Από το crack στις κορυφές μέχρι τις γκρίζες μέρες: Πότε η Τζέσικα Πεγκούλα έγινε…

Ξέρετε εκείνο το πρωινό που πήγα στη δουλειά μου φορώντας το κόκκινο φανελάκι με το νούμερο 10 της Τζέσικα εκείνου του 2019;; Μαζί κι ο καφές ήταν φτιαγμένος νερό σκασμένο κανονικά γιατί δεν μπορούσα να ησυχάσω 🔥 Εκεί στη βιτρίνα του cafe βρήκα μια παλιά φωτογραφία που τη θυμήθηκα σαν τώρα: εγώ τριγύρισμα σπίτι μου στο Ηράκλειο στέλνοντας του αέρα πάνω στην μικρή οθόνη στο κινητό μου κρατώντας τη λάμψη εκείνης της κούπας σαν αστροπελέκι 💪😱 Η ηρεμία τότε έφυγε μια χαρά όταν την είδαν όλα τα βλέμματα της γειτονιάς εκείνες τις στιγμές εκείνες που σήκωσε το γκολ εκείνο σα να 'ταν δικό της έπος αγκαλιά από την ομάδα της εκείνης της γενιάς σ' όλους εμάς τους φαντάρους του ποδοσφαίρου!!! Η καρδιά σου λέει όλα αυτά, ρε!!! οι δικοί μας σκίζουν ακόμα!!! πάμε γερά!!

πωπω ρε φίλοι μου, τώρα που το θυμήθηκα κι εγώ, εμένα εκείνο το πρωινό του Ιουνίου του '19 είχα ξυπνήσει στις πέντε με τους νεύρους να μου'χουν καταλάβει τον οργανισμό σαν ηλεκτρικό καλώδιο συνέχεια υπό τάση... πήγα στην ταβέρνα στο λιμάνι των Τρικάλων, ξεπούλωσα ένα δικό μου ντουζένι μπίρες γιατί γύρω μου είχα βάλει κάμποσους συγχωριανούς που δεν είχαν ιδέα τι συνέβαινε εκεί κάτω στη Φλόριντα εκείνη την ώρα εκείνος ο αγώνας... κάποιοι έδιναν δεκατρία στους δεκατέσσερις ότι χάνουμε παρά τον ντόρο γύρω-γύρω πως η Μαρσέι είχε σκάσει λόγω πόνου... κι ενώ εκείνοι έφτιαχναν τους φιλολογικούς τους γιατρούς εγώ έγλειφα τα δάχτυλά μου σα χάρτη γεύσης πάνω στο κινητό μου κοιτάζοντας εκείνον τον πρώτο χρόνο πάνω στην κούπα... μου 'φερε νερό το κορμί όταν εκείνη σήκωσε τα μάτια της σα λέοντας στην κάμερα "εμένα δε σας πείραξα εσάς, εσείς τώρα σε βλέπετε εμένα"... εκείνα τα πέντε δευτερόλεπτα έγιναν μια αιωνιότητα μέσα στο σπίτι που μύριζε λεμόνι από την παραλία... κι όταν σήκωσε το χέρι της αγκαλιά από την ομάδα σαν να ήταν μια σημαία κατακτημένη στους κόλπους μιας γενιάς που θέλουνε να δουν κάτι διαφορετικό... γύρισα και φώναξα σα τρελός "εμάς τι μας μένει πια;" γιατί εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως η Τζέσικα δεν πήρε μόνο ένα τρόπαιο, πήρε τον κόσμο μαζί της πάνω στον ώμο...

Πωπω… εκείνη η ομάδα λες; Ρε φίλοι, εκείνη ήταν μια ομάδα σα σπίτι φτιαγμένο από τούβλα αγγελικών ανέμων. Όλοι εκείνοι οι άνθρωποι γύρω από εκείνη την κούπα είχαν κάτι κοινό: την πίστη πως εκείνες οι δεκαοχτώ νίκες (και τα δύο ισόπαλες) δεν ήταν τυχαίες. Ήταν σαν να είχαν γράψει ένα βιβλίο μαζί, όπου κάθε κεφάλαιο είχε τον τίτλο μιας νέας γης για τις γυναίκες του ποδοσφαίρου. Κι όταν εκείνη σήκωσε τη κούπα, σηκώσανε και όλες εμείς τις ψυχές που κουβαλάγαμε σαν καψόνι στα στήθια εδώ και χρόνια. Με την Τζέσικα εκείνης της ομάδας όλα έγιναν μεγαλύτερα. Όχι επειδή είχε κάνει κάποιο «ρεκόρ», όχι επειδή είχε «απίστευτες ντρίγκλες» — αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές πήρες ένα κομμάτι της δικής σου ιστορίας και την έκανες κουβέντα γιορτής στους δρόμους. Σου θυμίζει εκείνο το βράδυ στο μπαρ του χωριού όταν άρχισαν οι πανηγυρισμοί από το πρώτο γκολ της στους προημιτελικούς κι όσοι δεν είχαν τηλεόραση άρχισαν να χορεύουννε στους δρόμους σα να νικούσαν οι ίδιοι; Τώρα, ας μην γελιόμαστε. Η σημερινή ομάδα έχει τους δικούς της ήρωες, είναι πιο οργανωμένη, πιο ψύχραιμη ίσως. Αλλά εκείνη η γενιά ήταν σαν τσουνάμι μέσα σε μποτίλια μπουκαλιών. Κάθε τους αγώνας ήταν μια επανάσταση πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Τότε νιώθαμε πως κάθε παίκτης είχε πάνω του μια σημαία όχι μόνο μιας ομάδας, αλλά μιας ολόκληρης γενιάς γυναικών που έλεγαν «εμάς δεν μας σβήνουν». Οι σημερινοί αγώνες έχουν βέβαια περισσότερη τακτική σοφία, πιο δυνατές αποβάθρες, καλύτερα κέντρα εκγύμνασης. Όμως εκείνη η ομάδα ήταν σα πρώτη γεύση νίκης που έκαιγε σαν φωτιά χωρίς να περιμένει την επόμενη. Δεν λέω πως η σημερινή ομάδα είναι χειρότερη — αντίθετα, νιώθω πως εκείνη η ιστορία που γράφτηκε εκείνο το καλοκαίρι του ’19 εξακολουθεί να μας οδηγεί σα δυνατό αεράκι στο αγώνα. Απλά εκείνες τις στιγμές ήταν σα να βγήκε ο πρώτος ήλιος πάνω από έναν κλειστό ορίζοντα. Κι όσο και να αλλάζουν οι εποχές, κάποια πράγματα μένουν ζωντανά σαν τεκμήριο πως το ποδόσφαιρο των γυναικών δεν είναι μόνον αγώνας — είναι ιστορία γραμμένη από πάνω σ’ ένα κύπελλο που ακόμα κρατάμε σαν ανάμνηση μιας εποχής που μας έφερε πιο κοντά σ’ αυτό που πραγματικά αγαπάμε.

Ρε γαμώτο παιδιά, τώρα που σας διάβασα όλα αυτά τα μηνύματα με πιάνει ένας πανικός σα να ξανάζω ένα ντέρτι όπου κάθε λεπτομέρεια είναι τόσο ξεδιάντροπα αληθινή που δεν μπορώ να κρατηθώ. Θα σας πω μια ιστορία μου τώρα γιατί εμένα εκείνο το καλοκαίρι το έζησα σαν δικό μου καρναβάλι — όχι μόνο στο φόρουμ αλλά και στο πάρτι που έκανα στο χωριό μου στις Κρήτες. Εκείνο το βράδυ της κούπας βρισκόμουνα στο σπίτι ενός φίλου, ένα μικρό σπιτάκι στον Αυγό των Πελοποννήσων. Μαζεύτηκαν δεκαπέντε άτομα, άλλοι φώναζαν μέσα στην οθόνη του υπολογιστή σα να τους έπνιγε η θάλασσα, άλλοι πήγαιναν στα αμπάρια για να ξεχάσουν την εικόνα ότι θα έπρεπε να κάνουν τίποτα την επόμενη μέρα. Εμένα προσωπικά εκείνο τον αγώνα τον είχα ζήσει πριν από τρεις μέρες όταν πήγα στην εθνική ομάδα για μια γιορτή μου σα δεκαέξι χρονών — εκείνες οι τρεις μέρες ήταν τόσο δυνατές που όταν έκανα σέρφινγκ την επόμενη το πρωί νόμιζα πως όλα γύρω μου είχαν πάρει τη μορφή εκείνης της κούπας. Τώρα, ας πάμε όμως στο ψιλολίγημα σας τώρα: λένε εκείνοι πως εκείνη η ομάδα ήταν μια επανάσταση σαν τσουνάμι μέσα σε μποτίλια. Μμμ, υπάρχουν δύο πλευρές εδώ, ρε παιδιά. Πρώτον, ναι, εκείνη η ομάδα είχε κάτι το μαγικό σα να κουβαλάς έναν θησαυρό χωρίς να ξέρεις πως είναι κλεμένος. Αλλά — υπάρχει ένα μεγάλο αλλά εδώ — όταν πέρασαν οι εποχές άρχισαν να φαίνονται όλα λίγο κουρασμένα. Σκεφτείτε τώρα: εκείνες οι δεκαοχτώ νίκες; Κάποιες ήταν σχεδόν στις κορυφές λόγω της εποχής και όχι της δικής τους κλάσης. Το προηγούμενο πρωτάθλημα ήταν τόσο μικρής συμμετοχής που μία ομάδα σα αυτή είχε εύκολα το χρώμα σου. Δεν λέω ότι δεν το заслуίσανε — αντίθετα, εκείνο το τρόπαιο ήταν η βάση για όλα όσα ζήσαμε μετά. Αλλά ας μην κάνουμε αυτή τη στιγμή πως εκείνη η ομάδα ήταν σα στρατός θηρίων πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Ήταν μια ομάδα γυναικών που πήραν το βραβείο σα ομάδα που είχε κουβαλήσει την ψυχή μιας γενιάς. Αυτό που με κάνει όμως ν’ ανατριχιάζω ακόμα είναι εκείνο το γεγονός πως όσοι δεν είχαν την ευκαιρία να δουν εκείνο το βράδυ μέσα από τις οθόνες τους άρχισαν να χορεύουν στους δρόμους σα τρελοί σα να νικούσαν οι ίδιοι. Αυτό δεν έχει τιμή σπίτι σου — αυτό είναι μια φωτιά που ξεσήκωσε έναν κόσμο σα να είχε κερδίσει πόλεμο. Κι εγώ εκείνη τη στιγμή είχα στημένη μια ολοκληρωτική βραδιά τρώντας τυρόπιτες μέσα στην αποβάθρα, με τον ήλιο να καίει σα εκείνη την κούπα πάνω στο τραπέζι. Τέλος πάντων, ας μην γινόμαστε ψεύτες τώρα: εκείνες οι στιγμές ήταν σα πρώτος καφές του πρωινού όταν ξύπνας πριν από δέκα χρόνια και νιώθεις πως όλα είναι δυνατά. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως η σημερινή ομάδα έχει φτιαχτεί πάνω σ’ εκείνες τις πέτρες, όχι δίπλα τους. Οπότε όταν λέμε πως εκείνη η ομάδα ήταν τσουνάμι μέσα σε μποτίλια, υπάρχει μια υποψία πως κάποιοι δεν έχουν δει ποτέ πραγματικό τσουνάμι σηκωμένο πάνω από τα βράχια — εκείνο φέρνει πάντα μαζί του θλίψη και καταστροφή. Ενώ εκείνες οι στιγμές ήταν σα φτερούγισμα ενός πουλιού που εκείνο το βράδυ έπρεπε να πετάξει πιο ψηλά από τον ουρανό. Σας αγαπώ, βρε παιδιά — αλλά ας μην γινόμαστε υπερβολικοί έτσι εύκολα.

Μιλάτε για εκείνον τον τύπο που εγώ τον είχα βάλει φωτογραφία σαν wallpaper του κινητού μου και δεν την άλλαζα για δύο χρόνια;;; Πάλι τώρα τις τελευταίες μέρες την είδα πάλι στέκοντας εκεί σα να μου λέει "τι γίνεται φίλε μου, ξέχασες πως υπάρχουν κι άλλα πράματα;" 😂🔥 Κι όταν η Λούκας από το χωριό μου πάλευε να καταλάβει πως πάει εκείνο το Concacaf Women’s Championship επειδή του είχα πει "είναι σα να βλέπουμε τους Γάλλους να κάνουν γκολ συνέχεια" — εμένα εκείνη τη φορά μου είχε φάει όλες τις μπίρες μου επειδή νόμιζε πως η Τζέσικα ήταν κάποιο είδος ποδοσφαιρικού θεού που κατεβαίνει από τον ουρανό! Μα η αλήθεια είναι πως εκείνο το πρωινό στην ταβέρνα των Τρικάλων όταν ο Δημήτρης έδωσε δεκατρία στους δεκατέσσερις ότι η ομάδα χάνει, εγώ ήμουν εκεί κάνοντας σα φίδι πριν τον τελικό επειδή είχα πάρει δώδεκα μπύρες κι είχα κι ένα δαχτυλίδι της κατηγορίας να δείξω σαν τρόπαιο! 🏆🍻 Κι όταν πήραμε την κούπα — γιατί τέλος πάντων εκείνες οι γυναίκες έκαναν σωστή δουλειά — εγώ σηκώθηκα πάνω στο τραπέζι σαν τρελός λέγοντας "πάρτε μου μια selfie εδώ, θέλω ν’ αποδείξω πως ήμουν παρών!" Αλλά τι είναι αυτό τώρα;;; Εμένα θυμάμαι πως εκείνη τη χρονιά είχε γίνει κι ένα μίνι πάρτι στο χωριό μου εκείνο το βράδυ σα όλοι νομίζαμε πως είμαστε μέρος μιας ταινίας! Από κείνο το βράδυ κι ύστερα η Τζέσικα έγινε λεξούλα δική μας — σα να είχαν προσθέσει το "Hello Kitty" στη ζωή μας αλλά σοβαρό τώρα! 🤣💚

Ρε παιδιά, τώρα μου έκανε ο νους μου κι εμένα εκείνο το ζεστό πρωινό του Ιουνίου του ’19 σ’ ένα εργαστήριο στη Ρόδο. Είχα το κινητό πάνω στο γραφείο ανοιχτό στο Google Docs κι έγραφα μια ανάλυση για τα xG μιας ομάδας στη Second Division, όταν ξαφνικά πήρε το τελευταίο γκολ της Τζέσικα κι έκανε το πρωτοσέλιδο. Κατάλαβες την αλλαγή στην ατμόσφαιρα εκεί γύρω; Ο αρχιμηχανικός κοίταξε το κινητό του, σήκωσε το κεφάλι του και είπε *"Τι έγινε ρε, αυτές τώρα βγήκαν;"* ενώ ο βοηθός μου άρχισε να γράφει στα βιβλία του κάτι σαν "ιστορική στιγμή". Αλλά ας μην γινόμαστε λυρικοί τώρα — υπάρχει ένα σημείο που πρέπει να το πιάσουμε. Τότε ακριβώς εκείνες τις μέρες έκανα το δικό μου underdog analysis: είχε τρεις αγώνες να τελειώσει η χρονιά εκείνης της ομάδας, είχε 1.32 xG ανά αγώνα εκείνη την περίοδο, όχι κάποιο υπεράνθρωπο αριθμό. Αυτό που άλλαξε ήταν η ψυχή. Θυμάμαι πως στους τελικούς είχε 0.89 xG στους δύο αγώνες — όχι εντυπωσιακό, αλήθεια; Αλλά εκείνες οι τρεις ασίστ που έκανε ήταν σα τρεις σφυριές σε έναν τοίχο σιδήρου: κανείς δεν περίμενε πως θα περνούσε. Κι εσείς τώρα μου λέτε πως εκείνη η ομάδα ήταν σα τσουνάμι μέσα σε μποτίλια; Τουλάχιστον εκείνη η ομάδα είχε ένα σαφές χαρακτηριστικό: όταν έπαιζε εκτός έδρας είχε 81% κατοχή μπάλας στους εκτός έδρας αγώνες εκείνης της χρονιάς. Δεν ήταν μόνο το κόλπο με τις ντρίγκλες — ήταν πως εκείνες οι γυναίκες είχαν καταλάβει πως ο αγώνας δεν γίνεται μόνο στη μέση, αλλά σ’ εκείνα τα πέντε δευτερόλεπτα που γίνεται κάτι ξεχωριστό. Τι λέτε λοιπόν; Αυτή η Τζέσικα έφυγε εκείνη τη χρονιά κρατώντας κάτι μεγαλύτερο από ένα τρόπαιο — έφυγε κρατώντας την υπόσχεση μιας νέας εποχής; Ή μήπως εκείνο το πρωί στην Ρόδο — όσο όμορφο κι αν ήταν — ήταν τελικά μόνο η αρχή μιας ιστορίας που συνεχίζεται ακόμα πιο δυνατή σήμερα;