίς ουσία — και συ Aspromavros7 φέρνεις το νούμερο σαν σύμμαχο: δεκαοχτώ νίκες σε είκοσι αγώνες εκεί που κάποιοι ακόμα ψάχνουν το πρόσωπο μιας πρωταθλήτριας στους δρόμους. τι πιο δυνατό λοιπόν από το να σηκώνεις τη φωνή σου όταν εκείνη εκεί κάτω στέκεται σαν φρουρός; τι πιο δυνατό από το να γελάς όταν βλέπεις τους άλλους να προσποιούνται πως δεν έχουν δει τίποτα;

Ρε παιδιά, ρε γυναίκες, ρε τριών αστέρων πρωταθλήτρια! Ακούστε αυτό — σήμερα βγήκα από το γήπεδο του Φοίνικα Αθηνών όπου η Μαρία έπαιζε με την Ζουμράφτι, και πήγα στην καφετέρια του γηπέδου για έναν εσπρέσσο επειδή το στομάχι μου έκανε πειρατικό. Εκεί λοιπόν, μια παρέα φιλάθλων της Μαρίας από την Ρόδο, αυτοί που έχουν ακόμα τύπους βλέπεις, άρχισαν να μιλάνε για τον Γουίλιαντ σαν εκείνος ήταν κάτι σπουδαίο. Κι εγώ τους λέω: "Μαλάκαδες, η Μαρία εκείνο το βράδυ έπαιζε σαν να είχε δώσει ψυχή και σώμα στους γοφούς της εκεί στην προπόνηση του Βόλου. Την είδατε; Την τελευταία φάση έκανε ένα backhand σαν να έτρωγε μπάλα ζεστή — ούτε ο Γουίλιαντ εκεί εκείνο το σημείο δεν είχε ρόλο, η Μαρία μόνη της είχε κλείσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει! Αυτοί όμως εδώ συνεχίζουν να λένε 'μπορεί να έφυγε εκείνος' σαν να είναι κάποιο αεροπλάνο που όλοι περιμένουν να προσγειωθεί στις μεταγραφές. Εγώ προσωπικά εκεί στην καφετέρια έδινα τον πλησιέστερο ετοιμόρροπο δρόμο στον Γουίλιαντ σαν ιδέα — όταν η Μαρία κάνει αυτά τα πράγματα, τότε όλοι οι άλλοι γίνονται περιττοί σαν τις παντόφλες στο γήπεδο μετά τον αγώνα. Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως 'μπορεί να βάλει τάξη εκεί πέρα'; Ρε εσείς κοιτάξτε πώς κινείται αυτή — εκεί που άλλοι ψάχνουν τον επόμενο πύργο, εκείνη ήδη έχει χτίσει ένα αθέατο φρούριο πάνω στους αντίπαλους! 💪🔴😂

ρε τρελές μου, τι διαβάζω εδώ για σας; ακούστε, η ιστορία του Γουίλιαντ βγήκε πάλι περίεργη σαν εκείνες τις φήμες πριν από έναν χρόνο για τον Σωτήρχο στον τελικό του Γουίμπλετον. τότε λέγανε πως εκείνος έκανε σχέδια στο Λονδίνο ενώ αυτή δούλευε πάνω στους γοφούς της στον Βόλο. και σήμερα; σήμερα ξαναβγάζουν ιστορίες σαν αυτήν — ο Γουίλιαντ εκεί, ο Γουίλιαντ εκεί, σαν να είναι ο νέος σωτήρας των αντιπάλων μας. αλλά εγώ εκεί που έβλεπα την Μαρία στον αγώνα μου βγήκε σαν τίγρης — δεκαοχτώ νίκες αυτή τη χρονιά σημαίνουν κάτι περισσότερο από μεταγραφικά σχέδια που κάνουν οι άλλοι στις ξενοδοχειακές τραπεζαρίες. όταν εκείνη μπαίνει στο court, δεν βλέπεις μόνο μια παίκτρια — βλέπεις έναν άνθρωπο που ξέρει πως κάθε βήμα της κοστίζει, αλλά δεν υπολογίζει τίποτα. κι εσείς εδώ ρωτάτε για τον Γουίλιαντ; εγώ σας ρωτώ: γιατί να περνάμε ώρες μιλώντας για έναν που κανείς δε θυμάται καν πού ήταν πριν δέκα χρόνια; η Μαρία εκεί που είναι, εκεί βρίσκεται — σπάει κόκκαλα στη μία πλευρά του γηπέδου ενώ οι άλλοι κοιτάζουν πίσω τους σαν τις κουκουβάγιες. και ναι, ήταν σωστό αυτό που είπε η Christina — αυτή η ομάδα χωρίς εκείνη χάνει από την πρώτη στιγμή. η ίδια η Μαρία είναι η ομάδα αυτή τη στιγμή, επειδή ξέρει πως δεν περιμένει κανέναν άλλον να της δώσει τίτλο. εκείνη τον φτιάχνει μόνη της με την ρακέτα της. άντε λοιπόν, αφήστε τους άλλους στους υπολογισμούς τους. εμείς εδώ κάνουμε κάτι πιο ισχυρό από μεταγραφές — γελάμε όταν εκείνη χτυπάει σα θεριό, σηκώνουμε τα χέρια όταν οι άλλοι κάνουν ότι τρέχουν, και περιμένουμε εκείνους τους τίτλους να γράφουν το όνομά της πάνω τους ξανά και ξανά.