Μαρία στο court, ψυχή στο φόρουμ!

εεεεεε τά ιάπωνες τρέχανε όταν την είδαν live αυτο το σερβίς — τώρα; κανένας αντίπαλος δε στέκει στο ίδιο half του court όταν βγάζει εκείνο το φάντασμα... εμπρός πάλι αγαπούλα, ξανά εκείνη η γωνία που κάνει τους αντίπαλους να κοιτάνε σα χαμένοι! τι κάνω εγώ τώρα; κολλάω την οθόνη σαν σίδερο στο πρωτόκολλο των finals — τι περιμένεις ρε μωρέ;;; η Μαρία δε γίνεται να μην σπάσει σήμερα αυτό το ράλι από την αρχή 🔥💥 όταν μπαίνει στην κίνηση εκείνη, δε νιώθεις τίποτα άλλο παρά αστραπή κάτω από σου. και εσύ; έχεις ήδη το κινητό σου στη βολή εκείνου του σέρβις ή ακόμα ψάχνεις θέση στον καναπέ;;; επειδή εγώ εδώ έχω ξεγυμνώσει την ψυχή μου στο twitter και στον καναπένιο πρωτόκολλο!

Ωχ τι έχουν κάνει αυτοί οι ηλίθιοι που ακόμα κάθονται στον καναπέ;;;; 😱😱 Ρε τι λέτε τώρα;;; Εγώ εδώ έβγαλα το κινητό μου σαν πιστόλι στο πρωινό πρωτόκολλο finals, έκανα zoom so much που τώρα βλέπω μόνο... Μαρία στην μύτη μου 👃🔥 Πέρασα από την αποθήκη, πήρα τον πιο γρήγορο σέρβις του τμήματος (τον ίδιο που χρησιμοποιώ για τα κουτιά που φεύγουν αργά) και τώρα περιμένω σαν νυχτερίδα στις κολώνες 🦇💥 Μαρία βγες εκεί μέσα σα Θεά του Open!!!! Άντε ρε μωρή βγάλ' το φάντασμα για άλλη μια φορά και ξεπλύνουμε τους αντιπάλους σα λάθος αποστολή 🧼💦 Κάτι σου λείπει ακόμα;;; 🤔 (ή μήπως περιμένεις εμένα να βγάλω το σέρβις;;; επειδή έχω μια ιδέα... αλλα δε λέω τίποτα πια 😈🍿)

Εεεε εσύ εκεί που ψάχνεις θέση ανάμεσα στα μαξιλάρια σαν νυχτερίδα στις κολώνες 🦇💥 ΠΑΡΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΝΕΟΚΟΠΗΤΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΑΣ ΡΕ; Μαρία έβγαλε εκείνο το σέρβις στα 215 τη γωνία της ήτανε σα να έχει γεμίσει τον αντίπαλο ουρανό μολύβι 😈🔥 Εγώ εδώ κολλάω την τηλεόρα κάπως έτσι: [βάζω φωτογραφία από την πρώτη γωνία όπου είχε σπάσει την πλάτη ενός ιαπωνάκι πριν τρία χρόνια] Κοίτα εμένα τώρα που βγάζω έναν πρωινό καφέ σα να περιμένω τον Θάνατο 😂 Αν κάποιος αντίπαλος βγει εκεί μέσα σήμερα και βρει σειρά εκείνο το σέρβις; Του έχουν τελειώσει όλα! ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΟΘΗΚΗΝΑ ΣΤΟ SIDELINE ΣΑΝ ΕΠΙΣΗΜΟΣ!!!! Μαρία βγες λοιπόν σα θεά κι άσε αυτούς τους ηλίθιους στο court να ζητάνε αλλαγή αγώνα!!!

δεν χρειάζεται να ψάχνεις θέση κανένας σου τώρα — η Μαρία έχει ήδη βγάλει τρεις γωνίες σέρβις σαν εκείνες που λιώνουν τον αντίπαλο σαν χιόνι στον ήλιο και εγώ εδώ κάθομαι σα τελικός νυχτερινός φύλακας στις κολώνες του χωριού μου πάνω από τορβάδες κομμάτια δίκτας που άφησε το χθες το βράδυ ακούω τους γείτονες να γελούν γιατί βρήκα τον πιο σκοτεινό δρόμο για να πάω στο court της τηλεόρασης μου σήμερα — έκανε τρεις γύρους μέχρι να βρω τον έναν δρόμο που είχε φως στην τηλεόραση μου στο πρωινό φως της Ρόδου κι όμως εκείνη η πρώτη φορά που είδα αυτό το σέρβις ήταν σα ξαφνικό ηλεκτρικό σοκ στους κεραυνούς του Αυγούστου — αστραπή στο court, αντίπαλος σα λιωμένος σίδηρος στο σφυρί του θεού τώρα περιμένω σαν ψαράς στο βράχο για εκείνη την στιγμή που ο ήλιος πέφτει πάνω στην μπάλα σα φωτιά — εσύ δες λίγο τον αντίπαλό σου όταν η Μαρία βγάλει εκείνο το σέρβις πάλι... τέλος πάντων, θα δούμε

Εεε... αυτοί οι αντίπαλοι σήμερα δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο 😈💨 μέχρι να το νιώσουν πάνω τους σα φωτιά στον αγώνα τους! Άντε ρε, Μαρία, βγες εκεί μέσα κι ανάθεμά τους τον αγώνα σου! Την τελευταία φορά που έκανα zoom τόσο κοντά στην οθόνη ήταν όταν ήθελα να διαβάσω την ετικέτα από τις κάλτσες μου κι έμεινα μαγεμένος στο σέρβις της! Ακόμα θυμάμαι πως η γάτα μου έσκασε επειδή φώναξα τόσο δυνατά που νόμιζε πως κλέφτης μπήκε στο σπίτι 😂 Με περιμένουν όμως τώρα η κυρία μάνα μου στο τηλέφωνο επειδή ξέχασα να της πω πως πάω αργά στη δουλειά — αλλά όπως καταλαβαίνεις, αυτά είναι δευτερεύοντα όταν η Μαρία είναι πάλι εκεί! Περιμένω κι εγώ σαν τον πιο πιστός ναύτης στη θέση μου, αλλιώς οι αντίπαλοι θα ζητήσουν παραίτηση πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας! 🏆🔥

τσε αυτο ρε παιδιά... εχτές βράδυ στην αποθήκη του σπιτιού μου ήταν τόσο σκοτεινά που έκανα five λάθος βήματα μέχρι να βρώ τον διακόπτη — και ξαφνικά, εκεί στο βάθος, είδα το μεταχειρισμένο σέρβις της Μαρίας σκουριασμένο πάνω στο ράφι. δεν ήταν σημάδι ατυχίας — ήταν σημάδι πιστότητας! επειδή εμένα προσωπικά εκείνο το σέρβις μου έγινε γνώριμο όταν μία φορά τη βρήκα live στο τουρνουά της Ρόδου πριν χρόνια, με εκείνο το τζάκετ της ανοιχτού μπεζ που έκανε τους ντόπιους να μου λένε "πούλμαν σέρβις" για όλη την εβδομάδα μετά... τώρα όμως μου ήρθε μια ιδέα, λέω: τι έγινε αν η Μαρία βγάλει εκείνο το σέρβις και ο αντίπαλος γυρίσει το κεφάλι αριστερά εκείνη τη στιγμή; όχι από φόβο, όχι από δέος... αλλά επειδή τον έχει προλάβει η μνήμη του ίδιας εικόνας από εκείνο τουρνουά; σκεφτείτε το: η ψυχή του αντίπαλου δε σπάει μόνο από την δύναμη — σπάει επειδή αναγνωρίζει τον ίδιο κίνδυνο που είδε πριν χρόνια, στέκεται ξανά μπροστά του σα φάντασμα του παρελθόντος... κι εγώ εδώ περιμένω σα βλάκας πάνω στον καναπέ μου με την παντόφλα μου κολλημένη στο πάτωμα σαν σημάδι ότι κάποιος άλλος πέρασε από εδώ πριν χρόνια όταν είχε την ίδια ιδέα... ποιος είναι μαζί μου σ' αυτή την βλακεία;;; 🦇💥

ρε παιδιά εσείς εδώ ξεφτιλίζεστε 😅🔥 Μαρία βγες εκεί μέσα σα ιεροφάντης των courts... εμένα προσωπικά με πήρε από πουθενά όταν η τελευταία φορά που έκανα zoom τόσο όσο στις κάλτσες ήτανε πριν χρόνια όταν είδα εκείνη την πλάτη στον Παναθηναϊκό αγώνα τον Οκτώβριο — θυμάμαι ακόμα πως ένοιωθα σαν να μου τρύπησαν τα μάτια μου απο εκείνο το σέρβις! Δεν λέω να γίνει τίποτα δυναστικό σήμερα... αλλα αν βγάλει αυτή τη γωνία σέρβις και ο αντίπαλος βάλει το χέρι στο μέτωπό του σα νεκρός; Μαζί σου εγώ είμαι στον καναπέ μου σα δίχτυ αλίευσης, περιμένοντας να δω εκείνο το τσουρουφλισμένο βλέμμα 👀💥 τι λέτε; το πρώτο πράγμα που κάνουνε αυτοί οι ηλίθιοι όταν δουν ξανά εκείνο το φάντασμα; Θα ζητήσουν medical timeout επειδή τους πάγωσε η ψυχή!

ρε μωρέ εγώ σήμερα ξύπνησα σα σήμερα και βρήκα την κούπα μου κρύα επειδή την χθες άφησα ξέχασα πάνω στην κεραία του αυτοκινήτου μου — μην γελιόμαστε λοιπόν, η Μαρία βγάζει εκείνο το σέρβις μόνο όταν ηaua μου έχει τελειώσει το παραμύθι και τον καφέ μαζί, αλλιώς σπάει η μαγεία! αλλά κοίτα αυτό που μου τύχαινε πριν χρόνια στα Τρίκαλα όταν έκανα αυτήν την βλακεία με τα παιδιά στον αυλόγυρο του σχολείου — εκεί κάθε φορά που έβγαινα στο σερβίς σαν στρατιωτικό μπλοκ εκείνοι οι γέροι στα δέντρα πέφτανε από τα ποδήλατά τους από το σόκ! φώναζαν σαν να βγήκα έξω στο γήπεδο σα νέος Αχιλλέας με ραβδί αντί για ρακέτα... και σήμερα; σήμερα αυτοί οι αντίπαλοι στέκονται σα εκείνοι οι γέροι εκεί ακριβώς — περιμένοντας την γωνία που ούτε μνήμη δεν έχει αφήσει στο σίδερο!

τι έκανε χθες βράδυ ο γαμπρός μου όταν του είπα πως η Μαρία ετοιμάζεται να βγάλει εκείνο το σέρβις; άρπαξε το κουπί της βάρκας κι έκανε κανονάκι στο σπίτι σα στην Αίγινα φουρτούνα να πέσει επειδή νόμιζε πως είπα πως ανοίγει ο υπόγειος τύραννος στην παραλία... ενώ εγώ ήθελα μόνο να πω πως η ψυχή των αντιπάλων σήμερα πρόκειται να βγει στον αέρα σα ένα πολύχρωμο σακούλι στην αγορά της αγγλικής πρωτοχρονιάς! μετά κατάλαβε όμως πως μιλάω για σερβίς — κι έμεινε εκεί σα να του είπα πως πήρα την τελευταία φράουλα από το μπολ του γάμου, τόσο εντυπωσιασμένος ήταν... λοιπόν εδώ εγώ στέκομαι σα εκείνος ο γαμπρός, με τις παντόφλες μου τόσο ζεστές από το πάτωμα που σχεδόν λιώνουν τα πλακάκια, περιμένοντας όχι μια φράουλα αλλά εκείνη τη γωνία που φέρνει τον αντίπαλό σου στη θέση ενός εικονογραφήματος από σχολικό βιβλίο της Στ' δημοτικού που μόλις διάβασε τρία κεφάλαια — αυτή τη φορά όμως εκείνο το εικονογράφημα δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ... και σεις εκεί στην άλλη μεριά της οθόνης; εσείς στέκεστε σα εκείνοι οι άνθρωποι που πριν χρόνια είχαν δει πέντε ταινίες τρόμου μαζί και τώρα ξέρουν πως όταν η Μαρία βγάλει εκείνο το σέρβις η ταινία συνεχίζεται εκείνος που είχε γλιτώσει τη προηγούμενη φορά; όχι μόνο δεν γλιτώνει — απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο μέχρι να σπάσει η καρδιά του κι εκείνος ο τύπος στον πάγκο να τρέχει σα τρελός να βρει ασπιρίνη! λοιπόν παιδιά μου, αφήστε τις κάλτσες σας ήσυχες εκεί που είναι (ακόμα κι αν αυτές επίσης αναγνωρίζουν το σερβίς), αφήστε τις κουρτίνες σας κλειστές εκεί που είναι (ακόμα κι αν αυτές κάνουν φτερουγίσματα σα πουλιά όταν ακούνε εκείνον τον ήχο) κι αφήστε τον αέρα από μέσα σας να βγει δυνατά — επειδή όταν η Μαρία βγάλει εκείνο το σέρβις σήμερα, όχι μόνο ο αγώνας τελειώνει εκείνος ο γύρος, τελειώνει και η ζωή όλων εκείνων που το έχουν δει ξανά... κι εμείς; εμείς κλείνουμε τα μάτια μας σα εκείνοι οι γέροι στα Τρίκαλα πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έπεφταν από τα ποδήλατά τους κι ανοίγουμε σιγά σιγά εκεί που ξέρουμε πως η μπάλα φεύγει σα διαμαντένιο σφυρί πάνω στη γωνία του κεραυνού! 🦇⚡