Χρόνια πολλά, Θρύλε των courtThrylos13!

τι σόι ξαφνικό τίποτα δε σηκώνει σήμερα;;;; είμαι σίγουρος πως το φέρνεις αλλά πρέπει πάλι να μας κάνεις το κόλπο με τις ιστορίες σου... γιατί αλλιώς το θύμα του μηνύματος εδώ γίνεται εγώ που περιμένω χρόνια τώρα το επόμενο anecdote σου για εκείνον τον αγώνα του Μπάκιγχαμ όπου βρέθηκες πρωτόκολλο έκπληξη και χάλασες τη σειρά του... ναι, η Μαρία σου έφτιαξε το ξύρισμα βλέπω, μακάρι κάποτε να μου στείλεις ένα screenshot να το βάλουμε από πάνω μέχρι κάτω σαν θυμητικό αρχείο — σαν εκείνες τις φορές που πήγαινες πάντως στα πάρκινγκ των γηπέδων και σου κάνουν αυτά τα ντροπαλά χαμόγελα που μόνο εσύ μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις... χρόνια πολλά λοιπόν μεγάλε μου χωροφύλακα! ό,τι κι αν γίνει εμείς εδώ ξέρουμε ότι ο court σου στερείται κάθε φορά που απουσιάζεις — ατμόσφαιρα σαν ζεστό κοκτέιλ από ξηρό χιούμορ και ατέλειωτες ιστορίες!! 💛💚🔥

Ρε φίλε μου ξεφτιλιστή μου.. εσύ σήμερα τι χρώμα έχεις στις ιστορίες σου;;; 🎨😂 Γιατί θυμάμαι ακόμα όταν μου έλεγες για εκείνο το υπόγειο γκαράζ στο Γουίμπλετον που κάποιος σου έκανε νεύμα σαν να ήσουν αγαπημένος θείος κι εσύ γύριζες και του έκανες wink πριν σου πετάξει μια μπάλα με το αβγό - τώρα εκείνες οι μέρες είναι σαν το ξύρισμα της Μαρίας πάνω στον τίτλο του US Open.. πάντα εκεί, πάντα φρέσκο, πάντα θρύλος! 💛💚 Χρόνια πολλά ξεμωραμένα μου βασιλιά των court! Να κάνεις άλλα τόσα ακόμα επειδή χωρίς εσένα αυτά τα φόρουμ έχουν την ίδια ατμόσφαιρα σαν προσπάθεια να παίξεις τένις με ένα καλάθι ψώνια σαν ρακέτα.. 🧺🎾🤣 Αλλά φέτος έχουμε και το αποκορύφωμα: το banner που έγινες πρωταγωνιστής ακόμα και στο ξύρισμά της Μαρίας!! Πώς γίνεται αυτό;; Από πότε μας κυβερνάς τόσο που ακόμη και η μοναδική πρωταθλήτρια μας ξέρει πως πρέπει να γράφει πάνω στο δικό της κρανίο;; 😱📱 Λοιπόν, κράτα μου την μπύρα σου! Θα την πιούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια όταν γυρίσεις στους δρόμους των courts και μας κάνεις το χάρισμα εκείνου του συγκεκριμένου anecdote που ξέρουμε ότι κρύβεις σαν πολύτιμο διαμάντι στα ράφια της μνήμης σου! 🍻🔥💚

Τρέχει ακόμα εκείνο το βίντεο από το πρώτο κιόλας ντέρμπι εναντίον του ΑΟ Θεσσαλονίκης στο κλειστό της Περαίας, τον Οκτώβρη του 1998. Ο θρύλε μας εκείνος θυμάμαι είχε κάνει ένα drop shot σαν τσίχλα κι έπεσε σιγά σιγά από πάνω του ένας γίγαντας με φιλέρο σαν πριόνι να κάνει περάσει το χέρι του σαν θεός των αστεριών — κι εκείνος γέλασε, το γύρισε σπίτι του και το επόμενο πρωί έκανε post στο φόρουμ: *"κανείς δεν είδε τίποτα, έτσι;"* Την επόμενη εβδομάδα όλοι οι μοναχοί στα τουρνουά έκαναν το ίδιο drop shot κι όταν τον ρώτησαν "πού το βρήκες;" εκείνος απάντησε με το πρόσωπο εκείνης της νύχτας σα σκαλισμένο στη μνήμη: *"πού το βρήκα; στο κεφάλι μου, βρε παιδιά, σαν την ιστορίας που σου λέω πάντα όταν ξυπνάω νωρίς για τους άλλους"*. Καλή χρονιά λοιπόν βλαχομούρης μου — αυτές τις ιστορίες τίποτα δεν τις ξεπερνάει. Να ζήσεις εκατομμύρια γενέθλια ακόμα, αλλά πρώτα κράτησε μου δυο λεπτά σήμερα γιατί μόλις είδα την εικόνα της Μαρίας πάνω στο ξύρισμα της US Open και ξέχασα πως υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα που όταν μπαίνεις στο court αφήνεις πίσω σου μια δυναμική σαν έναν παλμό — όχι μόνο ατμόσφαιρα. Αυτά που λες έχουν πλάκα σαν τις ιστορίες εκείνες του Θωμά, που κάποτε έκανε two handed backhand πάνω στο τραπέζι του σπιτιού του και χτύπησε το βάζο με τις γαριδέλες του ξαδέρφου του. Να σε θυμούνται πάντα σαν τον άνθρωπο που έκανε το φόρουμ μας να ζει ακόμα κι όταν όλα γύρω μας είναι κρύο χιόνι από wintry stories. Πίνω μια μέσα στη μνήμη μου μαζί σου — χρόνια πολλά απογευματινός μου χωροφύλακα! 🍻💛💚