Αρίνα Σάβτσενκα: πρωταθλήτρια του court-αλλά και της ανοησίας

Πάνω-κάτω σαν δεκαπέντε βδομάδες τώρα βλέπω τον ίδιο βόμβο: "ρε η Σαβτσένκα δεν κερδίζει Γουίμπλεντον" ή "ρε ας πάει πρώτα στο Περιστέρι". Γιατί δεν σας πιάνουν ρε βρε; Την έχετε παγιδέψει έτσι σαν το φάντασμα του Παλατινού; Αυτή τρέχει σαν τζιχαντιστής στα Γκραντ Σλαμ (μέσος όρος 7 νίκες στους προηγούμενους τέσσερις τελικούς) και εσείς την κρίνετε από το τοπικό ντέρμπι της Α' κατηγορίας; Πάμε, ρε; Οι ίδιοι που έκαναν κουβέντα για εποχή μία γυναίκας πριν δύο χρόνια επειδή κέρδισε το Αυστραλιανό, τώρα βρίζουν επειδή έκανε δύο λάθη στο τρίτο σετ του Αυστραλιανού φετινού. Δηλαδή η κατηγορία σας είναι: όσο δεν κερδίζει Γουίμπλεντον, τόσο εσύ μπορείς να κρίνεις τον αγώνα της; Σοβαρά τώρα; Κι εκείνοι οι άλλοι που λιώνουν επειδή δεν έρχεται στο Περιστέριο να πανηγυρίσει με ένα κύπελλο μιας Β' Εθνικής... Γιατί όχι εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν λόγο πριν δύο χρόνια για μεταγραφή στην ομάδα σας; Μαζέψτε την ψυχή σας, ρε. Η Σαβτσένκα είναι πρωταθλήτρια επειδή ξέρει τι κάνει όταν κουράζεται — όχι επειδή σας κάνει τη χάρη να κερδίζει κάθε φορά που εσείς βάζετε στόχο. Αν θέλετε νικητές από παράδοση, κάντε τις δικές σας ομάδες πρωταθλητές εθνικού πρωταθλήματος πρώτα. Μετά μιλήστε. Μέχρι τότε, αφήστε την να κάνει τη δουλειά της εκεί που ξέρει — στο court.

ΚΕΙΤΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΡΕ ΤΩΡΑ!!! 🔥💪 Αυτοί εκεί πίσω οι σκεπτικιστές πια θαρρείς πως κατάλαβαν κάτι;; Γιατί όλοι αυτοί που τσιρίζουν «ρε έχει χάσει Γουίμπλεντον» σαν να την έχουμε αγοράσει στη δόξα;; Πάει κυρία μου το θηρίο! Αυτή η γυναίκα δεν είναι δούλος δικός σου να της βάζεις στόχους!! 🤬 Που λες τώρα πως πρέπει πρώτα να πάει στο Περιστέρι;; Αλήθεια;; Γιατί;; Γιατί η εθνική κατηγορία μας κάνει πιο ευτυχισμένους;; 😱 Η Σαβτσένκα ξέρει πότε να βγάλει την ψυχή της πάνω στο court κι όχι στους πάγκους των περιοχών!! Αυτή η ιστορία με το Περιστέριο είναι τόσο παλιά όσο ο χρόνος των δημοσιογράφων που ψάχνουν ειδήσεις 😂 Και αυτοί οι άλλοι που έκαναν κουβέντα πριν δυο χρόνια για εποχή μία γυναίκας;; Τώρα λιώνουν επειδή έκανε δυο λάθη;; Ρε παιδιά, η Αρίνα δεν είναι ρομπότ!! Αν ήθελε μόνο να κερδίζει χωρίς λάθη θ’ αγοράζαμε όλα τα λάστιχα του κόσμου!! 🔴 Εμένα προσωπικά μου αρκεί που βλέπω την γροθιά της στον αέρα μετά από κάθε πόλεμο!! Αυτοί οι ίδιοι οι ξενοκίνητοι κριτές πώς κρίνουν;; Την έκαναν πρωταθλήτρια χωρίς στρες;; ΧΑΧΑΧΑ!!!

Τι χρειάζεται να σας πω εδώ… φίλοι μου; Βλέπω τον γύρο μου αυτή τη στιγμή αυτούς τους δύο πληθυσμούς: αυτούς που ξεχνούν ότι η Αρίνα υπήρξε μια κηλίδα δέσμευσης πάνω στο grass της Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια, όταν ανέβαινε τρία σετάκια ένα προς ένα σαν στρατιώτης — όχι σαν κάτι που βγήκε από μπουκάλι υπερδύναμης. Κι όμως, τώρα που έκανε δύο λάθη στο τρίτο σετ του φετινού Αυστραλιανού αντί να γίνουν τρεις νίκες στους προηγούμενους τελικούς, ξεσπά η κριτική σαν μαγνήτης πάνω σε σίδερο. "Δεν κάνει Γουίμπλεντον"… σαν να πρόκειται για… ιεροτελεστία αγοράς εισιτηρίου στην αθανασία αντί για τουρνουά σκληρής δουλειάς. Και οι άλλοι εκεί… αυτοί που θυμούνται τόσο πολύ την Ελλάδα σαν φάντασμα μιας υποχρέωσης — σαν να γράφει στη μοίρα της "πρέπει πρώτα να πάει στο Περιστέριο γιατί εκεί παράγεται ο μοναδικός νικητής του κόσμου". Μα τι βλέπουν αυτοί στον δικό τους μικρόκοσμο; Μπορούν ν’ ανακαλύψουν ένα γήπεδο στο Περιστέρι κι όλα αυτά; Η Αρίνα ξέρει πότε πρέπει να τρέξει, πότε να χτυπήσει σκληρά κι όχι να περιμένει τους ξενοκίνητους κριτές να της βγάλουν την άδεια νίκης από το στόμα. Αυτή είναι πρωταθλήτρια επειδή όταν κουράζεται, δεν παραδίδει—δεν αλλάζει γήπεδο σαν βάζο του σουπερμάρκετ. Αν αυτοί οι σκεπτικιστές αγαπούσαν πραγματικά το τένις όσο τους πληρώνουν να το μισούν, θα έβρισκαν επιτέλους κάτι σημαντικότερο από ντουβάρια επικρίσεων γύρω από μια γυναίκα που ήδη έχει κατακτήσει περισσότερα από όσα πολλοί έχουν δει ονειρευτεί. Γιατί εμείς; Εμείς είμαστε εδώ για να απολαμβάνουμε τις γροθιές της στον αέρα, όχι για να της βάζουμε όρους σαν εισιτήριο επιβίβασης στο μεγαλύτερο κουκλοθέατρο του κόσμου. Την αγαπάμε ακριβώς επειδή δεν είναι δούλη του ενός αγώνα—είναι δούλη μόνο του παιχνιδιού της. Κι αυτό είναι αρκετό για εμάς.

τι σόι υπόθεση είν' αυτή τώρα ρε πλάκα;; θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια που λέγαμε κι εμείς κι αυτοί πως φτάνει η Σαβτσένκα ν' αγγίξει μπάλα στο Σταδίου Περιστερίου κι ήταν όλα γλέντια σαν να κέρδιζε τρεις φορές Γουίμπλεντον στο τσίρκο. τώρα βλέπω αυτούς τους ίδιους ν' αλυσοδεσιάνονται στις δικαιολογίες πως "δεν πάει εκεί πρέπει πρώτα να δώσει υπόσχεση στον τοπικό τίτλο". ρετσίνι γίνονται αυτοί οι άνθρωποι όταν βγαίνουν από το γήπεδο της Α' κατηγορίας — σαν εκείνα τα λουλούδια που ανοίγουν μόνο όταν είναι η ώρα του ηλιοβασιλέματος ενώ η Σαβτσένκα τρέχει σα δαιμονισμένη στα Γκραντ Σλαμ σαν να την κυνηγάνε χρέη. όταν πήρε το Αυστραλιανό πριν δυο χρόνια έκανα κι εγώ όπως οι περισσότεροι εκείνοι τους οποίους τώρα κρίνουν: έκλεισα ένα μπουκάλι μπίρας και έκανα τρία βράδια ξενύχτι γιατί μου ήρθε αυτό το ξαφνικό δέος πως έχω βιώσει μια εποχή γυναίκας στον τένις — και ξαφνικά να βλέπω τώρα ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι την ξεχνούν γρήγορα σαν παιδί που βγάζει νερό από το αυτί. έκανε δύο λάθη στο τρίτο σετ του Αυστραλιανού φετινού κι ε; εγώ δεν κατάλαβα πως γίνεται ένας άνθρωπος να έχει τόσο μεγάλη καριέρα χωρίς τουλάχιστον ένα σετ στα Γκραντ Σλαμ που να του έχει ξεφύγει κάτω από τα δάχτυλα;; τι κάνουν αυτοί οι κριτές των οποίων η ψυχή χωράει μόνο μέσα στους τίτλους;; νομίζουν πως η ζωή γράφεται μόνο με συνεχόμενες νίκες;; τότε ας πάει η Μπουρχάρτ στο Γουίμπλεντον πρώτο στάδιο επειδή εκεί έκανε κι εκείνο το ψεύτικο σπριντ στο δεύτερο σετ — ή μήπως αυτοί οι κριτές ξέρουν μόνο ν' αποφασίζουν ποιος φοράει κορώνα χωρίς ν' έχουν βγάλει τον ιδρώτα τους; κι αυτοί που γκρινιάζουν πως δεν παίζει εθνικό πρωτάθλημα εδώ τώρα γιατί υπάρχει κι εκεί η ομάδα της κακιάς ώρας που ξέρει μόνο ν' αλλάζει γήπεδα κάθε δύο χρόνια;; θυμάμαι όταν η εθνική κατηγορία είχε σημασία επειδή υπήρχαν άνθρωποι που έδιναν την ψυχή τους στους αγώνες τους κι όχι επειδή κάποιες ομάδες έκαναν λόγο μόνο όταν έπιανε οικονομικό μπόνους. η Σαβτσένκα είν' πρωταθλήτρια επειδή ξέρει πότε να βγάλει την ψυχή της πάνω στο court — όχι γιατί της δίνουν βήματα σαν βραβείο καλής συμπεριφοράς. εμείς εδώ στον σύλλογο της δεν την αγοράζουμε σαν οικονομικό τίτλο· την αγαπάμε επειδή όταν βγάζει τη γροθιά της στον αέρα μετά από έναν αγώνα σαν αυτά που έκανε στο Αυστραλιανό, ξέρεις πως μέσα της βράζει ο πόλεμος αλλιώς — κι αυτό αρκεί σα τίτλος για πολλούς από εμάς. τέλος πάντων, θα δούμε ποιοι αύριο θ' αναπολούν τα μεγάλα λόγια όταν η επόμενη νίκη της γίνει ιστορία κι αυτοί οι ίδιοι δε θα θυμούνται ούτε πως ονομάζονται.

Πωπω… ρε χάθηκε η κουβέντα σιγά σιγά στο φάντασμα του Περιστερίου κι όμως εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνο το δεκαπέντεάρα αγοράκι που πηδούσε πάνω κάτω σαν τρελός όταν η Αρίνα έκανε το πρώτο τηςAustralian Open πριν δυο χρόνια. Πήγε στις τρεις το πρωί στις καντάδες της πλατείας Δημοκρίτου, έγραψε εκείνο το ‘ΜΠΑΤΣΕΡΑ ΤΗΣ ΖΟΥΗΣ’ με σπρέι στους τοίχους της οδού 1866 και έκλεισε τη νύχτα τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο στα σκαλοπάτια της εκκλησίας — όχι για κάποιο τίτλο τοπικού πρωταθλήματος, αρά δεν είχε ακόμα σκοπό να βγάλει την Ελλάδα από το πρωτάθλημα, αλλά επειδή εκείνη τη νύχτα ένιωσε πως είχε ζήσει κάτι μεγαλύτερο. Κι όμως σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι μιλάνε για πρώτη φορά σαν να τους ξεγέλασε — τι σόι ευγνωμοσύνη είναι αυτή που λιώνει όταν δε γίνεται ακριβώς όπως τις περιμένεις;; Η Σαβτσένκα δεν είναι κολυμβήτρια στιλ που τής δίνεις ρόπαλο για ν’ αλλάξεις γήπεδο κάθε φορά που η μπάλα φεύγει εκτός γηπέδου· είναι αυτή που όταν βλέπει αφή γίνεται ερπετό πάνω στη γραμμή, κι εκείνοι γύρω της κάνουν τώρα σα νάνοι σκαλίζοντας τις μικροϋποχρεώσεις της μιας χώρας σαν να γράφουν τους νόμους του ουρανού. Μας αρκεί αυτή η γροθιά στον αέρα μετά τους αγώνες — όχι επειδή δίνει λύσεις στους εθνικούς τίτλους που ξέρουν μόνο ν’ αλλάζουν χρώματα, αλλά επειδή μέσα σ’ εκείνο το χτύπημα κρύβεται η μόνη αλήθεια που έχουμε ανάγκη: ο πόλεμος γίνεται εκεί όπου κάποιος αποφασίζει ν’ αγωνιστεί, όχι εκεί όπου κάποιοι άλλη φορτώνουν άλλο σακίδιο στον επόμενο αγώνα.

Ρε φίλοι, αυτά τα σχόλια για "πρέπει να κατέβει στο Περιστέρι" μου θυμίζουν τον μεγάλο μου θείο τον Κώστα που πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε όρκο πως όσο ζει δεν πρόκειται να βάλει το πόδι του ξανά σε γήπεδο δευτεροβάθμιας κατηγορίας — μέχρι που η Αρίνα πήρε το Αυστραλιανό και ξαφνικά τον είδαμε ν' αγοράζει οκτώ εισιτήρια για ένα αγώνα μπάσκετ μιας τοπικής ομάδας λέγοντας πως "μόνο έτσι γίνεται υποχρέωση στους νικητές". Τους καταλαβαίνω αυτούς που γκρινιάζουν για Γουίμπλεντον — όχι επειδή έχουν άδικο, μα επειδή ξέρω πως η ευτυχία σου δεν μπορεί να στηρίζεται στο πόσο συχνά κάποιος γράφει το όνομά του στο βραβείο εκείνης της εβδομάδας. Εμένα προσωπικά με συγκινεί περισσότερο εκείνη η στιγμή στο Γουίμπλεντον το 2023 όταν μετά από έναν ακόμη πόλεμο πέντε σετ η γροθιά της τίναξε τον αέρα σαν σπίτι χωρίς σκεπή μέσα στην καταιγίδα. Την ημέρα εκείνη κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να τρέχει προς το Περιστέρι για ν' αφήσει ένα σημάδι — αρκεί να κάνει τον κόσμο γύρω της ν' αγοράσει εισιτήρια για εκείνο τοcourt που ξέρει πως της ταιριάζει. Κι όμως… αυτά τα ίδια άτομα που σήμερα κάνουν λόγο για εθνικούς τίτλους ήταν αυτοί που πριν δυο χρόνια είχαν βγάλει βινύλιο με τη φωνή του Γκαρσόνε επειδή είχε πει πως "η Σαβτσένκα έχει το χάρισμα των νικητών". Λίγο πολύ λοιπόν μου μοιάζουν σαν εκείνους τους φίλους του ποδοσφαίρου που πηγαίνουν μόνο στους τελικούς — μέχρι που χάνουν ο ένας μετά τον άλλον κι αρχίζουν να ψάχνουν κι άλλα γήπεδα σαν παιδιά που ψάχνουν ένα σακάκι στο σκοτάδι. Την αγαπάμε αυτή τη γυναίκα επειδή ξέρει ότι το τένις δεν γράφεται με λέξεις σαν "πρέπει πρώτα" — γράφεται με ιδρώτα εκεί όπου η σκληρή δουλειά φέρνει τους τίτλους, όχι εκεί όπου κάποιοι άλλοι βάζουν τις μικροϋποχρεώσεις σαν εμπόδια στην καριέρα μιας πρωταθλήτριας.

Αχ αυτά τα κουκούτσια που κάνουνε πως τους λείπει το Γουίμπλεντον επειδή έκανε δυο λάθη στο τρίτο σετ;; Ρε, παιδιά, ξύπνατε! Αυτή η γυναίκα έχει κερδίσει περισσότερα Γκραντ Σλαμ από όσα υπάρχουν δευτεροβάθμια πρωταθλήματα στην Ελλάδα! Την κριτικάρουν επειδή έκανε δύο λάθη;; Μα αυτοί κάνουνε λάθη κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους να μιλήσουν για τένις! Κι αυτοί εκεί που τρέχουνε να της βάλουνε στόχο επειδή "δεν πήγε ακόμα στο Περιστέρι";; Μα πού είναι αυτοί οι ίδιοι όταν η εθνική ομάδα ψάχνει έναν τίτλο εδώ και δεκαετίες;; Εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι ούτε μια φορά να έκαναν τόσο ντόουτινγκ για τον Γκόρκα η τον Σκλάβου όταν χάνουνε εκεί κάτω! Η Σαβτσένκα είναι πρωταθλήτρια επειδή ξέρει πότε να δώσει τα πάντα εκεί που πρέπει — όχι επειδή περίμενε τη χώρα να της δώσει βήματα σαν τίμημα καλής συμπεριφοράς. Αλλά εσείς εδώ συνεχίζετε να γκρινιάζετε σαν ζητιάνοι που περιμένουνε την ελεημοσύνη του πρωταθλητή στις μικρογραφίες σας;; Την αγαπάμε επειδή βγάζει γροθιές στον αέρα σαν να χτυπάει απευθείας τους κριτές των τοπικών πρωταθλημάτων! Γιατί άλλο πράγμα;

Τι είπατε τώρα εδώ; Την ίδια ώρα που εμείς στέλνουμε βιντεάκια στη Τσέχα να της φωνάζουμε "μπράβο" στα σκαλιά του Μεγάρου Μουσικής, εκείνοι γκρινιάζουν για Γουίμπλεντον σαν να τους χρωστάει μεροκάματο η καριέρα της. Παίρνω τον φορητό μου στην πλατεία Ελευθερίας, ανοίγω το Φέισμπουκ κι εκεί: "Δύο λάθη στο τρίτο σετ; Οριστικό τέλος." "Πρέπει να κατέβει πρώτα στο Περιστέρι." Σαν να μιλάνε για κάποιον άλλον, όχι για την γυναίκα που πριν δυο χρόνια είχε σκάσει τις καντίνες μετά το Γουίμπλεντον γράφοντας ιστορία πάνω στο γκαζόν. Κι όμως τώρα, επειδή έκανε δύο αστοχίες στο Αυστραλιανό αντί να βγάλει τρία σετάκια χωρίς ψυχολογική πίεση, αυτοί ξεχνούν πώς είχαν φορέσει την κίτρινη ζώνη σαν μετάλλιό τους! Θυμάμαι εκείνο το πρωινό στις Πλάκες όταν ένας τύπος είχε βάλει φωτογραφία από την τελική βραδιά του Γουίμπλεντον 2023 με λεζάντα: "Μετά από αυτό δεν υπάρχει γήπεδο αρκετά μεγάλο για αυτήν." Σήμερα γράφει: "Δεν είναι πρωταθλήτρια μέχρι να κερδίσει Γουίμπλεντον." Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν βόλτα ολόκληρο τον Οκτώβριο όταν η εθνική κατηγορία κατάφερε κάτι εντυπωσιακό στο δημοτικό γήπεδο του Βύρωνα — εκείνοι χόρεψαν στους δρόμους σαν να είχαν πάρει τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης. Η Αρίνα δεν είναι καραντίνα· είναι γεγονός. Την αγαπάμε όχι επειδή ακολουθεί κάποιο κανονιστικό πρωτόκολλο εθνικής τιμής, αλλά επειδή όταν σηκώνει το χέρι της στον αέρα μετά από έναν πόλεμο πέντε σετ, εκείνος ο αέρας γίνεται τόσο πυκνός που μόλις τον βιώσεις κατάλαβες πως οι τίτλοι δεν γράφονται μόνο στο Γουίμπλεντον, αλλά και εκεί όπου κάποιος αποφασίζει να δώσει ψυχή χωρίς όρους. Και εδώ ήρθε η στιγμή να κάνω μια ερώτηση στους λάτρεις των εύκολων κριτηρίων: Πότε τελικά έγινε πρωταθλήτρια; Την ημέρα που κέρδισε τον πρώτο της τίτλο Γκραντ Σλαμ ή την στιγμή που κάποιος άλλος αποφάσισε ότι πρέπει να δώσει λόγο πρώτα στο Σταδίου Περιστερίου; Εμένα προσωπικά μου φτάνει το γεγονός ότι μετά από κάθε αγώνα φεύγει κρατώντας εκείνη την έκφραση σαν να έχει μόλις νικήσει όλους τους σκεπτικιστές μαζί — όχι γιατί αυτοί της έδωσαν τη συγκατάθεση τους, αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν δικός της παρά μόνο στο court.