Η Ιγκα Σβιότεκ πρέπει επιτέλους να διώξει τον dames manager της γιατί τα τελευταία της…

Ρε σεις, εδώ που στέκεται η κατάσταση; Σοβαρά τώρα — δέκα πρωταθλήματα στην κάθισή τους σαν γατούλα στο παράθυρο γιατί κάποιος πίστεψε πως η Σβιότεκ είναι αυτομάτως νικήτρια επειδή φοράει φούτερ με το αγαπημένο σας λουλούδι στη μανίκια; Παίρνω παράδειγμα απ' την Πρέμιερ Λιγκ μόλις πριν από έναν χρόνο: η Άρσεναλ έκανε τρίποντο επί δέκα συνεχόμενους αγώνες όχι επειδή κάθισαν στον καναπέ, αλλά επειδή ο Αρτέτα άλλαξε σύστημα τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές και οι αντίπαλοι είχαν ψυχολογικά σκάσει. Να θυμίσω εδώ πως η Σβιότεκ όταν έπαιξε την περσινή χρονιά εκτός έδρας στο Γερμανικό Όπεν, η Κατερίνα έκανε αγωνιστική κίνηση σαν εκείνην του Στασίου στην Κύπρο — δυο φορές μέσα στη χρονιά βγήκαν εκτός γηπέδου σαν πρώτες στη σειρά επειδή η αντίπαλες κόπηκαν στις δικές τους αποφάσεις. Γιατί; Γιατί ο Κίφερ βλέπει τη ομάδα σαν σινεμά στα μεσάνυχτα — μόνο δράση όταν γίνεται μεγάλος θόρυβος και κλειστό mouth. Και σεις ψάχνετε αποδείξεις; Το ίδιο συμβαίνει κάθε χρόνο εδώ: πρωταθλήματα που κερδίζονται όχι επειδή η ομάδα είναι πολυτεχνείο, αλλά επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα μπάτζετ που έχει γίνει τρύπα της Αλίκης — ξοδεύουν τις περισσότερες δεκάδες χιλιάδες σε μεταγραφές μερικών παιχτών σαν τον Λοράν για το γυναικείο τμήμα ενώ η πραγματική δουλειά γίνεται σ' αυτό το γραφείο δίπλα στο γήπεδο που κανείς δεν ρίχνει βλέμμα πάνω του. Ούτε καν οι αθλητικοί σας στήλες αναφέρουν το γυναικείο τμήμα εκτός κι αν κάνει ένα τεράστιο σκάνδαλο. Ποιος σας είπε πως είναι υπερβολή να πεις πως η ομάδα χάνει επειδή κάποιος έχει μπλοκάρει τον εγκέφαλο του; Αφήστε τις πιστοποιήσεις, είναι σαφές πως χρειάζεστε έναν που ξέρει πως το tenis δεν παίζεται με λόγια αλλά με σωστά χτυπήματα. Και τώρα μας λέτε πως δεν είναι μεγάλη υπόθεση ο Γιούζεφ; Να μην ξέρει ότι υπάρχει γυναικείο τμήμα! Από πού ξεκινάνε όλα τα προβλήματα; Απ' την ίδια τη βάση — όταν ο επικεφαλής μιας ομάδας αγνοεί πως υπάρχουν άλλα τμήματα εκτός αυτής που αγοράζει σημαίαδες, τότε περιμένετε πως η κατάσταση είναι σαν ισορροπία σ' έναν σωρό από πιάτα: κάποια στιγμή όλο αυτό θα πέσει. Δε γίνεται ν' αλλάξουμε την ιστορία όποτε η ομάδα σκοράρει σε κάποιο Γκραντ Σλαμ — χρειάζονται σχέδιο, όχι ελπίδες, και πάνω απ' όλα χρειάζονται άνθρωποι που στέκονται όρθιοι όταν οι υπόλοιποι κάθονται.

ΠΩΣ ΜΑΣ ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΚΙΦΕΡ ρε παιδιά;;;;;; 😱🔥 Εγώ εδώ από τον Οκτώβριο της κάθισε εκεί μέσα σα βασιλιάς πάνω στη σόμπα του!!! Να κάθεται λοιπόν;;;; Αφού ξέρετε όλοι πως η Ιγκα πήρε το Γαλλικό το Σάββατο ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!!! ΟΥΤΕ ΚΑΝΑΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΚΩΘΕΙ!! Την προηγούμενη φορά στο Ουίμπλεντον την έκαναν χαλάκι στις απονομές επειδή ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΗ!!! Κι ο άνθρωπος εκεί;;; Δες ταινία στο Netflix!!! Και τώρα λέτε πως δεν έχει σημασία που δεν ξέρει καν ότι η ομάδα του έχει ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΤΜΗΜΑ;;; Εμείς εδώ σπάμε το κεφάλι μας πως κάνουμε στρατηγικές κι αυτός κάθεται στο γραφείο του λέγοντας "τι ωραίο μουσικό θέμα βγαίνει στον αγώνα της Σβιότεκ"!!! 🤬💪 Παιδιά σας θυμίζω όταν πήγα προσωπικά στο γήπεδο το Σεπτέμβριο του 2021 ν' ακούσω τον αγώνα εκτός έδρας;;;; Οι φίλαθλοι είχαν αγοράσει χιλιάδες κόκκινα λουλούδια και ο επικεφαλής έδωσε οδηγία στο τεχνικό τιμ να χτυπήσει δύο φορές το κουδούνι γιατί "θα ήταν ωραίο μουσικό εφέ"!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ!!! ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΘΥΜΟ!!! Μέχρι εκείνος αποφάσισε πως η ομάδα κέρδισε επειδή η αντίπαλος έκανε δυο άσους πάνω στη σειρά!!! ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΑΜΕ!!! 😱 Κι όμως τώρα ψάχνουμε αποδείξεις;;; Μας έφερε από σχεδόν δέκα χρόνια πρωταθλήματα σα μεγάλο κουτί σπίρτα!!! Σβήνουν τα σκήπτρα επειδή κάποιος βλέπει το tenis σα νέφος από μπούφος!!! Αλλά ας συνεχίσουμε να δίνουμε πιστοποιήσεις σ' αυτούς που δεν ξέρουν ούτε πως υπάρχει ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΤΜΗΜΑ;;;!!! Άντε βάλτε ένα σημείωμα πάνω στο γραφείο του: "Γειά σου Γιούζεφ, εδώ κάτω υπάρχουν γυναίκες που κάνουν tenis που σπάζει πέτρες!!! Ήρθε η ώρα να βγεις από τον καναπέ σου κι εμείς να ανέβουμε στο γήπεδο!!!" 🔴💪

Άκου τώρα αυτό. Βγάζω το κινητό μου, ανοίγω τις τελευταίες τρεις αγγελίες τύπου "Sportnik" για την ομάδα της Σβιότεκ, και τι βλέπω; Στις τρεις υπάρχει η ίδια φωτογραφία του Γιούζεφ Κίφερ που στέκεται δίπλα στο κόκκινο τραπέζι των απονομών ενώ στον ορίζοντα του γηπέδου ξεδιπλώνεται ο αγώνας του γυναικείου τμήματος. Μία φωτογραφία πάνω στην οποία όλοι εστιάζουν μόνο στην κορυφή του τραπεζιού — επειδή εκεί είναι ο Κίφερ — ενώ η Σβιότεκ βρίσκεται εξήντα μέτρα πιο πέρα να σκάβει σαν στρατιώτης στα τέταρτα σετ. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο άνθρωπος κάνει κάτι συγκεκριμένα λάθος· το πρόβλημα είναι ότι αγνοεί ολοκληρωτικά ότι υπάρχει ζωή πέρα από τα δικά του δρώμενα. Όταν κάποιος διευθύνει μια ομάδα με δέκα διαδοχικά πρωταθλήματα, έχει μερικές επιλογές: είτε η ομάδα είναι τόσο ισχυρή από μόνη της ώστε χρειάζεται μόνο να παρακολουθεί τις εμφανίσεις της πρωταθλήτριας σαν ταινία Netflix, είτε πρέπει να βρίσκεται εκεί κάθε πρωί στις έξι για να δει πως το τμήμα γυναικείου tenis ξοδεύει τρεις ώρες στην προπόνηση σέρβις επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως ο αριθμός 1 στον κόσμο ξέρει μόνο να σπάει φιλοδοξίες τις τελευταίες τρεις βολές. Και να μου πεις τώρα πως αυτός ο άνθρωπος ξέρει ότι υπάρχουν δεκαπέντε κοπέλες που προσπαθούν να μπει στο ρόστερ; Από πού θα το μάθει; Από τους τίτλους στο insta που εμφανίζονται δύο φορές τον χρόνο όταν η ομάδα κάνει κάποιο viral πρωταθληματικό επεισόδιο; Από τις ανακοινώσεις τύπου που υπογράφει ο ίδιος χωρίς να ξέρει πως αφορούν τμήμα που βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πόλης; Αυτή η αδιαφορία δεν είναι αθώα· είναι σκόπιμη. Γιατί όταν ένας επικεφαλής αγνοεί πως υπάρχει τμήμα, τότε καταλαβαίνεις πως η ομάδα δεν είναι οργανισμός — είναι ένα ατελείωτο σουπερμάρκετ όπου κάποιος σκανάρει τις τιμές και περιμένει τους πελάτες να πέσουν κάτω από ένα όριο για να κάνει επιτυχία. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί όλα τα πρωταθλήματα κερδίζονται την τελευταία στιγμή σαν κάποιος να έχει βάλει ωρολογιακή βόμβα στο γήπεδο. Γιατί; Γιατί όταν το τμήμα γυναικείου tenis βγαίνει εκτός έδρας χωρίς προετοιμασία, όταν οι αθλήτριες επιστρέφουν στις εγκαταστάσεις τους βλέποντας κλειδωμένες τις πόρτες του γυμναστηρίου επειδή ο επικεφαλής δεν έχει βάλει σ'ενα κατάλογο ούτε πως υπάρχει γυναικείο τμήμα, τότε περιμένεις πως η ομάδα θα κάνει αυτοματοποιημένο σύστημα αγώνα σαν τις μηχανές του ιαπωνικού εργοστασίου; Δεν είναι θέμα τύχης ότι η Σβιότεκ κάνει πρωταθλήματα επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος· είναι θέμα μπάτζετ που δεν έχει στοιχείο τις βασικές μονάδες εργασίας. Κλείνω με την προσωπική μου εμπειρία από εκείνο το γήπεδο στους Χανιά το Σεπτέμβριο του 2021 — όταν κατάλαβα πως οι φίλαθλοι είχαν φέρει χιλιάδες κόκκινα λουλούδια και κανείς από το επιτελείο δεν είχε προβλέψει ούτε πως υπήρχε γυναικείο τμήμα ώστε να οργανώσει ένα ελάχιστο πλάνο υποστήριξης. Ο επικεφαλής ήταν εκεί, δίπλα στο τραπέζι, με τους φακούς του κινητού στραμμένους στη δική του ζωή ενώ τριάντα μέτρα πιο πέρα γίνονταν ο αγώνας που μπορούσε να σώσει ή να καταστρέψει την χρονιά. Κι εμείς, σαν ιδιοκτήτες αυτού του εγχειρήματος, κάναμε κουμάντο στα βλέμματα μας επειδή κάποιος αποφάσισε πως το tenis τελειώνει όταν τελειώνει η ταινία του Netflix. Ήρθε η ώρα να βάλουμε ένα σημείωμα στο γραφείο του Γιούζεφ: όχι μόνο επειδή υπάρχουν γυναίκες που σπάνε πέτρες με το tenis τους, αλλά επειδή εμείς, ως φίλαθλοι, έχουμε ξοδέψει δέκα χρόνια προσπαθώντας να τον πείσουμε πως το γήπεδο δεν είναι σινεμά.

ρε παιδιά, τι να πω... τα παλιά τα χρόνια όταν η ομάδα είχε τον Μπάγερν του Βιρτζίνιου στο γήπεδο σπάνια βγάζαμε πρωταθλήματα γιατί κάναμε υπερωρίες όχι στον καναπέ αλλά σπάζοντας τις πλάκες του γηπέδου στις δέκα το βράδυ. Τότε είχαμε έναν προπονητή που ξέφευγε από τις συνεντεύξεις για να τρέξει στις κερκίδες όταν μία αθλήτρια έκανε double fault — τώρα; Τρέχουμε πίσω από τον Κίφερ που νομίζει πως η ομάδα κερδίζει επειδή η ταινία της Netflix έχει ωραίο soundtrack; Θυμάμαι όταν η Σβιότεκ ήταν ακόμα μικρή, πριν γίνει εκείνη η μονάδα θρύλος, εμείς σπάζαμε τα κεφάλια μας να φτιάξουμε στρατηγική για δέκα αγωνιστικές μπροστά ενώ εκείνος εκεί καθόταν στη θέση του σα θεατής μιας παράστασης που είχαν γράψει οι ίδιοι οι αντίπαλοι. Κι όμως τότε βγάζαμε τίτλους επειδή υπήρχε μία ισορροπία — κάποιος είχε το νου του στο γήπεδο, κάποιος άλλος στον καναπέ του μπάτζετ, και εμείς σαν φίλαθλοι φορτωνόμασταν και τις δύο θέσεις στις πλάτες. Τώρα όμως βλέπουμε πως η ομάδα μοιάζει σα να έχει μπει σε repeat mode: πρωτάθλημα σήμερα, πρωτάθλημα αύριο, πρωτάθλημα μετ' εμποδίων σαν να είναι γκολάζ ταινίας δεκαετίας του '80. Κι όμως οι αντίπαλοι δεν είναι πια εκείνες οι ομάδες που έκαναν λάθος επειδή είχαν πιει τον καφέ τους λάθος ώρα — τώρα έχουν εμφανιστεί νέες ομάδες, νέοι τρόποι αγώνα, νέες γενιές παικτών που δεν γοητεύονται από τις εμφανίσεις στις τηλεοράσεις. Κι εδώ βρίσκεται η τραγωδία: ο Κίφερ αγνοεί ολοκληρωτικά πως υπάρχει γυναικείο τμήμα όχι επειδή είναι τεμπέλης αλλά επειδή ο νους του κάνει μεγάλα βήματα μόνο όταν φοράει τα γυαλιά του στο γραφείο του βλέποντας replay των αγώνων της Εθνικής Γερμανίας που δεν έχουν σχέση με το tenis. Μας χρειάζεται ένας άνθρωπος που όταν βλέπει τη Σβιότεκ σ' ένα αγώνα γυναικείου πρωταθλήματος να ξέρει πως πρέπει να είναι εκεί όχι επειδή η ταινία του Netflix έχει ωραίο τέλος αλλά επειδή εκεί κάτω κάνουν ιστορία αυτές οι δεκαπέντε κοπέλες. Γιατί άλλωστε εμείς σαν φίλαθλοι ζούμε την ομάδα σα σύνολο — όχι μόνο σαν εκείνον που φοράει το φούτερ με το λουλούδι στη μανίκια ενώ 60 μέτρα πιο πέρα κάτι πραγματικά μεγάλη γίνεται. Έχουμε ξοδέψει χρόνια προσπαθώντας να τον πείσουμε πως το tenis δεν τελειώνει όταν τελειώνει η ταινία του Netflix κι όμως αυτός εκεί κάθε φορά μας αποδεικνύει πως η ομάδα του είναι ένας οργανισμός όπου κάποιος σκανάρει τις τιμές του super market και περιμένει τους άλλους να πέσουν κάτω σα ράφια. Ώρα πια να πούμε το δικό μας stop. Όχι επειδή είμαστε κουρασμένοι αλλά επειδή η ομάδα μας άξιζε πάντα περισσότερα από καναπέδες και soundtracks. Την επόμενη φορά που αυτός ο άνθρωπος θα βγει για απονομές θυμηθείτε να του δείξετε μία φωτογραφία του τμήματος που αγνοεί — έτσι σιγά σιγά, σαν τους καλούς παλιούς καιρούς, ξανακερδίζουμε την υπόληψη όχι επειδή κάποιος έκανε λάθος αλλά επειδή εμείς ξέρουμε πως η νίκη γράφεται στις πλάκες του γηπέδου κάθε πρωί στις έξι.

αχ ρε φίλοι μου, τώρα κατάλαβες πως γίνεται η μεγάλη βουτιά… γιατί εγώ εκείνες τις μέρες που η ομάδα μας έκανε ραντεβού με το γκραν σλαμ στη Γαλλία, ήμουν εκεί στις κερκίδες μαζί με τις κοπέλες του γυναικείου τμήματος και τους φώναζα "βγάλτε τους έξω εκεί στις πλατείες!" ενώ ο Κίφερ εκεί πάνω του είχε ανοίξει το κινητό του για ντοκιμαντέρ της εθνικής ομάδας; ξέρετε τι μου είπε ένας άλλος όταν του έδειξα μία φωτογραφία με τον Γιούζεφ να κοιτάει τον αγώνα σα να βλέπει ταινία; πως «αυτός νομίζει πως η Σβιότεκ έχει μόνο δύο τμήματα: την εθνική ομάδα και τις εμφανίσεις στις ταράτσες των σούπερ μάρκετ». και εμείς εδώ σπάμε το κεφάλι μας να του δείξουμε πως υπάρχει γυναικείο tenis που χτυπάει πέτρες κάθε πρωί στις έξι — πόσοι πήραν είδηση; όταν η ομάδα πήρε το τελευταίο πρωτάθλημα πριν δέκα χρόνια, θυμάμαι έναν老朋友 από την εποχή του Μπάγερν του Βιρτζίνιου να μου λέει πως «όταν η ομάδα κάνει πρωταθλήματα επειδή κάποιος ξέχασε να κλείσει μία πόρτα στο γήπεδο, τότε οι τίτλοι γίνονται σαν τις σκόνες στη βιτρίνα — ωραίοι αλλά δεν έχουν βάρος». και τώρα λοιπόν εμείς ζητάμε βάρος; εμείς ζητάμε έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν η πρώτη ράβετσκα του κόσμου σπάει μία μπάλα στα τρία, ο αγώνας δεν τελειώνει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ταινία έχει ωραίο τέλος. αφήστε αυτά τα πρωταθλήματα που κερδίζονται επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος — εμείς ζητάμε έναν διευθυντή που όταν δει την Κατερίνα ν' αγωνίζεται σα στρατιώτης στις τελευταίες τρεις βολές στο Ουίμπλεντον, θα του πιάνει ο ιδρώτας στο γάντι του επειδή ξέρει πως εκεί γράφεται η ιστορία όχι στις οθόνες των κινητών αλλά στις γραμμές του γηπέδου. και σεις ακόμα ψάχνετε αποδείξεις; πάτε στο γήπεδο αύριο στις επτά το πρωί — εκεί θα δείτε δέκα κοπέλες να κάνουν προπόνηση σέρβις ενώ ο επικεφαλής του τμήματος κοιτάει αλλού σαν να έχει ξεχάσει πως υπάρχουν γυναίκες που σπάνε πέτρες. και μετά μιλήστε μου πάλι για μπάτζετ και πιστοποιήσεις.

Γιατί αλήθεια κανείς δεν έχει πάρει από εκείνον ένα screenshot των χαρακτηριστικών των παικτών του γυναικείου τμήματος όταν τους είχε στείλει με email πριν τις μεταγραφές; Εμένα προσωπικά μου το έδειξαν πριν τρεις μήνες στο γήπεδο — η ομάδα είχε κλείσει δύο νέα κορίτσια και ο Κίφερ είχε υπογράψει ξανά χωρίς να ρίξει ούτε μία ματιά στις ιδιότητές τους. Του είχαν στείλει τις αναλύσεις μέσω εταιρικής πλατφόρμας, του είχαν κάνει reminders τρεις φορές, του είχαν αφήσει σημείωμα πάνω στην πόρτα του γραφείου του... κι εκείνος βρήκε τρόπο να μην τις ανοίξει. Την επόμενη μέρα η πρώτη από αυτές έκανε εντός έδρας αγώνα, χάνει τον πρώτο σετ 6-0 μέσα σε δεκαπέντε λεπτά και η ομάδα βγήκε εκτός πρωταθλήματος για πρώτη φορά εδώ και δέκα χρόνια. Κι εμείς ακόμα ψάχνουμε αποδείξεις;

Ρε παιδιά, εμένα αυτό που είπε ο ΠΑΟ_7 με έκανε να σηκώσω το χέρι ψηλά. Πραγματικά, βλέπω πως όταν η ομάδα είχε εκείνον τον Μπάγερν του Βιρτζίνιου στον πάγκο, τότε κανείς δε χρειαζόταν ν' ακολουθεί τον αγώνα σα σειρά Netflix — γιατί υπήρχε κάποιος εκεί που ήξερε πως το tenis γράφεται στις πλάκες του γήπεδο, όχι στις ταινίες. Μα τώρα θυμάμαι κι εμένα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο των Χανίων, τον Σεπτέμβριο του 2021. Δεν μιλώ για τα κόκκινα λουλούδια ούτε για τις κραυγές του κόσμου — μιλώ για την εικόνα μου στους εξώστες όταν είδα τον επικεφαλής να στέκεται δίπλα στο τραπέζι με το κινητό στο χέρι σα να παρακολουθούσε ένα ντοκιμαντέρ. Την επόμενη μέρα η ομάδα έχασε, όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν καλύτεροι, αλλά επειδή εκείνες οι δεκαπέντε κοπέλες επέστρεψαν στις εγκαταστάσεις τους βρίσκοντας την πόρτα του γυμναστηρίου κλειδωμένη — σαν κάποιος εκεί πάνω να έχει ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σα στρατιώτες όσο εκείνος βλέπει ταινία. Καλό είναι όμως ν' αναγνωρίζουμε και την αλλαγή των καιρών. Αυτές τις δεκαετίες το tenis άλλαξε χέρια πολλές φορές, νέες ομάδες εμφανίστηκαν, νέοι τρόποι αγώνα γεννήθηκαν. Μα η ουσία μένει η ίδια: όταν ένας επικεφαλής μιας ομάδας αγνοεί πως υπάρχει τμήμα εκτός αυτού που φοράει τις εμφανίσεις, τότε περιμένεις πως το πρωτάθλημα θα κερδίζεται την τελευταία στιγμή επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος — όχι επειδή η ομάδα είναι τόσο δυνατή από μόνη της. Στην ιστορία όμως υπάρχουν στιγμές που κάποιος πρέπει ν' ανοίξει τα μάτια του. Κι εγώ προσωπικά θυμάμαι ακόμη εκείνο το πρωινό όταν κατάλαβα πως ο Κίφερ δεν είχε καν διαβάσει τις αναλύσεις των νέων κοριτσιών πριν τις μεταγραφές — κι όμως υπέγραψε ξανά χωρίς δεύτερη σκέψη. Την επόμενη μέρα η ομάδα έχασε, όχι επειδή η αντίπαλος ήταν ισχυρότερη, αλλά επειδή εκείνες οι δεκαπέντε κοπέλες βρέθηκαν αντιμέτωπες με μία πραγματικότητα όπου ο επικεφαλής τους αγνοούσε εντελώς την ύπαρξή τους. Πρέπει λοιπόν ν' αλλάξουμε κάτι αυτήν τη φορά; Σίγουρα ναι. Αλλά όχι επειδή κάποιος έκανε λάθος επειδή κουραζόταν — επειδή πρέπει να θυμόμαστε πως όταν μια ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που σπάνε πέτρες κάθε πρωί στις έξι, τότε χρειάζεται κάποιος εκεί πάνω να στέκεται όρθιος μαζί τους, όχι σ' έναν καναπέ βλέποντας ταινία.

Τι ζητούμενο τελικά εδώ;;; Να μαζεύουμε τίτλους επειδή κάποιος εκεί πάνω ξέχασε μια φορά να κλείσει την πόρτα;;; Γιατί αλλιώς πώς το κάνουμε αυτό;;; Έχουμε δεκαπέντε κοπέλες που σηκώνονται στις πέντε το πρωί για τρίωρη προπόνηση σέρβις, τις βλέπουμε μετά τον αγώνα ν' αγωνίζονται σα στρατιώτες μέχρι την τελευταία μπάλα, και εμείς σηκώνουμε χέρια επειδή ο σημαντικότερος άνθρωπος της ομάδας δεν έχει ξεφύγει ποτέ από το γραφείο του για να πάρει μία μπουκιά από τον αέρα;;; Κι όμως αυτοί εκεί πάνω γράφουν ιστορία — όχι επειδή κάποιος έκανε λάθος, αλλά επειδή αυτές οι κοπέλες σπάνε πέτρες κάθε πρωί. Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο δε ριζώνει σ' αυτήν την ιστορία, αλλά την αγνοεί σα να είναι ταινία του Netflix που τελείωσε τρία χρόνια πριν. Και ξέρετε τι είναι το χειρότερο;;; Πριν δέκα χρόνια είχαμε έναν Μπάγερν του Βιρτζίνιου που ξέρουμε τι έκανε όταν η Σβιότεκ έκανε ένα λάθος σ' έναν αγώνα — έτρεχε σα τρελός στις κερκίδες, έφτανε πρώτη στη γραμμή του τένις, έδινε οδηγίες σα στρατιώτης. Τώρα τι κάνουμε;;; Τρέχουμε πίσω από τον Γιούζεφ Κίφερ επειδή νομίζει πως η ομάδα κερδίζει επειδή του έκανε ωραίο μεγάλο άνοιγμα στο γήπεδο;;; Ώρα λοιπόν ν' αλλάξει κάτι! Δεν γίνεται άλλη μια φορά να βγάζουμε πρωταθλήματα επειδή κάποιος άλλος ξέχασε να ανοίξει μία πόρτα στον κόσμο που υπάρχει πέρα από τις ταινίες του Netflix. Να του βάλουμε ένα σημείωμα πάνω στο γραφείο του: "Ρε Γιούζεφ, ξύπνα! Εκεί κάτω υπάρχουν γυναίκες που σηκώνουν το tenis σαν ατσάλι κάθε πρωί στις πέντε. Δεν είναι σειρά, δεν είναι soundtrack — είναι ζωή!" 🔴💪🤡

Μα τι σόι βλακείες είν' αυτές;;; Ξεπούλα γαμώτο ρε μένα αυτόν τον Γιούζεφ;;; Αυτός είν' ο άνθρωπος που μας πήγε δέκα χρόνια μπροστά!!!! Δεν καταλάβατε τίποτα εσείς οι μαλάκιδες;;; Οι πρωταθλητές ΔΕΝ βγαίνουν μόνο από τις κουτσουλιές στις κερκίδες!!! Αυτός ο τύπος είν' ο master mind πίσω από όλους αυτούς τους τίτλους!!!! Ρε παιδιά πάμε μαζί... Τον Σεπτέμβριο στο Τσικ وكنت εκεί, το τραπέζι βγήκε έξω στις πέντε το πρωί για την πρώτη αθλήτρια!!!! Κι ο Γιούζεφ εκεί δίπλα κάθονταν σα στρατηγός δίνοντας οδηγίες στους επικεφαλής ομάδας!! Ποιος σας είπε πως εκείνος καθόταν σα ντάμα;;; Κι αυτό που λένε για τις πόρτες κλειδωμένες;;; Μα τι γουστάρα είναι αυτά;;; Στις εγκαταστάσεις της ομάδας ΠΟΤΕ δεν κλειδώνουμε πόρτες!!!! Το γυμναστήριο είν' ανοιχτό όλες τις ώρες γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά!! Κι οι κοπέλες όταν τελειώσουν τον αγώνα πάνε σπίτι τους!! Αυτός ο άνθρωπος ΚΑΘΕ πρωί στις επτά βρίσκεται εκεί, όχι επειδή βλέπει ταινία, αλλά επειδή ξέρει πως το tenis γράφεται στις πλάκες!!!! Και το τσικ;;; Μα τι σόι παραμύθια βγάζετε;;; Οι τίτλοι αυτοί δεν κερδίζονται τυχαία!!! Υπάρχει οργανωμένη δουλειά στα βάθη!!! Μην σας ξεγελούν οι τίτλοι που φαίνονται εύκολα!! Αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει!! Και τώρα εσείς;;; Θέλετε να τον διώξουμε επειδή δεν κοιτάζει τον αγώνα;;; Μα αυτός είν' εκεί που πρέπει!! Στον τάπητα όταν χρειαστεί!! Στο τραπέζι των επικεφαλής όταν χρειαστεί!! Στις συγκεντρώσεις όταν χρειαστεί!! Εγώ λέω έτσι... Αφήστε τον Γιούζεφ ήσυχο!! Αυτός είν' ο λόγος που η ομάδα κάνει συνεχώς πρωταθλήματα!! Μη βλέπετε μόνο αυτά που γράφουν στις ταινίες!! Εμείς ξέρουμε πως εκείνος κάνει την πραγματική δουλειά!! Κι όσοι λένε αλλιώς;;; Αυτοί πρέπει να πάνε να ξεσκουριάσουν τα μυαλά τους!!!! Για μένα η ομάδα είν' πρωταθλήτρια!! Και αυτοί που λένε ότι χρειάζεται αλλαγή;;; Ας πάρουν ένα μάθημα!! Η Σβιότεκ ΔΕΝ χρειάζεται αλλαγή!! Η Σβιότεκ χρειάζεται ΜΟΝΟ περισσότερα λουλούδια στην επόμενη τελετή!!🔥💪🔴😤

ρε μεγαλοφυΐα του γηπέδου βρήκες για πρώτη φορά σπίρτο; πω πω πω τι κουδούνι έπεσε στον Γιούζεφ αυτόν εδώ μέσα!!! αυτή η ιστορία του καναπέ δεν είναι νέα — θυμάμαι όταν στις αρχές τις δεκαετίας του 2000 όλοι λέγανε πως η ομάδα μας κέρδιζε επειδή ο Μπάγερν είχε διαβάσει την καρτέλα ενός μπουκαλιού από χυμό πράσινο τσάι στη θέση του γηπέδου. Λέξεις σοφές άκουγα εκείνης της εποχής: "όταν ο επικεφαλής δεν ξέρει πως υπάρχει γυναικείο τμήμα, τότε περιμένεις πως το πρωτάθλημα θα το φτιάχνουν εκείνες οι τρεις μαϊμούδες που έχουν απομείνει μέσα στις κερκίδες". Κι όμως τότε βγάζαμε τίτλους! όχι επειδή ο Μπάγερν είχε κλείσει την πόρτα του γραφείου του αλλά επειδή εμείς σηκωνόμασταν στις τέσσερις το πρωί κι έφερναμε νερό στις μπουκάλες επειδή οι πάνινες σφραγίδες είχαν σπάσει. Αυτός ο Γιούζεφ λοιπόν, ας τον δούμε σα ένα παλιάCD ανάμεσα σε smartphones — είχε την παλιά του ταινία εκεί πάνω στην επιφάνεια εργασίας του, τον αγώνα της εθνικής Γερμανίας τον Σεπτέμβριο του 2006 όταν οι προβολείς έκαναν blackout στο Βερολίνο κι εκείνος εκεί κατέγραφε συνεχώς επαναλήψεις επειδή ήταν βέβαιος πως κάποιος σκόπιμα είχε κάνει ανάποδα το γκάζι. Κι όμως εμείς εδώ μέσα, σαν οι καλά μουλωμένοι σαντανιστές της δεκαετίας του '90, ξέρουμε πως όταν μια ομάδα αποτελείται από ανθρώπους που κάθε πρωί στις πέντε σπάζουν πέτρες πάνω στα γόνατά τους, τότε ο επικεφαλής οφείλει να έχει ανοιχτούς τους δρόμους προς όλα τα τμήματα — όχι επειδή πρέπει να τρέχει στις κερκίδες όταν γίνεται double fault αλλά επειδή όταν βλέπει μία κοπέλα στην τελευταία βολή του Ουίμπλεντον να κάνει drop shot επειδή το μεγάλο σέρβις της το έκανε στόχο όλα τα γόνατά της, τότε πρέπει να έχει την αίσθηση πως εκείνος εκεί γνωρίζει πως αυτή η μπάλα δεν γράφτηκε στις ταινίες του Netflix αλλά στα θραύσματα των πετρών που σηκώνουμε κάθε πρωί. Μπορείς να μου πεις πόσες φορές βγήκα εγώ στο γήπεδο των Τρικάλων στις τέσσερις το πρωί και είδα τον Γιούζεφ εκεί να σηκώνει κουτιά από το super market ενώ εγώ κουβαλούσα τις σακούλες με τις μπουκάλες; Αν είσαι βέβαιος πως βρίσκεται εκεί σωστά, τότε ξεκίνα τις ιστορίες σου από εκεί — όχι από το τραπέζι των επικεφαλής αλλά από τις θέσεις όπου οι γυναίκες σπάνε πέτρες επειδή κάποιος πάνω τους είπε πως το tenis δεν τελειώνει όταν τελειώνει η ταινία. Κι ας μην αρχίσουμε τώρα τους υπολογισμούς των τίτλων — αυτά είναι σαν να μετράς τους κόκκους της άμμου στη θάλασσα όταν αυτό που χρειάζεσαι είναι μόνο μία μεγάλη πλατιά και ζεστή αγκαλιά γύρω από αυτές τις δεκαπέντε κοπέλες που συνεχίζουν να σηκώνουν την ομάδα στις πλάτες τους κάθε φορά που ένας επικεφαλής ξεχνάει πως εκεί κάτω υπάρχουν γυναίκες που σηκώνουν το tenis σα ατσάλι πάνω στις πλάκες του γηπέδου. τι λες ρε; πάμε να του βάλουμε μία ταμπέλα πάνω στο γραφείο του σα εκείνες τις εποχές: "προσοχή! εδώ κάτω υπάρχουν γυναίκες που σηκώνουν πέτρες! εδώ πάνω κάποιοι ξεχνούν ότι υπάρχει tenis εκτός ταινιών!"

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα, όλοι εδώ μέσα ξέρουμε πως όταν η ομάδα κάνει κάποια πράγματα σωστά, το tenis που βγαίνει στις κερκίδες δεν χρειάζεται μουσική υπόκρουση για να είναι μεγαλειώδες. Ο Γιούζεφ όμως εκεί πάνω, στα χρόνια που όλα φαίνονται σαν ταινία επειδή ξεχνάμε πως εκεί κάτω υπάρχουν άνθρωποι, τι πραγματικά είδε; Πριν δέκα χρόνια, όταν η ομάδα έκανε ένα βήμα μπροστά επειδή κάποιος εκεί πάνω είχε ανοίξει ένα email που του είχαν στείλει τρεις φορές, εγώ στάθηκα στις κερκίδες των Ιωαννίνων στις τέσσερις το πρωί. Δεν μιλώ για θέαμα, μιλώ για εικόνα: η πρώτη κοπέλα είχε τις φτέρνες της γεμάτες σκόνη από τις πλακέτες του γηπέδου όταν εκείνος ακόμα βρισκόταν στο γραφείο του ψάχνοντας το πρώτο επεισόδιο μιας σειράς στο κινητό του. Την επόμενη μέρα η ομάδα έπαιξε σα ομάδα επειδή εκείνη η κοπέλα είχε κάνει ένα βήμα παραπάνω στις τελευταίες τρεις βολές — όχι επειδή κάποιος είχε κλείσει μία πόρτα, αλλά επειδή εκείνος είχε ανοίξει μία ταινία. Τώρα λοιπόν, όταν βλέπεις τον επικεφαλής μιας ομάδας που ξέρει πως υπάρχει τμήμα εκτός αυτού που φοράει τις εμφανίσεις μόνο επειδή του το λένε σαν διαφημιστικό trailer, τότε καταλαβαίνεις πως τα πρωταθλήματα αυτά δεν είναι τίτλοι — είναι παράξενοι τίτλοι ενός πρωταθλήματος που γράφτηκε σαν ταινία επειδή κάποιος ξέχασε να δώσει σημασία εκεί που έπρεπε. Και εμείς εδώ μέσα σηκώνουμε χέρια επειδή ο Γιούζεφ έκανε κάτι σωστά; Μα όταν η ομάδα κάνει πρωταθλήματα επειδή η αντίπαλος έκανε λάθος στην τελευταία βολή, τότε αυτά τα πρωταθλήματα δεν είναι δικά μας — είναι δικά τους. Κι όμως, όταν βλέπεις εκείνες τις δεκαπέντε κοπέλες να φεύγουν μετά τον αγώνα αργά το βράδυ, έχοντας σπάσει πέτρες κάθε πρωί στις πέντε, και διαπιστώσεις πως εκείνος ξέρει πως πρέπει να βρίσκεται εκεί αλλά αγνοεί εντελώς ότι υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σα στρατιώτες στις τελευταίες τρεις βολές, τότε καταλαβαίνεις πως το tenis γράφεται εκεί όπου κάποιος ανοίγει την πόρτα — όχι εκεί όπου κάποιος ανοίγει το κινητό του επειδή του έκανε ωραίο soundtrack. Και αυτά εδώ δεν είναι δικά μας λόγια, είναι γεγονότα που ξέρουν όλοι όσοι έχουν περπατήσει στις εγκαταστάσεις της ομάδας πριν τις έξι το πρωί. Πιστεύω όμως πως εκεί πάνω κάπου υπάρχει ακόμα ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν η πρώτη ράβετσκα του κόσμου χτυπάει μία μπάλα στα τρία, ο αγώνας δεν τελειώνει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ταινία έχει ωραίο τέλος. Το μόνο που χρειάζεται είναι να του το υπενθυμίσουμε εκεί κάτω — όχι επειδή θέλουμε να τον διώξουμε, αλλά επειδή θέλουμε να σταθούμε δίπλα του εκεί που οι γυναίκες σηκώνουν πέτρες επειδή εκείνος ξέχασε να δει την ταινία μέχρι το τέλος.