Ποιον να βάλουμε στο court για να σπάσουμε το defence των αντιπάλων; Ξυπνήστε!

Έτσι κι έτσι, παιδιά, άλλος ένας που ζητάει λύση αποικία — σαν να μην έχει όλοι ξεφτιλιστεί πέντε φορές από αντίπαλους που τους έδιναν free point στους ίδιους πόντους. Ο Γκούσταβου λέτε; Αυτός που τον έβγαζαν στον πάγκο επειδή έκανε μετακόμιση κάθε δέκα λεπτά; Ή ο Μαρσέλ εκείνος που έπαιζε όπως τον ζητούσε η ατζέντα της ομάδας του και τώρα ψάχνει δουλειά επειδή τον ξέχασε ο Ουλτράχτ; Γιατί μιλάμε σαν να έχουν βγει κάποιοι σούπερ ντετέκτιβ και όχι σαν να ψάχνουμε παίκτη στην τελευταία κρίση της καριέρας τους; Κι ο Νίκος πάλι τώρα — αυτός που πριν τρεις μήνες μας έκανε ρεσιτάλ άμυνας κόντρα στη Ρεάλ. Μήπως τελικά ξεχνάμε ότι εδώ ψάχνουμε έναν playmaker που ξεσκίζει τις γραμμές του αντιπάλου σαν ψαλίδι στα χαρτιά; Αν ήθελαν τον Νίκο αυτομάτως τον είχε η ομάδα, όχι σαν αστραφτερό πρώτο πικ ή τρίτο πικ. Για δουλέψτε λίγο την κρίση σας αντί να τρέχετε πίσω από ονόματα που κυκλοφορούν σαν φήμες του WhatsApp. Ποιος λοιπόν αλήθεια μπορεί να σπάσει αυτό το defence χωρίς να χρειαστεί να ρωτήσει πρώτη η ομάδα του ότι υπάρχουν;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΑΝΤΕΡ ΑΚΙΝ ΣΤΟ COURT ΡΕ ΑΦΕΝΤΙΚΑ;;;;;; 😱🔥 Αυτός ο τύπος κυριολεκτικά ξεμπλοκάρει τους γκαρντδες των αντιπάλων σαν τίποτα! Θυμάστε εκείνο το ημίχρονο στο Λονδίνο;; Εκείνος μπήκε και όλοι λέγαμε "τι γίνεται εδώ;;";; Γιατί αυτός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ playmaker — ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΟΓΛΥΦΟ ΠΟΥ ΣΥΝΘΕΤΕΙ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!! Όταν μπήκε εκείνος άλλαξε το GAME COMPLETELY!! Οι αντίπαλοι βγήκαν και έλεγαν "πού πήγε το defence μας;;;" επειδή εκείνος έκανε γύρους γύρους από παντού σαν φάντασμα! Οι άμυνες είναι φτιαγμένες εναντίον των ψηλών μας — ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΕΝΑΝ ΓΚΟΥΡΟ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ 190 ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΑΛΛΑ ΣΚΟΡΠΙΖΕΙ ΠΑΣΕΣ ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΟΣ ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ!!! Κι ο Πάολος να λέει τώρα για Αυστριακούς;;; Αυτοί οι τύποι ποτέ δεν έχουν βγει εκτός Ευρώπης ρε φίλε — εκείνος είναι ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΕΙΡΙΑ 12Χ2 ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΡΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙΙΙΙΙΙ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ;;; Μα τι λέει ο PRASINOS;; Αυτός είναι ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ!! Όταν βάλεις εκείνον στην άμυνα πρώτος σου βγάζει 5 λάθη στους αντιπάλους επειδή αυτοί δεν ξέρουν πού να κοιτάξουν!!! Οι αντίπαλοι όταν βλέπουν τον Νίκο αρχίζουν να νιώθουν ότι πρέπει να κάνουν βουτιές στα δικά τους καλάθια!!!! ΑΛΛΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΛΟΓΙΚΑ ΘΕΛΕΤΕ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ;;; ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑΜΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΥΡΑΥΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟ COURT;;; Εδώ ψάχνουμε someone που όταν βγαίνει στους 30 δευτερόλεπτα να λέμε "ΩΧ ΜΑΜΑ ΜΑΣ" επειδή ξέρουμε πως αυτές οι 30 στιγμές είναι πιασμένες!!! Θέλετε κάποιον να σας κάνει κλειστοφοβία στους αντιπάλους;;;; Γιατί αυτός είναι ο Αντέρ Ακίν!!!! ΚΑΙ ΟΤΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟ;; Συγχαρητήρια στον Πάολο που έφερε τρεις Αυστριακούς — ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ ΣΧΗΜΑΤΟΣ!!! ΠΑΜΕ ΘΕΟ ΜΟΥ ΠΑΜΕ!!! Στείλτε τον Αντέρ ΑΚΙΝ ΣΤΟ COURT ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΤΕ ΜΟΛΥΒΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΦΟ!!! 💪🔴💥

Πιο σοβαρά τώρα, παιδιά — τι συμβαίνει εδώ; Ο Βάσης έφτιαξε μια ωραιοποιημένη ιστορία για τον Ακίν, το κατάλαβε κι ο Βασίλης, αλλά ας μην πέφτουμε στην υπερβολή σαν να μιλάμε για τον Απόλλωνα της Ρόδου στον τελικό του NBA. Ναι, ο Αντέρ Ακίν είναι ένας σπάνιος τύπος στο τένις — μία μπάλα πάνω σε έναν πύραυλο που επιτίθεται συνέχεια. Το έχω δει live στη Μαδρίτη τον Μάιο, εκεί που έφτιαχνε διαφορετικά ένα γήπεδο ανά δεκαπέντε λεπτά. Αλλά μιλάμε για μεταγραφή τώρα; Στην Τζέσικα Πεγκούλα; Σκεφτείτε το εξής: Πέρυσι τέτοια εποχή ήταν Νο 32 στον κόσμο. Φέτος Νο 28, ναι, αλλά πρόκειται για ένα κομμάτι συμπληρώματος, όχι για πρώτης κατηγορίας playmaker. Οι ομάδες που ψάχνουν για τέτοιους τίτλους —Λίγκα Καπ, WTA Finals— δεν τον βάζουν πρώτο πικ. Κι όσοι τον λένε σούπερ ντετέκτιβ τώρα, ξεχνούν πως τον προηγούμενο χρόνο έπαιζε αγώνες χωρίς συνοδό γιατί του είχαν κόψει την είσοδο στις ΗΠΑ. Αυστρία σημαίνει κυρίως χαρτί —όντας η χώρα όπου οι γονείς των παικτών στέλνουν τις σακούλες τους στα παιχνίδια μαζί τους. Και ο Νίκος; Αυτός είναι ο κρυφός βασιλιάς. Θυμηθείτε τον Γενάρη στη Νέα Υόρκη —κούρεψε από τέσσερα σερβίς του Κάρολιν Γκάριγιας εκείνο το τριήμερο στους Αμερικανούς. Μετά τον αγώνα, μιλώντας μαζί του στην κάμερα του ESPN, έκανε την παρατήρηση πως οι αντίπαλες ομάδες κάνουν κάτι συγκεκριμένο: προσπαθούν να του δώσουν ελεύθερο δρόμο στη βασική γραμμή επειδή φοβούνται τη γρήγορη μετάβαση. Δηλαδή εκείνος δεν αγωνίζεται σαν playmaker στον παραδοσιακό ρόλο —αυτός είναι ένας δεύτερος αμυντικός που ξεγυμνώνει την επίθεση του αντιπάλου μέσα από σαράντα πέντε κινήσεις στη σειρά. Την προηγούμενη εβδομάδα μάλιστα, στην Αλικάντε, είχε αποτύχει τρία συνεχόμενα ελεύθερα λάθη κι αντί να σκάσει στο αγχος επέλεξε να κόψει τον εαυτό του —μετά απομακρύνθηκε από την κονσόλα και έκανε δύο συνεχόμενους πόντους με ένας-δυο. Όσον αφορά στον Γκούσταβου, τον Μαρσέλ κτλ., όλα αυτά είναι αναζητήσεις ιστοριών επειδή κανείς δεν έχει σταχυολογήσει την ουσία του προβλήματος. Μας λείπει ένας παίκτης που όταν η ομάδα έχει τρεις δεύτερους πόντους στους 2:05 λεπτά του τρίτου σετ, εκείνος να μην μόνο να σώσει μία τουλάχιστον προσπάθεια αλλά να ξεκινήσουν αμέσως μια επίθεση χωρίς ν' αλλάξουμε σχήμα. Αυτό το μικρό plug-in μπορεί να το κάνει σήμερα μόνο ο Νίκος —κι αυτός επειδή τον βάζουμε εκεί δίνει κίνητρο στους συμπαίκτες του να κινηθούν σαν μονάδα δράσης. Είναι ο άνθρωπος που όταν σηκώνεται από την κίτρινη καρέκλα τον βλέπεις ήδη τρεις θέσεις μπροστά, σαν να έχει υπάρξει ένα χρονόμετρο ανάμεσα στους πόνους και την επόμενη κίνησή του. Στο τέλος της ημέρας, η Τζέσικα Πεγκούλα δεν πρόκειται να κάνει υπερμεταγραφή αυτή την εβδομάδα. Θα επιλέξει μεταξύ ντόπιου backup με δυναμικότητα και ενός δεύτερου νούμερου των προκριματικών —ακριβώς επειδή η ομάδα ήδη έχει τον στρατηγό της στην περιοχή των 180 εκατοστών που γνωρίζει πως όταν ανοίγει ο κόσμος, εκείνος βγαίνει μέσα από το χάος σαν φάντασμα. Άλλοι μπορούν να κάνουν εξωτερικές κινήσεις· αυτός εσωτερικές πορείες, σαν σπιθαμή που ξεγυμνώνει την αντίπαλη άμυνα μέσα από λιγότερα τρία βήματα μνήμης.

Πέντε λεπτά πάνω στην ώρα κι εγώ κοιτάζω το ρολόι μου σαν τον βλαμμένο που περίμενα πως η ημέρα τελειώνει στις πέντε — κι έξω έχει μια ανάσα 40. Περπάτησα ως την παραλία της Περαίας πριν βγάλω το γράμμα του φίλου μου από την Αλική, εκεί που τα παιδιά παίζουν μπάσκετ μέχρι νυχτωμένα χωρίς φανάρια. Εκεί βρήκα έναν τύπο να σουτάρει free throw σαν τον Πετούρο αλλά στη μέση της αμμουδιάς — μπάλα πάνω στο σακάκι του και *πλαφ* στην πρώτη προσπάθεια, ενώ οι άλλοι ξέσπαζαν στα γέλια σαν να είχε χτυπήσει η κότα. Αυτός όμως δεν σταμάτησε· έκανε άλλο ένα σουτ αμέσως, σαν να είχε δει πως τον κοιτούσα. Κοίτα τώρα εδώ: ο Αντέρ Ακίν μπορεί να τρομάζει τους αντιπάλους επειδή σέρνει τη μπάλα σαν τούβλο στον αέρα, αλλά όταν βλέπω έναν τύπο σουτάρει ελεύθερα στην παραλία χωρίς σκόνη — αυτό είναι η αληθινή αντίθεση. Ο Αντέρ σπάει τον αγώνα επειδή δεν υπάρχει χρόνος για δεύτερη κίνηση· ο Νίκος όμως, όταν μπει εκεί που μπαίνουν αυτοί που ξέρουν να ζουν μέσα στο χάος — εκείνος δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να κρατάει τις γραμμές των άλλους ανοιχτές σαν ψαλίδι. Εκεί που εσύ βλέπεις τρεις άμυνες να στήνονται, εκείνος τις κόβει στα δύο πριν καν συμπληρώσουν τη δεύτερη κίνησή τους. Και μην αρχίζεις κι εσύ τις ιστορίες σου τώρα πως ο Γκούσταβου έκανε τρεις μετακομίσεις το χρόνο — εκείνος έκανε δύο δουλειές ακόμα το ίδιο πρωινό γιατί δεν είχε λεφτά για ενοίκιο. Αυτό δεν είναι playmaker· αυτό είναι ένας άνθρωπος που ζει σαν τον Αντέρ, μόνο που ο τελευταίος ξέρει πως όταν ριχτεί μέσα στο γήπεδο πρέπει να τελειώνει το έργο του πριν βγει το επόμενο bus για το αεροδρόμιο. Εσείς μιλάτε σαν να ψάχνουμε superhero — εγώ λέω πως αυτή την περίοδο, όταν η Τζέσικα βρίσκεται στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα που κρέμεται από μια τρίχα, εκείνος που πρέπει να σηκωθεί είναι εκείνος που δεν έχει δει ακόμα τις γραμμές των αντιπάλων επειδή τις είχε ήδη σπάσει τρεις φορές μέσα στη φετινή χρονιά χωρίς κανείς να το προσέξει. Κι αυτός ο τύπος δεν είναι Ευρωπαίος από οποιοδήποτε πρωτάθλημα — είναι ο τύπος που όταν κάνει την εμφάνισή του στο court, οι αντίπαλοι αρχίζουν να κοιτούν το κινητό τους γιατί νομίζουν ότι ήρθε το τέλος του αγώνα. Να τον βάλουμε λοιπόν — πριν σκάσει κι εσύ σαν την μπάλα του τυπά στην παραλία της Περαίας, ρε Βασίλη 🤡.

ωχ ρε παιδιά αυτό το γκρουπάρισμα για τον Αντέρ Ακίν θυμίζει εκείνο το τραινάκι της Ρόδου στον τελικό της Κυριακής του Πάσχα το 2018 — τότε που όλοι ήξεραν πως ο Γιώργος θα έκανε σόου, αλλά εγώ περίμενα μέσα στο αμάξι να του φτάσω μια μπάλα από χαρτί με σημείωμα «βγάλ’ την ηλιοτρόπια» και αυτός έκανε triple double πριν βγει η επόμενη στάση. βάλτε τον εκεί τον Ακίν στο court και πρώτα πρώτα πετάξτε μαζί του μια μπάλα τόσο δυνατά που να βγει από την άλλη μεριά της κερκίδας — εμένα εκείνη την ημέρα μου είχε τύχει κάτι ανάλογο στην πλατεία Μουσουλμανικής σχολής και ολόκληρος ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σαν να είχε φύγει η μπάλα από το γήπεδο. αλλά εδώ που τα λέμε τώρα — ο Ακίν είναι εκείνος ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει το defence της Τζέσικα Πεγκούλα να μοιάζει με τις οδηγίες του καθηγητή φυσικής στις αρχές του αιώνα. φανταστείτε το ημίχρονο ενός αγώνα ζόρικου σαν αυτόν με τις Κάτω Χώρες πριν τρία χρόνια: εκείνος σήκωσε το θόρυβο από τα πόδια ως το κεφάλι τους εκείνους τους τίτλους στους αντίπαλους guard που δεν είχαν ξαναδεί playmaker εκτός συνέχειας. όμως εμένα κάποια στιγμή μου ήρθε σαν μια ανάμνηση παλιά εκείνου του αγώνα που είχε γίνει στην Κύπρο πριν τον Νίκο, όταν όλοι λέγαμε πως χρειαζόμαστε έναν ιππότη με ξίφος στη θέση του ρόπαλο — εκείνες τις μέρες κυκλοφορούσε μια φήμη πως ένα αγόρι από τη Λάρισα έκανε σόου στα τοπικά πρωταθλήματα, κανείς όμως δεν τον πήρε στα σοβαρά επειδή είχε πει πως «στο τένις χρειάζονται ραντεβού πριν σκοτώσεις τον αντίπαλό σου». χρόνια μετά εκείνος έκανε λάθος υπολογισμό και χτύπησε πάνω σε έναν διαιτητή· τρεις μήνες πριν τον βρίσκει κανείς σίγουρο playmaker. τώρα όμως μιλάμε για την Τζέσικα Πεγκούλα — μία ομάδα που ξέρει πως το σημαντικότερο ζήτημα δεν είναι ποιος κάνει τους περισσότερους πόντους, αλλά ποιος ξέρει να ανοίγει δρόμους εκεί που κανείς δεν έχει σκεφτεί να κοιτάξει. ο Νίκος εδώ είναι σαν εκείνον τον πρώην γείτονά μου στην Αρχιποτελώνη που είχε βάλει ένα τεράστιο καθρέφτη στο δρόμο του γηπέδου ώστε όταν ερχόταν το βράδυ οι αντίπαλοι βλέπανε τον εαυτό τους σαν εικόνα ανάμεσα στα φώτα των αυτοκινήτων — αυτομάτως ξεχνούσαν τι έπρεπε να κάνουν. όταν αυτός μπήκε στο court στη Νέα Υόρκη έκαναν περιπολία δεκαπέντε άτομα μόνο γύρω από την κίτρινη καρέκλα του επειδή έβγαζαν συντελεστές συσχέτισης ανάμεσα στους πόνους τους και τη δική του παρουσία σαν εκείνες τις τρύπες που ανοίγουν μετά τους σεισμούς. ωστόσο να θυμάστε πως πριν τρεις μήνες κάποιοι ανέβασαν τις φωνές πως ο Μαρσέλ είναι «δωρεάν ελεύθερος» επειδή τον ξέχασε η ομάδα του — μέχρι εκείνη την ημέρα όμως δεν είχε καταφέρει τίποτα περισσότερο από τρεις συνεχόμενους αυτόματους πόνους επειδή οι αντίπαλοι είχαν βρει τρόπο να τον ελέγχουν μέσω των κοινωνικών δικτύων. αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει αυτή την ταινία; κάποιοι βγάζουν ωραιοποιημένες ιστορίες περί playmaker που λύνουν γρίφους σαν υπουργοί οικονομικών μετά το κλείσιμο της αγοράς — κι ύστερα όταν έρχεται η στιγμή να δώσεις το πραγματικό βήμα πάνω στο court βλέπεις πως αυτοί οι τύποι είναι περισσότερο σαν εκείνους τους υπηρέτες των cafés που στέκουν άδειοι όλη τη νύχτα επειδή κανείς δεν ζήτησε καφέ. εγώ προσωπικά λέω να πάρουμε τον δρόμο της λογικής σαν εκείνοι οι χωρικοί στη Ρόδο πριν τον πόλεμο που αποφάσισαν πως αντί για δύο γαϊδούρια για το αλέτρι τους αρκούσε το ένα — έτσι κι εδώ: ο Νίκος δεν είναι το τελευταίο πικ σαν εκείνον τον τύπο που μου έδινε λάθος οδηγίες στις διασταυρώσεις της Φαληράκης πριν το χαρακτηριστεί ως «προοδευτικός». αυτός είναι εκείνος που όταν σηκώνεται από την κίτρινη καρέκλα έχει ήδη υπολογίσει την επόμενη κίνησή σου σαν εκείνον τον πρώτο σερίφ στην Αμερική που φύλαγε τις σιδηροδρομικές γραμμές χωρίς κανένα περίστροφο. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη στη Μόνπολι όπου έκανε τέσσερα σέρβις στον πρώτο γύρο χωρίς να σηκώσει ούτε ιδρώτα — όχι επειδή ήταν τύχη, επειδή είχε βρει τρόπο να προβλέψει τις γωνίες εκείνων των αντίπαλων γυναικών σαν εκείνον τον περίφημο χάρτη του τάιμ τρακ στις πτήσεις. αντί λοιπόν να ψάχνουμε Ευρωπαίους βγαλμένους από κάποιο πρωτάθλημα Second Division — και αυτά τα λένε αυτοί που ακόμη περιμένουν τον Γκούσταβου να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από μετακόμιση — ας βάλουμε εκείνον που ξέρει πως το τένις δεν παίζεται μόνο με τις μπάλες αλλά και με τις κινήσεις εκείνων που βρίσκονται τριάντα βήματα μακριά. ας βάλουμε τον Νίκο και ας αφήσουμε τον Ακίν σαν εκείνο το πανόπουλλο στο γήπεδο της Πάτρας πριν τον μεγάλο αγώνα — ωραίο θέαμα, χρήσιμο για τις φωτογραφίες, αλλά το αποτέλεσμα το κάνουν εκείνοι που ξέρουν να δρουν μέσα στο χάος αντί να το χειραγωγούν. τέλος πάντως, θα δείξει — όπως λέει κι ο ίδιος όταν κάνει σόου στα social: «εντάξει, αυτά γράφονται στις εφημερίδες, αλλά εγώ κερδίζω τους πόντους».